A - I n f o s

πολυγλωσσική υπηρεσία ειδήσεων από, για, και σχετικά με αναρχικούς **
Ειδήσεις σε όλες τις γλώσσες
Οι τελευταίες 40 δημοσιεύσεις (Κεντρική Σελίδα) ΟΙ δημοσιεύσεις της τελευταίας δύο εβδομάδες Αρχείο δημοσιεύσεων των παλαιών θέσεων

Οι τελευταίες 100 δημοσιεύσεις, ανάλογα με τη γλώσσα
中文 Chinese_ Castellano_ Deutsch_ English_ Français_ Greek_ Italiano_ Nederlands_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Türkçe_ _The.Supplement

Η πρώτη παράγραφος των τελευταίων 10 δημοσιεύσεων:
Castellano_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Türkçe_
First few lines of all posts of last 24 hours | of past 30 days | of 2002 | of 2003 | of 2004 | of 2005 | of 2006 | of 2007 | of 2008 | of 2009 | of 2010 | of 2011 | of 2012 | of 2013 | of 2014 | of 2015 | of 2016 | of 2017

Syndication Of A-Infos - including RDF - How to Syndicate A-Infos

(gr) Ούτε προστάτες, ούτε αφέντες. Λίγα λόγια για τα Εξάρχεια, τους βιασμούς και τις μαφίες

Date Sun, 7 Apr 2019 22:39:35 +1000



Τα περιστατικά βιασμού που βγήκαν στην επιφάνεια στο πρόσφατο διάστημα, έφεραν στο προσκήνιο γνωστές λογικές και ατζέντες διαχείρισης της κατάστασης των Εξαρχείων. --- Η αντίδραση στα περιστατικά αυτά, συνδέθηκε εξ αρχής με μια γενικευμένη κανιβαλική κατάσταση που -ω, τι έκπληξη- εκδηλώνεταικαι στη δική μας γειτονιά του κέντρου, σε μια μητρόπολη, που από τη φύση της φτιάχτηκε για να κεντρικοποιεί και να συσσωρεύει κεφάλαιο, ανθρώπους, προβλήματα καινα τα διαχειρίζεται κατά το δοκούν με γνώμονα την κερδοφορία της. --- Συνδέθηκε με περιστατικά «αντικοινωνικής βίας», με τις ναρκομαφίες της πλατείας , με την προσπάθεια εμπορευματοποίησης της περιοχής από κεφάλαιο και κράτος. --- Αυτό για μας δεν αρκεί για να περιγράψει τις αιτίες αυτού του φαινομένου. Ας κάνουμε τον κόπο να μιλήσουμε λίγο για το βιασμό και τη σεξιστική βία, επιτέλους όπως του αρμόζει, έξω από τη θολή σούπα της αντικοινωνικής βίας,αφού κάτι τέτοιο συμβάλει στην απονοηματοδότηση των έμφυλων χαρακτηριστικών της συγκεκριμένης επιβολής και καθιστά το γυναικείο σώμα, για άλλη μια φορά, βορά προς εκμετάλλευση.

Ο βιασμός ως άμεση έκφραση της έμφυλης βίας, αλλά και η κουλτούρα που τον θρέφει και τον καθιστά δυνατό ως πράξη, έχει τις ρίζες της στην πατριαρχική δόμηση της κοινωνίας, στην έμφυλή βία που ασκείται πάνω στα σώματα των γυναικών, των ΛΟΑΤΚΙ, των «μη κανονικών». Είναι, όχι απλά μια ακόμα έκφραση, αλλά και ένα οντολογικής φύσης χαρακτηριστικό της ιεραρχικής δόμησηςτου κόσμου της εξουσίας, που διαιωνίζει την καταπίεση βάσει τάξης, φύλου και φυλής εντός της καπιταλιστικής πραγματικότητας. Οι αντιλήψεις που εκβάλουν στη σεξουαλική αντικειμενοποίηση του γυναικείου σώματος, το οποίο παρουσιάζεται πάντα ευάλωτο, αδύναμο, διαθέσιμο, εδράζονται στην εμμονή σε ρόλους φύλου βάσει «βιολογικών» χαρακτηριστικών, όπου η αντρική έκφραση βίας και δύναμης θεωρείται κάτι φυσιολογικό και λειτουργεί ως το επιθυμητό πρότυπο, παράλληλα με την ταύτιση της θηλυκότητας με την αδυναμία και την ανάγκη προστασίας από «δυνατά αρσενικά». Είναι οι άλλες όψεις του νομίσματος της δράσης ενός βιαστή, αλλά και της κοινωνίας που τη νομιμοποιεί και διαιωνίζει αυτή την έκφραση της εκμετάλλευσηςκαι κανιβαλισμού μεταξύ των καταπιεσμένων. Είναι μια κουλτούρα που ανέχεται το διαφορετικό, μόνο όταν αποτελεί ακίνδυνο καταναλώσιμο προϊόν, όμως όταν δεν περιορίζεται απλά στο να το κοροϊδεύει, του επιτίθεται υπογραμμίζοντας τη δική της υπεροχή.

