A - I n f o s

Een nieuws service door, voor en over anarchisten in meerdere talen **
Nieuws in Alle Talen
De laatste 40 berichten (Homepage) De berichten van de laatste twee weken Onze archieven van oude berichten

De laatste 100 berichten, naar gelang van taal
Castellano_ Català_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Türkçe_ The.Supplement

De Eerste Zinnen van De Laatste 10 berichten op:
Castellano_ Català_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Türkçe

De Eerste zinnen van alle berichten van de laatste 24 uren
Links to indexes of First few lines of all posts of last 30 days | of 2002 | of 2003
| of 2004 | of 2005 | of 2006 | of 2007
Abonneer je op de a-infos nieuwsgroepen

(nl) Anarkismo.net: Interview met Alan MacSimoin van het Irish Anarchist Historical Archive [en]

Date Sun, 15 Jan 2012 00:35:58 +0200


Interview met de veteraan Ierse anarchistische activist Alan MacSimoin over hoe hij geinteresseerd raakte in het anarchisme, zijn werk bij het onderzoeken van de geschiedenis van het Ierse anarchisme en de hoop voor de toekomst. ---- Je bent gedurende meer dan 30 jaar actief geweest in de anarchistische beweging. Wanneer raakte je geinteresseerd in anarchistische ideeen? ---- In de vroege jaren '70 was ik lid van de Official Republican Movement (nu bekend als de Workers Party). Ik herinner het me als een tijd van optimisme, moderne ideeen daagden de conservatieve ideeen uit, de burgerrechten beweging had tienduizenden mensen in het Noorden op de been gebracht, de Vietnamezen versloegen de machtigste militaire macht op aarde, de vrouwen beweging won heel werkelijke hervormingen. Vergaande verandering leek mogelijk. ---- In 1975 was de pro-Moskou tendens binnen de Officials overheersend geworden. Tegelijkertijd bewoog ik me in de richting van het anarchisme.

Na het nagaan van de andere groeperingen van links bleek het anarchisme de meest aantrekkelijke groepering te zijn. Het kon voor mij verklaren waarom de inspirerende Russische revolutie was geeindigd als een geinstitutionaliseerde Stalinistische tyrannie, waarom participatieve democratie essentieel is, waarom het geen enkele minderheid - ongeacht hoe goed de bedoelingen zijn - ooit mag worden toegestaan om over ons te heersen. En wat we in die tijd in Rusland zagen was niet een of ander vervormd of beschadigd socialisme, het was slechts een andere vorm van kapitalisme.

In het kort, ik ontdekte dat anarchistisch beleid mijn inzichten versterkten omdat ze de basispunten van het socialisme benadrukten, het verlangen naar een maatschappij waarin het bevredigen van menselijke behoeften centraal staat, waarin zowel de politieke vrijheid als de persoonlijke vrijheid voor allen bestaan, waarin de rijkdom van de wereld wordt gebruikt voor het algemeen welzijn en het geen enkele minderheid wordt toegestaan anderen uit te buiten. Net zo belangrijk is dat het anarchisme uitlegt dat tenzij de enorme meerderheid, arbeiders mensen en gezinnen, de mogelijkheid heeft macht uit te oefenen via hun eigen basisdemocratische raden, we niet zullen eindigen met het socialisme. Als de meerderheid niet directe zeggenschap kan hebben over de dingen die hen betreffen, dan zal een minderheid heersen. En die minderheid zal proberen diens positie te versterken, is dat niet hoe in Rusland een nieuwe heersende klasse ontstond?

Vergeleken met andere landen is de anarchistische beweging in Ierland nogal klein. Waarom denk je dat dit zo is en wat is het doel van het Ierse anarchistische archief?

Iedere beweging begint ergens. Nu is er in Ierland een kleine beweging, er zijn anarchisten in de meeste grotere steden, en ook in een aantal kleinere steden. Toen ik betrokken raakte kon je alle anarchisten in het land in een klein busje stoppen.

Er zijn twee historische factoren die het moeilijk maakten voor progressieve ideeen, van alle soorten, om veel vooruitgang te boeken. De ene was het succesvolle pleidooi om klasse kwesties terzijde te schuiven totdat de grens weg is/de grens veilig is. De andere was massale emigratie, waarmee de ontevredenen, de vooruitstrevenden en de energieken, voor een groot deel werden weggenomen. De meest actieve mensen waren gewoonlijk de eersten die vertrokken.

Hebben jullie sinds jullie online gingen veel nieuw materiaal gekregen. Is er enig materiaal uit een bepaalde periode dat jullie missen?

We hebben waarschijnlijk minstens enkele honderden bladen en pamfletten te scannen. Die komen bijna allemaal uit de periode vanaf het midden van de jaren '70. Wat we missen is materiaal uit de jaren '80 van de 19e eeuw, zoals de Socialist League en de Dublin Democratic Association, en uit Belfast in de late jaren '60 en zeer vroege jaren '70.

Is er enige periode of zijn er anarchistische militanten die voor jou tot de verbeelding spreken, en welke lessen kunnen we nu leren?

