A-Infos (nl) De Bolivariaanse regering tegen vakbondsautonomie [en]

Van de website van de Iberische Anarchistische Federatie Tierra y Libertad, een artikel 
dat dat het beleid van de regering van Hugo Chavez en diens pogingen om de Venezolaanse 
arbeidersbeweging in te palmen beschrijft en bekritiseert. ---- Orlando Chirino, een 
revolutionaire Venezolaanse vakbondsleider heeft recentelijk de Bolivariaanse regering 
verworpen als anti-arbeider en anti-vakbond. Het zou moeilijk zijn Chirino er van te 
beschuldigen een ?golpista? [1] of een ?bondgenoot van het imperialisme? te zijn. In het 
jaar 2002 veroordeelde hij de staatsgreep, waarbij hij mobiliseerde om de statelijke olie 
industrie te verdedigen tegen het stopzetten van het werk, op initiatief van het 
management leiderschap. Bij iedere gelegenheid steunde en begeleidde hij pogingen van 
arbeiders om fabrieken die door hun bazen waren gesloten onder controle te krijgen. Hij is 
geworteld onder de arbeiders en werd in de Union Nacional de Trabajadores (UNT), de 
vakbond die wordt bevorderd door zijn eigen president Chavez, tot een leider gemaakt.

Wat is er in 2009 gebeurd, als Orlando gedurende veel jaren onderdeel is
geweest van de zogenaamde Bolivariaanse beweging, om hem zo ver te brengen
om deze verklaringen over de regering die hij ooit verdedigde te uiten? Het
hoofddeel van het antwoord is: omdat Chirino een ijzeren verdediger van de
vakbondsautonomie is.

De poging om de arbeidersbeweging van bovenaf te beheersen begon zo gauw
Hugo Chavez tot president van Venezuela werd gekozen. In 1999 begon een
botsing met de traditionele Confederacion de Trabajadores de Venezuela
(CTV), een vakbond die in 1947 werd opgericht door de invloed van Accion
Democratica (AD) [2], en sinds 1959 veranderde in de hoofdonderhandelaar
voor het arbeidsbeleid dat door de staat wordt ontwikkeld. Niettemin,
ondanks vragen van aanhangers van Chavez over de onregelmatigheden en
ondeugden van deze organisatie deden ze, in de afwezigheid van hun eigen
arbeidersbeweging, mee aan diens interne verkiezingen in oktober 2001. De
Bolivariaanse kandidaat, Aristobulo Isturiz, werd verslagen door de AD
kandidaat Carlos Ortega, die de president van de CTV werd. Anderhalf jaar
later, toen de zelfde geschiedenis van de CTV werd herhaald, maakte de
regering door middel van een decreet wat ze ?de echte vakbond? noemden: de
Union Nacional de Trabajadores (UNT), die al snel de corruptie voortbracht
die het beweerde te bestrijden. Een marxistische organisatie die betrokken
was bij diens oprichting, Opcion Obrera, zegt het duidelijker dan ons: ?De
UNT werd geboren onder overeenkomsten van bovenaf, en werd een show voor de
basis; weinig authentieke vakbondsleiders hadden er invloed .. [3]. De UNT
werd geboren met bescherming van de regering, die het versterkte. De
bekritiseerde ?franje? van het oude CTV vakbondsbeleid wordt nu toegekend
aan de leiders van de UNT, die fanatieke aanhangers van de regering zijn?.
Paradoxaal genoeg bevorderde de Bolivariaanse macht, voor de beperkte
acceptatie van de nieuwe vakbond onder de massa van arbeiders, en het verzet
van sommige sectoren van de vakbond tegen hun coöptatie, nieuwe organisaties
om de UNT tegen te werken, zoals het geval is met de Frente Socialista
Bolivariano de los Trabajadores (FSBT).

