A - I n f o s

Een nieuws service door, voor en over anarchisten in meerdere talen **
Nieuws in Alle Talen
De laatste 40 berichten (Homepage) De berichten van de laatste twee weken Onze archieven van oude berichten

De laatste 100 berichten, naar gelang van taal
Castellano_ Català_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Türkçe_ The.Supplement

De Eerste Zinnen van De Laatste 10 berichten op:
Castellano_ Català_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Türkçe

De Eerste zinnen van alle berichten van de laatste 24 uren
Links to indexes of First few lines of all posts of last 30 days | of 2002 | of 2003
| of 2004 | of 2005 | of 2006 | of 2007
Abonneer je op de a-infos nieuwsgroepen

(nl) wsm.ie*: Occupy - het vergadering proces is de revolutie door Andrew Flood [en]

Date Sat, 10 Dec 2011 16:49:44 +0200


Terwijl we ons voorbereiden om de 3e maand van de Occupy beweging in te gaan, gaat een veel gehoorde kritiek over zowel het gebrek aan duidelijke eisen en de hiermee verbonden complexe en de vaak rekkende besluitvormingsprocessen die worden gebruikt bij Algemene Vergaderingen van Occupy. Deze kritiek mist echter het punt, tegen het traditionele links met diens pakket van vooropgezette antwoorden (het beste voor 1917), wat Occupy anders maakt is dat proces van besluitvorming door de vergadering. De vergadering vorm is niet alleen maar een manier om besluiten te nemen, maar ook een andere vorm om politiek te bedrijven. De Vergadering is in embryo de andere wereld die we proberen te scheppen. Ik beweer niet dat het proces alles is of het enige dat er toe doet. Natuurlijk zullen de vragen die worden gesteld en de besluiten die worden genomen de richting van de beweging bepalen.

Een perfect proces dat ons terug zou leiden naar parlementaire politiek, banken met een aardiger gezicht of het opleggen van Brehon wetgeving zou ons niet naar iets goeds brengen.

Maar op dit moment is de succesvolle ontwikkeling en uitbreiding van het vergadering proces datgene wat Occupy anders maakt, in vergelijking met het oude links. Natuurlijk zullen studenten geschiedenis je vertellen dat dit oude methodes zijn die opnieuw worden ontdekt of opnieuw uitgevonden, maar niettemin is het opwindend dat ze door een nieuwe generatie worden opgenomen.

Occupy Wall Street begon op 17 september en in de maand die volgde ontstonden veel Occupy kampen in meer dan 1100 steden in de hele wereld. Solidariteitsdemonstraties werden gehouden op alle continenten, zelfs Antarctica. In Londen, Engeland, kwam de staatskerk in een crisis terecht toen het debatteerde over het ontruimen van het kamp bij de ingang van St. Paul's en in Oakland, de VS, leidde de gewelddadige ontruiming van het kamp door de politie tot een massale vergadering van 3.000 mensen, die de algemene staking in Oakland op 2 november uitriep.

Wat is de vergadering?

Wat alle Occupy's kenmerkt is dat in het hart van de beweging een open vergadering is van iedereen die zich er mee identificeert. Potentieel open voor allen van de 99% - wat afwijkt van de vorm voor degenen die er aan gewend zijn dat politici en de 1% voor hen spreken. Bij deze vergaderingen worden voorstellen gedaan, zorgen worden besproken en besluiten worden genomen. Deze besluiten zijn zelden door een eenvoudige 51% meerderheid, maar worden eerder genomen door verschillende variaties van consensus besluitvorming te gebruiken, een proces dat het moeilijk, zo niet onmogelijk, maakt dat een meerderheid eenvoudigweg een besluit doordrukt tegenover een minderheid, door aantallen alleen. Dit vertraagt het proces, maar het voorkomt ook voorbarige afsplitsingen die ontstaan door controversiele besluiten die worden doorgevoerd door kleine meerderheden.

Veel van het conventionele links in zowel diens reformistische als in diens revolutionaire vormen is openlijk gefrustreerd door dit aspect van de Occupy beweging. In Dublin en in andere steden vertoont de benadering van het al georganiseerde links tegenover de Occupy beweging een sterke gelijkenis met de bijbelse legende van Mozes die met de 10 geboden van de berg komt. De benadering is dat de wijzen met de vooropgezette antwoorden komen en proberen de snelste route te vinden om de massa die onder hen staat deze antwoorden als hun eigen antwoorden aan te laten nemen. Mensen krijgen te maken met preken, intimidatie en zelfs dreigementen om de opgestapelde wijsheid van decennia, decennia waarin links eigenlijk in kringetjes heeft gelopen, te accepteren.

