A - I n f o s

πολυγλωσσική υπηρεσία ειδήσεων από, για, και σχετικά με αναρχικούς **
Ειδήσεις σε όλες τις γλώσσες
Οι τελευταίες 40 δημοσιεύσεις (Κεντρική Σελίδα) ΟΙ δημοσιεύσεις της τελευταίας δύο εβδομάδες Αρχείο δημοσιεύσεων των παλαιών θέσεων

Οι τελευταίες 100 δημοσιεύσεις, ανάλογα με τη γλώσσα
中文 Chinese_ Castellano_ Deutsch_ English_ Français_ Greek_ Italiano_ Nederlands_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Türkçe_ _The.Supplement

Η πρώτη παράγραφος των τελευταίων 10 δημοσιεύσεων:
Castellano_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Türkçe_
First few lines of all posts of last 24 hours | of past 30 days | of 2002 | of 2003 | of 2004 | of 2005 | of 2006 | of 2007 | of 2008 | of 2009 | of 2010 | of 2011 | of 2012 | of 2013 | of 2014 | of 2015 | of 2016 | of 2017

Syndication Of A-Infos - including RDF - How to Syndicate A-Infos

(gr) Η έμφυλη βία είναι καθεστώς, όσο υπάρχει κράτος και καπιταλισμός

Date Fri, 19 Apr 2019 22:36:45 +1000



* Με αυτό το σύνθημα ως κεντρικό, πορεύτηκαν εκατοντάδες συντρόφισσες και σύντροφοι στην πορεία της 29ης Μάρτη στα Εξάρχεια --- Τους τελευταίους μήνες διαπράχθηκαν τρία περιστατικά βιασμών γυναικών αλλά και απόπειρες βιασμών σε δημόσιους χώρους στη γειτονιά των Εξαρχείων. --- Να σημειώσουμε πως αυτά τα περιστατικά είναι εκείνα που έχουν επιβεβαιωθεί, ανάμεσα σε πόσα άλλα που ακούγονται ακόμα με τη μορφή της φήμης. --- Αξίζει επίσης να σημειώσουμε πως ο ένας βιασμός από αυτούς και ορισμένες απόπειρες έλαβαν χώρα πάνω στην πλατεία. --- Η δική μας πρόθεση, που οδήγησε και στη συγκρότηση της «πρωτοβουλίας συντροφισσών από τα Εξάρχεια», υπήρξε εξ αρχής η κοινωνικοποίηση των γεγονότων αυτών, που μέχρι πρότινος κυκλοφορούσαν από στόμα σε στόμα δημιουργώντας ένα κλίμα φόβου και παθητικότητας, με την προοπτική διεξαγωγής ενός αγώνα με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, που απορρέουν πρώτα και κύρια από την πρόσληψη του βιασμού και της έμφυλης βίας ως φαινόμενα κοινωνικά προσδιορισμένα.

Ως δομικό στοιχείο του καπιταλισμού και της εξουσίας του, το σύστημα της πατριαρχίας και οι σχέσεις εξουσίας που αυτό παράγει, ιστορικά και κοινωνικά συνδέονται άμεσα με την ατομική ιδιοκτησία, τον καταμερισμό της εργασίας, το φετιχισμό του κέρδους, την εκμετάλλευση και την καταπίεση. Σε αυτό το πλαίσιο, ο βιασμός αποτελεί μια από τις πιο βάρβαρες σωματικές απολήξεις της έμφυλης βίας, μιας εξουσιαστικής βίας που εκκολάπτεται καθημερινά στους εργασιακούς χώρους, στα διαμερίσματα, στα σχολεία, στους δρόμους των μητροπόλεων και της επαρχίας. Που πριμοδοτείται μέσα από μια σάπια κουλτούρα που θρέφει και ξεπλένει βιαστές: αφεντικά, πατεράδες, συζύγους, αγνώστους, παπάδες, και κάθε είδους καθάρματα, εξουσιαστές. Ο βιασμός δεν είναι ανθρώπινο ένστικτο, αλλά η πλήρης απανθρωποίηση, ο ορισμός του κανιβαλισμού. Ο βιαστής δεν επιθυμεί το θύμα του αλλά την εξουσία επάνω του. Επιθυμεί να επιβληθεί πάνω σε αυτόν που κάθε φορά ορίζεται ως αδύναμος. Δεν είναι τυχαίο ότι χρησιμοποιείται και ως τιμωρητικό μέσο: από τους ταγματασφαλίτες στις γυναίκες της Αντίστασης στην Κατοχή, από τους μπάτσους και τους σωφρονιστικούς σε κρατούμενες, σε μετανάστες, σε αγωνιστές. Από τους ναρκεμπόρους της πλατείας ομαδικά εναντίον ανδρών σε περιστατικά ξεκαθαρίσματος.

