A - I n f o s

Een nieuws service door, voor en over anarchisten in meerdere talen **
Nieuws in Alle Talen
De laatste 40 berichten (Homepage) De berichten van de laatste twee weken Onze archieven van oude berichten

De laatste 100 berichten, naar gelang van taal
Castellano_ Català_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Türkçe_ The.Supplement

De Eerste Zinnen van De Laatste 10 berichten op:
Castellano_ Català_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Türkçe

De Eerste zinnen van alle berichten van de laatste 24 uren
Links to indexes of First few lines of all posts of last 30 days | of 2002 | of 2003
| of 2004 | of 2005 | of 2006 | of 2007
Abonneer je op de a-infos nieuwsgroepen

(nl) Recensie: Het Internationaal Anarchistisch Congres Amsterdam (1907)* [en]

Date Sun, 10 Jul 2011 11:49:36 +0300


Dit is een indrukwekkende toevoeging aan de anarchistische geschiedenis. De verslagen, debatten en moties van het Internationaal Anarchistisch Congres, dat werd gehouden van 24 augustus tot en met 31 augustus 1907, zijn voor het eerst in het Engels beschikbaar. Deze bijeenkomst, die in Amsterdam werd gehouden, trok de leidende lichten van de internationale libertaire beweging ? Errico Malatesta, Emma Goldman, Pierre Ramus, Christiaan Cornelissen en talrijke anderen (waarbij Peter Kropotkin een opvallende afwezige was). Over een lange lijst onderwerpen werd gediscussieerd: syndicalisme, anti-militarisme, de Russische Revolutie van 1905, organisaties, coöperaties en veel meer. Het meeste hiervan is nog steeds van belang en dus is dit boek niet alleen voor degenen die geïnteresseerd zijn in de anarchistischegeschiedenis, het is van belang voor moderne activisten.

Er is een nuttige, zij het soms cryptische, inleiding door de uitgever, die
het congres in de context plaatst. Dit wordt gevolgd door de verslagen van
discussies in - en moties van - het congres, in chronologische volgorde. Dit
wordt gevolgd door een verslag van twee syndicalistische bijeenkomsten en
een appendix over de recente Russische Revolutie. Allen zijn ze van belang.
De verslagen van het congres over de situatie van de anarchistische beweging
in verschillende landen is interessant leesmateriaal (niet in het minst het
lange verslag over de anarchistische beweging en arbeidersbeweging in de VS,
door Max Baginsky en Emma Goldman). Sommige verslagen zullen bekend lijken
te zijn voor militanten nu.

Echter, het is een schande dat Luigi Fabbri?s verslag over de Italiaanse
anarchistische beweging niet is opgenomen. Hoewel je opgewonden kunt raken
als je leest dat er een verzameling van Fabbri?s geschriften in aantocht is,
waarin het opgenomen zal zijn, is het niet opnemen er van in strijd met
beweringen dat dit boek het volledige verslag van het congres is.
Dan beginnen de discussies. De discussie over organisatie lijkt wat
overbodig te zijn, aangezien iedereen het er over eens was dat organisatie
nodig was (?op dit punt zijn alle anarchisten ? Proudhon, Bakunin, de
anarchisten van de Jura Federatie, Kropotkin ? het eens?, merkte Andree
Dunois op (blz. 84-5). Echter, terwijl er veel werd gediscussieerd (en
vertaald in veel talen!), wordt dit congres het meeste herinnerd door het
debat tussen de leidende Franse vakbondsmilitant Pierre Monatte (blz.
108-16) en de veteraan Italiaanse anarchistische militant Errico Malatesta
(blz. 121-6) over libertaire houdingen tegenover het revolutionaire
syndicalisme.
Monatte gebruikte de ervaring van de Franse Confederation Generale du
Travail (CGT) om de deugden van het revolutionaire syndicalisme aan te
tonen. Malatesta had een veel kritischer perspectief. Hoewel hij benadrukte
dat ?anarchisten de arbeiders syndicaten binnen moeten gaan? dacht Malatesta
niet dat vakbonden, op zichzelf, inherent revolutionair waren. Vandaar de
behoefte van anarchisten om zich zowel als arbeiders als als anarchisten te
organiseren ?om de syndicaten aan te zetten tot het ideaal, waarbij ze
geleidelijkaan naar de sociale revolutie worden geleid? (blz. 124).

