A - I n f o s

Een nieuws service door, voor en over anarchisten in meerdere talen **
Nieuws in Alle Talen
De laatste 40 berichten (Homepage) De berichten van de laatste twee weken Onze archieven van oude berichten

De laatste 100 berichten, naar gelang van taal
Castellano_ Català_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Türkçe_ The.Supplement

De Eerste Zinnen van De Laatste 10 berichten op:
Castellano_ Català_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Türkçe

De Eerste zinnen van alle berichten van de laatste 24 uren
Links to indexes of First few lines of all posts of last 30 days | of 2002 | of 2003
| of 2004 | of 2005 | of 2006 | of 2007 | of 2008 | of 2009 | of 2010 | of 2011 | of 2012 | of 2013 | of 2014 | of 2015 | of 2016 | of 2017
Abonneer je op de a-infos nieuwsgroepen

(nl) alas barricadas: De vallen van identiteit door Miquel Amoros (ca, en) [machine vertaling]

Date Sat, 26 May 2018 10:08:25 +0300



Als het internationale kapitalisme een gevaarlijke kritische fase in gaat, waarin het leven van de meerderheid van de bevolking van de planeet volledig afhangt van slechte besluiten die worden genomen door onverantwoordelijke mensen om recessie en puinhoop te boven te komen, lijkt het geweten van de crisis zich, in Europa, en meer specifiek in Catalonie, te verschuilen achter conflicten van een zeer inferieure rang, zoals bijvoorbeeld het conflict dat de Spaanse staat in stand houdt tegen de wil van bepaalde Catalaanse machtsgroepen om zich af te scheiden, voornamelijk gesteund door zakenmensen en door de provinciale middenklasse. De kwestie vertegenwoordigt vreemde overeenkomsten met, in Frankrijk, de “moslim” kwestie, opgezet om de sociale kwestie te verschuilen achter een etnische, culturele en religieuze kwestie.

Onder het prisma van soevereiniteit lossen de arbeidsomstandigheden van een groot deel van de Catalaanse bevolking op in een illusie van nationale identiteit die kunstmatig door de media wordt gestimuleerd, en de sociale strijd wordt opgelost in de schijnbare strijd tussen een centrale, autoritaire en repressieve regering, en een Catalaans “volk”, vreedzaam en democratisch waar ze bestaat, dat streeft naar zelfbeschikking. Het lijkt er op dat het soevereiniteit vertoog, dat het politieke debat monopoliseert, de genadeklap heeft gegeven aan de klassenstrijd. Niemand noemt de arbeiders, anders dan als een ondergeschikt onderwerp dat wordt vertegenwoordigt door vakbonden die duidelijk positief staan tegenover het “recht om te beslissen”. In werkelijkheid is het proletariaat opgeslokt en gedegradeerd in het wilde concept van “volk”. Het moment kan niet verwarrender zijn. De propaganda activiteit en het in beslag nemen van de media ruimte door de tegengestelde kanten, verwijderen de sociale kwestie abrupt uit de openbare sfeer, ten gunste van de identiteit kwestie, of erger, van het Spaans zijn. De nuances tellen niet. Iedereen is verplicht te kiezen: met het Spaanse fascisme, of met de burgerlijke Catalaanse democratie. Met de grondwettelijke leugen of met het fenomeen van de onafhankelijkheid. Een soort van morele chantage veroordeelt ons te kiezen tussen de ene en de andere ideologische gevangenis; om ons uit te spreken voor een bepaald type van onderdrukking, in het kort een kunstmatige identiteit aan te nemen. Het protest tegen de totale toeeigening van het besluit van de individuen van een deel van een economische en politieke heersende klasse, in Barcelona en in het land.

De fascinatie voor een staat die de Catalaanse “natie” omvat is zo sterk, en wordt zo wijselijk gecultiveerd door experts en communicatie professionals, dat het voor diens aanhangers een belediging is om te twijfelen aan diens effectiviteit in het oplossen van alle soorten van problemen, van het probleem van ontruimingen tot werkloosheid en precariteit, van de vernietiging van het territorium tot dat van immigranten zonder papieren, van gender gelijkheid tot kortingen van de pensioenen en sociale dienstverlening enz. En als, helaas, zichtbaar is dat de hindernis niet kan worden genomen kan Madrid altijd verantwoordelijk worden gehouden. De kleine bourgeoisie en de nieuwe middenklassen uit de dienstverlenende sector, die serieus worden geraakt door de crisis, vormen een goed deel van de sociale basis van soevereiniteit, het meest geloofwaardige en het meest in de ban van de heldhaftigheid van diens gevangen of verbannen leiders. We zullen in hun rangen nauwelijks proletariërs vinden. Om deze reden ontstaat “democratisch” en burgerlijk nationalisme in de huidige context in oppositie tegen emancipatoire ideologieën zoals een zelfbeheer socialisme, het confederalisme, het libertaire communisme en het revolutionaire syndicalisme. Of beter gezegd als een alternatief vertoog voor subversieve theorieën die in staat zijn om de huidige situatie van de onderdrukte klassen waarheidsgetrouw aan te geven. De strijd tegen de gevolgen van de crisis wordt niet langer gevormd rond de arbeidsomstandigheden, maar rond de nationaliteit. Als de concrete gemeenschap van arbeiders is verzwakt door werkloosheid en consumentisme, wordt in plaats hiervan een abstracte gemeenschap gevormd, virtueel verbonden, inter-klasse en essentialistisch: het Catalaanse volk. De nationalistische montage spreekt in de naam van deze abstractie.

