A - I n f o s

Een nieuws service door, voor en over anarchisten in meerdere talen **
Nieuws in Alle Talen
De laatste 40 berichten (Homepage) De berichten van de laatste twee weken Onze archieven van oude berichten

De laatste 100 berichten, naar gelang van taal
Castellano_ Català_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Türkçe_ The.Supplement

De Eerste Zinnen van De Laatste 10 berichten op:
Castellano_ Català_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Türkçe

De Eerste zinnen van alle berichten van de laatste 24 uren
Links to indexes of First few lines of all posts of last 30 days | of 2002 | of 2003
| of 2004 | of 2005 | of 2006 | of 2007
Abonneer je op de a-infos nieuwsgroepen

(nl) Anarkismo.net: Horizonnen voor de Syrische revolutie door Mazen Kalmamaz [en]

Date Tue, 14 Jun 2011 15:26:49 +0300


De voornaamste kenmerken van de Syrische revolutie zijn diens jeugdige, spontane aspect, en het feit dat het op straat werd geschapen en direct is verbonden met het volk. Het is een revolutie zonder gecentraliseerde controle, geleid door opstandige individuen. Als gevolg hiervan kan niemand stellen het te besturen of te leiden en de reden is eenvoudig: de jonge opstandelingen kwamen spontaan in opstand en er zijn geen tekens van deelname door religieuze elementen, wier ideeën extreem reactionair zijn, of door enige andere tendens. ---- Horizonnen voor de Syrische revolutie ---- Sinds de opkomst van de revolutie zijn Syrische intellectuelen en politieke analisten verdeeld geweest in twee tegengestelde groepen en een aarzelende positie die in de praktijk en door de kracht van de dingen er toe neigt over te gaan naar de ene of de andere van de tegengestelde groepen.

Het eerste gezichtspunt ziet het regime als een baken van licht en dat als
het volk eenmaal vrij is van het totalitaire regime, het zal terugvallen in
een burgeroorlog met etnische onenigheid en onenigheid tussen facties;
alleen harde actie kan dit resultaat voorkomen. Het tweede gezichtspunt
gelooft dat het Syrische volk in staat is in vrijheid te leven, dat het volk
het verdient, en dat de enige rechtvaardiging voor het harde optreden door
het regime diens vastbeslotenheid is om het land te beroven en zich macht
toe te eigenen. Zeker is het deze laatste visie die de jonge revolutionairen
aanmoedigt om de straat op te gaan; deze jonge rebellen zijn overtuigd van
hun recht op vrijheid, hun vaardigheid om die uit te oefenen, en dat
vrijheid de enige weg naar een beter leven is.

Dat alleen verklaart de bereidheid van de jonge revolutionairen om offers te
brengen en het harde optreden van het regime te ondergaan, een hard optreden
van onvoorstelbare barbarij. Inderdaad, iedere dag gedraagt het
veiligheidsapparaat ? in essentie huurlingen van het regime ? zich als
schurken (Alcbihp) [1], beginnend met de vernedering van gewone Syriers en
eindigend met moorden, als dit nodig is. Verder gebruikt het systeem tanks
om de burgers van Daraa te onderdrukken en probeert het hun wil te breken
door ze uit te putten. In andere epicentra van de revolutie, zoals Duma,
Homs en Damascus, neemt de repressie andere aspecten aan, waarbij het regime
zich tevreden stelt met het gebruik van geweld. Elders proberen de
huurlingen de bloedbaden die door het regime zijn aangericht tegen de
rebellen toe te dekken en de revolutie van jonge Syriers te vervormen, met
als doel het idee te verspreiden dat de leuze van vrijheid niet het
belangrijkste is.

Het is zeker dat de Syrische revolutie spontaan en jeugdig was en dit
blijft. Het is waar dat het verschillende facties omvat, waarmee de
diversiteit van de straat en jonge Syriers wordt getoond, maar de
initiatiefnemers zijn grotendeels jong en zijn niet beïnvloed door
ideologie. Ze hebben geen dogmatisch concept van vrijheid, maar eerder een
realistisch gezichtspunt dat inhoudt dat de totalitaire aard van het regime
de enige hindernis voor vrijheid is.

De voornaamste kenmerken van de Syrische revolutie zijn diens jeugdige,
spontante aspect, en het feit dat het op straat werd geschapen en direct is
verbonden met het volk. Het is een revolutie zonder gecentraliseerde
controle, geleid door opstandige individuen. Als gevolg hiervan kan niemand
stellen het te besturen of te leiden en de reden is eenvoudig: de jonge
opstandelingen kwamen spontaan in opstand en er zijn geen tekens van
deelname door religieuze elementen, wier ideeën extreem reactionair zijn, of
door enige andere tendens.

