A - I n f o s

πολυγλωσσική υπηρεσία ειδήσεων από, για, και σχετικά με αναρχικούς **
Ειδήσεις σε όλες τις γλώσσες
Οι τελευταίες 40 δημοσιεύσεις (Κεντρική Σελίδα) ΟΙ δημοσιεύσεις της τελευταίας δύο εβδομάδες Αρχείο δημοσιεύσεων των παλαιών θέσεων

Οι τελευταίες 100 δημοσιεύσεις, ανάλογα με τη γλώσσα
中文 Chinese_ Castellano_ Deutsch_ English_ Français_ Greek_ Italiano_ Nederlands_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Türkçe_ _The.Supplement

Η πρώτη παράγραφος των τελευταίων 10 δημοσιεύσεων:
Castellano_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Türkçe_
First few lines of all posts of last 24 hours | of past 30 days | of 2002 | of 2003 | of 2004 | of 2005 | of 2006 | of 2007 | of 2008 | of 2009 | of 2010 | of 2011 | of 2012 | of 2013 | of 2014 | of 2015 | of 2016 | of 2017

Syndication Of A-Infos - including RDF - How to Syndicate A-Infos

(gr) Norman Spinrad, O διάβολος δεν είναι ο Βασιλιάς της κολάσεως

Date Thu, 20 Dec 2018 21:12:22 +1100



/So don't you bother calling / There ain't nobody home / Sometimes we've got to stand together…/ --- The King of Hell - The Nightwatchman --- Αυτό πραγματεύεται το πρώτο κείμενο με τίτλο «της κολάσεως» του όμότιτλου βιβλίου του Norman Spinrad, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Στάσει Εκπίπτοντες», σε μετάφραση Σπύρου Κουρούκλη. --- Ο διάβολος είναι εγκλωβισμένος στον ρόλο που του έχει προσδώσει ο ίδιος ο «Τέλειος Άρχοντας Όλης της Πλάσης» και δεν μπορεί αυτός ο «φέρων το φως» να εκφράσει την ελεύθερη βούληση του – πράγμα για το οποίο εξεγέρθηκε. --- Και αν αυτός ο ρόλος του διαβόλου του επιτρέπει απρόσκοπτα να διευθύνει την κόλαση, τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. --- Όπως λέει και το αντίστοιχο άσμα του Nightwatchan, «κάποιες φορές πρέπει να σταθούμε μαζί», στην πρώτη γραμμή του αγώνα.

Αυτό θα είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημα του διαβόλου όταν ο βρόμικος Τζίμι Ντι Άντζελο ιδρυτής και ντεφάκτο πρόεδρος του Εθνικού Σωματείου προσωρινών Αναπληρωτών ή καλύτερα Απεργοσπαστών πεθαίνει και καταδικάζεται εις το πυρ το εξώτερων και αποφασίζει να οργανώσει απεργία για καλύτερες συνθήκες εργασίας.

Φυσικά, εδώ δεν πρόκειται για μια κλασική συνδικαλιστική ιστορία αμερικανικού εργατικού κινήματος, μιας και οι παλιοί καλοί Wobblies των Βιομηχανικών Εργατών του Κόσμου (IWW) όπως ο Joe Hill, η Mother Jones, ο Big Bill Haywood, βρίσκονται στον παράδεισο. Στην κόλαση πάνε οι βδελυροί: απατεώνες χρηματιστές, μεγαλοστελέχη μαφιόζοι και βρώμικοι συνδικαλιστές σαν τον Τζίμι Χόφα ή τον Λέιν Kέρκλαντ, ανάμεσα σε άλλους. Όλους αυτούς θα χρησιμοποιήσει ο Ντι Άντζελο στην προσπάθειά του να οργανώσει τους δαίμονες πάντα με ένα ιδιοφελές κίνητρο, χρησιμοποιώντας όμως όλα τα μέσα που είχαν χρησιμοποιήσει και οι άγιοι του αληθινού συνδικαλισμού αναδεικνύοντας το ότι μόνο «ενωμένοι είμαστε δυνατοί».