De rampen van het geglobaliseerde kapitalisme en de corrupte regering hebben in Catalonie een bijzonder ideologisch klimaat geschapen, perfect uitgebuit door het netwerk van soevereiniteit belangen, dat er in is geslaagd iedere andere oppositie te neutraliseren. Geconfronteerd met een corrupte en despotische “democratie” wil het nationalistische leiderschap zich voorstellen als een agent van een werkelijke democratie, gehoorzaam aan het mandaat van het “volk”. Het verleden, dat zo’n authenticiteit gemakkelijk zou kunnen afkeuren, is in de patriottische verbeelding uitgewist. De soeverein heeft geen geheugen. Plotseling worden alle instituties, die in diskrediet waren gebracht, gelegitimeerd ten koste van de beruchte centrale regering: de regering, het parlement, het Bureau, raadgevers, afgevaardigden, partijen … De repressie, gecentreerd in het top leiderschap, heeft veel bijgedragen. De gehele soevereine politieke klasse verkrijgt een maagdelijkheid tegen een prijs van balans, en daarmee de brutale autonome politie en de regering van de bezuinigingen, de BCN Wereld en de Palau zaak. De staat, waardoor de heersende klasse in een democratische maatschappij wordt gevormd, blijft heilig. Maar “democratie”, wat nu niets anders is dan de politieke vorm van het kapitalisme, en dat in diens laatste kritische fase in toenemende mate autoritaire en spectaculaire vormen aanneemt, zowel in Catalonie als in Spanje, treedt gebruikelijk op als een de-activerend mechanisme van een latent anti-kapitalistisch conflict, afgeleid door vakbond bureaucratieën. De Catalaanse oorsprong is die van de boven vermelde democratie als het voornaamste argument van de oligarchische plannen voor nationalisme waarmee dit een enorme zak van loyale stemmers verzekert. De valse kwesties hebben geen andere missie dan het vermommen van de echte kwesties, ten gunste van overheersing.

Ongetwijfeld hebben de soevereine krachten, door het omvormen van de Catalaanse politieke en sociale situatie in een nationalistische richting, het officiële “links” ontmanteld, het oude en het nieuwe, de sociaal democratie en de burgerij, beide niet in staat zichzelf te scheiden van de identiteit mode en afstand te nemen van diens symbolen en hun mythes. Het heeft geen andere keuze dan te kiezen tussen twee meesters en zich te stellen achter de “vakbonden” of het nationalisme. Iets soortgelijks zou kunnen worden gezegd over het Catalaanse anarchisme. Tijdens de burgeroorlog gebruikte het officiële anarchisme een leuze die ten onrechte van Durruti werd overgenomen: “We verwerpen alles behalve de overwinning.” Dit was om een nutteloze tactiek die werd gebruikt op basis van capitulatie te rechtvaardigen. Duidelijk werd dat het anarchisme zou profiteren als het diens postulaten, methodes en doelen zou verwerpen. Wel, de “land” libertairen hebben goed opgelet. Door puur activisme of door werkelijk sympathie te hebben voor het nationalisme hebben ze geen moeite met het vergeten van de geschiedenis door te mobiliseren achter nationalistische leuzen; door hun stembiljet in de stembus te werpen en de verkiezingen goed te keuren; door in te stemmen met een Catalaanse “democratie” en diens meer conventionele instituties, en door bij te dragen aan de vorming van een republikeinse staat, waarvan men een liefde voor burgerlijke vrijheden kan verwachten die weinig verschilt van die van de monarchie versie waarvan men zich wil afscheiden. Wat het kapitaal betreft, raak het niet aan; in de Catalaanse beweging is niemand anti-kapitalistisch. Men wordt Democraat. We zijn geneigd te denken dat het anarchisme van het postmodernisme en identiteit militantie het toevluchtsoord is geworden van een extremistische sector van de middenklasse, een minderheid, maar zichtbaar. Wel, maar gelukkig is dat niet het gehele anarchisme,

De hoofdtaak van de revolutionaire kritiek zou zijn het duidelijk maken van de verwarring door middel van een diepe en duidelijke analyse van het kapitalistische regime zoals het zich in de Catalaanse maatschappij manifesteert, niet anders dan de Europese maatschappij. In het licht van werkelijke sociale antagonismen verdwijnen nationalistische onderwerpen. Alleen van hieruit kan een gemeenschap van strijd worden gevormd die in staat is op te treden tegen het kapitaal en de staat. Het bewustzijn van tegenstellingen moet nog komen, en met zo veel nationalisme is dit een hele opgave, maar gegeven het feit dat het tot proletariers worden van de maatschappij zal verslechteren als gevolg van de vernietigende implosie van het kapitalisme zal de middenklasse het protagonisme en burgers budgetten kwijtraken en nationalisten zullen verdwijnen.

Voor de presentatie van het boek “I do not wish a state to anyone”, in Espai Contrabandos, Barcelona, 19 april 2018 (sprekers: Corsino Vela, Santiago Lopez Petit, Tomas Ibanez en Miquel Amoros).

http://alasbarricadas.org/noticias/node/39847
--------------------------------------------
Orig: (en) alas barricadas: The traps of identity by Miquel Amoros (ca) [machine translation]
_______________________________________
A - I n f o s N i e u w s S e r v i c e
Door, Voor en Over anarchisten
Send news reports to A-infos-nl mailing list
A-infos-nl@ainfos.ca
Subscribe/Unsubscribe http://ainfos.ca/mailman/listinfo/a-infos-nl
Archive http://ainfos.ca/nl