A - I n f o s
a multi-lingual news service by, for, and about anarchists **

News in all languages
Last 40 posts (Homepage) Last two weeks' posts

The last 100 posts, according to language
Castellano_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Trk�_ The.Supplement

The First Few Lines of The Last 10 posts in:
Castellano_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Trk�
First few lines of all posts of last 24 hours || of past 30 days | of 2002 | of 2003 | of 2004 | of 2005 | of 2006 | of 2007 | of 2008 | of 2009

Syndication Of A-Infos - including RDF | How to Syndicate A-Infos
Subscribe to the a-infos newsgroups
{Info on A-Infos}

(gr) Piotr Andrievich Marin (Arshinov)

Date Wed, 01 Sep 2010 21:20:56 +1000


Ο Piotr Andrievich Marin (Arshinov) γεννήθηκε το 1887 στο χωριό Andreivka της επαρχίας Nisnelomov, από εργατική οικογένεια. --- Μπήκε στο επαναστατικό κίνημα το 1904. Το 1905 εργαζόταν ως κλειδαράς σε ένα σιδηροδρομικό εργαστήριο στην πόλη Kizilarbat, του Turkestan κοντά στα ιρανικά σύνορα. --- Ήταν μέλος του μπολσεβίκικου τμήματος του Ρωσικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος και εξέδωσε την εφημερίδα «Molot» («Το Σφυρί») που διακινείτο ανάμεσα στους εργαζομένους των σιδηροδρόμων. --- Το 1906, για να παραπλανήσει την αστυνομία, εγκαταστάθηκε στο Ekaterinoslav. Εκεί ήρθε σε επαφή με τον αναρχισμό και μπήκε στο αναρχικό κίνημα. Εργάστηκε στο εργοστάσιο Shoduar.

Οργάνωσε ένοπλες επιθέσεις ενάντια σε αντιπροσώπους των τοπικών Αρχών και της αστυνομίας. Στις 22-23 Δεκεμβρίου 1906, με άλλους αναρχικούς επιτέθηκε στην έδρα της αστυνομίας στο Nisnedneprovsk. Στις 7 Μαρτίου 1907, πυροβόλησε και σκότωσε τον Vasilenko, αφεντικό των σιδηροδρομικών εργαστηρίων της Alexandrovska της επαρχίας Ekaterinoslav, μπροστά σε ένα μεγάλο πλήθος εργατών. Ο Vasilenko είχε καταδώσει περισσότερους από 100 εργάτες που είχαν συμμετάσχει στην ένοπλη εξέγερση του Δεκεμβρίου του 1905 και μερικοί από αυτούς εκτελέστηκαν και άλλοι καταδικάστηκαν σε πολύχρονες φυλακίσεις.

Ο Αρσίνωφ συνελήφθη στις 9 Μαρτίου 1907 και καταδικάστηκε σε θάνατο με απαγχονισμό από ένα στρατιωτικό δικαστήριο. Στη νύχτα της 22ης Απριλίου 1907, δραπέτευσε με άλλους φυλακισμένους κατά τη διάρκεια μιας λειτουργίας για το Πάσχα. Αναζήτησε καταφύγιο στη Γαλλία.

Επέστρεψε στη Ρωσία το 1909 και το φθινόπωρο συνελήφθη ξανά για αναρχική προπαγάνδα ανάμεσα στους εργάτες του Briansk. Δραπέτευσε ξανά από τη φυλακή πριν καταδικαστεί και συνέχισε προπαγανδίζοντας τις αναρχικές ιδέες στην παρανομία μεταξύ των εργατών και των αγροτών του Kostrom και του Σμολένσκ. Τον Μάη του 1910, συμμετείχε με άλλους αναρχικούς στην απαλλοτρίωση μιας αποθήκης κρασιού στο χωριό Filopovo της επαρχίας Kostrom, μιας άλλης αποθήκης κρασιού στο Stepanovo-Silino της επαρχίας Σμολένσκ καθώς και σε επίθεση στο ταχυδρομείο της πόλης Sudislav της επαρχίας Kostrom.

