A - I n f o s

Een nieuws service door, voor en over anarchisten in meerdere talen **
Nieuws in Alle Talen
De laatste 40 berichten (Homepage) De berichten van de laatste twee weken Onze archieven van oude berichten

De laatste 100 berichten, naar gelang van taal
Castellano_ Català_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Türkçe_ The.Supplement

De Eerste Zinnen van De Laatste 10 berichten op:
Castellano_ Català_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Türkçe

De Eerste zinnen van alle berichten van de laatste 24 uren
Links to indexes of First few lines of all posts of last 30 days | of 2002 | of 2003
| of 2004 | of 2005 | of 2006 | of 2007
Abonneer je op de a-infos nieuwsgroepen

(nl) Australie, Melbourne, anarchistische affiniteit: Middelen en doelen: Anarchistische vs Marxistische praxis door Mitch [en]

Date Sat, 29 Oct 2016 15:55:16 +0300


“De revolutionairen die stellen dat ze tegen de staat zijn, en voor het elimineren van de staat … zien het als hun centrale taak na een revolutie om een staat op te bouwen die meer solide, meer gecentraliseerd en meer alomvattend is dan de oude staat.” – Ron Taber, 1988 (1). ---- De opmerkelijke gemeenschappelijke houding onder revolutionairen van alle soorten is dat “de doelen de middelen rechtvaardigen”. Ons wordt verteld dat het acceptabel is om autoritaire organisatorische praktijken te omhelzen omdat deze praktijken nodig zijn om een anti-kapitalistische revolutie te bereiken. Als anarchisten stellen we dat de theorie en organisatorische praktijk van revolutionaire groepen consistent moeten zijn met de principes op basis waarvan we willen dat een toekomstige maatschappij gebaseerd is. We geloven dat de praxis van groepen die streven naar het communisme ze zou moeten wijzen in de richting van het communisme, en niet naar statisme, autoritarisme, hierarchie, en centralisme. Dit is niet eenvoudigweg idealisme, het koude harde feit is dat “doelen” die in strijd zijn met het soort van maatschappij die ze wensen te scheppen consistent zullen falen om deze maatschappij te scheppen.

Onder Marxistisch-Leninistische politieke tendensen begint de tegenstelling tussen middelen en doelen met het idee van de voorhoede partij als het instrument voor sociale verandering. De voorhoede partij wordt verondersteld te bestaan uit de meest verlichte en klassebewuste leden van de arbeidersklasse. In de praktijk begint de voorhoede partij als een zelf-selecterende minderheid. Het streeft er naar de meest militante elementen van de arbeidersklasse te trekken, maar diens structuur blijft gecentraliseerd en autoritair. Deze minderheid bezet gecentraliseerde leiderschap posities en leidt de politieke activiteit, strategie en tactieken van de partij. Of er nu enig werkelijk democratisch verantwoording afleggen is binnen de voorhoede partij of niet, de voorhoede partij is een commando structuur waarin besluiten door een minderheid worden genomen, en van de meerderheid wordt verwacht dat die de plannen en wensen van het leiderschap uitvoert.

Het einddoel van de voorhoede partij is een revolutie te vervolgen en de controle over een ‘arbeiders’ staat te bereiken. Tijdens een overgangsperiode tussen het kapitalisme en het communisme, ‘de dictatuur van het proletariaat’, zou de voorhoede deze autoritaire, hiërarchische en gecentraliseerde staat benutten om het beheer van de maatschappij te coördineren.

De structuur van de voorhoede partij bepaalt de structuur van de arbeiders staat na de revolutie, maar het bereikt de direct democratische communistische maatschappij die het stelt na te streven niet. Als een gecentraliseerde minderheid zou de partij de controle hebben gewonnen over de arbeidersklasse in een maatschappij. Het is de zelfde arbeidersklasse die historisch gezien en noodzakelijkerwijs het handwerk verrichtte om de revolutie tot dat punt te brengen.

Vladimir Lenin zelf zei “een partij is de voorhoede van een klasse, en het is diens plicht de massa’s te leiden en niet slechts het gemiddelde politieke niveau van de massa’s te weerspiegelen” (2).

Volgens Leninisten is de voorhoede partij noodzakelijk vanwege het idee dat de arbeidersklasse te veel wordt belast door de “mest van de tijd” om zichzelf voor zichzelf te emanciperen. Dit betekent dat de heersende ideeen van het kapitalisme de vaardigheid van mensen om voldoende klassebewust te zijn tegenwerken. Deze heersende ideeen omvatten ook seksisme, racisme, homofobie en nationalisme.

Dit is de historisch-selectieve en pessimistische basis waarop de verlichte voorhoede besluit dat hun partij nodig is.