Een tweede mijlpaal, gerechtvaardigd met het argument van het verzwakken van
de CTV bureaucratie, was de bevordering van het zogenaamde ?vakbond
parallelisme? [4] van de kant van de regering, waardoor vakbonden
kunstmatig, van buitenaf, werden geschapen in de belangrijkste industrieën
van het land. Op deze manier zou het Chavismo in staat zijn te publiceren
dat met bijna 700 geregistreerde vakbonden, het Bolivariaanse proces de
organisatie van arbeiders heeft bevorderd als niets eerder heeft gedaan.
Echter, deze opkomst van de vakbonden betekende niet hun grotere invloed op
het arbeidsbeleid. Een indicator is het einde van de discussie over
collectieve contracten in de publieke sector, waarbij aan het einde van 2007
243 verlopen en niet ondertekende contracten werden geteld, in een sector
die in mei 2009 2.244.413 mensen te werk stelde, een kwart van degenen die
door de private sector te werk worden gesteld.

De besluiten over salarissen, arbeidsomstandigheden, en arbeidswet worden
unilateraal gemaakt door de instituties van de staat, waarna ze mechanisch
worden goedgekeurd door de woordvoerders van de UNT. Naast de fragmentatie
en het verlies van capaciteit voor het uitoefenen van druk en
onderhandelingen, heeft het vakbond parallelisme de conflicten over controle
van die werkplekken in de olie en bouw ? waarin de vakbond 70 van de 100
werknemers kan plaatsen ? verergerd, waardoor het aantal moorden op
vakbondsleiders en arbeiders in inter-vakbond strijd is toegenomen. Tussen
juni 2008 en toen deze tekst werd geschreven zijn er 59 moorden geweest, die
zich met de grootste straffeloosheid hebben verspreid.

Een derde element is de creatie van de Partido Socialista Unido de Venezuela
(PSUV), een partijdig lichaam dat, in de eigen woorden van de president,
alle organisaties die het Bolivariaanse proces steunen zou moeten opnemen,
waaronder de vakbonden. Enkelen verdedigden de onafhankelijkheid van de
arbeiders organisaties, maar afwijkingen van de officiële lijn werden niet
toegestaan. In maart 2007 bevestigde Chavez in een toespraak ?De vakbonden
zouden niet autonoom moeten zijn ? we moeten hier een einde aan maken?, wat
werd gevolgd door achtereenvolgende verklaringen in de zelfde lijn, met het
hoogtepunt in maart 2009, toen hij na het belachelijk maken van de eisen van
de basis industrieën van Guayana ? de grootste industriële regio van het
land ? dreigde de politie te gebruiken om pogingen tot demonstraties of
stakingen daar te verpletteren. Voor een revolutionair zoals Orlando Chirino
was het onverdraaglijk, waarbij hij stelde dat het ?een oorlogsverklaring
tegen de arbeidersklasse vormt?.

Verschillende initiatieven worden nu ontwikkeld om de controle over de
arbeiders in het land te versterken. Zo zijn wetten aangenomen die protest
beperken en criminaliseren, waarbij van mensen wordt geëist dat ze periodiek
verslag opstellen voor de rechtbanken, naast het hen verbieden deel te nemen
aan bijeenkomsten en demonstraties, zoals de afgelopen juli gebeurde met 5
vakbondsleiders van de olie raffinaderij van El Palito, in het westen van
het land. Volgens getallen van woordvoerders van de getroffen gemeenschappen
zouden minsten 2.200 mensen aan het schema worden onderworpen. Vreemd genoeg
is meer dan 80% van de beweging deel van de beweging om de nationale
regering te steunen. Dit detail is van belang omdat sinds 2008 de sociale
onrust is toegenomen, vanwege de ellende en beperkingen in het materiële
leven voor arbeiders. De protesten voor sociale rechten hebben de
mobilisaties voor politieke rechten, die overheersten tijdens de jaren 2002
tot 2006, vervangen. De mislukking om tegemoet te komen aan de verwachtingen
die door de Bolivariaanse retoriek worden gewekt, de verzwakking van
patronage netwerken door het afnemen van de olie inkomsten en de stagnatie
en afname van effectief sociaal beleid, bekend als ?missies?, hebben de
toegenomen onrust voortgebracht, in de afwezigheid van belangrijke
transformaties die de kwaliteit van het leven voor de meerderheid van het
land verbeteren. Een ander initiatief dat onderweg is, opnieuw per decreet
van bovenaf, is de vervanging van vakbonden door ?arbeiders raden? voor het
praten over werkomstandigheden in bedrijven, een voorstel dat werd opgenomen
in de hervorming van de Organische Arbeidswet (LOT), een regulering die in
het geheim is besproken in de Nationale Vergadering, een uitvoerend orgaan
dat in de hele wereld wordt voorgesteld als een kampioen van ?participatieve
democratie?.

