A - I n f o s

Een nieuws service door, voor en over anarchisten in meerdere talen **
Nieuws in Alle Talen
De laatste 40 berichten (Homepage) De berichten van de laatste twee weken Onze archieven van oude berichten

De laatste 100 berichten, naar gelang van taal
Castellano_ Català_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Türkçe_ The.Supplement

De Eerste Zinnen van De Laatste 10 berichten op:
Castellano_ Català_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Türkçe

De Eerste zinnen van alle berichten van de laatste 24 uren
Links to indexes of First few lines of all posts of last 30 days | of 2002 | of 2003
| of 2004 | of 2005 | of 2006 | of 2007 | of 2008 | of 2009 | of 2010 | of 2011 | of 2012 | of 2013 | of 2014 | of 2015 | of 2016 | of 2017
Abonneer je op de a-infos nieuwsgroepen

(nl) De twee oktobers - Bolsjewieken versus arbeiders - Workers Solidarity Movement (Ierland) (en)

Date Sat, 9 Dec 2017 08:38:47 +0200


De metaal arbeider Pjotr Arshinov was een van de meer prominente anarchisten tijdens de Russische revolutie. Voor de 10e verjaardag schreef hij dit belangrijke essay ‘De twee oktobers’, kijkend naar het conflict tussen de arbeiders revoluties van land bezettingen, fabriekscomite’s en sovjets en de top down dictatoriale regering die werd opgelegd door de Bolsjewistische partij. Op het moment van schrijven was hij in ballingschap in Parijs, maar hij keerde terug naar de USSR om te worden verdwenen en doodgeschoten in 1937, nadat hij was aangeklaagd voor het streven naar het herstellen van het anarchisme in Sovjet Rusland. ---- De twee oktobers ---- De triomferende revolutie van de arbeiders en boeren in 1917 werd wettelijk gevestigd in de Bolsjewistische kalender als de oktober revolutie. Hier is wat van waar, maar het is niet helemaal exact. In oktober 1917 botsten de arbeiders en boeren op een kolossale hindernis voor de ontwikkeling van hun revolutie. Ze schaften de macht van de kapitalistische klasse af, maar zelfs daarvoor bereikten ze iets van gelijk revolutionair belang en misschien zelfs meer fundamenteel. Door de economische macht van de kapitalistische klasse over te nemen, en het land van de grote bezitters op het platteland, bereikten ze het recht op vrij en ongecontroleerd werk in de steden, als het niet de totale controle over de fabrieken was. Dus het was ver voor oktober dat de revolutionaire arbeiders de basis van het kapitalisme vernietigden. Alles dat over bleef was de bovenbouw. Als er geen algemene socialisatie van de kapitalisten door de arbeiders was geweest, zou de vernietiging van de burgerlijke staatsmachine – de politieke revolutie - niet op zo’n manier zijn gelukt. Het verzet van de eigenaren zou veel sterker zijn geweest. Aan de andere kant waren de doelen van de sociale revolutie in oktober niet beperkt tot het omver werpen van de kapitalistische macht. Een lange periode van praktische ontwikkeling in sociaal zelfbestuur lag voor de arbeiders, maar het zou in de volgende jaren mislukken.

Daarom, in het beschouwen van de evolutie van de Russische socialistische revolutie als geheel, verschijnt oktober slechts als een fase – een machtige en beslissende fase, het is waar. Dat is waarom oktober niet op zichzelf de hele sociale revolutie vertegenwoordigt. Bij het denken over de triomferende oktober dagen moeten we de historische omstandigheden die werden bepaald door de Russische sociale revolutie in ogenschouw nemen.

Iets anders dat apart is aan oktober is dat het twee betekenissen heeft – degene die de arbeidersmassa’s die mee deden aan de sociale revolutie het gaven, en met hen de anarchistische communisten, en degene die werd gegeven door de politieke partij die de macht over nam vanuit deze aspiratie tot sociale revolutie, en die alle verdere ontwikkeling bedroog en tegen hield. Een enorme kloof bestaat tussen deze twee interpretaties van oktober. De oktober van de arbeiders en boeren is de onderdrukking van de macht van de parasitaire klassen in de naam van gelijkheid en zelfbestuur. De Bolsjewistische oktober is de verovering van de macht door de partij van de revolutionaire intelligentsia, de installatie van diens ‘staatssocialisme’ en van diens ‘socialistische’ methodes om de massa’s te regeren.