Toch wordt de voorhoede, die begon langs een ingewikkelde weg die “volledig tegenover het communisme” staat, geplaagd door wat mest van henzelf (3). De latent autoritaire en hiërarchische aard van de kapitalistische staat blijft bestaan als hoeksteen van de arbeidersstaat.

Zoals Murray Bookchin stelde in ‘Listen, Marxist’, ‘is het diep gewortelde conservatisme van [zogenaamde] “revolutionairen” bijna pijnlijk duidelijk; de autoritaire leider en de hierarchie vervangen de patriarch en de school bureaucratie; de discipline van de Beweging vervangt de discipline van de burgerlijke maatschappij; de autoritaire code van politieke gehoorzaamheid vervangt de staat; het credo van “proletarische moraliteit” vervangt de mores van het puritanisme en de werk ethiek. De oude substantie van de uitbuitende maatschappij verschijnt opnieuw in nieuwe vormen, gehuld in een rode vlag, enz. … (4).

Klassieke Marxistische en Leninistische analyses van de staat falen er in vast te stellen dat de manier waarop staatsmacht wordt overgenomen de ‘arbeiders’ die dit doen verandert. In tegenstelling tot wat Marx stelde houden arbeiders op arbeiders te zijn als ze de controle over een staat overnemen. Ze worden managers van arbeiders die zichzelf hebben aangesteld, en dus worden ze een nieuwe managers klasse, geheel anders dan de arbeidersklasse.

Michael Bakunin was correct toen hij stelde dat de ‘arbeiders staat’ “zal bestaan uit ex-arbeiders. En vanaf de hoogtes van de staat beginnen ze neer te kijken op de geheel gewone wereld van de arbeiders. Vanaf dan vertegenwoordigen ze niet het volk, maar zichzelf” (5).

Het is een perversie en een tegenstelling met het beleid dat aan de oorsprong ligt van deze theorieën dat arbeiders in grote aantallen zouden moeten sterven om duizenden bazen omver te werpen en te vervangen door een baas – de staat. In het bijzonder als deze baas diens klasse status verbergt; zich hult onder het masker van een collega arbeider, van een kameraad. Hij noemt zichzelf een arbeider en niet een manager om diens autoriteit te rechtvaardigen.

Leon Trotsky had gelijk toen hij klaagde over het Stalinisme dat “In een land waarin de staat de enige werkgever is, betekent oppositie de dood door langzame uitputting. Het oude principe: wie niet werkt zal niet eten, is vervangen door een nieuw principe: wie niet gehoorzaamt zal niet eten” (6). Het is ironisch dat hij geen tegenstrijdigheid zag in deze situatie toen hij zo vergaand betrokken was bij het opbouwen van Rusland’s een partij staat.

Het lijkt er op dat het overwerkte proletariaat is voorbestemd om het overwerkte proletariaat te blijven, maar enkele verlichte arbeiders promoveren tot een bevoorrechte positie waarin ze coördineren welk werk wordt gedaan, door wie, en wanneer. De creativiteit, het initiatief en de ideeen die de geëmancipeerde arbeidersklasse voor de nieuwe maatschappij heeft zijn in de ogen van Marxisten schijnbaar overbodig. In ieder geval zijn ze niet zo veel waard als de ideeen van de voorhoede die de bekende en niet terechte stelling innemen dat ze beter weten wat goed is voor het volk dan het volk zelf.

Het is duidelijk dat de praxis van voorhoedes niets anders belooft voorbij hun eigen greep naar de macht. Nadat ze de macht hebben overgenomen is het zogenaamde ‘afsterven’ van de arbeiders staat een nauwelijks ontwikkeld en betekenisloos sentiment gebaseerd op het valse idee dat geen klassen zouden bestaan nadat arbeiders (lees: ex-arbeiders die managers van arbeiders zijn geworden) de macht hebben overgenomen. Dit betekent dat de vaste staatsinstituties; diens legers; diens gecentraliseerde netwerken van productie; diens onderwijs en media faciliteiten die de maatschappij met de eigen ideeen van de staat vullen, magischerwijs zouden verdwijnen met de afschaffing van klassen.

De arbeiders staat zal en kan niet afsterven. Alle heersende minderheden hebben een belang bij het behoud van hun positie als zodanig. Een nieuw geïnstalleerde heersende minderheid zal diens macht en autoriteit gebruiken om diens eigen macht en autoriteit verder te rechtvaardigen. Het zal onder diens duim een monopolie hebben over het legitieme gebruik van geweld in een maatschappij, die historisch gezien is gebruikt om de arbeidersstaat de autoriteit te geven om de niet reactionaire tegenstanders van de staat uit te schakelen. In plaats van de uitdrukking van ideeen voor de verbetering van de maatschappij van allen die de maatschappij vormen aan te moedigen, schept de arbeiders staat zichzelf met diens eigen elitisme en geloof in de superioriteit van de ideeen van de heersende voorhoede. Dit is een fundamenteel onderdeel van de praxis die er toe leidt. Om diens heerschappij te behouden zal de zogenaamde arbeiders staat alle andere ideeen actief bestrijden met propaganda door middel van de gecentraliseerde controle over de media en onderwijs faciliteiten, zo niet met direct geweld.