Het volstaat te zeggen dat het meer dan 100 jaar geleden is dat dit debat
werd gehouden en het is eerlijk te zeggen dat Malatesta correct was in zijn
kritiek op het syndicalisme. Bijvoorbeeld, maar weinig syndicalisten zouden
nu niet instemmen met Malatesta als het gaat over de behoefte om een
algemene staking om te zetten in een opstand, en het verval van de CGT en
andere revolutionaire vakbonden in reformisme bevestigt zijn angsten dat
vakbonden ?altijd legale, conservatieve bewegingen zijn, en altijd zullen
zijn, zonder een ander doel dan ? op zijn best ? de verbetering van de
arbeidsvoorwaarden? (blz. 122).
Dat werpt een vertalingskwestie op. Syndicalisme is slechts het Franse woord
voor vakbondspolitiek en ? vandaar de toevoeging ?revolutionair? door CGT
militanten zoals Monatte. Dit werpt de vraag op of syndicalisme niet beter
kan worden vertaald met vakbondspolitiek, aangezien het er soms op lijkt dat
Malatesta het over vakbondspolitiek heeft in plaats van over syndicalisme.
Malatesta stelt, om een voorbeeld te geven ?zelfs als het wordt versterkt
door het zinloze gebruik van de toevoeging revolutionair, is het
syndicalisme een conservatieve beweging?, voordat hij wijst op ?de grootse
Noord Amerikaanse vakbonden? (blz. 122). In deze context zou
?vakbondspolitiek? meer geschikt zijn. Toch is, afgezien hiervan, zijn
bedoeling vanuit de context duidelijk.
Ook moet worden opgemerkt dat Malatesta?s toespraak is gebruikt door zowel
liberale libertariers als door Leninisten, om een onderscheid te maken
tussen syndicalisme en anarchisme. Eerder was deze uitwisseling alleen
beschikbaar in George Woodcock?s The Anarchist Reader, die niet Malatesta?s
eerste paragraaf bevatte, waarin hij stelde ?ik zal het hier alleen hebben
over de onderwerpen waarover ik het niet eens ben? om ?zinloze herhaling? te
vermijden. Zoals duidelijk wordt als je kijkt naar het hele debat en
Malatesta?s resolutie voor het congres ontkende hij niet de behoefte aan
vakbonden, klassenstrijd en anarchistische deelname aan de
arbeidersbeweging. Verre van dat! Hij was alleen kritisch over de ?duidelijk
simplistische? concepties (blz. 123) van bepaalde syndicalisten, en keerde
zich tegen de libertairen die ?zichzelf lieten opslokken? door de
arbeidersbeweging, waardoor het doel (het anarchisme) zou worden vervangen
door het ?middel? (klassenstrijd) (blz. 126). Zoals zijn resolutie met
Cornelissen en Vohryzek voor het congres het stelde: ?de syndicaten [zijn] organisaties die in de klassenstrijd strijden voor
verbetering van de arbeidsvoorwaarden, en als vakbonden van productieve
arbeiders kunnen ze helpen bij de transformatie van de kapitalistische
maatschappij in een anarchistisch communistische maatschappij ? Maar [het]
is de plicht van anarchisten om het revolutionaire element in deze
organisaties te vormen ? de syndicalistische beweging [is] een machtig
middel van de revolutie, maar niet ? een vervanging van de revolutie ? [dat
wil zeggen] gewapende opstand en socialisatie door geweld ?? (blz. 132-2).

In het kort was Malatesta?s positie niet anti-syndicalisme, maar eerder
syndicalisme-plus. Zijn oppositie tegen bepaalde elementen van het
syndicalisme kunnen niet worden gebruikt, zoals door Leninisten is gedaan,
om een verschil tussen de twee te suggereren. Dit wordt bevestigd door het
debat zelf, waarbij Monatte stelde dat het syndicalisme ?het anarchisme had
herinnerd aan diens arbeiders oorsprong?, terwijl anarchisten ?op geen
geringe wijze hebben bijgedragen aan het slepen van de vakbonden langs het
revolutionaire pad? (blz. 108). Hij had het syndicalisme ook verbonden met
het ?idee van het proletariaat, georganiseerd in ?verzet genootschappen?,
waarbij het de agent van de sociale revolutie is, die in de kern van de
grootse Internationale Arbeiders Associatie [IAA] is georganiseerd?, samen
met de ?ideeën van autonomie en federatie?, die werden geuit door ?degenen
die de kant van Bakunin kozen? en ?in opstand kwamen tegen het
machtsmisbruik door de algemene raad? (blz. 110). Malatesta, op zijn beurt,
stelde dat hij ?nooit had opgehouden ? kameraden te duwen naar het pad dat
syndicalisten, die een glorieus verleden vergeten, nieuw noemen, maar dat de
eerste anarchisten al hadden ontwikkeld en gevolgd binnen de Internationale?
(blz. 122). Hierin, de visie van anarchistische organisaties die werken
binnen de arbeidersbeweging, volgde hij zijn oude mentor Bakunin, toen die
stelde dat de Alliantie van Socialistische Democratie actief zou moeten zijn
binnen de IAA.

