A-Infos (gr) Κρίση και επικαιρότητα

Κείμενο που μοιράστηκε εντός και εκτός πανεπιστημίων σχετικά με την 
οικονομική κρίση και την ευρύτερη επικαιρότητα --- Αναπόσπαστο κομμάτι 
της καθημερινότητας μας αποτελεί η είδηση του ότι βρισκόμαστε πλέον σε 
περίοδο οικονομικής κρίσης.Επιστήμονες,αναλυτές,ειδησεογράφοι και 
διάφοροι άλλοι χαρτογιακάδες με δυσβάσταχτο τόνο στη φωνή τους, 
αγωνιωδώς  προαναγγέλλουν την πιθανή χρεοκοπία της χώρας «μας». --- Δυο 
λόγια για το πώς φτάσαμε μέχρι εδώ --- Ο χρόνος παγώνει για λίγο και 
βρισκόμαστε στα τέλη της δεκαετίας του 60.Την περίοδο εκείνη σε πολλά 
ευρωπαϊκά κράτη δυναμικοί αγώνες της εργατικής τάξης φθάνουν στο απάγκιο 
τους αντιτιθέμενοι στην εκμετάλλευση της, αγώνες που ξεχώρισαν για τη 
μαχητικότητα  και την ενότητα των ατόμων που τους διεξήγαγαν αλλά και 
τις ριζοσπαστικές βλέψεις για συνολική ανατροπή(επανάσταση) που οι ίδιοι 
έθεσαν με σημείο αναφοράς τα κατειλλημένα εργοστάσια.

Φυσικά, η τότε συνομοταξία των δυτικών αφεντικών αλλά και κυβερνώντων 
,προσπαθώντας να ξεφύγει απʼ αυτήν την εκρηκτική κατάσταση απʼ τη μια 
μεταφέρει τη βαριά βιομηχανία στις λεγόμενες τριτοκοσμικές 
χώρες(Αφρική,Ασία,Ινδία κ.ο.κ) και απʼ την άλλη μεταφέρει το επίκεντρο 
του οικονομικού τομέα απʼ το εργοστάσιο στη χρηματοπιστωτική σφαίρα και 
τον τριτογενή τομέα(υπηρεσίες,management,business s usual).Ταυτόχρονα 
κυρίαρχη οικονομική δραστηριότητα στην οποία επιδίδονται οι διάφοροι 
Κροίσοι είναι ο δανεισμός χρημάτων είτε σε κράτη είτε σε τράπεζες(φυσικά 
δεν το έκαναν για την καλή τους την ψυχούλα αλλά με απώτερο σκοπό την 
εξαργύρωση των επιτοκίων).Τα χρήματα αυτά τα Ευρωπαϊκά κράτη τα 
χρησιμοποίησαν για κοινωνική πολιτική και δημόσιες δαπάνες 
εξασφαλίζοντας έτσι την κοινωνική ομαλότητα και ειρήνη(βλέπε πασόκ αρχές 
του ʼ81 με ΄84) ενώ οι τράπεζες για να δανείσουν στον πληθυσμό 
καταναλωτικά και στεγαστικά δάνεια.Ωστόσο κάπου εδώ προκύπτει ένα εύλογο 
ερώτημα:Πού θα έβρισκαν τα ευρωπαϊκά κράτη τα φράγκα για να ξεπληρώσουν 
το δανεισμό όπως και τα επιτόκια αυτού; Μα απʼ τη μελλοντική εκμετάλευση 
της εργασίας των από τα κάτω φυσικά...

 Και έτσι λοιπόν το «πανηγύρι» ξεκινά . .Η επίθεση των «από τα πάνω» 
στους εργαζομένους παίρνει τη μορφή της ολοένα και μεγαλύτερης 
ελαστικοποίησης των σχέσεων εργασίας(σπαστά, ευέλικτα ωράρια),της 
ανασφάλιστης εργασίας,της μείωσης των μισθών, της  κατάργησης των αργιών 
καθώς και της υποβάθμισης των συνθηκών εργασίας δημιουργώντας ένα όλο 
και περισσότερο επισφαλές μέλλον για τους σύγχρονους εργαζόμενους.
Σημαντική παράληψη θα ήταν να μην αναφερθεί ότι πλέον ένα σημαντικό 
ποσοστό των εργαζομένων αυτών που έχει δανεισθεί από τις τράπεζες, 
ουσιαστικά έχει «αφοπλισθεί» ακολουθώντας το μότο ΄΄Μήν απεργείς,γιατί 
ίσως να μην μπορέσεις να αποπληρώσεις τις δόσεις΄΄.

 Ακόμη στη σύγχρονη κουλτούρα της εξατομίκευσης και της γενικευμένης 
ιδιώτευσης έρχετε να προστεθεί το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι πλέον ακόμη 
κι αν ανήκουν στον ίδιο παραγωγικό τομέα μπορεί να έχουν διαφορετικά 
συμφέροντα και εργασιακές σχέσεις, όπως για παράδειγμα κάποιοι να είναι 
ασφαλισμένοι κάποιοι όχι. Έτσι λοιπόν τα διαφορετικά μεταξύ τους 
συμφέροντα καθιστούν  δύσκολη την ένωσή τους γύρω απʼ την έναρξη ενός 
συνδικαλιστικού αγώνα π.χ «Αν οι ανασφάλιστοι κάνουν απεργία με αίτημα 
δικαίωμα στην ασφάλιση είναι ζήτημα το πόσοι ανασφάλιστοι θα τους κάνουν 
αλληλεγγύη».