Όταν ο λόγος γύρω από την έμφυλη βία και το βιασμό, αξιώνει να είναι πολεμικός, και όταν εκτός από τη δίκαιη και αναγκαία εκδίκηση, προτάσσει το συλλογικό αγώνα και την όρθωση αντιστάσεων, οφείλει να είναι βαθιά κοινωνικός. Σε αυτή τη λογική, ένας λόγος που εγκλωβίζει το βιασμό σε ιδεολογήματα και αρνείται να τοποθετήσει την έμφυλη βία στις πραγματικές της διαστάσεις, εξαντλώντας τον αγώνα ενάντια σε αυτήν σε έναν χυλό μιας αόριστης επίκλησης της «καθημερινής» μάχης με ρόλους και κουλτούρες, ένας λόγος που περιγράφει την έμφυλη βία τόσο διάχυτη και σχετική, σε βαθμό που να γίνεται δυσδιάκριτη, αν και είναι θεμιτός σε ένα επίπεδο ακαδημαϊκής ενασχόλησης, είναι καταδικασμένος κατά τη γνώμη μας στο διανοουμενισμό, στην άρνηση των συλλογικών αντιστάσεων και αγώνων, εν τέλει στην ίδια την υποτίμηση του βιασμού. Ένας τέτοιος λόγος φαίνεται να καταδικάζει την έμφυλη βία και τους βιασμούς στα Εξάρχεια στη σιωπή.

Η έμφυλη βία λοιπόν στα Εξάρχεια και παντού, μπορεί να είναι καθημερινότητα, αλλά δεν είναι στατιστική, και υπό αυτή την έννοια, σε κάθε της έκφανση, για να την τσακίσουμε οφείλουμε να αναδεικνύουμε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της όποτε αυτή εκδηλώνεται. Για μας επομένως, τα περιστατικά των βιασμών που πραγματοποιήθηκαν στα Εξάρχεια το τελευταίο διάστημα δεν θα μπορούσαν παρά να εγγράφονται στην κοινωνική συνθήκη αποσύνθεσης της γειτονιάς, που συνδέεται άμεσα με τη βίαιη δράση των δικτύων ναρκομαφιών. Οι ναρκομαφίες των Εξαρχείων, ως εμπορικές μπίζνες που αποσκοπούν στο μέγιστο κέρδος, αποτελούν εκ φύσεως μικροεξουσίες δομημένες με όρους άκρατης βίας, ιεραρχικά και αμιγώς από άντρες, που έχουν επιβάλει την παρουσία τους σε διάφορες πιάτσες στη γειτονιά με επίκεντρο την πλατεία, τα γύρω στενά και όχι μόνο. Και ως τέτοιες, δεν μπορούν παρά να φέρουν στις γραμμές τους τις πιο ωμές και καταστατικές όψεις της πατριαρχίας, το μισογυνισμό και την πρόσληψη των γυναικείων σωμάτων αποκλειστικά ως πεδία άσκησης βίας ή κερδοφορίας.