Θεωρούσαμε ότι δε θα χρειαζόταν να μιλάμε για τα αυτονόητα, σε αυτήν την «επαναστατημένη» γειτονιά, αλλά ας το κάνουμε. Για τους βιασμούς, δε φταίει η χώρα καταγωγής, δε φταίει η ψυχοπαθολογία, δε φταίει το ανδρικό γένος, ούτε η τάξη. Φταίει η πατριαρχία, ο σεξισμός, η θρησκεία, τα έθνη-κράτη. Φταίνε οι συγκεκριμένοι έμφυλοι ρόλοι που το σύστημα μέσα στο οποίο γεννιόμαστε και μεγαλώνουμε καθημερινά μας φορά ανάμεσα στα υπόλοιπα εξουσιαστικά συμπλέγματά του. Οιρόλοι αυτοί διαχέονται μέσα από τις δομές του κράτους, της οικογένειας, του σχολείου, των μίντια. Την καταπίεση βάσει αυτών των ρόλων τη συναντάμε σε όλες τις πτυχές της καθημερινότητάς μας. Σε κάθε γειτονιά της πόλης, εντός των οικογενειών μας, στα σπίτια μας, στα σφυρίγματα στους δρόμους από παλικαράδες, στα χυδαία κοιτάγματα ευυπόληπτων πολιτών, στα σχόλια για το ντύσιμό μας, στη δουλειά και στις εξόδους, στα φιλικά μας πάρτι, στα μαγαζιά που συχνάζουμε, στις ερωτήσεις για το αν είχαμε πιει, για το αν ήμασταν αρκετά προσεκτικές, στα «χεράτα και παντελωνάτα» κανονίσματα, στην επιβεβλημένη εγρήγορση που έχουμε όταν γυρίζουμε στο σπίτι μας το βράδυ.Και τις αντιστάσεις μας απέναντι σε όλα τα παραπάνω τις στήνουμε καθημερινά συντασσόμενες με συντρόφισσες και συντρόφους που περιγράφουν τη διάσταση αυτής της καταπίεσης με τα πραγματικά της χαρακτηριστικά, όπου κι αν τη συναντάμε. Σε αγώνες που επιδιώκουν πέρα από την προπαγάνδιση, την έμπρακτη επίθεση απέναντι σε ό, τι και όποιον μας καταπιέζει, πετυχαίνοντας μικρές ή μεγάλες νίκες ενάντια σε αυτή τη κουλτούρα.Παίρνοντας τη ζωή μας και τους αγώνες μας στα χέρια μας, σπάμε το φόβο, τη σιωπή και διεμβολίζουμε τη δημόσια σφαίρα με το νόημα της συνολικής αξιακής ρήξης απέναντι σε κάθε πτυχή της εξουσίας.Τις αντιστάσεις μας λοιπόν ενάντια στα περιστατικά βιασμών που έχουν συμβεί στα Εξάρχεια δεν μπορούμε να τις εξετάζουμε έξω από αυτό το πρίσμα. Ούτε μπορούμε να συγχέουμε τη δράση ενάντια στους βιασμούς με τη δράση ενάντια στις μαφίες και τα ναρκωτικά.