De arbeiders oktober

De februari revolutie verraste de verschillende revolutionaire partijen volledig en zonder enige twijfel werden ze nogal verrast door het vergaande sociale karakter van de revolutie. Eerst wilde niemand behalve de anarchisten het geloven. De Bolsjewistische partij kon in diens doelen niet voorbij de grenzen van de burgerlijke revolutie gaan. Het was pas na de april conferentie dat ze zichzelf afvroegen wat in Rusland werkelijk gebeurde. Was het slechts de omverwerping van het Tsarisme, of ging de revolutie verder – zo ver als de omverwerping van het kapitalisme? Dit laatste stelde de Bolsjewieken voor de vraag wat voor tactieken ze moesten gebruiken. Lenin werd zich voor de andere Bolsjewieken bewust van het sociale karakter van de revolutie, en benadrukte de noodzaak van het overnemen van de macht. Hij zag een beslissende vooruitgang in de arbeiders – en boeren beweging die de basis van de industriële - en platteland bourgeoisie meer en meer ondermijnde. Zelfs tot de oktober dagen kon hierover geen unanieme overeenstemming worden bereikt. Al deze tijd manoeuvreerde de partij tussen de sociale leuzen van de massa’s en de conceptie van een sociaal-democratische revolutie, van waaraf ze werden geschapen en ontwikkeld. De partij, die zich niet keerde tegen de leuze van de kleine bourgeoisie en de grote bourgeoisie voor een wetgevende vergadering, deed diens best om de massa’s te controleren, te streven naar het bijhouden van hun steeds toenemende tempo.

Tijdens deze tijd gingen de arbeiders steeds vooruit, waarbij hun vijanden van links en rechts meedogenloos ten gronde werden gericht. De grote landeigenaren begonnen overal het platteland te evacueren, vluchtend voor de opstandige boeren, om hun bezittingen en hun personen in de steden in veiligheid te brengen. Ondertussen gingen de boeren over tot een directe herverdeling van land, en wilden ze niet horen over een vreedzaam voortbestaan met de landeigenaren. In de steden vond ook een plotselinge verandering plaats, tussen de arbeiders en de bezitters van ondernemingen. Dankzij de inspanningen van het collectieve genie van de massa’s ontstonden in iedere bedrijfstak arbeiderscomite’s, die direct ingrepen in de productie, waarbij de eigenaren opzij werden geschoven en ze uit de productie werden verwijderd. Aldus kwamen de arbeiders in verschillende delen van het land tot de socialisatie van de industrie.

Tegelijkertijd werd het gehele revolutionaire Rusland bedekt met een enorm netwerk van arbeiders- en boeren sovjets, die als organen van zelfbestuur begonnen te functioneren. Ze ontwikkelden en verdedigden de revolutie. De kapitalistische heerschappij en orde bestond nog steeds, maar een enorm systeem van sociaal en economisch zelfbestuur van de arbeiders werd er naast geschapen. Dit regime van sovjets en fabriekscomite’s bedreigde, door het feit van diens verschijning, het staatssysteem met de dood. Duidelijk moet worden gemaakt dat de geboorte en ontwikkeling van de sovjets en fabriekscomite’s niets te maken hadden met autoritaire principes. Integendeel, ze waren in de volledige zin van de term organen van sociaal en economisch zelfbestuur van de massa’s, en in geen geval de organen van staatsmacht. Ze keerden zich tegen de staatsmachine, die streefde naar het beheersen van de massa’s, en ze bereidden zich voor op een beslissende veldslag er tegen. “De fabrieken aan de arbeiders, het land aan de boeren” – dit waren de leuzen waardoor de revolutionaire massa’s van stad en platteland mee deden aan de nederlaag van de staatsmachine van de bezittende klassen in de naam van een nieuw sociaal systeem dat werd opgericht op de basiscellen van de fabriekscomite’s en de economische en sociale sovjets. Deze woorden circuleerden van de ene kant van arbeiders Rusland naar de andere kant, waardoor de directe actie tegen de socialistisch-burgerlijke coalitie regering vergaand werd beïnvloed.

