A-Infos (nl) Anarkismo.net: Europa & de Bankiers door Jose Antonio Gutierrez D. [ca, it, en]

De grenzen van democratie in Project Europa --- Alles dat nodig was, was een stevige 
economische crisis en een beetje ontevredenheid onder de inwoners van Europa's 
democratieen om hun liberale facade te vergeten en zichzelf te tonen zoals ze werkelijk 
zijn: de dictatuur van het grote Kapitaal. Het doet er niet toe wat de burgers denken, de 
staatsgreep in Griekenland, de aanstelling van technocraten in de regering van Italie en 
de regering van Ierland radio-gecontroleerd vanuit Brussel, dit is het beste bewijs van 
het feit dat ze zelfs in Europa niet aarzelen om hun democratisch formalisme opzij te 
schuiven als de belangen van de 1% in gevaar zijn. Terwijl de algemene ontevredenheid en 
de volksmobilisatie toenemen, wat zal er daarna gebeuren? ---- Toen de Arabische volkeren 
begonnen actie te voeren aan het begin van het jaar begonnen Europese landen snel afstand 
te nemen van de dictators die ze voor enige tijd hadden gesteund, om de vlaggen van 
verandering die de bewijzen op straat eisten in beslag te nemen.

Door dit te doen streefden ze er naar het streven naar sociale en economische eisen te 
kalmeren en ze te vervangen door cosmetische democratische hervormingen, alsof de vormen 
van strijd van deze mensen niet waren gegaan over het recht op brood, maar voor het recht 
om toegang te krijgen tot de stembus. Sommigen beschuldigden de Europeanen en hun grote 
broers in Washington van hypocrisie: terwijl ze "geschokt" waren door de repressie in 
Syrie steunden ze die openlijk in Bahrein en Jemen; terwijl ze zich keerden tegen het 
radicale Islamisme in Jemen steunden ze openlijk een regime van jihadisten dat probeerde 
in Libie sharia wetgeving op te leggen; terwijl ze het aftreden van Assad eisten sloten ze 
een oog voor de middeleeuwse monarchieen van de Emiraten, Jordanie, Marokko en Saoedi 
Arabie. Het is absoluut geen verrassing, aangezien de imperialisten (en de VS en de EU 
zijn imperialisten in de klassieke zin van de term) nooit optreden tenzij het voor een 
doel is dat past bij hun eigen materiele en geopolitieke belangen. Hypocrieten mogen ze 
zijn, maar hun hypocrisie is nogal voorstelbaar.

Anderen keren zich ook tegen hypocrisie van de kant van de Europeanen, als ze praten over 
"democratie", waarbij ze dit concept in beslag nemen en het willekeurig vervormen, als wat 
ze deden het zorgvuldig kanaliseren van het proces van verandering in de Arabische landen 
op een typisch Leopard-esque manier was ("verander alles om niets te veranderen"), zodat 
er geen openlijke dictaturen meer zouden zijn, maar gecontroleerde "democratieen", met het 
leger als de uiteindelijke beschermer van de imperialistische belangen. Tenslotte is de 
enige vrijheid waarvan ze weten hoe die te verdedigen de vrijheid van de markt [1].

Maar er waren ook weer anderen die ons corrigeerden, waarbij ze zeiden dat de Europese 
landen geen hypocrieten waren, maar slechts tegenstrijdig, d.w.z. het was niet zo dat ze 
in zichzelf niet "democratisch" waren, het was dat ze het ene beleid in eigen land hadden 
en het andere beleid in het buitenland. Het buitenlands beleid werd natuurlijk bepaald 
door hun belangen, terwijl het binnenlands beleid werd verondersteld gebaseerd te zijn op 
goed gewortelde democratische waarden.

Voor het ontploffen van deze mythe van een democratisch Europa was slechts de opkomst 
nodig van de Puerta del Sol van de "indignados", in al hun glorie en grootsheid. Westerse 
democratie, zoals sommigen het noemen, werkt zo lang niemand protesteert. Zoals Chomsky zo 
dramatisch heeft aangetoond is het werkelijke mechanisme van controle in de geavanceerde 
kapitalistische maatschappij niet zozeer de politie knuppel, maar de schepping van 
gedwongen consensus door middel van een allesomvattende vorm van propaganda. Als de mensen 
eenmaal besluiten buiten de strikte grenzen op democratische vrijheden door deze kleine 
elite die regeert te bewegen, toont de Europese democratie diens tanden en neemt gevangen, 
slaat (niemand durft te zeggen martelt, maar het is ook dit) en vermoordt zelfs. Het 
gebeurde tien jaar geleden in Genua en het is ook verschillende keren in Griekenland 
gebeurd, maar de herinneringen van Europese burgers zijn breekbare dingen...