Τον Αύγουστο του 1910 πήγε στην Αυστρία για να προμηθευτεί όπλα και προπαγανδιστικό υλικό. Επιστρέφοντας τον Σεπτέμβρη, συνελήφθη από τους Αυστριακούς, φυλακίστηκε στο Tarnopol και παραδόθηκε έπειτα στη ρωσική κυβέρνηση τον Μάη του 1911. Η δίκη του άρχισε στις 25 Ιούνη 1911, στη Μόσχα κάτω από το ψευδώνυμο F Ι. Mikhailski και 36 άλλους. Τον Οκτώβρη του 1911 καταδικάστηκε σε 20 χρόνια φυλάκιση και στάλθηκε στη φυλακή Butyrki. Εδώ ήταν που γνώρισε τον νεαρό Ουκρανό αναρχικό Νέστωρ Μαχνό. Ο Αρσίνωφ είχε κάποιο πρόβλημα στην εκπαίδευσή του, ειδικά στη Γεωγραφία, την Ιστορία και τα Μαθηματικά, και έδωσε όλες του τις γνώσεις στον Makhno. Ενίσχυσε, επίσης, τις πολιτικές πεποιθήσεις του Μαχνό.

Απελευθερώθηκε με την επανάσταση την 1η Μάρτη 1917 και ήταν ένας από τους ιδρυτές της Ομοσπονδίας Αναρχικών Ομάδων Μόσχας, διατελώντας γραμματέας προπαγάνδας και οργανωτής για την εφημερίδα «Golos Truda» και το περιοδικό «Anarkhia» από τον Σεπτέμβριο του 1917. Συμμετείχε στη διάσκεψη των Αναρχικών Ομάδων Μόσχας τον Ιούνη του 1918.

Συμμετείχε στον εμφύλιο πόλεμο στην Ουκρανία μέσα από το αναρχικό μαχνοβίτικο κίνημα. Το 1918 ήταν συντάκτης της εφημερίδας «Golos Anarkhista» στην περιοχή Donbas. Φθάνοντας στο Gulyai Polye με άλλους αναρχικούς της Μόσχας, δραστηριοποιήθηκε από τον Απρίλη του 1919 μέχρι τον Αύγουστο του 1921 στο μαχνοβίτικο κίνημα. Συμμετείχε στο πολιτιστικό τμήμα του μαχνοβίτικου κινήματος, που βοηθούσε στην έκδοση και κυκλοφορία του «Put Κ Svobode» («Δρόμος προς την Ελευθερία)», εφημερίδας των εξεγερμένων από το 1919. Σε συνεργασία με τον Voline, εισήγαγε την οργανωτική διάσκεψη των αναρχικών ομάδων Nabat με κύριο ρόλο την πολιτική κατεύθυνση του μαχνοβίτικου κινήματος. Ήταν ένας από τους συντάκτες της «Nabat», οργάνου της ομώνυμης οργάνωσης και της «Golos Makhnovista» στο Kharkov το 1920.

Μετά από την ήττα του μαχνοβίτικου κινήματος από τους μπολσεβίκους το 1921, διέφυγε από τα σύνορα. Συμμετείχε στην έκδοση των διαφόρων ρωσικών και ουκρανικών εντύπων που εκδίδονταν από εξόριστους αναρχικούς, στον εκδοτικό οίκο «Anarkhicheski Vestnik» («Ο Αναρχικός Ανακοινώνει») μιας ομάδας Ρώσων αναρχικών στο Βερολίνο, στο περιοδικό «Dielo Trouda» στο Παρίσι από το 1925 έως 1929 και στο Σικάγο από το 1930. Στο περιοδικό αυτό δημοσίευσε πολλά άρθρα σχετικά με τη ρωσική κατάσταση.

Ήταν ένας από τους συντάκτες του σημαντικού κειμένου «Η Οργανωτική Πλατφόρμα των Ελευθεριακών Κομμουνιστών». Επίσης, στο Βερολίνο έγραψε την αρκετά διαδεδομένη ιστορία του μαχνοβίτικου κινήματος.