 Ωστόσο η επίθεση των «από τα πάνω» δεν αφορά μονάχα τους εργαζόμενους, 
αλλά γενικότερα  την κοινωνία και ερμηνεύεται σε: νέους φόρους, διάλυση 
των δημοσίων νοσοκομείων και του ασφαλιστικού συστήματος, εντατικοποίηση 
των πανεπιστημίων, ιδιωτικοποιήσεις(π.χ. του ΟΣΕ, των λιμανιών, της 
εταιρείας ύδρευσης Θες/νίκης, δημιουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων 
βαπτισμένα σε Κ.Ε.Σ, παραχώρηση της λέσχης σε ιδιώτες(βλέπε ΠΑ.ΜΑ.Κ), 
προσπάθεια παραχώρησης 300 στρεμμάτων σε επιχειρήσεις(γεωπονική σχολή 
Α.Π.Θ) και η εντεινόμενη μετατροπή και περίφραξη ολοένα και περισσότερων 
συλλογικών αγαθών σε ατομική ιδιοκτησία.

 Στις τελευταίες δυο κατηγορίες έρχονται να προστεθούν και τα νέα μέτρα 
της σοσιαλιστικής(Συγνώμη έβηξε κανένας;) κυβέρνησης του πασόκ:Μείωση 
14ου και 13ου  μισθού,περικοπές στα επιδόματα και πάγωμα στις 
συντάξεις,αυξήσεις σε είδη πρώτης ανάγκης,μείωση των κονδυλίων για την 
εκπαίδευση . . ρυθμίσεις οι οποίες επαληθεύουν για ακόμη μία φορά ότι η 
κοινωνική πολιτική δηλαδή η φιλικά προσκείμενη προς το λαό αποτελεί 
στοιχείο του παρελθόντος και αυτό οφείλεται αφενός μεν στο ότι δεν 
υπάρχουν άλλα χρήματα, αφετέρου δε στο ότι οι σύγχρονες νεοφιλελεύθερες 
προσταγές πιέζουν τους εργαζόμενους να βρουν όλο και περισσότερες 
ατομικές λύσεις, να αυξήσουν το χρόνο εργασίας τους για να μπορούν να 
πληρώσουν τις ανάγκες τους. Ταυτόχρονα αυτό ευνοεί το χτίσιμο νέων 
δρόμων για την κερδοφορία του κεφαλαίου.

 Αφού δε μπορούμε να τους εξασφαλίσουμε τα στοιχειώδη, ας τους 
μπολιάσουμε με την ντόπα της εθνικής ενότητας

Είναι δεδομένο το γεγονός ότι πλέον τα δυτικοευρωπαϊκά κράτη (το ίδιο 
και το Ελληνικό) αδυνατούν να ενσωματώσουν(δηλαδή να παρέχουν ένα 
αξιοπρεπές και ποιοτικό επίπεδο ζωής)σʼένα μεγάλο κομμάτι των μεσαίων 
στρωμάτων(για τα κατώτερα δε μιλάμε...)και άμεσο αποτέλεσμα αυτού είναι 
η ύπαρξη μιας διάχυτης κοινωνικής δυσαρέσκειας.Έτσι λοιπόν, προκειμένου 
αυτή η δυσαρέσκεια να μην στραφεί προς τους υπαίτιους και συνολικότερα 
προς τη σύγκρουση με το υπάρχον και τη διεκδίκηση ενός  νέου 
κόσμου(χωρίς αφεντικά,  εκμεταλλευτές ανισότητα και καταπίεση) το 
κεφάλαιο ξεκινά ένα καταιγισμό εθνικής παραφροσύνης και κρεσέντου. Ότι 
δήθεν λέει όλοι μαζί γενιά των 700 ευρώ και golden boys,ανασφάλιστοι 
ντελιβεράδες και λαμόγια εργολάβοι,καταπιεζόμενοι και καταπιεστές πρέπει 
να προτάξουμε εθνική ομοψυχία για να βγει η χώρα «μας» απʼ το οικονομικό 
αδιέξοδο.Φυσικά όποτε τους συμφέρει οι Γερμανοί και οι λοιποί «μας» 
κάνουν πόλεμο και «εμείς» πρέπει να συσφίγουμε την εθνική «μας» ενότητα 
και όποτε δεν τους συμφέρει π.χ δημιουργούνται στο εσωτερικό της χώρας 
εκρηκτικά κινήματα (βλέπε φοιτητικά κινήματα τα οποία εναντιώνονται στην 
ιδιωτικοποίηση των ΑΕΙ και την κατάργηση του ασύλου )τότε η χώρα «μας» 
ανήκει στην ευρωπαϊκή οικουμενική κοινότητα και δεν μπορεί μόνο αυτή να 
έχει άσυλο και δημόσια ΑΕΙ . Τελικά μήπως μας θέλουν υποταγμένους και 
εθνικά αδελφωμένους;  Όπως και να έχει ο μόνος λόγος για τον οποίο 
θεωρούμε ότι μπορεί κανείς να μιλά για εθνική ενότητα είναι για να 
ανάδειξη πως αυτή είναι βαμμένη με αίμα κάθε άλλη περίπτωση αναφοράς του 
όρου μπορεί να είναι από γελοία μέχρι και επικίνδυνη πολύ περισσότερο 
λογικά αναντίστοιχη μπροστά σ ένα κόσμο που συνολικά είναι 
διαστρωματωμένος οικονομικά,κοινωνικά και πολιτικά.