Voor mij moet dat Spanje tijdens de burgeroorlog zijn. Je had een land waarin de meeste mensen slechts enkele jaren onderwijs hadden gehad, waarin de katholieke kerk nog steeds feodale machten had, waarin aanzetten tot hervorming regelmatig tegemoet werden getreden met gevangenisstraffen en executies. En zelfs temidden van een oorlog namen honderdduizenden mensen fabrieken en grond van de grootgrondbezitters in beslag, reorganiseerden ze de economie, namen hun eigen besluiten, schiepen hun eigen milities, en lieten het allemaal werken. Als ze dat toen konden doen zouden de mensen in Ierland hier nu zeker toe in staat moeten zijn.

Wat denk je dat nu de voornaamste sterke en zwakke punten zijn van de anarchistische beweging in Ierland?

Het heeft nu wat zichtbaarheid, en een hele laag van mensen die geinteresseerd is in linkse politiek heeft enig inzicht in het anarchisme. Dit is een grote verandering vanaf de dagen dat we slechts met een handvol waren en het leek alsof ieder ander dacht dat een anarchistische organisatie iets tegenstrijdigs was.

Een probleem dat we denk ik hebben als anarchisten, en de rest van links deelt hierin, is dat onze politieke doelen niet genoeg publiciteit krijgen. Als je belangstelling hebt in politiek links van Labour of Sinn Fein zul je horen over anarchistische oppositie tegen bezuinigingen, oppositie tegen het kleineren van vakbonden, oppositie tegen alle soorten van onrechtvaardigheid. Dit leidt er toe dat we worden gezien als goede strijders tegen onrechtvaardigheid, en we kunnen vaak behoorlijk wat steun krijgen rond bepaalde kwesties. Maar dit zal zich niet magisch vertalen in steun voor het anarchisme, slechts op de basis van ons goede voorbeeld of omdat we keurig democratisch zijn.

Er is een strijd van ideeen te winnen. De belangrijkste reden dat mensen nogal militant kunnen zijn met een bepaalde kwestie, maar nog altijd conservatief in hun algemene benadering, is dat hun idee over wat "natuurlijk" of "normaal" is nog steeds komt van politici, zakenmensen, kerkleiders en dergelijke. Zelden komen ze iets tegen dat revolutionaire verandering voorstaat. Dus de notie dat het kapitalisme kan worden vervangen door iets dat radicaal anders is wordt beschouwd als bijna krankzinnig.

Wat ik bedoel is denk ik dat we veel positiever zouden moeten zijn over het bevorderen van het anarchisme. We zouden meer inspanningen moeten doen om te verklaren wat het betekent, anders laten we dat veld over aan de volgelingen van het kapitalisme, en weinig mensen zullen enig levensvatbaar alternatief zien, anders dan een keuze tussen de Provos en de SDLP, of de DUP en wat over is van de Unionist Party.

We leven in een tijd waarin sociale en economische ongelijkheid door het kapitalisme meer dan ooit wordt blootgelegd, wat zowel frustrerend als belovend kan zijn voor radicalen. Blijf je optimistisch over revolutionaire veranderingen in Ierland en de bredere wereld?

Slechte tijden kunnen, inderdaad, mensen nijdiger maken over duidelijke ongelijkheden. Maar recessie kan mensen ook moedeloos en defensief maken. Het meeste dat veel mensen hopen is terug te keren naar waar ze waren voordat de banken begonnen geld door een toilet van speculanten te spoelen.

De werkelijkheid waar we mee te maken hebben is dat er geen alternatief is voor bezuinigingen, zo lang we het kapitalisme hebben. Echter, wat we kunnen doen is zo goed mogelijk vol te houden. Dat zou een van de redenen zijn dat een vrij groot aantal van de organisatoren in de niet-betalen campagne tegen de nieuwe huis belasting anarchist is.

Naast de noodzakelijke betrokkenheid bij dagelijkse vormen van strijd moeten we ook in staat zijn te verklaren waarom het kapitalisme altijd van opleving naar crisis zal gaan, waarom er nu ongelooflijk weinig ruimte is binnen het kapitalisme voor vormen van strijd om onze levensstandaard te verbeteren.

Totdat we wonen in een wereld die in staat is te zorgen voor huisvesting, voeding, kleding en onderwijs voor ieder persoon op de planeet, zal de zaak van het anarchisme altijd sterker worden. Onze successen en mislukkingen zullen grotendeels verbonden zijn met de eb en vloed van de klassenstrijd, als mensen verliezen zullen ze minder geneigd zijn vertrouwen te hebben in het ontwortelen van een heel sociaal systeem. Als we winnen zullen ze meer geneigd zijn vertrouwen te hebben in hun vaardigheid om verandering tot stand te brengen.

Het Irish Anarchist Historical Archive kan online worden bekeken op dit adres

http://irishanarchisthistory.wordpress.com/
-------------------------------------
Orig: (en) Anarkismo.net: Interview with Alan MacSimoin of the Irish Anarchist Historical Archive.
_______________________________________
A - I n f o s N i e u w s S e r v i c e
Door, Voor en Over anarchisten
Send news reports to A-infos-nl mailing list
A-infos-nl@ainfos.ca
Subscribe/Unsubscribe http://www.ainfos.ca/cgi-bin/mailman/listinfo/a-infos-nl
Archive http://ainfos.ca/nl