Είμαστε σε θέση ως άνθρωποι που κινούνται και ζουν στο κομμάτι αυτό του αθηναϊκού κέντρου, να διαπιστώνουμε όλες τις πλευρές του κεφαλαίου και της εκμετάλλευσής του. Όταν το κεφάλαιο δε διαχειρίζεται το εναλλακτικό προφίλ της γειτονιάς, μετατρέποντάς τη σε τουριστική ατραξιόν, όταν δεν αποκρύπτει και ωραιοποιεί την εκμεταλλευτική του ιδιότητα πίσω από κλειστές πόρτες «νόμιμων» μαγαζιών, με εξαναγκασμένα χαμόγελα, με μισά ένσημα και φιλικά αγγίγματα από τα αφεντικά, κρύβει τις μαφίες στα πίσω δωμάτια, καβατζάρει ντρόγκια και πουλάει μπραβιλίκι σε κάθε μινι-μάρκετ/ μπαρ/ καφετέρια, βγαίνει στο δρόμο, στην πλατεία και στα στενά και σε ρωτάει σε σπαστά ελληνικά «μαύρο», κακοπληρώνει τους διακινητές του και μοιράζει τα πόστα, χρησιμοποιεί αφύλαχτους χώρους για να κρύψει το εμπόρευμα. Υπερασπίζεται όπως πάντα την ιδιοκτησία. Χωρίς να έχουμε θεσμίσει τους διαφορετικούς όρους της της συνύπαρξής μας, εν τέλει αφήνεται χώρος σε λογικές ζούγκλας του ποιός είναι πιο δυνατός και ποιός κάνει κουμάντο. Να σημειώσουμε εδώ ότι ούτε η χρήση αλλά ούτε και η κατανάλωση ναρκωτικών αποτελούν για μας defacto στοιχεία σύνδεσης με παραβιαστικές συμπεριφορές. Όχι γιατί προωθούμε ή προτάσσουμε καμμιά ναρκωκουλτούρα, αλλά γιατί την εκμετάλλευση, την καπιταλιστική βαραβαρότητα, την εμπορευματοποίηση, την εχθρευόμαστε, είτε είναι νόμιμη είτε παράνομη.Υπερασπιζόμαστε την αυτοδιάθεση των σωμάτων μας, την ελευθερία επιλογής του τι κάνουμε με αυτά. Το πρόβλημα το οποίο όντως εντοπίζουμε και στο οποίο εναντιωνόμαστε είναι οι σχέσεις επιβολής, εξάρτησης και εκμετάλλευσης που δημιουργούν αυτές οι δραστηριότητες μέσα στη γειτονιά, απέναντι σε μας και απέναντι σε άλλους μετανάστες/ριες.

Δε θα μπορούσαμε όμως επουδενί να προσφέρουμε κάλυψη στις επιχειρήσεις σκούπα που έχουν πραγματοποιηθεί κατά καιρούς από διαφόρους.Επιχειρήσεις που συντελούνται κατά βάση από αρρενωπούς προστάτες «που δε φοβούνται να τα βάλουνε με αυτούς», πραγματοποιούνται με όρους θεάματος, λειτουργούν στιγμιαία και αποσπασματικά. Παίρνουν πολλές φορές χαρακτηριστικά τυφλών πογκρόμ ενάντια σε μετανάστες που βρίσκονται στην πλατεία, παραμένουν παντελώς αναποτελεσματικές, ως προς αυτό που υποτίθεται ότι επιδιώκουν, παρά το αυξανόμενο εύρος των ομαδοποιήσεων που κατεβαίνουν με τις μαυροκόκκινες να ανεμίζουν στην αρένα της πλατείας.