Zoals boven werd verklaard hadden de arbeiders en boeren al gewerkt in de richting van de gehele heropbouw van het industriële en agrarische systeem van Rusland voor oktober 1917. De agrarisch kwestie werd opgelost door de arme boeren, in juni-september 1917. De stedelijke arbeiders, op hun beurt, stelden organen van sociaal en economisch zelfbestuur in werking, nadat ze de organisatorische functies van de productie van de staat en de eigenaren hadden overgenomen. De oktober revolutie van de arbeiders wierp de laatste en grootste hindernis voor hun revolutie omver: de staatsmacht van de bezittende klassen, al verslagen en gedesorganiseerd. Deze laatste evolutie opende een enorme horizon voor het bereiken van de sociale revolutie in de vorm van de creatieve weg naar socialistische heropbouw van de maatschappij, waar de arbeiders in de voorgaande maanden al naar hadden verwezen. Dat is de oktober van de arbeiders en de boeren. Het betekende een machtige poging door de uitgebuite handarbeiders om de basis van de kapitalistische maatschappij volledig te vernietigen, en een arbeidersmaatschappij gebaseerd op de principes van gelijkheid, onafhankelijkheid, en zelfbestuur door het proletariaat van de steden en het platteland op te bouwen. Deze oktober bereikte diens natuurlijke conclusie niet. Het werd gewelddadig onderbroken door de oktober van de Bolsjewieken, die hun dictatuur uitbreidden over het land.

De Bolsjewistisch oktober

Al de statelijke partijen, waaronder de Bolsjewieken, beperkten de grenzen van de Russische Revolutie tot de installatie van een sociaal-democratisch regime. Pas toen de arbeiders en boeren uit heel Rusland de agrarisch-burgerlijke orde onder druk zetten, toen de sociale revolutie een onomkeerbaar historisch feit bleek te zijn, begonnen de Bolsjewieken te discussiëren over de sociale aard van de Revolutie, en de daaruit volgende noodzaak om hun tactieken aan te passen. Er was geen unanimiteit in de partij over de vragen over de aard en orientatie van de gebeurtenissen die hadden plaatsgevonden, terwijl het Centraal Comite van de partij werd verdeeld in twee tendensen. Terwijl een deel van het Centraal Comite, onder leiding van Lenin, de onvermijdelijke sociale revolutie voorzag en voorstelde zich voor te bereiden op de machtsovername, verwierp de andere tendens, geleid door Zinoviev en Kamenev, de poging tot een sociale revolutie als avontuurlijk, en ging niet verder dan het oproepen tot een Wetgevende Vergadering waarin de Bolsjewieken de zetels het meest naar links bezetten. Lenin’s inzicht overheerste, en de partij begon diens krachten te mobiliseren voor het geval van een beslissende strijd door de massa’s tegen de voorlopige regering. De partij infiltreerde in de fabriekscomite’s en de raden van arbeiders afgevaardigden, waarbij het alles deed om in deze organen van zelfbestuur zo veel mogelijk mandaten te krijgen om deze acties te controleren. Niettemin, de Bolsjewistische conceptie van, en benadering van, de raden en de fabriekscomite’s verschilde fundamenteel van die van de massa’s. Terwijl de massa van arbeiders ze zagen als de organen van sociaal en economisch zelfbestuur, zag de Bolsjewistische partij ze als een middel waardoor het mogelijk was de macht van de zinkende bourgeoisie te breken en daarna deze macht te gebruiken voor de belangen van de partij. Aldus ontwikkelde zich een enorm verschil tussen de revolutionaire massa’s en de Bolsjewistische partij in hun concepties en perspectieven van oktober. In het eerste geval was het de kwestie van de nederlaag van de macht met het inzicht om de al bestaande organen van arbeiders en boeren zelfbestuur te versterken en uit te breiden. In het tweede geval was het de kwestie van het leunen op deze organen om de macht over te nemen en alle revolutionaire krachten te onderwerpen aan de partij. Dit verschil speelde een fatale rol in het betalen van het toekomstige verloop van de Russische Revolutie.

