A - I n f o s

Een nieuws service door, voor en over anarchisten in meerdere talen **
Nieuws in Alle Talen
De laatste 40 berichten (Homepage) De berichten van de laatste twee weken Onze archieven van oude berichten

De laatste 100 berichten, naar gelang van taal
Greek_ 中文 Chinese_ Castellano_ Catalan_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Portugues_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Türkçe_ The.Supplement

De Eerste Zinnen van De Laatste 10 berichten op:
Castellano_ Catalan_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Francais_ Italiano_ Polski_ Portugues_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Türkçe

De Eerste zinnen van alle berichten van de laatste 24 uren
Links to indexes of First few lines of all posts of last 30 days | of 2002 | of 2003
| of 2004 | of 2005 | of 2006 | of 2007 | of 2008 | of 2009 | of 2010 | of 2011 | of 2012 | of 2013 | of 2014 | of 2015 | of 2016 | of 2017 | of 2018 | of 2019 | of 2020 | of 2021 | of 2022 | of 2023 | of 2024
Abonneer je op de a-infos nieuwsgroepen

(nl) Italie, UCADI #182: De val van berusting (ca, de, it, pt, tr, en) [machine vertaling]

Date Wed, 27 Mar 2024 23:10:03 +0200


Meer en meer zijn we, onthutst, getuigen van de toename van berusting. Mensen en in het bijzonder arbeiders lijken alle vaardigheid om te reageren en te antwoorden op een constante en continue druk die ieders leven kenmerkt en die de verslechtering van leefsituaties veroorzaakt te hebben verloren, zowel vanuit het gezichtspunt van inkomen en werk als van die van bescherming van de gezondheid en de zoektocht naar een waardig leven. We vragen onszelf vaak af wat de toenemende zin van frustratie die zich uit in een gebrek aan reactie op vormen van misbruik en onrechtvaardigheid, in niet deelnemen aan verkiezingen, in het bewustzijn dat er niets verandert, of het nu fascisten of anderen zijn die gaan regeren, veroorzaakt; het gevoel dat de een zo goed is als de ander en dat het daarom volledig zinloos is om mee te doen en te strijden is in toenemende mate wijdverbreid.
Er is reden waarom dat gebeurt, zelfs als het niet precies zo is, omdat rechts en links verschillende prioriteiten en doelen hebben maar, het moet worden opgemerkt, de inhoud, de kern van de problemen blijft bestaan, dat is het zelfde, en waarom daarom reageren, waarom strijden.
De verantwoordelijkheid ligt bij het linkse, zogenoemde reformisme, dat, terwijl het zich verzet tegen zowel de revolutie als het conservatisme, in de instituties werkte door te stellen dat het de bestaande politieke, economische en sociale orde wilde aanpassen door de uitvoering van een hervormingsbeleid, maar in plaats daarvan het falen van diens visie van de wereld opmerkte en de politieke en economische overheersing van de kapitalistische maatschappij als de enige valide vorm beschouwde, en in ieder geval de winnende vorm, waarbij ze geen andere manier vonden dan zichzelf voorstellen als manager van dit beleid, om de macht te behouden en te regelen. Er zijn zo veel onacceptabele dingen die niet deugen dat we niet weten waar te beginnen om iets te doen.
Wat er gebeurde betekende dat ontmoediging, vermoeidheid, een zin van frustratie en het bewustzijn van de onmogelijkheid van een echt alternatief overheersten. Vandaar de keuze om te stoppen met vechten, te lijden, naar voren te buigen, de gebeurtenissen, wachtend en hopend dat iets zal veranderen. De continue schommeling van een groot deel van het electoraat van rechts naar links is het gevolg van dit gemeenschappelijke gevoel, in de hoop van het aanzetten van de actoren om te veranderen, om zich na de verkiezingen snel in zichzelf terug te trekken en terug te keren naar het tasten in het donker.
Toegevoegd moet worden dat het voortbestaan van deze situatie aansluiting bij een conservatieve visie van de wereld en van de politiek voortbrengt, dat wil zeggen het leidt tot de conclusie dat het vanwege de onmogelijkheid van veranderen beter is om te houden wat je hebt en te vertrouwen op de stroom van de gebeurtenissen en, bewust van de impotentie in het bijdragen aan het veranderen van de dingen, zichzelf individueel toerusten om zichzelf en hun persoonlijke belangen te verdedigen.
We zijn ons zo bewust van deze situatie dat we verrast luisteren en kijken, begeleid door scepticisme, naar periodes die het leven van het proletariaat in verschillende landen markeren, plotselinge stakingen, onverwachte opstanden, wanhopige pogingen om specifieke situaties op te lossen, maar als het gebeurt schokt het ons niet, om ons te laten begrijpen dat de tijd is gekomen om te beginnen met een nieuwe cyclus van vormen van strijd die moeten reageren op de verandering die het kapitaal doorvoert, en op de druk waardoor de kosten van deze veranderingen arbeiders treffen, waardoor hun rechten en leefomstandigheden worden beperkt.
De duidelijke malaise die door maatschappijen in Westerse landen wordt ervaren is er niet in geslaagd mannen en vrouwen voort te brengen die de taak op zich nemen, dankzij hun geloofwaardigheid, bereikt met concrete en zichtbare acties, tot dit proces van hergeboorte van zelfvertrouwen, van het bewustzijn van een klasse te zijn, van de behoefte om collectief te handelen en te strijden om hoop te laten herleven.
Het feit is dat om deze doelen te bereiken een van de essentiele voorwaarden de vaststelling is dat het reformisme, als een politieke methodologie, die werkt in de instituties om de bestaande politieke, economische en sociale orde aan te passen door de uitvoering van organische, maar geleidelijke hervormingen, is mislukt, niet meer en niet minder dan het conservatisme.
Het is daarom dat alles dat overblijft is het voorbereiden en uitvoeren van de revolutie, begrepen als een radicale en progressieve verandering in de productieverhoudingen en de sociale verhoudingen, om de positieve componenten van mannen en vrouwen te laten ontstaan en zichzelf op te leggen aan de uitbuiting van anderen. Een maatschappij van solidariteit is het doel dat we onszelf zouden moeten stellen als een doel om te bereiken, maar om dit te doen hebben we niet een onmiddellijke explosie van woede, de eenvoudige vernietiging van alles wat bestaat, of, om het in andere woorden te stellen, een opstand, nodig, maar we moeten ons methodisch en met geduld, met intelligentie en scherpzinnigheid, met vastbeslotenheid en met overtuiging voorbereiden, een strategie die bestaat uit kleine en grote stappen die we ook reformisme kunnen noemen, maar gericht op het opbouwen van de voorwaarden voor de revolutie van sociale verhoudingen en productieverhoudingen, met duidelijke en begrijpelijke doelen, en daarom in staat om mannen en vrouwen er bij te betrekken, ze uit de situatie van apathie en verzaking te brengen die het gedrag van de massa's nu kenmerkt en waarover we spraken, beginnen te discussieren over onze gemeenschappelijke gevoelens.
https://www.ucadi.org/2024/02/17/cosa-ce-di-nuovo-la-trappola-della-rassegnazione/

Orig: (en) Italy, UCADI #182: The trap of resignation (ca, de, it, pt, tr) [machine translation]
_______________________________________
A - I n f o s N i e u w s S e r v i c e
Door, Voor en Over anarchisten
Send news reports to A-infos-nl mailing list
A-infos-nl@ainfos.ca
Subscribe/Unsubscribe https://ainfos.ca/mailman/listinfo/a-infos-nl
Archive http://ainfos.ca/nl