Tussen deze tegengestelde meningen liggen verschillende tussenliggende
meningen, die soms neutraal beweren te zijn (zoals bijvoorbeeld aan het
begin van de opstand werd gesteld door de schrijver Nabil Saleh, oprichter
van de ALJAMAL website), op andere momenten wijzen op het gevaar van etnisch
conflict en religieus extremisme (bijna al degenen die er de voorkeur aan
geven om een tussen positie in te nemen tussen de twee tegengestelde
meningen of tussen het regime en het volk). In de laatste plaats kan ik
verwijzen naar wat sommigen ?het gevaar van externe interventie? hebben
genoemd. Wat overdreven is dat geen serieus gevaar en is het niet gebaseerd
op de werkelijkheid. Aldus zijn de uitingen van kritiek op het imperialisme
dat het regime ten val wil brengen zonder enige betekenis en vermijden ze
het feit dat de belangen van de imperialisten verbonden zijn met het bestaan
van het huidige regime en diens totalitaire aard: het regime zal
eenvoudigweg niet worden verzocht bepaalde politieke posities te hervormen
en tegemoet te komen aan wat van de meer serieuze klachten. De imperialisten
willen geen vrijheid voor het Syrische volk, aangezien dit tegen hun
belangen in gaat. Echter, de dag na een eventuele triomf van de revolutie
kunnen ze stellen dat ze de rebellie tegen het totalitaire regime steunden
(deze actie is vermeld in verschillende manifesten en verklaringen,
waaronder het manifest van het centrale orgaan van Tim en wat analyse door
de Qasyon stroming [2]). Deze stellingnamen, die worden ingenomen door de
twee hoofdpolen van het conflict zijn begeleid door een oproep tot nationale
dialoog en zelfs een poging om afdelingen te scheppen voor deze dialoog.

Het is nogal duidelijk dat de enige manier om uit enige crisis te komen
nationale dialoog is, maar wat voor soort van dialoog? De maatschappij is
een verzameling van lagen en zeer diverse sociale categorieën, in het
bijzonder de benadeelde klasse, en van politieke en intellectuele stromingen
die stellen ze allemaal te vertegenwoordigen. Meer specifiek in het geval
van Arabische en Syrische opstanden is de meerderheid van de opstandelingen
jonge mensen die zijn opgestaan om vrijheid te eisen, zonder te zijn
beïnvloed door enige ideologie, systeem van denken of een duidelijk en
definitief concept van de vrijheid waar ze voor opkomen. Dit betekent dat we
een nationale dialoog onder ons nodig hebben, een dialoog die is verboden
door het regime, dat in plaats hiervan diens eigen eenzijdige instituties
heeft opgelegd, een dialoog die ons zal toestaan een nieuw leven te
beginnen, een nieuw Syrie te stichten, geïnspireerd door vrijheid, zoals de
meerderheid van het Syrische volk nu verlangt. Als onderdeel van deze visie
van nationale dialoog lijken de pogingen van het regime om in te grijpen
onbegrijpelijk, tenzij men rekening houdt met het feit dat het een enorm
veiligheidsapparaat en ingehuurde schurken (Alcbihp) heeft, dat het op ieder
moment bereid is te gebruiken om de opstand weg te vagen.

Sociaal gezien is het regime een verrotte regerende bureaucratie en iedere
verandering (als we aannemen dat hervorming binnen het systeem denkbaar is)
moet diens autoriteit en het bezit van de productiemiddelen weg nemen en ze
stellen in de handen van de gehele maatschappij; buiten dit gezichtspunt
wordt iedere verandering gezien als een hervorming die leeg is van enige
betekenis en het niet verdient om hervorming te worden genoemd, zelfs als
een term van misbruik. Het regime lijkt niet bereid te zijn om iets op te
offeren of iemand toe te staan Rami Makhlouf [3] aan te raken ? of een ander
van de verschillende andere meesters van corruptie ? of de integriteit van
het repressieve apparaat. Het is zelfs bereid om heel Syrie te vernietigen
om diens autoriteit en bezit van de productiemiddelen te behouden. Dit is
helemaal in strijd met echte verandering of zelfs maar symbolische
hervorming. Het regime vertegenwoordigt geen enkele politieke of
intellectuele stroming: het niveau van de Ba?ath Partij is vervallen tot het
punt dat het niet langer de naam partij verdient, in de serieuze zin van het
woord.