Αποθαρρύνθηκε, όμως, από την ισχυρή κριτική σε βάρος της «Πλατφόρμας» από αρκετούς αναρχικούς. Η δε συντρόφισσά του, που ήταν εξαιρετικά πατριώτισσα, του ασκούσε πίεση να επιστρέψουν στη Ρωσία. Πάνω στην ώρα, απελάθηκε από τη Γαλλία. Άρχισε μια επαφή με τον κομμουνιστή ηγέτη Ordzhonidze, τον οποίο γνώριζε από τη φυλακή, όπου είχαν μοιραστεί το ίδιο κελί. Αυτός του υποσχέθηκε να τον βοηθήσει να επιστρέψει, με την προϋπόθεση ότι θα σταματήσει κάθε κριτική εναντίον των μπολσεβίκων και διακόψει με τον αναρχισμό.

Τα γεγονότα αυτά έχουν ως εξής:

Τον Γενάρη του 1930, ο Αρσίνοφ συνελήφθη και πάλι και απελάθηκε στο Βέλγιο, ενώ το περιοδικό «Delo Truda»έκλεισε από τις γαλλικές Αρχές. Στις αρχές του ίδιου χρόνου, η Ομοσπονδία «Delo Truda» κατέρρευσε ως αποτέλεσμα των αλλεπάλληλων διώξεων σε βάρος των μελών της, τόσο στην ΕΣΣΔ όσο και στην Ευρώπη, αλλά και εξαιτίας της απομόνωσής της από άλλους αναρχικούς. Ο Αρσίνοφ σταδιακά άρχισε να συμφιλιώνεται με την σοβιετική εξουσία. Ήδη το 1930 σε σχέση με την υπόθεση «Shakhty» (δίκη του δολιοφθορέων μηχανικών), πείστηκε ότι υπήρχε μια πραγματική συνωμοσία εκ μέρους της διανόησης κατά των επαναστατικών κατακτήσεων των εργατών και των αγροτών κατά την επανάσταση του 1917-1921. Μίλησε σχετικά με την αναγκαιότητα της υπεράσπισης αυτών των κατακτήσεων, στην οποία έπρεπε να πάρουν μέρος και οι αναρχικοί επίσης.

Το 1931, γράφοντας στον G. K. Ordzhonikidze (πρώην σύντροφό του στις φυλακές Butyrki), προσπάθησε να πάρει άδεια για να επιστρέψει στην ΕΣΣΔ. Ακολουθώντας τη συμβουλή του δεύτερου, απηύθυνε κρυφά μια επιστολή στην Κεντρική Επιτροπή του Πανρωσικού Κομμουνιστικού Κόμματος (μπολσεβίκοι) (TsK VKP), αναγνωρίζοντας το αναρχικό παρελθόν του ως λάθος και δηλώνοντας «την πίστη του στην ιδεολογία του μαρξισμού-λενινισμού». Σε απάντηση, η TSK ζήτησε να τεκμηριώσει την ιδεολογική αυτή αλλαγή.

Τον Οκτώβρη του 1931 Α. εξέδωσε μια έκθεση με τίτλο «Ο αναρχισμός και η δικτατορία του προλεταριάτου», στην οποία πρότεινε οι αναρχικοί κομμουνιστές πρέπει να αποδεχτούν τη δικτατορία του προλεταριάτου (στη λενινιστική της εκδοχή του 1917, όπως ορίζεται στο έργο του Λένιν «Κράτος και Επανάσταση») ως μέθοδο της κοινωνικής επανάστασης, παροτρύνοντας τους αναρχικούς να αποκτήσουν στενή επαφή με την ΕΣΣΔ, και συνέστησε, ειδικότερα στους Ισπανούς αναρχοσυνδικαλιστές, να ακολουθήσουν την τακτική των Μπολσεβίκων το 1917 στην τότε αρχόμενη Ισπανική Επανάσταση. Οι ιδέες που εκφράζονται στην έκθεση αυτή τέθηκαν από τον ίδιο σε περαιτέρω επεξεργασία σε ένα άλλο φυλλάδιο με τίτλο «Ο αναρχισμός και η εποχή μας» (που κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 1933). Μετά την κυκλοφορία των εκδόσεων αυτών, ο Αρσίνοφ αποκόπηκε ακόμη και από τους πρώην συντρόφους του στην συντακτική ομάδα του «Delo Truda», αφορίστηκε από το ευρωπαϊκό αναρχικό κίνημα και, τελικά, με τον θάνατο του Μαχνό βρέθηκε σχεδόν σε πλήρη απομόνωση. Ο ίδιος ο Μαχνό διέκοψε δημόσια τις σχέσεις του μαζί του.