Het succes van de Bolsewieken in de oktober revolutie – dat wil zeggen, het feit dat ze zelf aan de macht kwamen en van daaruit de hele revolutie onderwierpen aan hun partij, wordt verklaard door hun vaardigheid in het vervangen van het idee van een sovjet macht voor de sociale revolutie en de sociale emancipatie van de massa’s. A priori verschijnen deze twee ideeen als niet tegengesteld want het was mogelijk de Sovjet macht te begrijpen als de macht van de sovjets, en dit maakte het idee van Sovjet macht in plaats van de revolutie mogelijk. Niettemin, in hun realisatie en gevolgen waren deze ideeen in gewelddadige tegenstelling met elkaar. De conceptie van Sovjet macht in de Bolsjewistische staat werd omgezet in een geheel traditionele burgerlijke macht geconcentreerd in een handvol individuen die alles wat fundamenteel en machtig was in het leven van het volk onderwierpen aan hun autoriteit – in dit bijzondere geval, de sociale revolutie. Daarom, met de hulp van de “macht aan de sovjets” – waarin de Bolsjewieken de meeste posten monopoliseerden – bereikten ze in feite een totale macht en konden ze hun dictatuur in het hele revolutionaire territorium uitroepen. Dit maakte het hen mogelijk alle revolutionaire stromingen van de arbeiders die niet in overeenstemming waren met hun doctrine in te dammen en de Russische Revolutie om te vormen tot iets dat in tegenstelling was met diens essentie. Een van deze maatregelen was de militarisering van de arbeid tijdens de jaren van oorlogscommunisme – militarisering van de arbeiders, zodat miljoenen parasieten in vrede, luxe en luiheid konden leven. Een andere maatregel was de oorlog tussen stad en platteland, geprovoceerd door het beleid van de partij om boeren te zien als elementen die onbetrouwbaar zijn en vijandig staan tegenover de revolutie. Er was, tenslotte, het indammen van libertair denken en van de anarchistische beweging wiens sociale ideeen en sleutelwoorden de kracht van de Russische Revolutie waren en zich oriënteerden in de richting van een sociale revolutie. Andere maatregelen omvatten het verbieden van de onafhankelijke arbeidersbeweging, het indammen van de vrijheid van meningsuiting van arbeiders in het algemeen. Alles werd beperkt tot een enkel centrum, van waaruit alle instructies over de manier van leven, van denken, van actie van de arbeidersklasse kwamen.

Dat is de oktober van de Bolsjewieken. Hierin was opgenomen het ideaal dat decennia door de revolutionaire intelligentsia was gevolgd, nu gerealiseerd door de volledige dictatuur van de Al-Russische Communistische Partij. Dit ideaal bevredigt de heersende intelligentsia, ondanks de rampzalige gevolgen voor de arbeiders; nu kunnen ze de verjaardag van tien jaar aan de macht vieren.

De anarchisten

Het revolutionaire anarchisme was de enige politiek sociale stroming met het idee van een sociale revolutie door de arbeiders en boeren, net zo goed tijdens de revolutie in 1905 als van de eerste dagen van de Oktober revolutie. In feite had de rol die ze konden hebben gespeeld kolossaal zijn geweest, net als de middelen van de strijd die door de massa’s zelf werden gebruikt. Geen politiek sociale theorie kon zo harmonieus zijn samengevallen met de geest en orientatie van de revolutie. De interventies van de anarchistische activisten in 1917 werden met een zeldzaam vertrouwen en aandacht door de arbeiders beluisterd. Men kon hebben gezegd dat het revolutionaire potentieel van de arbeiders en boeren, samen met de ideologische en tactische macht van het anarchisme, een kracht kon hebben gevormd waar niets tegen opgewassen was. Helaas, deze fusie vond niet plaats. Sommige geïsoleerde anarchisten leidden intense revolutionaire activiteit onder de arbeiders, maar er was geen anarchistische organisatie van grote omvang om meer continue en gecoördineerde acties te leiden (behalve de Nabat Confederatie en de aanhangers van Machno in de Oekraine). Alleen zo’n organisatie zou de anarchisten en de miljoenen arbeiders kunnen hebben verenigen. Tijdens zo’n belangrijke en gunstige revolutionaire periode beperkten de anarchisten zich tot de beperkte activiteiten van kleine groepen, in plaats van zich te richten op massale politieke actie. Ze gaven er de voorkeur aan zichzelf te verdrinken in de zee van hun interne ruzies, zonder te proberen het probleem van een gemeenschappelijk beleid en tactiek van het anarchisme op te lossen. Door dit gebrek veroordeelden ze zichzelf tot passiviteit en steriliteit tijdens de meeste belangrijke momenten van de revolutie.