Μια βόλτα από την πλατεία και τα γύρω στενά δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών. Μια πλατεία- έδρα ναρκεμπόρων -φούντας, κοκαΐνης, χαπιών και όχι μόνο- και όχι στέκι τοξικοεξαρτημένων ατόμων, μικροπωλητών ή πωλητών φαλάφελ όπως κάποιοι ισχυρίζονται. Μια πλατεία βουτηγμένη στο σεξισμό, όπου το πέρασμα γυναίκας ειδικά τις βραδινές ώρες συνιστά σχεδόν πράξη αντίστασης, όπου τρανς άτομα εισπράττουν μόνο τη χλεύη και την παρενόχληση, όπου εργάτρια πηγαίνοντας στη δουλειά της ξημερώματα δέχθηκε σεξουαλική επίθεση από ομάδα αντρών, όπου μια γυναίκα που άραξε σε αυτήν για ένα διάστημα κατέληξε βιασμένη. Για μας οι βιαστές και οι επίδοξοι βιαστές δεν έχουν φυλή, χρώμα ή θρησκεία. Οι βιασμοί και οι απόπειρες βιασμών γυναικών που έγιναν στα Εξάρχεια από έναν ή περισσότερους άντρες κάθε φορά, πραγματοποιηθήκαν σε ένα συγκεκριμένο κοινωνικό έδαφος: σε δρόμους κατεχόμενους από τα κυκλώματα των μαφιών, ναρκωτικών και τράφικινγκ, από τσιφλικάδες, ή νταβατζήδες εντός και εκτός της κοινότητας των μεταναστών. Σε μια χωροταξία όπου η μόνη δικαιοσύνη που ισχύει είναι το δίκιο του ισχυρού. Όπως αναφέραμε και στο πρώτο μας κείμενο, σε αυτήν ακριβώς τη συνθήκη εντάσσεται και η απαγωγή και κακοποίηση γυναίκας για μέρες σε διαμέρισμα των Εξαρχείων από ναρκεμπόρους το καλοκαίρι.

Να σημειώσουμε σε αυτό το σημείο πως μόνο κάποιοι «αφελείς», ή κάποιοι που εξυπηρετούν μικροπολιτικές σκοπιμότητες, θα βάφτιζαν γενικά «παραεμπόριο» το ναρκεμπόριο και «μικροπαραβατικότητα» και «μεροκάματο» την κοινωνικά εγκληματική δράση του ναρκεμπορίου στα Εξάρχεια. Δεν θα επεκταθούμε εδώ σε μια κοινωνιολογική ανάλυση περί εγκλήματος, όσο χρήσιμη και αν είναι αυτή. Θα πούμε μόνο αυτό: πως το έγκλημα -όπως και η βία- είναι φαινόμενα με ταξικό και κοινωνικό πρόσημο, που παραδοσιακά χρησιμοποιούνται χωρίς αυτό από τον κυρίαρχο λόγο και τους αναθεωρητές της ιστορίας, ταυτόχρονα όμως και από τους φετιχιστές τους. Η διαφοροποίηση του ναρκεμπορίου από άλλες ενδεχόμενες μορφές του παράνομου κεφαλαίου στους δρόμους των Εξαρχείων και οπουδήποτε, δεν αφορά μια θεωρητική συζήτηση αναφορικά με τις ‘μαφίες’, αλλά εδράζεται στη βάση της ίδιας της αντικοινωνικής βίας και των συμπεριφορών που υιοθετούν οι φορείς της, της «κουλτούρας» που φέρουν και της επιβολής της στο δημόσιο χώρο. Σε αυτή τη βάση, η ένταξη στις μαφίες του ναρκεμπορίου, και όχι σε άλλες «παράνομες» οικονομικές δραστηριότητες, αποτελεί και μια καθοριστική διαχωριστική γραμμή στην ίδια την κοινότητα των μεταναστών, αφού αποτελεί έναν από τους βασικούς άξονες δημιουργίας ιεραρχήσεων, που με τη σειρά τους καλλιεργούν την καταπίεση, το φόβο, τον αλληλοσπαραγμό. Αναφορικά με αυτή τη διαφοροποίηση και με τη σχέση των βιασμών στα Εξάρχεια με το ναρκεμπόριο προτρέπουμε όσες και όσους δυσκολεύονται να κατανοήσουν την κατάσταση να διαβάσουν το κείμενο που δημοσιεύτηκε από μετανάστρια που καταγγέλλει δημόσια το βιασμό της από άντρες ενταγμένους στις ναρκομαφίες.