De bankiers staatsgreep in Griekenland

De afgelopen week waren we getuigen van een echte staatsgreep in Griekenland. Toen de 
"sociaal democraat" George Papandreou het krankzinnige initiatief nam om een referendum te 
organiseren om te besluiten of Griekenland een onderdeel van de Euro zone zou blijven, 
werd hij onmiddellijk onder druk gezet om dit niet te doen. De druk kwam, natuurlijk, niet 
van het Griekse volk, maar van de mandarijnen van de Europese Unie. Waarom is de EU tegen 
een referendum? Wat kan democratischer zijn dan een referendum, waarbij het volk directe 
zeggenschap heeft over het beleid dat zowel henzelf aangaat als tenminste de volgende drie 
generaties?

De mening van de EU over referenda is maar al te bekend voor iedereen die in Ierland 
woont, waar mensen twee keer tegen Europese Verdragen stemden (Nice in 2002 en Lissabon in 
2008), en beide keren door Brussel werd gedwongen om opnieuw te stemmen, na te zijn 
bedreigd (en niet in al te vage termen) met alle soorten van ernstige gevolgen, van 
verwijdering uit de EU tot verwijdering uit het Eurovisie Song Festival.

In Griekenland wisten ze dat ze het referendum zouden verliezen en dus werd het op de 
meest anti-democratische manieren ingetrokken, waarbij ze toonden hoe ze een heel volk 
kunnen dwingen onderdeel te blijven van een commerciele zone die hen tot de dood bloedt 
met niet legitieme, buitensporige schulden. Ze rekenden af met de sociaal democratische 
Papandreou en vervingen hem, zonder verkiezingen, door een zekere Lucas Papademos, 
ex-gouverneur van de Bank van Griekenland tot 2002, toen vice-president van de Europese 
Centrale Bank en uiteindelijk economisch adviseur van Papandreou. Dit is de man die 
verantwoordelijk was voor de overgang van de drachme naar de euro, die een leidende rol 
had bij de onverantwoordelijke leningen aan Griekse banken en, tenslotte, die persoonlijk 
het falende economische beleid van een regering bevorderde, dat een land ten gronde 
richtte. In andere woorden, we praten over de persoon die alleen meer verantwoordelijk is 
voor de rotzooi waarin de Grieken zich nu bevinden dan enig ander. Maar de bankiers hebben 
gesproken: ze zullen geen hint van "populisme" accepteren (het woord dat wordt gebruikt 
als "democratie" leidt tot resultaten die het Kapitaal niet wil) en de harde tijd waarin 
we leven eist een sterke hand, zowel om de financien te controleren als om de straten te 
controleren, een sterke hand voor de armen, maar een royale hand voor de arme speculanten 
... de bankiers die aan de macht zijn!

Technocraten en leugenaars aan de macht

Ondertussen hebben de Italianen een groot aantal redenen om de val van de pathetische, 
decadente Berlusconi te vieren, die zijn premierschap omvormde tot niets minder dan een 
show, met wat extra spijs van sexy showmeisjes, sex met minderjarige meisjes en "bunga 
bunga" feesten, allemaal nuttig om zijn banden met de maffia en de enorme corruptie in het 
hele land in stand te houden. Maar ze hebben minder reden om blij te zijn over hun nieuwe 
premier, Mario Monti. Zijn geschiedenis lijkt op die van Papademos: hij was een Europees 
Commissaris, een adviseur van zowel Goldman Sachs, buitengewone speculanten, als van de 
beruchte multinational Coca Cola, en hij staat dicht bij de huidige president van de ECB, 
Mario Draghi. We kunnen slechts raden wiens belangen hij zal dienen, hoewel misschien 
efficienter dan de corrupte clown die net is afgetreden.

Ook in Ierland viel de regering aan het einde van het afgelopen jaar, en na de 
geimproviseerde verkiezingen die in februari werden gehouden werd een schijnbaar 
schizofrene coalitie gekozen: Labour (die in Ierland rechts van Tony Blair staan) en Fine 
Gael, een flink rechtse nationalistische partij die ooit zelfs flirtte met het Nazisme, 
zelfs in die mate dat mannen werden gestuurd om voor Franco te vechten. Ze kwamen aan de 
macht door alle gebruikelijke leuke dingen te beloven die tijdens verkiezingscampagnes 
worden beloofd. Ze beloofden dat ze de akkoorden van de regering met de ECB zouden herzien 
en zouden heronderhandelen over het reddingsplan; ze zweerden ook dat ze de last van de 
schulden niet zouden verschuiven naar de schouders van de armere delen van de 
maatschappij. En in feite logen zij ook, zoals gebruikelijk is tijdens 
verkiezingscampagnes. Niet alleen hebben ze de voorwaarden van het reddingspakket van de 
eerdere corrupte regering verslechterd, ze hebben verdere bezuinigingen in het volgende 
Budget aangekondigd die de armen, sociale uitgaven en de arbeiders zullen treffen, terwijl 
de bankiers die de rotzooi veroorzaakten hun miljonairs bonussen zullen blijven ontvangen 
omdat - volgens Labour - deze bonussen werden overeengekomen voordat de crisis begon!

