A - I n f o s

Een nieuws service door, voor en over anarchisten in meerdere talen **
Nieuws in Alle Talen
De laatste 40 berichten (Homepage) De berichten van de laatste twee weken Onze archieven van oude berichten

De laatste 100 berichten, naar gelang van taal
Castellano_ Català_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Türkçe_ The.Supplement

De Eerste Zinnen van De Laatste 10 berichten op:
Castellano_ Català_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Türkçe

De Eerste zinnen van alle berichten van de laatste 24 uren
Links to indexes of First few lines of all posts of last 30 days | of 2002 | of 2003
| of 2004 | of 2005 | of 2006 | of 2007
Abonneer je op de a-infos nieuwsgroepen

(nl) Italie, Fascisme op de werkplek door Commissione Syndacale FdCA [it, en]

Date Tue, 17 May 2011 19:20:58 +0300


?Het bedrijf is een oorlogsmachine, diens arbeiders zijn de soldaten? ---- Het was strijd door de arbeiders die de sociale verbonden schiepen waar we tot nu toe van genoten, waaronder de verzorgingsstaat, door collectief onderhandelen en rechten die konden worden afgedwongen. Maar de achteruitgang van de democratie van vandaag de dag is maar al te duidelijk te zien ? een autoritaire mentaliteit verspreidt zich door de hele maatschappij. ---- ?Het bedrijf is een oorlogsmachine, diens arbeiders zijn de soldaten?. Deze definitie komt uit een toespraak die werd gegeven door Sergio Marchionne, directeur van FIAT, en maakt weer duidelijk dat het liberale beleid van nu is gebaseerd op de logica van het ?totale? bedrijf en dat het het huidige management van het bedrijf leidt. --- Arbeiders worden tegen elkaar opgezet, door middel van concurrentie: arbeiders in het ene bedrijf tegen de arbeiders in het andere bedrijf, in de zelfde plaats of op een afstand van een kilometer of tienduizend kilometer.

Als een product concurrerend moet zijn en winst moet blijven opleveren moet het altijd
minder kosten, dus het toeeigenen van surplus waarde van iedere arbeider
moet altijd toenemen.
Aldus verspreidt de concurrentie zich naar het terrein van de lonen ? die
blijven dalen, van werkuren ? die blijven toenemen, en van rechten ? die
worden beperkt of, beter nog, afgeschaft ? omdat rechten geld kosten en een
bedrijf onbestuurbaar maken.
Er is geen behoefte om te onderstrepen dat arbeiders in toenemende mate open
staan voor chantage, met het excuus van de crisis of de bijzondere behoeften
van de bazen in deze fase.
Dus hoe zijn ze in staat geweest en wat hebben ze gedaan om dit
herhaaldelijk benoemde doel te bereiken, dat wil zeggen dat de arbeiders
niet alleen open moeten staan voor chantage, maar ook blind bevelen moeten
gehoorzamen, onderworpen zijn aan de meest absolute controle?

Het antwoord is een tweevoudige aanval:
alle vormen van collectief onderhandelen die gebaseerd zijn op de belangen
van de arbeiders worden afgeschaft: het enig belangrijke is nu de belangen
van het bedrijf en iedereen moet daar voor buigen;