Zelfs degenen die een antagonistisch, fundamentalistisch Soennitisch
sektarisme in praktijk brengen kunnen er niet van uit gaan dat de regering
alleen de Alawi etnische groep vertegenwoordigt; in feite is het een regime
van individuen. Deze individuen moeten de volledige verantwoordelijkheid
nemen voor het plunderen en de repressie waaronder Syrie in recente decennia
heeft geleden, en zeker sinds 2000. De slachtoffers onder de burgers van
Syrie, die sinds 18 maart zijn gestorven, zijn ook hun verantwoordelijkheid
? dit is niet een manier om een partij buiten te sluiten, maar eerder de
kern van de revolutie. Wat is een revolutie als het niet de overheersing
door de heersende klasse beëindigt en de verwijdering van de
productiemiddelen uit diens handen inhoudt? Al-Assad heeft de waarheid
begrepen toen hij in zijn eerste toespraak sinds de opstand begon zei dat
het conflict open was en hij niet zou worden gechanteerd. Bashar?s
opmerkingen waren volledig correct in de zin dat neutraliteit, een andere
wijze om te zeggen dat je zoekt naar tussenoplossingen, in dit conflict
onmogelijk was. Iedere serieuze uitweg uit het beeindigen van de repressie
en het plunderen door het regime zal noodzakelijkerwijs leiden tot de val
van het regime; en iedere andere oplossing zal eenvoudigweg de nederlaag van
de revolutie en het falen in het streven naar vrijheid van het Syrische volk
betekenen.

Deze nederlaag zou onvermijdelijk leiden tot de geboorte van een duistere
periode van repressie en buitensporig en nooit vertoond plunderen tegen
iedere Syrier die niet deel uit maakt van de macht, die deel nam aan de
revolutie of een neutrale positie innam. Het zou betekenen dat Syrie
terugkeert naar de Middeleeuwen. Waar het regime ons bang voor wil maken is
precies wat het wil doen als het de revolutie heeft vernietigd; zowel de
revolutionairen als de regering zijn zich er goed van bewust dat een
wapenstilstand in dit conflict onmogelijk is, omdat het zou betekenen dat de
tegengestelde partij het initiatief terug krijgt. Een zekere nederlaag ligt
in het verschiet voor de kant die zich terugtrekt uit de strijd. Niemand kan
het ritme van de revolutie bepalen omdat die nauw verbonden is met het ritme
van de straat. Je instinctief bewust zijn van deze werkelijkheid is
begrijpen dat het uitwissen van de revolutie slechts kan worden bereikt door
barbaarse repressie, met slachtingen die gevaarlijke gevolgen zal hebben
voor Syrie, waarvoor het regime de enige en totale verantwoordelijkheid zou
hebben. Vandaar de rol en het belang van de media campagne die volgt: het
zal de vasthoudendheid van de jongeren ondersteunen of hun moraal
bekritiseren.

Om terug te keren naar het onderwerp van de dialoog, is het genoeg er hier
aan te herinneren dat het een initiatief was van de leiders van de geheime
diensten en was begonnen tussen de pacifist Samira [4], Faiz Sara en Michel
Kilo [5]; de dag na deze actie werd Samira ontslagen omdat ze durfde af te
wijken van de officiële versie van de opstand, en Kilo werd gearresteerd ?
dit was het lot van de eerste mensen die ?begonnen met de nationale
dialoog?. Het regime heeft gereageerd met terughoudendheid, die dicht bij
woede ligt, op iedere oproep voor dialoog initiatieven die ook voorwaarden
omvatten voor het regime. In de meeste gevallen zijn deze oproepen te
vergelijken met de wapenstilstand tussen de beide kanten in een oorlog. Vreemd genoeg worden deze overeenkomsten geheel genegeerd door de kant die
schiet, die de enige kant is die wapens heeft en ze richt op de anderen. Ik
geloof dat het regime de dialoog heeft gevoerd die het wilde en diens
gevolgen zijn duidelijk zichtbaar: we kunnen ze goed zien in Daraa, in Duma
en in Hons; we kunnen ze ook zien in de brute repressie en het besluit van
het regime om diens tanks te sturen naar de epicentra van de opstand. Het
regime heeft de trekker overgehaald als reactie op de stem van democratisch
links, interne oppositie krachten die eerder in enige mate op satelliet
kanalen hadden gezorgd voor tegenwicht tegenover de fundamentalisten, de
Salafisten en liberalen; het had Faiza Sara, Mahmoud Issa en wat leiders van
de Syrische Democratische Volkspartij tegengehouden, vanwege hun
interventies op satelliet kanalen; dit kan een negatieve rol spelen, hoewel
beperkt. Daarom is de democratisch linkse oppositie voor het regime de
gemakkelijkste prooi; en zoals in het tijdperk van absolute repressie kunnen
alleen de fundamentalisten en in de eerste plaats de godsdienstige
gevestigde orde, die relatief vrij zijn gebleven van enige buitensluiting en
zich zelfs hebben kunnen handhaven als de enige instituties die kunnen
bestaan binnen de veiligheidsorde en het bureaucratische systeem van het
regime. Tenslotte, als het waar is ? zoals we hebben gehoord ? dat onze
kameraad Fawwaz al-Haraki, een lid van de Qasioun factie, werd vermoord, zal
dit alleen kunnen worden verklaard door de leiders van de Qasioun factie,
dus zullen ze de communisten deze eer niet afnemen ? de eer van de eerste
Syrische communist die in de revolutie van 2011 martelaar is geworden.

