A-Infos (nl) VS, Media, Occupy's bevrijding van het liberalisme

De pers in de VS lijkt te hebben besloten dat de Occupy beweging niet langer een verhaal 
is. Ongeacht wat we doen. In New York, op de Dag van de Arbeid, liepen tussen de 50.000 en 
100.000 mensen door de straten - we weten het precieze aantal niet omdat de meeste kranten 
helemaal geen verslag deden van de gebeurtenis, en daarom geen schatting maakten. In 
Californie waren er blokkades en stakingen. In Seattle liet een groep activisten de 
beroemde Zwarte Blok acties van november 1999 herleven, waarbij veel van de zelfde ruiten 
van bedrijven werden ingegooid - en zelfs dat was geen nationaal nieuws! ---- Maar in 
zekere zin doet het er nauwelijks toe. Occupy schudt diens liberale veren af en wordt snel 
iets met veel diepere wortels, waarbij allianties worden geschapen die beloven de notie 
van revolutionaire politiek in Amerika om te vormen.

Tijdens de eerste twee maanden van de bezetting ontstonden kampen in iedere stad in 
Amerika, er was een explosie van pers aandacht, en, tegelijkertijd, een enorme instroom 
van geld (op een gegeven moment zat OWS in New York op meer dan een half miljoen dollar, 
bijna alles van donaties van minder dan 100 dollar). Deze maanden gaven ook een invasie 
van liberale groepen te zien, van Rebuild the Dream tot MoveOn.org. Bezetters realiseerden 
zich dat de hulp hen dreigde te vernietigen; bijeenkomsten werden gebureaucratiseerd 
doordat ze tot eindeloze twisten over geld gingen; betaalde organisatoren met heel andere 
agenda's dan de oorspronkelijke bezetters infiltreerden en probeerden de beweging om te 
vormen in de richting van veel meer gebruikelijke politieke of electorale campagnes.

Toen kwamen de ontruimingen

Er is een traditie van allianties tussen liberalen en radicalen in Amerikaanse sociale 
bewegingen; door burgerlijke ongehoorzaamheid en directe actie scheppen de radicalen een 
vuur op liberaal links, dat hen relevant maakt als een gematigd alternatief; de liberalen 
houden ons uit de gevangenis. In dit geval faalden de liberalen spectaculair.

In de winter kozen ze er voor, in plaats van een kwestie te maken van het buitengewone, 
illegale geweld van de ontruimingen, een bijna morele crisis te scheppen van een paar 
gebroken ruiten in Oakland, maanden eerder. Maar toen OWS in de lente opnieuw ontstond was 
het vertrek van de liberalen, het opdrogen van het geld, een bijna wonderlijke zegen 
geworden. Activisten hebben hun straat tactieken en democratische proces bijgesteld. 
Nieuwe allianties zijn geschapen, met gemeenschap groepen, immigranten rechten 
organisaties, en, in toenemende mate, vakbonden.

Een reden waarom OWS afzag van massale burgerlijke ongehoorzaamheid in New York op 1 mei 
was om deze allianties sterker te maken. In de plaats daarvan pleitten de bezetters die 
binnen de coalitie werken - met de steun van een groot deel van de basis, ondanks de 
aanvankelijke aarzeling van sommige vakbondsleiders - voor een gemeenschappelijke 
solidariteit verklaring die niet alleen opriep tot de gebruikelijke strijd tegen de 
bezuinigingen, maar tot de revolutionaire transformatie van de maatschappij:

"Gedurende eeuwen is de Dag van de Arbeid een tijdstip geweest die de komst van de lente 
mensen van goede wil leidde in de richting van visies over revolutionaire vernieuwing. De 
machtigen wensen deze dromen van ons weg te nemen. Ze zullen dit nooit kunnen bereiken. En 
zo is het dat we op deze Dag van de Arbeid, in het besef van een groeiende opstand voor 
rechtvaardigheid op de hele planeet, we vooruit durven te kijken naar een wereld waarin de 
grenzen die ons verdelen betekenisloos zullen worden gemaakt, tot de geboorte van een echt 
democratische cultuur van gemeenschappen die hun eigen middelen voor het algemeen welzijn 
beheren, en waarbij de waarde en waardigheid van geen enkel mens op deze planeet als 
inferieur tegenover die van een ander mens wordt beschouwd."

Voor vertegenwoordigers van de Health and Transit Workers in New York, om nog maar te 
zwijgen over diens Central Labor Council, is het historisch om zo'n verklaring te 
ondertekenen. Amerika is een van de weinige landen waar de Dag van de Arbeid, de 
Internationale Arbeiders Dag, niet eens een vrije dag is - ironisch genoeg, als je het 
feit in ogenschouw neemt dat de datum werd gekozen om gebeurtenissen te herdenken die 
plaatsvonden in Chicago, tijdens de strijd voor de 8-urige werkdag in 1886. Tijdens de 
Koude Oorlog zou het idee van vakbonden die zo'n verklaring ondertekenen ondenkbaar zijn 
geweest: in de jaren '60 van de vorige eeuw stonden vakbondsleden er om bekend dat ze 
activisten bij Wall Street fysiek aanvielen in de naam van een patriottisch 
anti-communisme. Maar de ineenstorting van het staatssocialisme heeft nieuwe allianties 
mogelijk gemaakt, en, door gezamenlijk op te treden met Occupiers, en de immigranten 
groepen die de Dag van de Arbeid in 2006 omzetten in een nationale dag van actie, beginnen 
arbeidersklasse organisaties ook terug te keren tot hun oorsprong - tot en met de ideeen 
en visies van de Haymarket martelaren zelf.

 De woorden mogen diplomatiek gekozen zijn, maar er is geen twijfel dat hier geschiedenis 
wordt geschreven. Door een visie van universele gelijkheid, van de opheffing van nationale 
grenzen, en democratische zelf-besturende gemeenschappen op papier te zetten, tekenen 
verpleegsters, buschauffeurs, en arbeiders in de bouw in het hart van Amerika's grootste 
kapitalistische metropool voor een visie, zo niet de tactieken, van het revolutionaire 
anarchisme.
----------------------------------------------------
Orig: (en) US, Media, Occupy's liberation from liberalism by David Graeber, Guardian UK.
_______________________________________
A - I n f o s  N i e u w s  S e r v i c e
Door, Voor en Over anarchisten
Send news reports to A-infos-nl mailing list
A-infos-nl@ainfos.ca
Subscribe/Unsubscribe http://www.ainfos.ca/cgi-bin/mailman/listinfo/a-infos-nl
Archive http://ainfos.ca/nl