Με βάση την παραπάνω συνθήκη, που συμπληρώνεται από μαχαιρώματα και τυφλούς πυροβολισμούς με σφαίρες που περνάνε δίπλα από τα κεφάλια μας, αλλά και από τη συστηματική κακοποίηση και αγοραπωλησία ζώων, η δράση των ναρκομαφιών αντικειμενικά αποκτά χαρακτηριστικά παρακράτους, αφού διαπλέκεται και επιτελεί τον κατασταλτικό ρόλο του κράτους και των μπάτσων, απέναντι στις αντιστάσεις και την εξεγερτική δράση, εντείνοντας την καθημερινή υποβάθμιση των ζωών των καταπιεσμένων και των προλετάριων, ντόπιων και μεταναστών. Ένα παρακράτος ως σύμπλεγμα μικροεξουσίας στη γειτονιά των Εξαρχείων, που εύγλωττα συνοψίζεται με το απλό και επίκαιρο αναρχικό σύνθημα από τη δεκαετία του ’80: «οι μπάτσοι πουλάνε την ηρωίνη». Οι μπάτσοι που κερδοφορούν και προστατεύουν το ναρκεμπόριο, οι μπάτσοι που βιάζουν μέσα στα τμήματα, οι μπάτσοι που δολοφονούν και παρουσιάζονται από θλιβερές προεκλογικές συγκεντρώσεις «αγανακτισμένων κατοίκων», με την ευγενική χορηγία πολιτικών, ως κοινωνικοί προστάτες από τους μαφιόζους, τους βιαστές και τους (πληρωμένους) δολοφόνους. Και είναι ξεκάθαρο, πως όταν το κράτος αποφασίζει να τους εξαπολύσει, στοχεύει αποκλειστικά στην καταστολή και το τσάκισμα των κινηματικών δράσεων που αναπτύσσονται. Τις κοινωνικές αντιστάσεις απέναντι στο νόμιμο αλλά και το παράνομο κεφάλαιο, τους αυτοοργανωμένους αγώνες, ως προϊόν της ζύμωσης των κατοίκων με το κίνημα. Σφραγίζοντας χώρους που στεγάζονται μετανάστες, ποντάροντας στην ενεργοποίηση συντηρητικών αντανακλαστικών και προετοιμάζοντας την κοινή γνώμη για τις επικείμενες εξώσεις προσφύγων από δομές. Στέλνοντας τις δυνάμεις καταστολής στους δρόμους των Εξαρχείων για την αποτροπή οικειοποίησης του δημόσιου χώρου με χαρακτηριστικά αυτοοργάνωσης, αντίστασης και αλληλεγγύης.