De an-Nour en Qasioun stromingen zijn de grootste stromingen die op dit
moment onder de communisten bestaan. De volgelingen van an-Nour worden
gedwongen de allianties van hun leiders met het regime te accepteren,
terwijl de volgelingen van Qasioun relatief vrij zijn van de gevolgen van
deze coalitie. Qasioun ontkent iedere betrokkenheid van diens leden in de
opstand, maar deze ontkenning is slechts een poging door diens leiders om
het regime niet te verstoren, en het is nog steeds mogelijk zich aan te
sluiten bij de trein van de revolutie als de triomf nabij is.

De positie die boven is beschreven wordt gedeeld door de meeste
communistische leiders en Syrische linkse activisten. Het heeft diens
voordelen en nadelen: ten eerste ontdoet het de opstand van de vreugde van
een zware linkse aanwezigheid, en het geeft het regime ? wat anderszins
betrokken is bij het onderdrukken van de revolutie ? een zekere zachtheid in
termen van diens verhouding met het Syrische links (we praten met de
revolutionaire taal van vandaag ? het front van het regime met het Syrische
links). Maar dit houdt niet in dat de regering, na het verpletteren van de
revolutie, later niet zal optreden tegen degenen die buiten de rode lijnen
stapten, die zijn getrokken door de facties van links en de gepolitiseerde
elite. Aan de andere kant zal het gedrag van de linkse leiders de brede
massa?s van jonge mensen toestaan in debat te gaan met fundamentalistische
leiders, maar alleen over de kwestie van vrijheid ? niet langer over
fundamentalistische taboes, maar de vrijheid van Syriers en van de
maatschappij. Bovendien is het falen van de leiders van links om de
revolutie effectief te leiden en er aan mee te doen de communistische kern
in staat stellen, en al degenen die geloven in radicale sociale verandering
in de vorm van sociale revolutie, om werkelijk socialistische verhoudingen
opnieuw op te bouwen, gebaseerd op de socialisatie van de productiemiddelen
door producenten en van zelfbestuur door volksraden.

Het is daarom niet een kwestie van het reproduceren van het Baathistische
?socialisme?, wat een model van bureaucratisch staatskapitalisme was. Zoals
in het concept van de martelaar kameraad Fawwaz Al-Haraki, moet het
socialisme worden begrepen als de initiator van participatie aan de
revolutie aan de ene kant, terwijl het aan de andere kant een dialoog moet
aangaan met de jonge revolutionairen, en een uitweg moet zijn uit het
klassieke dogmatisme van het Syrische links over vrijheid, revolutie en
communistisch en socialistisch denken. Normaal gezien worden communistische
en linkse leiders, door hun ideologische vertogen en hun acties,
verondersteld de bases van revolutie te bestuderen en manieren vast te
stellen om sociale revolutie voor te bereiden, het te laten uitbreken en
triomferen over de heersende klasse. We kunnen nu zien hoe deze leiders
juist het tegenovergestelde hiervan doen: ze rechtvaardigen totalitarisme en
houden de overheersing van de uitbuitende klasse in stand.
Mazen Kalmamaz, Syrisch anarchist

1 mei 2011

Vertaling door nmcn

1.Gewapende bendes die worden ingezet door, en beschermd door, het regime om
de oppositie te breken. Zie http://www.youtube.com/watch?v=RboOnSrunFw en
http://socyberty.com/society/phenomenon-alcbihp-meanings-and-connotations/
2.Syrische marxistische stromingen.
3.Een functionaris van het Syrische regime, neef van president Bashar
al-Assad en exclusief tussenpersoon tussen het regime en de multinationals.
4.Samira al-Massalma, voormalig medewerker van de Syrische staatstelevisie,
ontslagen na het reageren op een interview op een Arabisch satelliet kanaal.

5.Intellectuelen die het idee van een ?civiele maatschappij? in Syrie
verdedigen, die in 2008 gevangen werden gezet.
Verbonden link: http://www.ahewar.org/debat/show.art.asp?aid=257276.
-------------------------------------------
Orig: (en) Anarkismo.net: Horizons for the Syrian revolution by Mazen
Kalmamaz.
_______________________________________
A - I n f o s N i e u w s S e r v i c e
Door, Voor en Over anarchisten
Send news reports to A-infos-nl mailing list
A-infos-nl@ainfos.ca
Subscribe/Unsubscribe http://www.ainfos.ca/cgi-bin/mailman/listinfo/a-infos-nl
Archive http://ainfos.ca/nl