Πριν επιστρέψει στην ΕΣΣΔ, επισκεπτόταν το σπίτι των Βολίν όπου ο ίδιος ο Βολίν, τον προέτρεπε να μην επιστρέψει λέγοντάς του: «Μαρίν δεν πρέπει να πας. Θα σε τουφεκίσουν. Μην ξεγελιέσαι, δεν θα σε συγχωρήσουν ποτέ», κάτι που επιβεβαιώνει και ο γιος του Βολίν, Λέο.

Τελικά, στα τέλη του 1934 με την άδεια της TSK επέστρεψε στην Σοβιετική Ένωση (στη σχετική απόφαση της TSK σημειώνεται ότι κατά τη διάρκεια των τριών προηγούμενων χρόνων ο Αρσίνοφ κατευθύνθηκε προς το πνεύμα της Κομιντέρν). Προσπάθησε να ενταχθεί στην Πανρωσική Εταιρεία Πολιτικών Κρατουμένων Katorzhniks (δηλαδή αυτών που είχαν καταδικαστεί σε καταναγκαστική εργασία) και εκτοπισμένων, αλλά στις 21 Απριλίου 1935 η κεντρική εκτελεστική επιτροπή της εταιρίας απέρριψε το αίτημά του με το πρόσχημα ότι «συμμετείχε στο μαχνοβίτικο κίνημα». Επίσης, άρχισε να εργάζεται ως διορθωτής.

Στις 6 Ιουνίου 1935 στην εφημερίδα «Izvestia» δημοσιεύτηκε μια δήλωση του Αρσίνοφ με τίτλο «Η Πτώση του αναρχισμού», στην οποία για πρώτη φορά δήλωσε ανοιχτά την οριστική του ρήξη με τον αναρχισμό και τη στροφή του προς το σταλινικό «σοσιαλιστικό» κράτος. Σύμφωνα με το πνεύμα της εποχής, έγραψε: «Χάρη στη λαμπρή καθοδήγηση του Κομμουνιστικού Κόμματος υπό την ηγεσία του Λένιν ... από τον καπιταλισμό στη Ρωσία δεν έμεινε η μια πέτρα πάνω στην άλλη. Υπό την στιβαρή ηγεσία του VKP (β ), με τον παντογνώστη σύντροφο Στάλιν στο τιμόνι, ο σοσιαλισμός στην ΕΣΣΔ χτίζεται - προχωράει με γιγαντιαία βήματα». Σπάζοντας έτσι τους δεσμούς τους με το παρελθόν του, ο Αρσίνοφ χαρακτήρισε την Makhnovshchina ως «ένα κομματικό κίνημα που ήταν υγιές στην αρχή», αλλά διαστρεβλώθηκε και έγινε μια «κωμικοτραγική φάρσα», ένα «αντεπαναστατικό κουλάκικο κίνημα». Μιλώντας για τη χρεοκοπία του αναρχισμού, ο Αρσίνοφ επανέλαβε ουσιαστικά τις προηγούμενη κατηγορίες της «Πλατφόρμας» που αναφερόταν σε «χαοτικούς αναρχικούς», τονίζοντας την έλλειψη ενιαίας οργάνωσης, στρατηγικής και τακτικής.

Στις αρχές του 1938 συνελήφθη με την κατηγορία της δημιουργίας και καθοδήγησης μιας υπόγειας αναρχικής κατασκοπευτικής και τρομοκρατικής οργάνωσης και εκτελέστηκε.