Deze regeringen zullen garanderen dat deze niet legitieme schulden zullen worden 
afbetaald, dat ze iedere laatste cent uit ons zullen krijgen voordat deze landen zichzelf 
bankroet verklaren. Er is geen andere logica aan deze Structurele Aanpassing Programma's 
en bezuinigingen in sociale uitgaven, die interne markten vermorzelen en de uitgaven 
afremmen. Het is een geval van alles te pakken wat je kunt krijgen voordat het huis verbrandt.

Regeringen vallen ... maar waar is het alternatief?

De tragedie in Europa is dat regeringen vallen, maar dat er volgens de gemobiliseerde 
mensen geen uitweg is uit de crisis, gedeeltelijk omdat de volksbeweging zelf in crisis 
is, na decennia van sociale verdragen, immobilisme en pacificatie, en vanwege een nogal 
grondige ideologische penetratie van de bankiers mentaliteit in iedere laag van de 
maatschappij. Er zijn de vormen van strijd in Griekenland, maar tot nu zijn ze niet 
voldoende gebleken. Er zijn de "indignados" in Spanje, maar de arbeidersklasse daar is nog 
maar net begonnen wakker te worden. In Italie en Ierland zijn protesten praktisch niet 
bestaand. In Ierland wordt iedere massale mobilisatie beperkt tot de weekends (om de 
economie niet te "schaden"), en zo ver mogelijk van regeringsgebouwen, waar bankiers 
worden herinnerd aan hun sociale verantwoordelijkheid. Zo gauw de massale mobilisaties die 
het regime uitdagen beginnen, wat zal er gebeuren in dit (sociaal) democratische Europa, 
zo trots op diens burgerlijke vrijheden? We hebben al enig idee gehad met de ervaring van 
de Basken en Noord Ierland, die aantonen dat als de democratie niet werkt, ze overgaan 
naar een noodtoestand, iets dat net zo veel een onderdeel van de kapitalistische 
democratie is als de illusie van verkiezingen. Vergeet niet dat in maart 2009, op het 
moment van wat een flop van een algemene staking bleek te zijn, Michael O'Leary, CEO van 
Ryanair, de regering vroeg om het militariseren van de luchthavens van het land, om enige 
vakbondsactie te voorkomen.

Er is zelfs geen zwakste hint geweest van een revolutie in Griekenland en ze hebben al een 
staatsgreep uitgevoerd - niet een militaire staatsgreep, dat klopt, maar niettemin een 
staatsgreep met een kracht die groter is dan die van wapens: de kracht van de euro. Dit 
zou genoeg bewijs moeten zijn voor al degenen die nog geloven in de mantra van liberale 
waarden die geworteld zijn in de Europese maatschappij, dat deze dingen ook hier kunnen 
gebeuren. In de eindanalyse is het kapitalisme gebaseerd op bruut geweld, en diens 
oefeningen in democratie zijn slechts formeel, cosmetisch. De "indignados" in hun kampen 
in heel Europa eisen terecht werkelijke democratie, als iedereen kan zien dat de besluiten 
die ons allen aangaan worden genomen in Brussel en door de ECB.

We moeten natuurlijk nooit vergeten dat er geen democratie in de politiek kan zijn tenzij 
er een democratie in de economie is. Zo lang de economie (d.w.z. de organisatie van de 
middelen om de basisbehoeften van het volk te garanderen) in de handen van een minderheid 
is, zal die in dienst staan van een minderheid. En deze minderheid zal macht hebben over 
de anderen, zonder zich zorgen te hoeven maken of het regeert door middel van referenda of 
technocraten. Dit is de basis grens van democratie, het heilige particuliere bezit, en dit 
zou het eerste element moeten zijn dat enig werkelijk alternatief project moet uitdagen 
als het de crisis te boven moet komen.

Jose Antonio Gutierrez D.

15 november 2011

Artikel geschreven voor Anarkismo.net. Vertaald door FdCA-kantoor voor Internationale 
Betrekkingen.

[1] Zie voor gecontroleerde democratieen die onder toezicht van de EU en de VS in landen 
die hun dictators hebben weggestuurd worden opgezet de artikelen die ik wat maanden 
geleden schreef: http://www.anarkismo.net/article/19017 en 
http://www.anarkismo.net/article/19142
_______________________________________
A - I n f o s  N i e u w s  S e r v i c e
Door, Voor en Over anarchisten
Send news reports to A-infos-nl mailing list
A-infos-nl@ainfos.ca
Subscribe/Unsubscribe http://www.ainfos.ca/cgi-bin/mailman/listinfo/a-infos-nl
Archive http://ainfos.ca/nl