Deze benadering van links deugt om verschillende redenen niet. De eerste reden is dat het eenvoudigweg contra-productief is, een terugkeer naar een educatief proces dat het meeste lijkt om wat al bestaat, waarbij het leraren werd toegestaan de antwoorden in studenten te slaan. Het is niet verrassend dat het 'we zijn hier om jullie te vertellen hoe de dingen zijn' een sterk negatieve reactie oproept van degenen die moeten worden geschoold. Elders heb ik geschreven over de specifieke kwesties van deze problemen in Dublin, dus ik heb niet de bedoeling dit argument hier te herhalen.

Het positieve

In plaats daarvan wil ik de twee sterkste punten van waarde in het vergadering proces benadrukken.

Het eerste punt is dat het voor iedereen die het laatste decennium heeft opgelet duidelijk is dat links ondanks de diepe crisis van het kapitalisme niet de antwoorden heeft. In feite lijkt het er vaak op dat de meeste linkse groepen niet eens de vragen hebben die moeten worden gesteld.

Er zijn zeker sommige algemene, brede antwoorden waarvan we kunnen stellen dat we ze hebben, maar in het bijzonder de organisaties en individuen die er op staan dat alles dat nodig is de juiste interpretatie van de geschriften is, zoals 130 jaar geleden opgesteld door de heren Marx & Engels, overtuigen duidelijk niet.

De methode van de oude stijl van benodigde nieuwe antwoorden (en vragen) voor links zou zijn om zich gedurende enkele decennia terug te trekken in de British Library of een andere ivoren toren om wat nieuwe antwoorden te formuleren. Er zijn wat pogingen hiertoe geweest, sommige hiervan hebben zelfs de verbeelding gepakt, 'Empire' van Hardt & Negri deed dit een tijdje geleden in 2000, toen de protest beweging tijdens topbijeenkomsten piekte en nu en dan hebben anderen sindsdien hetzelfde gedaan. Echter, de waarheid is dat dit proces om te vertrouwen op slimme individuen, om antwoorden te formuleren, zelf niet klopt. Het weerspiegelt iets dat misschien mogelijk was in de 14e eeuw, toen een enkele persoon (in West Europa) wat hoop kon hebben om de opeengestapelde som van formele menselijke kennis te kunnen consumeren. Vandaag de dag, nu iedere minuut 48 uur aan nieuwe inhoud wordt geupload naar youtube, is zo'n taak voor een individu of kleine groep onmogelijk om ook maar te benaderen.

Het opstellen van vragen, om nog maar te zwijgen over antwoorden, kan slechts onderdeel zijn van een collectief proces dat minstens tienduizenden mensen omvat, met een enorm bereik aan ervaringen, niet slechts van bebaarde mensen in de British Library. Op een bepaald moment zouden mensen dit proces kunnen hebben verwacht van de universiteiten, maar zelfs los van het kleine bereik van ervaringen dat ze nu bevatten worden ze in toenemende mate ontworpen als fabrieken, om het huidige systeem te reproduceren, zelfs in de delen die zich verbeelden dat ze bestaan om dat uit te dagen.

Het internet en in het bijzonder Facebook & Twitter hebben de nadruk gelegd op organiserende instrumenten, door veel analisten die proberen de huidige beweging te begrijpen. Maar eigenlijk zijn ze veel meer dan instrumenten om mensen voor protesten op te roepen, het circuleren van links en de discussies die plaatsvinden onder 10 miljoen updates over Occupy zijn ook een massief, informeel collectief educatief proces.

Het is in de 1100 vergaderingen van de Occupy Beweging die over de wereld verspreid zijn (en de eerdere vergaderingen in Tahrir, Barcelona en Syntagma) dat dit collectieve proces van het vaststellen van de vragen en uiteindelijk de antwoorden begint vorm aan te nemen. Dit is zeker een rommelig, langzaam proces dat in ieder geval op het lokale niveau vaak een stap of twee stappen achteruit betekent voor iedere 2 of 3 sprongen vooruit. Maar het is een proces dat zichzelf ontdekt, dat in essentie zelf-organiserend is, een pad naar kennis die we vinden door te lopen. Links heeft gedurende meer dan 100 jaar een programma gehad (of eigenlijk conflicterende programma's), programma's waarvan ieder redelijk persoon zich nu realiseert dat ze nogal onvolledig zijn. Een beetje geduld met deze Occupy beweging om in 1,2 of 20 maanden iets beters te scheppen is niet zo onredelijk.

Een andere manier is aan het ontstaan

De tweede reden waarom het vergadering model niet een barriere is die moet worden overwonnen, om te worden vervangen door een meer traditioneel comite van wijze mannen, is dat de vergaderingen de andere wijze van politiek bedrijven is die we nodig hebben. Gedurende lange tijd heeft politiek grotendeels een bepaald model betekend, het model waarin de politici hun programma's aan ons presenteren, en onze rol is eenvoudigweg te kiezen tussen deze programma's, met verkiezingsbiljetten of geweren (of zelfs een in iedere hand). Een methode die onvermijdelijk de ene hierarchie vervangt door een andere hierarchie, als een set van politici een andere set van politici met succes vervangt.