(Από δημοσιεύματα στη ρωσική ιστοσελίδα http://www.hrono.ru τα οποία κατά μεγάλο βαθμό επιβεβαιώνονται και από τον Nick Heath).

Οι αναρχικοί ήταν εξαιρετικά σκληροί στην κριτική τους προς τον Αρσίνωφ. Ο παλιός φίλος του Νέστωρ Μαχνό έγραψε πικρόχολα ότι «ήταν ματαιόδοξος και επιζητούσε εξουσία. Άγνωστος στη ρωσική επανάσταση μέχρις ότου ξύπνησε από την άχρηστη εργασία του στη Μόσχα το 1919 στη θύελλα των επαναστατικών πράξεων... αργότερα πήγε μακριά για να γράψει την ιστορία της Μαχνοβτσίνας. Κατά συνέπεια, έγινε ένα από τα ενεργά στελέχη του διεθνούς αναρχικού κινήματος και άρχισε να σκέφτεται τον εαυτό του ως τον ηγέτη του αναρχισμού, μια θέση που την επιδίωξε και βρήκε τα θεωρητικά θεμέλια γιʼ αυτήν. Ήταν ένα εύκολο βήμα, τόσο εύκολο όσο και ο μπολσεβικισμός».

Ο Αμερικανός αναρχικός Αλεξάντερ Μπέρκμαν, ήταν εξίσου σκληρός, γράφοντας ότι «δεν τον θεωρώ σημαντικό καθόλου... Στο μυαλό μου η προδοσία της υπόθεσής μας από διάφορους, όπως οι Yartchuk, Arshinov κ.λπ..., οφείλεται σε δύο αιτίες: αφενός, έλλειψη αναρχικού οράματος και κατανόησης του αναρχισμού και, αφετέρου, οικονομικές αιτίες. Ελπίζουν να βελτιώσουν την οικονομική κατάστασή τους με να πλαισιώσουν τους μπολσεβίκους και κατά κανόνα την βελτιώνουν με τον τρόπο αυτό. Λοιπόν, με τέτοιους προδότες και δειλούς δεν πρέπει να υπάρξει καμία περαιτέρω συναλλαγή».

Ο Μαξ Νεττλώ είπε λίγο-πολύ το ίδιο πράγμα.

Ο Καμίλλο Μπερνέρι παρατήρησε ότι ο Αρσίνωφ δεν έφυγε από το κίνημα ήσυχα και με αξιοπρέπεια, αλλά χτύπησε την πόρτα πίσω του όπως ένας μεθυσμένος.

Αλλά ο βαθμός της μαχητικότητας του Αρσίνωφ, όπως και το βιβλίο του για το μαχνοβίτικο κίνημα μιλούν από μόνα τους. Υπάρχουν και αυτοί οι οποίοι πιστεύουν ότι ο Αρσίνοφ διέκοψε σκόπιμα τις σχέσεις του με τον αναρχισμό ώστε να μπορέσει να επιστρέψει στη Ρωσία για να βοηθήσει την οργάνωση του παράνομου αναρχικού κινήματος. Γνωρίζουμε ότι η ομάδα «Dielo Trouda» διατήρησε την επαφή με εκείνο το κίνημα και ο Ante Ciliga στο «Ρωσικό Αίνιγμα» αναφέρεται σʼ αυτό ως εξαιρετικά οργανωμένο. Δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, έως ότου εξεταστούν από τους ερευνητές οποιαδήποτε αρχεία που διατηρούνται από τις ρωσικές Αρχές. Ελπίζουμε ότι κάποιος τέτοιος ερευνητής θα το κάνει αυτό σύντομα.

Σημερινοί αναρχικοί κομμουνιστές πιστεύουν ότι ο κύριος λόγος που ο Αρσίνοφ επέστρεψε στην ΕΣΣΔ ήταν η οικογένειά του. Επίσης, είναι διαπιστωμένο ότι είχε απογοητευτεί από το αναρχικό κίνημα και από την έντονη κριτική κατά της «Πλατφόρμας» από πολλούς αναρχικούς. Είχε, επίσης, πληγεί από την απέλασή του από τη Γαλλία.