De oorzaken van deze rampzalige situatie van de anarchistische beweging waren de verspreiding, de desorganisatie en de afwezigheid van een collectieve tactiek – dingen die bijna altijd onder anarchisten als principes worden gezien, waardoor ze er van worden weerhouden een enkele organisatorische stap te zetten, zodat ze de sociale revolutie op een beslissende manier zouden kunnen bepalen. Er is geen voordeel bij het instemmen met hen die, door hun demagogie, hun gedachteloosheid, en hun onverantwoordelijkheid bijdroegen aan het scheppen van deze situatie. Maar de tragische ervaring, die de arbeidersmassa’s tot een nederlaag voerde, en het anarchisme naar de ondergang, zou vanaf nu moeten worden uitgewist. We moeten degenen die op een of andere manier doorgaan met het voortzetten van de chaos en verwarring in het anarchisme, al degenen die diens hervestiging of organisatie tegenwerken, bestrijden en zonder medelijden stigmatiseren. In andere woorden, degenen wier acties tegen de inspanningen van de beweging voor de emancipatie van de arbeid en de realisatie van de anarchistisch communistische maatschappij in gaan. De arbeidersmassa’s waarderen en voelen zich instinctief aangetrokken door het anarchisme, maar zullen niet met de anarchistische beweging werken tot ze overtuigd zijn van diens theoretische en organisatorische coherentie. Het is voor ieder van ons noodzakelijk zich tot het maximum in te zetten om deze coherentie te bereiken.

Conclusies en perspectieven

De Bolsjewistische praktijk van de laatste tien jaar laat duidelijk de contra-revolutionaire [rol] van hun dictatuur van de partij zien. Ieder jaar beperkte het de sociale en politieke rechten van de arbeiders wat meer, en neemt hun revolutionaire veroveringen weg. Er is geen twijfel dat de ‘historische missie’ van de Bolsjewistische partij zonder betekenis is en dat het zal proberen de Russische Revolutie te brengen naar hun einddoel: staatskapitalisme van het slaven bezittende salariaat, dat wil zeggen van de versterkte kracht van de uitbuiters en de toenemende ellende van de uitgebuitenen. Als we spreken over de Bolsjewistische partij als onderdeel van de socialistische intelligentsia, die diens macht uitoefent over de werkende massa’s van stad en platteland, denken we aan diens centrale sturende kern die, door diens oorsprongen, diens vorming en diens levensstijl niets gemeenschappelijk heeft met de arbeidersklasse, en ondanks dat alle details van het leven van de partij en van het volk bepaalt. Die kern zal proberen boven het proletariaat te blijven, dat er niets van te verwachten heeft. De mogelijkheden voor partij militanten aan de basis, waaronder de Communistische jeugd, lijken anders te zijn. Deze massa heeft passief meegedaan aan het negatieve en contra-revolutionaire beleid van de partij, maar omdat ze afkomstig zijn van de arbeidersklasse zouden ze in staat kunnen zijn om zich bewust te worden van de authentieke oktober van de arbeiders en boeren en om in die richting te werken. We twijfelen er niet aan dat uit deze massa veel strijders voor de arbeiders oktober zullen komen. Laten we hopen dat ze de anarchistische aard van deze oktober snel opnemen, en dat ze die snel zullen helpen. Laten we, van onze kant, deze aard zo veel mogelijk aangeven, en de massa’s helpen de grote revolutionaire resultaten te heroveren en te behouden.
------------------------------------------------------------
Orig: (en) The two octobers – Bolshevics versus workers – Workers Solidarity Movement (Ireland)
_______________________________________
A - I n f o s N i e u w s S e r v i c e
Door, Voor en Over anarchisten
Send news reports to A-infos-nl mailing list
A-infos-nl@ainfos.ca
Subscribe/Unsubscribe http://ainfos.ca/mailman/listinfo/a-infos-nl
Archive http://ainfos.ca/nl