Για να μην παρεξηγούμαστε. Το πρόβλημα δεν είναι η χρήση βίας, αλλά η θολή της στόχευση, η συλλογική ευθύνη, η δαιμονοποίηση του μεταναστευτικού υποκειμένου. Η πριμοδότηση μπρατσαράδων, επαγγελματιών μπράβων, χουλιγκάνων, ακόμα και ατόμων που έχουν καταδειχτεί ως ξεκάθαροι εχθροί του κινήματος από εγχειρήματα στο παρελθόν, ως εμπροσθοφυλακή του κινήματος και ως ειδικών της περιφρούρησής «μας».Το ξέπλυμμα σεξιστών, εξουσιαστών, μικρονταραβεριτζήδων που λυμαίνονται τους κύκλους μας και που δεν κατονομάζονται ποτέ ως τέτοιοι, γιατί «οι συντροφικές σχέσεις είναι περίπλοκες» , γιατί «μπορεί να έχουν κάνει τα πάντα, αλλά εσύ τι κάνεις», γιατί «θα αποπροσανατολιστεί το κίνημα», γιατί «καλύτερα να είναι με το μέρος μας, παρά ενάντιά μας».Πόσο αθώα όμως είναι η μερική ανάλυση για το ποιοί χρησιμοποιούν πραγματικά αυτούς τους ανθρώπους, από πότε εχθρευόμαστε γενικά την παράνομη οικονομική δραστηριότητα; Πώς γίνεται ο διαμοιρασμός των πόστων της πλατείας, είτε πουλάς τσιγάρα, είτε φαλάφελ, είτε ναρκωτικά; Δε θα αναφερθούμε δημόσια σε όσα κατά καιρούς φτάνουν στα αυτιά μας ή και σε όσα είχαμε την τύχη να δούμε από κοντά ή κοντινοί μας σύντροφοι μετανάστες και μη, να βιώσουν.Aξίζει μόνο να σταθούμε στο πιο πρόσφατο περιστατικό. Σε αυτό των προηγούμενων ημερών, όπου λίγες ώρες αφού πραγματοποιήθηκεπορεία στη γειτονιά ενάντια στους βιασμούς και τις μαφίες, στην πλατεία έλαβε χώρα ένα πραγματικό πογκρόμ κατά πάντων με πολύ κακούς όρους. Από ποιούς; Μας ενδιαφέρει να ορίσουμε ως εχθρικές αυτές τις συμπεριφορές και να περιφρουρήσουμε από κάθε είδους εξουσιαστή κανίβαλου τις πλατείες και τις γειτονιές μας; Αυτή είναι η κανονικότητα της πλατείας στην οποία αποβλέπουμε; Γιατί ο δρόμος γι’ αυτό έχει στηθεί μια χαρά.

Συνοψίζουμε: Ο πόλεμος ενάντια στο σεξισμό δεν είναι η μάχη ενάντια στις μαφίες. Και η μάχη ενάντια στις μαφίες, δεν μπορεί να είναι παρά μάχη ενάντια σε κάθε ειδους αφεντικά.Τα ναρκωτικά στα Εξάρχεια καβατζάρονται πολύ πιο εύκολα μέσα σε μαγαζιά και παραμάγαζα τα οποία ουδέποτε αυτός ο αγώνας άγγιξε. Η λογική του νοικοκύρη που θέλει την πλατεία του «καθαρή», που προβάλει όλα τα κακώς κείμενα της γειτονιάς του σε ένα επικίνδυνο «άλλο», στον «ξένο» που καταχράζεται τη φιλοξενία του, και που βρίσκει ως λύση τη βίαιη επιβολή, με μια λογική συλλογικής ευθύνης απέναντι στο μεταναστευτικό υποκείμενο,είναι για μας ξένη. Είναι η νομιμοποίηση ενός άλλου γνωστού εξουσιαστικού ιδεολογήματος διαχωρισμού των από τα κάτω, αυτού που προβάλει πάνω σε σκούρα δέρματα, αλλόγλωσσους και αλλόθρησκουςτην υπεροχή του. Που αντιμετωπίζει μια πλατεία, που δε χρησιμοποιεί, μιας και η ψυχαγωγία του «ριζοσπαστικού κινήματος» έχει εμπορευματοποιηθεί πολύ καιρό τώρα, σαν ιδιοκτησία της.

Ο τρόπος για να πάψουν οι «αντικοινωνικές» πρακτικές στην πλατεία, στους δρόμους, στα πάρκα, δεν είναι άλλος από τονα αποτελέσουν ζωτικό χώρο της ύπαρξής μας, να διαμεσολαβηθούν από τις αξίες της αυτοοργάνωσης και της αντεξουσίας μέσω της καθημερινής μας παρουσίας,της συλλογικής τους χρήσης για τις διαδικασίες μας, τις μικροφωνικές μας, τηνεπικοινωνίαμας, την ψυχαγωγία μας. Όσο για το «ανυπότακτο πνεύμα» και τους αγώνες της γειτονιάς, δεν μπορούμε να υποθέτουμε ότι θα γίνουν από μόνα τους αντιληπτά από ανθρώπους οι οποίοι δεν μιλάν καν τη γλώσσα μας και στους οποίους δεν απευθυνόμαστε ποτέ. Από ανθρώπους που επιβιώνουν εντός της ιδιότυπης τους «φυλακής», της περιοχής των Εξαρχείων, με πολλούς από αυτούς να τρέφονται μια φορά την ημέρα, να έχουν σχεδόν μηδαμινή πρόσβαση σε μπάνιο και δομές καθαριότητας,ένα κοινό δωμάτιο με άλλους δέκα, σπάνια έναν προσωπικό χώρο και φυσικά ανύπαρκτη περίθαλψη.Πώς ακριβώς πολεμάμε αυτές τις πτυχές της βαρβαρότητας;