Andere wetten, die niets te maken lijken te hebben met de wereld van het
werk, hebben ook arbeidersrechten beperkt. Dat is het geval met de hervormde
Wet van Land Doorgang, dat in diens artikel 74 het sluiten van straten om
verkeer van voetgangers en voertuigen tegen te gaan, wat de historische
praktijk van protest door de volkssectoren is geweest, vooral in het eisen
van hun arbeidsrechten, verbiedt. Ondertussen werd op 15 augustus een
Organische Wet van Onderwijs aangenomen, wat leidde tot protest door
oppositie groepen vanwege diens seculiere aard en voor het ontwikkelen van
strikte reguleringen voor private onderwijs instituties. Echter, wat deze
centrum-rechtse en sociaal-democratische oppositie niet ter discussie stelt,
laat staan het Chavismo, zijn de beperkingen van het recht van associatie,
het vormen van vakbonden, en collectief onderhandelen, wat niet gegarandeerd
wordt. Een teken van de reactionaire aard van het bevel is sectie 5.f van de
eerste overgangsregel, die stelt dat onderwijzers en professoren zich bezig
houden met serieus wangedrag ?door fysieke agressie, toespraken, en andere
vormen van geweld? tegen hun superieuren. Om het nog te verergeren regelt de
vijfde overgangsregel het gebruik van onderkruipers ?vanwege redenen van
bewezen noodzaak? om stakingen en werkonderbrekingen te breken, een praktijk
die in het zogenaamde ?Bolivariaanse Venezuela? gewoon is geworden. Verder
heeft de Chavista beweging actie gevoerd tegen de media die niet meewerken
met de regering, wiens hoofdmotivatie de zichtbaarheid van de conflicten en
protesten die ze voortbrengen is, in contrast met de schaarse dekking van de
statelijke en para-statelijke media, zelfverklaard ?alternatief en
gemeenschap?, maar zonder redactionele en financiële onafhankelijkheid van
enige soort.

De rol van Venezolaanse anarchisten in deze beweging van breuk van de
Bolivariaanse hegemonie is om aan de conflicten mee te doen, ze te
begeleiden en ze te radicaliseren, van onderop en met het volk, en op deze
wijze het herstel van de strijdbare autonomie van de sociale bewegingen te
stimuleren. Ze moeten ook actief betrokken raken bij de vorming van een
ander, revolutionair alternatief voor het inter-bourgeois conflict over de
controle van de olie inkomsten dat de politieke scene in recente jaren heeft
bepaald, waarbij met de zelfde inzet wordt gestreden tegen de Bolivariaanse
bourgeoisie die aan de macht is als de mogelijke hernieuwde ontwikkeling van
de politieke partijen die het heeft vervangen. Op deze manier lopen we, als
altijd, zonder enige concessie te doen aan de macht en onze oude waarden
(o.a. zelfbestuur, directe actie, antikapitalisme en wederzijdse hulp) als
een heldere horizon te hebben.

1.Letterlijk een ?pleger van staatsgrepen?, bedoeld wordt een nationale
verrader.
2.AD is een Venezolaanse centrum-linkse partij.
3.Letterlijk ?in de richting traden weinig authentieke leiders met een
vakbondsverleden op?.
4.?Parallelle associatie? zou een betere vertaling kunnen zijn.

Vertaald door Dan Knutson.

Oorspronkelijk Spaanstalig artikel:
http://www.nodo50.org/tierraylibertad/4articulo.html
---------------------------------
Orig: (en) The Bolivarian Government Against Union Autonomy.
_______________________________________
A - I n f o s  N i e u w s  S e r v i c e 
Door, Voor en Over anarchisten
Send news reports to A-infos-nl mailing list
A-infos-nl@ainfos.ca
Subscribe/Unsubscribe http://www.ainfos.ca/cgi-bin/mailman/listinfo/a-infos-nl
Archive http://ainfos.ca/nl