Fabbri merkt op dat de staat ‘bureaucratische, militaire en economische bases …’ heeft en dat ‘… in een korte periode heeft men niet de staat afgeschaft, maar een staat die sterker en energieker is dan diens voorganger en die zou komen om de functies uit te voeren die er bij horen – die Marx als zodanig herkende – “de grote meerderheid van producten onder het juk van een numeriek kleine uitbuitende minderheid houden” (3).

Anarchisten stellen dat terwijl een revolutionaire kracht wordt opgebouwd om de kapitalistische staat te vermorzelen, we ook de soorten van instituties moeten opbouwen die het libertaire socialisme mogelijk maken. Onze taak is te pleiten voor – en het opbouwen van – een praktijk van buurt raden, gemeenschap raden en arbeiders raden. Het alternatief voor een voorhoede partij is de creatie van federaties van participatieve democratische lichamen, buiten de controle van deze of gene politieke factie. In de grootst mogelijke mate, voor, tijdens, maar vooral na een revolutie, moeten deze direct democratische, horizontale en gedecentraliseerde instituties de gecentraliseerde, door de staat beheerde equivalenten vervangen. Op deze manier streven anarchisten naar het opbouwen van de embryo van het communisme binnen het kapitalistische systeem, met het doel om te leveren aan het volk wat de staat niet kan leveren, en van het opbouwen van de nieuwe wereld binnen de oude wereld.

Als de kapitalistische staat is vernietigd door de volksopstand kunnen deze gedecentraliseerde instituties en raden blijven functioneren, en resterende nuttige functies van de staat worden gecoördineerd door verder gefedereerde raden van arbeiders en gewone mensen. Als we de praktijk van participatieve democratie hebben opgebouwd is een gecentraliseerde arbeiders staat nooit vereist.

Natuurlijk zou er de behoefte zijn om de revolutie te verdedigen, en hiervoor pleiten anarchisten voor een volksmilitie ‘die geworteld is in werkplekken en gemeenschappen … en bepaald door de federatie van raden die diens wil [zou] opleggen aan de gewapende contrarevolutie of een buitenlandse invasie’, volgens Wayne Price (7).

Als we tegen de overheersing door een heersende klasse, kliek of partij zijn moeten we een libertair socialisme opbouwen dat de participatie van de massa van de maatschappij in het proces van besluitvorming, economische coördinatie, en militaire verdediging omvat.

De aanhangers van de ‘arbeiders staat’ en de voorhoede partij hebben een revolutionair programma dat zich inzet voor alles behalve het communisme. Gegeven dat ze een maatschappij voorstellen waarin de macht en het initiatief beide noodzakelijkerwijs gecentraliseerde kenmerken zijn die slechts behoren tot een staat en niet gelijk aan ieder persoon, scheppen ze niet de noodzakelijke basis voor het communisme, maar eerder totalitarisme.

Anarchisten wensen een maatschappij te scheppen waarin niemand een ander kan uitbuiten voor hun eigen winst, en dus moet de trapladder die de staat is worden neergehaald zodat het zich niet kan herstellen – niet overeind gehouden, en zeker niet gebruikt om te regeren met een pessimistische angst dat de mensen die nodig zijn voor het succes van de revolutie niet in staat zijn een nieuwe maatschappij te scheppen door middel van hun eigen organiserende inspanningen.

Verder lezen:

(1)Taking a critical look at Leninism door Ron Tabor

(2)Toespraak over de agrarische kwestie van 14 november door Vladimir Lenin

(3)The poverty of statism: anarchism vs Marxism

(4)Listen, Marxist! door Murray Bookchin

(5)Marxism, freedom and the state door Michael Bakunin

(6)The revolution betrayed door Leon Trotsky

http://www.anarchistaffinity.org/
----------------------------------------------------
Orig: (en) Australia, Melbourne, anarchist affinity: Means and ends: Anarchist vs Marxist praxis by Mitch
_______________________________________
A - I n f o s N i e u w s S e r v i c e
Door, Voor en Over anarchisten
Send news reports to A-infos-nl mailing list
A-infos-nl@ainfos.ca
Subscribe/Unsubscribe http://www.ainfos.ca/cgi-bin/mailman/listinfo/a-infos-nl
Archive http://ainfos.ca/nl