Οι δημόσιοι χώροι, είναι οι «φυσικοί» τόποι των προλετάριων και των καταπιεσμένων, ντόπιων, μεταναστών και μεταναστριών, των νέων και των εγκλωβισμένων στη μοναξιά των σπιτιών τους ηλικιωμένων, των κατοίκων, των παιδιών. Αυτοί οι χώροι στα Εξάρχεια έχουν μετατραπεί σε προνομιακό πεδίο του ναρκεμπορίου, κατεχόμενοι από τις ναρκομαφίες. Και αντιλαμβανόμαστε πως η οποιαδήποτε κίνηση οικειοποίησης τους μέσα στο περιβάλλον που περιγράψαμε παραπάνω, σε ορισμένες περιστάσεις μπορεί να εμπεριέχει και τη βία. Μια βία νοούμενη ως κοινωνική αντιβία, που ως τέτοια μπορεί να εκπορεύεται μόνο από όσες και όσους την αναγνωρίζουν με τα απελευθερωτικά της χαρακτηριστικά, μια βία που αποκλειστικά στρέφεται στους μαφιόζους, βιαστές, μαχαιροβγάλτες και κουμπουροφόρους και σε αυτό το πλαίσιο δεν συνδέεται με καμιά άλλη δράση τυφλής βίας. Ως αντιβία πάντα θα στοχεύει τους πρωταρχικούς φορείς που τη γεννούν: το κράτος, το κεφάλαιο και την εξουσία.

Όπως έχουμε προαναφέρει, τα Εξάρχεια αποτελούν μια ακόμη μικρογραφία της πολιτικής διαχείρισης των πληθυσμών στο δυτικό κόσμο από τα κράτη και τις εξουσίες, στο πλαίσιο των πολεμικών επιχειρήσεων που διεξάγουν, μιας πολιτικής στη βάση του ρατσισμού, που στις ευρωπαϊκές πόλεις θέλει τους μετανάστες σε ένα καθεστώς μόνιμης εξαθλίωσης και οριακής ύπαρξης, μη πολιτικοποιημένους ή αγωνιζόμενους, μιας πολιτικής που υποσκάπτει την κοινωνική και ταξική αλληλεγγύη. Στα Εξάρχεια, αυτή την πολιτική υπηρέτησαν και υπηρετούν οι διαπλεκόμενες με τις κυβερνήσεις ΜΚΟ και διάφοροι παραγοντίσκοι που στις πλάτες των μεταναστών και του κινήματος έπαιξαν παιχνίδια μικροπολιτικής στήνοντας ολόκληρες επιχειρήσεις. Και για να τελειώνουμε με τις συκοφαντίες. Η πολιτική μας στάση ανέκαθεν ήταν και θα είναι εκείνη της αλληλεγγύης με τους καταπιεσμένους αυτού του κόσμου, των κοινών αγώνων ντόπιων και μεταναστών. Όσες (και όσοι) με επιχειρήματα περί Αγ. Παντελεήμονα και πογκρόμ, τελικά σιωπούν για την έμφυλη βία και τους βιασμούς στα Εξάρχεια, μάλλον αισθάνονται ανασφαλείς για τα δικά τους ρατσιστικά αντανακλαστικά, αν επιχειρήσουν να αγγίξουν, πόσο μάλλον να αναλύσουν, μια ιδιαίτερα σύνθετη κοινωνική συγκυρία και στη βάση αυτής να αγωνιστούν. Μάλλον οι βιαστές και οι μαφιόζοι για αυτές έχουν φυλή και χρώμα, γι αυτό ερμηνεύουν τον αγώνα εναντίον τους ως επιθέσεις σε μετανάστες. Μάλλον δεν έχουν την πολιτική συγκρότηση να κατανοήσουν πως αυτή η σιωπή τους και απραγία, είναι που στρώνει το έδαφος στο φασισμό.