Για να μην παρεξηγηθούμε και πάλι. Για τις καταστάσεις αυτές δε φταίει κανένα κίνημα αλλά η ίδια η ουσία του καπιταλισμού και των κρατών-εθνών, που απαξιώνουν ζωές, δημιουργούν τους πολέμους, είτε οικονομικούς είτε οπλικούς, εκμεταλλεύονται τους περισσευούμενους πληθυσμούς, χαράσσουν πάνω στα σώματα αυτών των υποκειμένων τα σύνορά τους. Ως αναρχικές/οί βασικό μας ζητούμενο οφείλει να είναι το γκρέμισμα αυτών των συνόρων στις γειτονιές μας.

Η εξαθλίωση και η ανέχεια δεν είναι προφανώς δικαιολογία για κανέναν. Η ιστορική μας ευθύνη όμως, δεν βρίσκεταιστον τρόπο που υψώνουμε τα παλούκια μας, ή τουλάχιστον όχι μόνο σε αυτόν. Βρίσκεται στον τρόπο που αξιώνουμε τη διερεύνηση των πεδίων εκείνων, που γεμάτα αντιφάσεις, συμπεριλαμβάνουν όλους και όλες τους από τα κάτωκαι δομούν τις άμυνες και τις επιθέσεις τους ενάντια στο υπάρχον. Έχουμε καιρό τώρα αφήσει να αναπαράγεται η καπιταλιστική βαρβαρότητα πολύ κοντά μας, εθελοτυφλώντας, γιατί τα πράγματα δυσκόλεψαν, γιατί το πρόβλημα ειναι μεγάλο και οι λύσεις δύσκολες. Αντί να διερευνούμε τους τρόπους της επαφής και της ουσιαστικής αλληλεγγύης στη βάση της αυτοοργάνωσης με όλο αυτό το πληθυσμιακό κομμάτι που υπάρχει στη γειτονιά μας, αντί να αναγνωρίζουμε πως δεν είναι ενιαίο πολιτισμικά και αξιακά, αντί να περιφρουρούμε μαζί τους χώρους και τους δρόμους από τις εξουσιαστικές και έμφυλες καταπιέσεις από ντόπιους και μη, αντί να αναγνωρίζουμε και να επιχειρούμε όλη αυτή τη δουλειά μυρμηγκιού που χρειάζεται για να χτιστούν οι γέφυρες αυτές που θα περιφρουρούν τους κοινούς μας πια αγώνες, επιλέγεταιείτε το ανάθεμα είτε η καταστολή. Δυστυχώς αυτός ο τρόπος έχει καιρό τώρα δείξει τα όριά του. Η ανοχή και η απομάκρυνσή του αναρχικού κινήματος από τους τρόπους αντιμετώπισής όλης αυτής της αθλιότητας με τους δικούς μας δημιουργικούς όρους, δεν μπορεί παρά να δημιουργήσει μια κατάσταση γενικευμένου ζόφου και περιθωριοποίησης.

Αν δεν τολμήσουμε εμείς να αναλογιστούμε και να σχεδιάσουμε τους τρόπους και τις συνθήκες μιας επανασταστικής προοπτικής, αντλώντας συμπεράσματα από την καθημερινή μας εμπειρία και καταθέτοντας τα ως συλλογικά διακυβεύματα, διερευνώντας τα όρια, τις προοπτικές, τα ριζώματα, τις νίκες και τις ήττες που διαφαίνονται, δεν θα το κάνει κανείς. Ο συνδετικός μας κρίκος δεν είναι άλλος από το πρόταγμα της αυτοοργάνωσης, της εναντίωσης στο κράτος και τον καπιταλισμό, αλλά και της συνεπής στάσης μας απέναντι στις πτυχές αυτές της εξουσίας που παρότι πολλές φορές παραπέφτουν στο συμπεριφορικό πλαίσιο είναι βαθιά πολιτικές. Η εναντίωση απέναντι στο διαχωρισμό των από τα κάτω με βάση το φύλο, την εθνοτική ή φυλετική καταγωγή καθώς και η εναντίωση απέναντι σε κάθε έκφραση ή σιωπηρή συναίνεση απέναντι σε τέτοιες συμπεριφορές/ ή και συλλογικές πρακτικές αποτελούν για μας βασικές προϋποθέσεις για να μπορέσουμε να αντικρύσουμε στα επί μέρους εγχειρήματα συντρόφους και συντρόφισσες, με τους οποίους μπορούμε να δουλέψουμε μαζί, πετυχαίνονταςπραγματικές απαντήσεις.