Ο Alexander Skirda παραθέτει περισσότερα στοιχεία μέσω των απομνημονευμάτων ενός άλλου συντρόφου του Αρσίνοφ, στο Παρίσι, ο οποίος τον ρώτησε αν πράγματι γύρισε τις πλάτες του στον αναρχισμό και ο Αρσίνοφ του απάντησε «πιστεύεις ότι θα μπορούσα να το κάνω πραγματικά;» Το εάν ο Αρσίνοφ απαρνήθηκε ή όχι τον αναρχισμό είναι είναι ένα από εκείνα τα πράγματα που δεν πρόκειται ποτέ να λυθεί ικανοποιητικά και δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι αν αποχώρησε πραγματικά από τον αναρχισμό ή αν προσποιήθηκε ώστε να μπορέσει να επιστρέψει στη Ρωσία. Μερικοί σημερινοί αναρχικοί κομμουνιστές πιστεύουν το δεύτερο.

Το επιχείρημα ότι, επειδή ο Αρσίνοφ ήταν αρχικά Μπολσεβίκος και ήταν λογικό γι' αυτόν να επιστρέψει στον μπολσεβικισμό δεδομένου ότι ποτέ δεν έπαψε πραγματικά να είναι μπολσεβίκος είναι πολύ φτωχό. Και ήταν ο Max Nettlau που το χρησιμοποίησε πρώτος. Κανείς δεν γεννιέται αναρχικός. Πολλοί αναρχικοί ήταν πριν μέλη αυταρχικών κομμουνιστικών κομμάτων. Και ο Βολίν ήταν εσέρος και συνεργάτης του Τρότσκι πριν γίνει αναρχικός, αλλά κανείς δεν τον έχει κατηγορήσει για μαρξισμό. Και ο Μάο ήταν αναρχικός πριν γίνει μαρξιστής, αλλά υπάρχει κάποιος να μας διαβεβαιώσει αν ήταν αναρχικός και στη δεκαετία του 1960; Οι ιδέες του κόσμου αλλάζουν. Σίγουρα, ο Αρσίνοφ ήταν αρχικά μπολσεβίκος, αλλά στη συνέχεια έγινε αναρχικός κομμουνιστής (και, μάλιστα, πάρα πολύ καλός) για τουλάχιστον 30 χρόνια. Πολέμησε σωματικά τους Μπολσεβίκους. Σκότωσαν τους φίλους και τους συντρόφους του. Τον κυνήγησαν έξω από την πατρίδα του.

Τέλος, ο Skirda λέει κάπου ότι τα δύο «αντι-αναρχικά» φυλλάδια που κυκλοφόρησε ο Αρσίνοφ, ίσως να μην ήταν στην πραγματικότητα αντι-αναρχικά και ότι ο ίδιος δεν αμφισβήτησε ποτέ τον αναρχισμό του, αλλά μίλησε υπέρ μη αναρχικών πραγμάτων (το πρώτο φυλλάδιο ζητούσε σίγουρα την υποστήριξη της δικτατορίας του προλεταριάτου).

* Για το κείμενο χρησιμοποιήθηκαν στοιχεία κειμένου του Άγγλου αναρχικού Nick Heath, που δημοσιεύτηκε στο www.libcom.com/history καθώς και άλλα στοιχεία από το διαδίκτυο. Ελληνική μετάφραση και αρχικό κείμενο «Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης», 5 Μάη 2006. Συμπληρώσεις και τελική μορφή 13 Αυγούστου 2010

** Σχετική Βιβλιογραφία:
- Βολίν, «Άγνωστη Επανάσταση», εκδόσεις «Διεθνής Βιβλιοθήκη»
- Τζέιμς Τζολ, «Οι Αναρχικοί», εκδόσεις «Επίκουρος»
- Πιοτρ Αρσίνοφ, «Η ιστορία του Μαχνοβίτικου κινήματος», εκδόσεις «Ελεύθερος Τύπος»

_______________________________________________
A-infos-gr mailing list
A-infos-gr@ainfos.ca
http://ainfos.ca/cgi-bin/mailman/listinfo/a-infos-gr

A-Infos Information Center