Dit is echter een ander, minder zichtbaar model. Dat is de vergadering, niet als een manier om de politici te controleren, maar om ze te vervangen. En voor politici kunnen we hier ook werkgever of verhuurder invullen, omdat democratie op straat weinig betekent zonder democratie op de werkplek en met onze huisvesting. We willen niet veranderen wie de 1% zijn, wie onder de 1% ons beheerst, we willen de 99%, alle 99%, aan de macht helpen. Niet een 1% die wordt uitgekozen om de 99% te vertegenwoordigen en besluiten voor ons te nemen, maar nog eens en voor altijd de 99% die direct voor onszelf besluit hoe onze wereld zou moeten worden beheerd.

Het idee van een politiek proces dat in diens kern besluitvormende bijeenkomsten heeft waarin ieder van ons suggesties kan doen, kritiek kan uiten en deel kan nemen aan het uiteindelijke besluit, is wat Occupy veel meer revolutionair maakt dan ongeacht welke eisen worden geformuleerd. Het is het proces zelf dat potentieel transformerend is, zelfs in de zwakste en slechtst functionerende vergaderingen. Als de vergadering het mechanisme kan zijn waardoor we een kamp organiseren of een algemene staking organiseren, waarom kan het dan niet ook het mechanisme zijn waardoor we onze werkplek, onze school of onze buurt organiseren? En als de vergaderingen zich verspreiden en bijeen komen, waar is dan de ruimte voor de politici die in plaats daarvan ons willen vertegenwoordigen?

De vergadering v de politicus

Dit is niet een nieuw concept, de vergadering is zo oud, en bijna zeker ouder, als de politicus. De twee zijn eigenlijk gedurende vele lange jaren met elkaar in conflict geweest. Het waren de vergaderingen die in 1917 de macht van de Tsaar in Rusland ophieven, om slechts op hun beurt te worden opgeruimd door de Bolsjewieken die de nieuwe regering van politici vormden. In Chiapas in Zuid Mexico hebben duizenden Zapatista gemeenschappen de vergadering gebruikt als hun methode om besluiten te nemen, sinds (en voordat) ze in 1994 in rebellie kwamen. Het Zapatista vergadering model dat dit nieuwe jaar 18 jaar oud zal zijn. Toen Argentinie in 1999 in crisis raakte en het volk van de politici zei dat 'ze allemaal moeten gaan' ontstond de vergadering op zowel de werkplek als in de buurt als de manier om de maatschappij te laten functioneren terwijl regering na regering viel.

De vergadering en de politicus zullen altijd opgesloten zijn in een strijd tot de dood, ongeacht of die politicus rechts, links of centrum is. De twee modellen zijn onverenigbaar, het volk bestuurt of de politici besturen, en dat geldt net zo goed op het lokale niveau van een Occupy vergadering als op het nationale of regionale niveau. En laten we duidelijk zijn, de politicus is niet eenvoudigweg iemand die op een formele wijze aan die term voldoet. Het is ook de persoon die informeel verklaart dat ze een speciaal recht zouden moeten hebben in de besluitvorming, vanwege wie ze zijn of wat ze hebben gedaan - omdat ze het, in andere woorden, beter weten. De politicus is degene die er naar streeft degenen te vleien waarvan ze denken dat ze naar hun kant kunnen worden overgehaald, en degenen terzijde te schuiven waarvan ze dat niet denken, in plaats van een open en eerlijk debat te voeren. De politicus haat het vergadering proces, als een barriere voor 'wat moet worden gedaan' en streeft er naar het af te schaffen of degenen die er aan mee doen in te dammen.

De Occupy vergaderingen zijn een lange weg van het vormen van de nieuwe wereld in de schaduw van de oude wereld. Slechts enkelen hebben een belangrijke lokale invloed gehad, waarvan Occupy Oakland het meest duidelijke voorbeeld is. De meesten zijn klein en geisoleerd, een cluster van tenten in de enorme steden van de niet-geinteresseerden. In veel plaatsen zijn de Algemene Vergadering & de processen en dynamiek die het bevat niet functioneel - maar al te vaak, zoals in Dublin, vanwege de pogingen door het oude links om diens antwoorden snel door te voeren. Maar ondanks al deze problemen zijn de 1100 vergaderingen in de hele wereld een start, een start in het proces dat niet gaat om het hervormen van bank wetten of het veranderen van grondwetten, maar om het opbouwen van een nieuwe wereld.

Ierse anarchistische organisatie
--------------------------------
Orig: (en) wsm.ie*: Occupy - the assembly process is the revolution by Andrew Flood.
_______________________________________
A - I n f o s N i e u w s S e r v i c e
Door, Voor en Over anarchisten
Send news reports to A-infos-nl mailing list
A-infos-nl@ainfos.ca
Subscribe/Unsubscribe http://www.ainfos.ca/cgi-bin/mailman/listinfo/a-infos-nl
Archive http://ainfos.ca/nl