Η πρωτοβουλία μας, όντας δημόσια και ενυπόγραφη ανέλαβε μια ευθύνη και αποφάσισε να διεξάγει έναν αγώνα, που κατά τη γνώμη μας μόνο προωθητικά μπορεί να λειτουργήσει απέναντι στο σεξισμό οπουδήποτε αυτός εκδηλώνεται. Σε αυτό τον αγώνα και οπουδήποτε αλλού, προστάτη μας αισθανόμαστε κάθε συντρόφισσα και σύντροφο που στέκεται δίπλα μας. Και την ίδια προστασία προσφέρουμε κι εμείς απλόχερα. Είμαστε αδύναμες και αδύναμοι, είμαστε ευάλωτες και ευάλωτοι και μόνο η αλληλεγγύη είναι αυτή που μας εξασφαλίζει την επιβίωση, τη ζωή και την αξιοπρέπεια. Να σημειώσουμε εδώ πως με αυτή μας την πρωτοβουλία δεν αξιώσαμε να καλύψουμε το σύνολο της συζήτησης γύρω από τα ζητήματα του σεξισμού και του έμφυλου ζητήματος εντός του κινήματος. Αναγνωρίζουμε την ανάγκη να υπάρξει ένας τέτοιος διάλογος και αναμένουμε τους συντρόφους και τις συντρόφισσες που νιώθουν αυτή την ανάγκη να αναλάβουν την δική τους ευθύνη και πρωτοβουλία.

Οι κριτικές τοποθετήσεις είναι θεμιτές, όταν αυτές γίνονται μέσα στο πλαίσιο μιας πολιτικής κουλτούρας που διαπνέεται από ευθύτητα, ήθος, συντροφικότητα και ειλικρίνεια. Κείμενα που αναπαράγουν και απευθύνουν ενδοκινηματικά χαρακτηρισμούς όπως ‘μπάτσοι’, ‘ρατσιστικά πογκρόμ’ και ‘σκούπα’ είναι μόνο εχθρικά. Πόσο μάλλον όταν είναι ανυπόγραφα. Πόσο μάλλον όταν πριμοδοτούν την θεωρία της κυριαρχίας περί αναρχοφασισμού και χρησιμοποιούνται από τον έντυπο τύπο για να ενισχύσουν την κυβερνητική προπαγάνδα, όπως σε άρθρα που δημοσιεύτηκαν στην ΕΦΣΥΝ. Πόσο μάλλον όταν διεκδικούν να τους δώσουν υπόσταση συλλογικότητες με την αναπαραγωγή μέρους του λόγου τους, αφήνοντας μια καταστροφική παρακαταθήκη. Πόσο μάλλον όταν δεν είναι γειωμένα στην πραγματικότητα και στις σχέσεις που αναπτύσσονται με τους κατοίκους των Εξαρχείων. Αυτούς που πριν λίγα χρόνια άνοιγαν τις πόρτες τους στις συγκρούσεις και συνέδραμαν υλικά τις υποδομές που στηθήκαν για τους πρόσφυγες. Δεν είναι τυχαίο για εμάς ότι αυτοί οι κάτοικοι σήμερα παρά τους ασφυκτικούς όρους ζωής και το ρατσιστικό παραλήρημα με το οποίο βομβαρδίζονται από τα κανάλια, δεν μίλησαν ποτέ σαν «αγανακτισμένοι πολίτες». Με αυτούς τους κατοίκους και όχι με τους διαπλεκόμενους και αυτούς που πουλάνε προστασίες, το κίνημα έδωσε την πιο αποφασιστική απάντηση στο δρόμο στις 29 Μάρτη.