Na de discussies bij het congres vat het boek twee privé bijeenkomsten samen
van syndicalistische aanwezigen, via een artikel door Dunois, over
internationale betrekkingen tussen revolutionaire vakbondsleden. Tenslotte
is er de appendix over de Russische Revolutie die belangrijke verslagen
bevat over zowel de Russische anarchistische beweging als over de
gebeurtenissen van 1905. Vreemd genoeg lijkt het laatste artikel niet te
zijn geschreven door een anarchist, gegeven het feit dat het eindigt door te
stellen ?een nieuwe regeringsvorm zal ontstaan?, gebaseerd op ?de
coöperatieve, democratische geest van tachtig miljoen boeren, het zal
ongetwijfeld een regering van natuurlijke gerechtigheid en gelijkheid zijn?
(blz. 270)! De verslagen over 1905 en de opstand van het Russische
anarchisme en debatten er binnen zijn van belang.
Inderdaad, sommige van de verslagen over de Russische anarchistische
beweging moeten worden gelezen om te worden geloofd. Het is duidelijk dat
een zeer brutaal regime extreem verzet provoceerde, en het verslag staat vol
met kameraden die moorden, in het bijzonder uitbuitende bazen/officials, of
socialisatie van de bourgeoisie pleegden (voor arbeiders in staking,
propaganda, enz.), waarbij ze dan in vuurgevecht raakten met de politie.
Vaker wel dan niet eindigden die doordat anarchisten zichzelf neerschoten om
te ontkomen aan arrestatie.
Terwijl het allemaal heel heroisch is, lijkt het een contra-productieve
benadering te zijn om een revolutionaire libertaire arbeidersbeweging voort
te brengen. Je vraagt je als lezer af of de revolutie van 1917 niet zou
hebben geprofiteerd als deze kameraden er nog steeds zouden zijn geweest,
en in de tussenliggende jaren zouden hebben gewerkt aan het opbouwen van een
beweging. Eenvoudig gesteld, Peter Arshinov en Nestor Makhno werden gevangen
genomen, maar nadat ze waren vrijgelaten uit de gevangenis hielpen ze
allebei om de Oekraiense revolutie te verdiepen. Ik kan het niet helpen te
voelen dat daar lessen kunnen zijn voor degenen die voorkeur geven aan de
glamour van het Zwarte Blok boven de meer saaie activiteiten om onze ideeën
bekend te maken en ons te organiseren.
Al met al zouden al degenen die betrokken zijn bij het in het Engels
beschikbaar maken van dit verslag over het congres in 1907 moeten worden
gefeliciteerd. Het is een extreem waardevolle toevoeging aan zowel ons
begrip over vroeg 20e eeuw anarchisme als aan diens debatten, maar het geeft
ook waardevolle lessen die onze activiteit nu kunnen verrijken.
The International Anarchist Congress Amsterdam (1907)
Geredigeerd door Maurizio Antonioli
Vertaling en Engelse editie door Nestor McNab
Black Cat Press, Alberta, 2009, 15 pond

*Het Internationale Anarchistische Congres, Amsterdam, 26-31 augustus 1907
http://ainfos.ca/07/oct/ainfos00278.html
http://ainfos.ca/07/oct/ainfos00343.html Sessies Een tot Zes
http://ainfos.ca/07/oct/ainfos00344.html Sessies Zeven tot Tien
http://ainfos.ca/07/oct/ainfos00345.html Sessies Elf tot Zeventien
--------------------------------------------
Orig: (en) Review: The International Anarchist Congress Amsterdam (1907)*.
_______________________________________
A - I n f o s N i e u w s S e r v i c e
Door, Voor en Over anarchisten
Send news reports to A-infos-nl mailing list
A-infos-nl@ainfos.ca
Subscribe/Unsubscribe http://www.ainfos.ca/cgi-bin/mailman/listinfo/a-infos-nl
Archive http://ainfos.ca/nl