totale controle door de bazen over hoe het werk wordt uitgevoerd,
arbeidsomstandigheden, de intensiteit van het werk, wat zelfs zo ver gaat
als het controleren van de lichamen van arbeiders, wanneer ze moeten werken,
hoe lang ze moeten werken, maximale flexibiliteit ten aanzien van uren en
methodes voor iedere taak die wordt uitgevoerd, wat geen plaats over laat
voor periodes van fysieke of geestelijke ontspanning. Dit alles wordt tot
stand gebracht dankzij de toepassing van systemen zoals TMC-2 [1], de tijd
die wordt toegekend aan het uitvoeren van een taak en de toepassing van WCM
(World Class Manufacturing) ? hoe het bedrijf de werkplek organiseert. Het
eind resultaat is een radicale versie van Taylorisme.
De arbeiders organiseren zichzelf door middel van hun
vakbondsvertegenwoordigers en kunnen stakingsactie uitvoeren (hun recht om
dit te doen toepassen), alleen kunnen ze dit nu niet, aangezien de regels ?
vastgesteld door het bedrijf ? nu worden vastgesteld in een ?contract nieuwe
stijl?, doorgevoerd door gewillige vakbonden en toegepast voor iedere
arbeider, die de overeenkomst moet accepteren als hij of zij wordt
aangenomen. En, zoals in het geval van FIAT, alle werknemers worden opnieuw
ingehuurd door een Newco en allen moeten instemmen met deze voorwaarden.
Natuurlijk, als jullie vakbond niet instemt met die overeenkomst, wordt het
uit het bedrijf verwijderd ? in andere woorden, dan kan het jullie niet
langer vertegenwoordigen: het heeft geen macht om op te treden, diens
vertegenwoordigers kunnen niet langer tijdens werktijd vakbondswerk doen en
het bedrijf stopt met het betalen van vakbondsgeld.
Maar kunnen arbeiders niet nog altijd gezamenlijk protesteren, zelfs zonder
een vakbond? Nee. Omdat ze je een ?gemeenschappelijke verantwoordelijkheid
clausule? laten ondertekenen, compleet met sancties voor het niet hierop
letten. In andere woorden, jullie zullen worden gedisciplineerd ? jullie
kunnen de belangen van het bedrijf niet schaden (stakingen, bijvoorbeeld,
veroorzaken een afname van de productie) en jullie lopen het risico om te
worden ontslagen.
Collectief onderhandelen is een sociaal verband dat erkent dat de belangen
van de arbeiders niet hetzelfde zijn als de belangen van het kapitaal, en
daar niet aan ondergeschikt zijn. Maar collectief onderhandelen is
afgeschaft.
En alsof dit nog niet genoeg was is er de wet. Bijvoorbeeld, het laatste
stuk arbeidswetgeving (Wet 183/2010, dat bekend staat als de ?collegato
lavoro?) en al de andere aanpassingen va de arbeidswet die gedurende recente
jaren zijn verricht, om nog maar te zwijgen over de aanpassingen die er aan
staan te komen die, onder andere, zelfs beperkingen stellen aan het recht om
te staken.
Het heeft allemaal een zeer autoritaire inslag. En als dit in de industrie
gebeurt, denk er aan wat er zou kunnen gebeuren met de maatschappij als
geheel.
Het was strijd door de arbeiders die de sociale verbanden schiepen waarvan
we tot nu toe genoten, waaronder de verzorgingsstaat, door collectief
onderhandelen en rechten die konden worden afgedwongen. Maar de
verslechtering van de democratie van nu wordt maar al te duidelijk zichtbaar
? een autoritaire mentaliteit verspreidt zich door de maatschappij.
Het Arbeid Handvest van 1927 leverde het fundament voor de corporatieve
fascistische staat. En het is vandaag de dag interessant om het te lezen ?
des te meer omdat het zo bekend klinkt ? alles wat nodig is, is om wat
termen te wijzigen en dan kan worden gezien dat grote delen van het document
nu weer werken!

Marchionne heeft, net als veel andere bazen, gesteld dat de klassen oorlog
voorbij is. Het is aan ons allen om te laten zien dat dit niet zo is!

Arbeid Commissie

Federazione dei Comunisti Anarchici

20 april 2011

Noot:
1.TMC-2 (?times and movements connected?) is een bijgewerkte versie van een
systeem uit de jaren ?70, en dient de tijd vast te stellen die nodig is voor
iedere enkele operatie en, door het eenvoudiger maken van het aantal
bewegingen dat vereist is door het gebruik van theoretische tabellen, het
beperken van de toegestane tijd voor iedere arbeider om iedere enkele
operatie uit te voeren, tot aan een honderdste van een seconde. Het was bij
de Piaggio motorfiets fabriek in Toscane verantwoordelijk voor een toename
van de productie van 25%, toen het daar werd doorgevoerd.
Verbonden link: http://www.fdca.it
----------------------------------------------------
Orig: (en) Italy, Fascism in the workplace by Commissione Sindacale FdCA
[it].
_______________________________________
A - I n f o s N i e u w s S e r v i c e
Door, Voor en Over anarchisten
Send news reports to A-infos-nl mailing list
A-infos-nl@ainfos.ca
Subscribe/Unsubscribe http://www.ainfos.ca/cgi-bin/mailman/listinfo/a-infos-nl
Archive http://ainfos.ca/nl