Ο αγώνας μας στα Εξάρχεια σήμερα είναι κομμάτι της αντίστασης σε κάθε γειτονιά «για να μη γίνουν οι πόλεις μας μοντέρνες φυλακές». Ένας αγώνας για να μετατρέψουμε τους χώρους σε τόπους συνάντησης, αλληλεγγύης, συνδιαμόρφωσης και αλληλοκατανόησης. Ταυτόχρονα, αφορά την υπεράσπιση μιας περιοχής που φέρει μια ξεχωριστή ιστορία αγώνων. Μια ιστορία ως ζωντανή σχέση και έμπνευση στο παρόν και όχι ως μουσειακή μνήμη, μια ιστορία που καθορίζει τη φυσιογνωμία της γειτονιάς σήμερα. Από τις διαδηλώσεις και τις απεργίες ενάντια στην πολιτική επιστράτευση την περίοδο της Κατοχής και τη δράση του λόχου ‘Λόρδος Μπάιρον’ στα Δεκεμβριανά, τις καταλήψεις που οδήγησαν στην Εξέγερση ενάντια στην δικτατορία, τα Εξάρχεια έχουν συνδεθεί με τα κεντρικά πολιτικά επίδικα και την αντίσταση. Αργότερα, στην περίοδο της Μεταπολίτευσης, μια εποχή έντονων κοινωνικών ζυμώσεων, η γειτονιά αυτή του κέντρου θα γίνει το φυσικό ορμητήριο και σημείο αναφοράς νέων πολιτικών πειραμάτων, όπου μαζί με τις αντιεξουσιαστικές οργανώσεις δραστηριοποιούνται και οι πιο μαχητικές φεμινίστριες, οι Αντιρρησίες συνείδησης, το Απελευθερωτικό Κίνημα Ομοφυλοφίλων, η κίνηση για τα δικαιώματα των ψυχασθενών και οι πρώτες οικολογικές πρωτοβουλίες, μαζί με κάποιες από τις πρώτες καταλήψεις στέγης. Από τη δεκαετία του ’80 στην πλατεία ξεκινούν οι ''επιχειρήσεις Αρετή'', με στόχο τους εξεγερμένους και τους αγώνες που αναπτύσσονται, επιχειρήσεις σχεδόν καθημερινές, με αποκορύφωμα απαγόρευση πορείας ενάντια στην πρέζα που θα ξεκινούσε από την πλατεία, η οποία και κατέληξε μετά από συγκρούσεις σε κατάληψη του Χημείου.

Στα μέσα του ’80, όταν τριάντα φεμινίστριες οργάνωσαν δημόσια συζήτηση μέσα στην πλατεία συλλαμβάνονται, με τον υπουργό αργότερα να τις χαρακτηρίζει «παρδαλές διανοούμενες» , με εξώφυλλο εφημερίδας να σχολιάζει «τα ΜΑΤ τις πήραν αγκαλιά». Δεν είναι τυχαίο γεγονός ότι τρανς γυναίκες είχαν στέκι την πλατεία Εξαρχείων ή μοίραζαν έντυπο υλικό, την ίδια στιγμή που ο μέσος σεξιστής διασκέδαζε το σαββατόβραδο τραμπουκίζοντας τες στη Συγγρού. Αυτή την ιστορία παρέλαβαν οι μετέπειτα γενιές και την έκαναν κτήμα τους, σε αυτή την ιστορία και το έδαφος έγινε πραγματικότητα ο Δεκέμβρης του ’08 και αμέτρητες άλλες στιγμές αγώνα. Σε αυτή την ιστορική συνέχεια εντάσσουμε και το δικό μας αγώνα σήμερα, τη δική μας παρακαταθήκη.

Ο αγώνας μας στα Εξάρχεια σήμερα ενάντια στην έμφυλη βία δεν μπορεί παρά να συνδέεται με τον αγώνα ενάντια σε όσα μας καταπιέζουν, ενάντια στη φτώχεια και την εξαθλίωση, ενάντια στο κράτος, το παρακράτος και τις ναρκομαφίες, ενάντια στον εκφασισμό και το ρατσισμό. Και αξίζει να δοθεί. Έχουμε δίκιο.
Και θα συνεχίσουμε!

ΠΙΣΩ ΒΙΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΜΑΦΙΟΖΟΙ
ΕΜΠΡΟΣ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ

Πρωτοβουλία συντροφισσών από τα Εξάρχεια
_______________________________________________
A-infos-gr mailing list
A-infos-gr@ainfos.ca
http://ainfos.ca/mailman/listinfo/a-infos-gr
A-Infos Κέντρο Πληροφοριών