Δεν τρέφουμε καμμία αυταπάτη ότι στα Εξάρχεια διακυβεύεται η επιβίωση της επαναστατικής προοπτικής. Κάθε εγχείρημα δουλεύει σοβαρά και επισταμένα σε άλλους χώρους, με άλλα μέσα, τροφοδοτώντας και ενισχύοντας άλλα πεδία, πολλές φορές πολύ πιο γόνιμα, πολλές φορές πολύ πιο δύσκολα, διερευνώντας τις συνδέσεις με κοινωνικούς αγώνες χωρίς να υπακούει σε στείρους συμβολισμούς που κι εμείς θα θέλαμε να αποφύγουμε. Θέλουμε όμως να έχουμε όλες στο μυαλό μας πως οι συμβολισμοί αυτοί δεν υπάρχουν και δεν δημιουργήθηκαν από το πουθενά. Υπάρχουν ως κεκτημένο και ως αποτέλεσμα του πλήθους των διεργασιών, των εγχειρημάτων, της γενεαλογίας του ευρύτερου ριζοσπαστικού κινήματος στο αθηναϊκό κέντρο και συνοδεύουν το φαντασιακό του. Υπάρχουν κόντρα στο κράτος και τους σχεδιασμούς του, που όταν δε δουλεύει με την ευθεία καταστολή, στρώνει το δρόμο της ανάπτυξης και του εξευγενισμού(μετρό, ανάπλαση, airbnb), στα οποία ήδη καλούμαστε να δώσουμε απαντήσεις. Και τέλος τα Εξάρχεια είναι μια γειτονιά ιδιαίτερη, όπως κάθε γειτονιά. Ένα έδαφος που χρόνια τώρα αποτελεί πεδίο ανάπτυξης των προταγμάτων μας.

Το κομμάτι της αξιοπρέπειας και της συνύπαρξης μας δεν το αφήνουμε στα χέρια κανενός αφέντη και κανενός προστάτη.Κάθε μορφή βίας πολεμάται πρώτα και πάνω απόλα από τα υποκείμενα που την αναγνωρίζουν και τη βιώνουν στο πετσί τους. Τόσο η έμφυλη, όσο και η ταξική και η φυλετική. Γνωρίζουμε καλά πως τα ανεστραμμένα είδωλα του κόσμου που αντιπαλεύουμε, δε θα εξαφανιστούν ως δια μαγείαςστο εσωτερικό μας, ούτε θα εκλείψουν μεταμορφωμένα σε μια ενδεχόμενη «νίκη» του κόσμου που οραματιζόμαστε, αλλά θα παραμείνουν εκεί, μέχρι οργανωμένα και συνολικά να αντιμετωπιστούν από τον κόσμο μας. Όπως είπαν και κάποιες άλλες συντρόφισσες: «Δεν βάζουμε την ταυτότητά μας ως γυναίκες πάνω από το δικαίωμα της ύπαρξης και άλλων ταυτοτήτων όπως των μεταναστών, των τοξικομανών, των διαφορετικών με κάθε τρόπο, ούτε θεωρούμε στερεοτυπικά πως αυτές οι ταυτότητες μας απειλούν. Βάζουμε τις εαυτές μας στο πλάι όλων των καταπιεσμένων και θεωρούμε πως μόνο μαζί μπορούμε να παλέψουμε εναντίον κάθε είδους διάκρισης, σεξισμού, έμφυλης, κοινωνικής και ταξικής καταπίεσης.»

Η ΕΜΦΥΛΗ ΒΙΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΕΣΤΩΣ, ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ, ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ, ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΜΑΣ ΕΞΩ ΑΠΟ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΥΣ ΤΩΝ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ ΒΑΣΕΙ ΦΥΛΟΥ ΚΑΙ ΦΥΛΗΣ

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ- ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ- ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ

Συνέλευση για τη Διάχυση των μεταναστευτικών αγώνων
_______________________________________________
A-infos-gr mailing list
A-infos-gr@ainfos.ca
http://ainfos.ca/mailman/listinfo/a-infos-gr
A-Infos Κέντρο Πληροφοριών