Αν κάποιος νομίζει ότι η κόλαση δεν είναι υπαρκτό μέρος δεν χρειάζεται να ανατρέξει στην μεταφυσική, αλλά να κοιτάξει τον σημερινό κόσμο. Την αλληγορία αυτή μας την περιγράφει περίτρανα ο Norman Spinrad σε αυτό του το κείμενο που, ναι μεν, είναι λογοτεχνικό, αλλά είναι βαθύτατα πολιτικό, όπως και τα περισσότερα έργα του συγγραφέα του «πράκτορα του χάους». Ο αναγνώστης μπορεί να το διαπιστώσει στο δεύτερο κείμενο του μικρού αλλά εξαιρετικού βιβλίου που μας προτείνουν οι εκδόσεις «Στάσει Εκπίπτοντες» με τίτλο «Η Ακανόνιστη Νέα Κανονικότητα».

Στο εν λόγω κείμενο ο Norman Spinrad, περιγράφει συνοπτικά μέσα σε λιγότερο από 30 σελίδες την «Μεγάλη Κρίση» του χρηματοπιστωτικού συστήματος το 2008, κάνοντας μια ανασκόπηση της αμερικανικής Αμερικανικής πολιτικής και οικονομικής ιστορίας αλλά και της δημοσιονομικής πολιτικής από το new deal μέχρι τις ημέρες μας δίνοντας μια διαφορετική αιρετική μα πραγματιστική οπτική. Πραγματεύεται πώς αλλάζουν όλα χωρίς να αλλάζει στην ουσία τίποτα μέσα σε έναν κόσμο μπερδεμένο αποιδεολογικοποιημένο που συνάμα παραμένει βαθιά ιδεολογικός, την άνοδο, την πτώση και τις αυταπάτες του κατεστημένου συνδικαλισμού, την δημοκρατία την αντιπροσώπευση και όχι μόνο. Καταλήγοντας σε κάτι που δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη: «Η αποτυχημένη Δημοκρατία της Βαϊμάρης εξάλλου, δεν αντικαταστάθηκε από μια πεφωτισμένη ουτοπία ελεύθερης αγοράς ή από κάποιον εργατικό παράδεισο, αλλά από το Τρίτο Ράιχ». Και αν φαντάζει αυτό δυστοπικό με την παλινόρθωση του εθνικισμού στις μέρες, ο ίδιον σπεύδει να δηλώσει την δυνατότητα μας για ελεύθερη επιλογή καταλήγοντας ότι «Το τέλειο είναι ο εχθρός του καλού και η μόνη δικαιοσύνη που υπάρχει, οικονομική ή άλλη είναι εκείνη που δημιουργούμε εμείς». Αρκετά χειραφετική ως προτροπή, αν την καλοσκεφτεί κανείς.

Φτάνοντας στο τρίτο μέρος του βιβλίου είναι μια συνέντευξη του συγγραφέα που θα μυήσει τον νέο αναγνώστη που δεν γνωρίζει τον συγγραφέα για τις πολιτικές του θέσεις, τα γραπτά του και όχι μόνο εισάγοντας τον να κατανοήσει γιατί παραμένει για κάποιους αιρετικός και επικίνδυνος. Κλείνοντας, θεωρώ πως το βιβλίο αυτό απευθύνεται τόσο στο υποψιασμένο λογοτεχνικό αλλά και πολιτικό αναγνωστικό κοινό. Είναι δε αυτή η υποψία που κάνουν τα έργα του Spinrad τόσο διαφορετικά διότι όπως και ο εωσφόρος, οι συνδικαλιστές αλλά και οι λοιποί ήρωες του είναι και παραμένουν διαχρονικά «Στάσει Εκπίπτοντες».

Αργύρης Αργυριάδης, MD-PhD – Ψυχοπαθολόγος,  μέλος του συνδικάτου των Βιομηχανικών Εργατών του Κόσμου (IWW)
_______________________________________________
A-infos-gr mailing list
A-infos-gr@ainfos.ca
http://ainfos.ca/mailman/listinfo/a-infos-gr
A-Infos Κέντρο Πληροφοριών