Ανεργία: Η τέχνη του φόβου ή αλλιώς «σκάσε και δούλευε γιατί μας 
περισσεύεις»

 Άλλη μια προβληματική συνθήκη με την οποία έρχεται αντιμέτωπος ο 
καθένας και η καθεμία που εντάσσεται στο εργατικό δυναμικό είναι αυτή 
της ανεργίας.Πιο αναλυτικά, η συγκεκριμένη συνθήκη έχει παγιωθεί αισθητά 
ως η σύγχρονη τρομοκρατία εντός των εργασιακών χώρων καθώς η σκέψη και 
μόνο του ότι κάποιος μπορεί να απολυθεί και στη συνέχεια να μην μπορεί 
να βρει δουλειά είναι αρκετά ικανή να τον μετατρέψει σε 
πειθήνιο,υποτακτικό και έρμαιο των ανωτέρων του.Ακόμη είναι σημαντικό το 
να εξετάζουμε τη μεταβλητή αυτή(της ανεργίας)όχι ως αποκομμένη -αλλά σαν 
απόρροια- ενός ευρύτερου οικονομικού συστήματος που βασίζεται στην 
κερδοφορία,τη συσσώρευση και τη μισθωτή εκμετάλευση.Έτσι λοιπόν, το 
πρόβλημα της ανεργίας αναπαράγεται και διαιωνίζεται όταν τα αφεντικά και 
οι επιχειρήσεις δεν παράγουν κέρδος, όπου είτε θα πρέπει να μειώσουν το 
κόστος τους(άρα να απολύσουν εργαζομένους)είτε αναγκαστικά να κηρύξουν 
πτώχευση αφήνοντας πίσω τους χιλιάδες εργαζόμενους (για να μην 
ξεχνιόμαστε ενίοτε με τη διαδικασία κλεισίματος μιας επιχείρησης τα 
καημένα αφεντικά που τη διεύθυναν τσιμπούν και καμιά επιδοτησούλα...)

 «Και πέστε μου αξίζει μια πεντάρα των γραφειοκρατών η φάρα;» (στίχοι 
Wolf Birman)

Ωστόσο τη στιγμή που οι «από τα κάτω» δέχονται αυτή τη συνολική επίθεση, 
υπάρχουν ορισμένοι συνδικαλιστικοί και διεκδικιτικοί φορείς που αν ο 
ρόλος τους δεν είναι βοηθητικός για τα αφεντικά, τότε σίγουρα δεν έχει 
να δώσει κάτι και στους υπόλοιπους αγωνιστές.Και αυτό δίοτι τα διάφορα 
«επιτελεία» συνεπικουρούμενα με τα τσιράκια τους προσεγγίζουν την 
αντίσταση(ή έστω τη διεκδίκηση)ωφελεμιστικά και χρησμοθηρικά υπό το φως 
της κομματικής σφραγίδας αλλά και με βάση το ώφελος της ίδιας της 
κοινωνικής και προσωπικής ανέλιξής τους, τις περισσότερες φορές 
συνεισφέροντας απλά στο να εκτονωθεί η ορμή και η αποφασιστηκότητα των 
αγωνιζόμενων. Αντίθετα, όσες φορές οι τελευταίοι μπόρεσαν να 
απεγκλωβιστούν απʼ τους εκάστοτε εργατο-φοιτητό-πατέρες και πήραν τις 
επιλογές και τις αποφάσεις στα χέρια τους, παρήγαγαν ισχυρούς 
κοινωνικούς ανεμοστρόβιλους.

      Δεν επιδιώκουμε να πείσουμε κανένα αφεντικό να πληρώσει καμία 
κρίση(Δεν μπορείς να ξυπνήσεις κάποιον που κάνει πως κοιμάται) 
Αντιλαμβανόμαστε και ερμηνεύουμε τις περιόδους κρίσης, όπως αυτή που 
βιώνουμε, ως αναλαμπές και ενδείξεις της ίδιας της αντίφασης και της 
αντινομίας που περικλείει ευρύτερα ο καπιταλισμός και είναι αυτή της 
ίδιας της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Παράλληλα θεωρούμε 
αδιανόητο το να σταματήσει να υπάρχει κρίση αυτού του συστήματος εφʼόσον 
δεν καταστραφούν πλήρως τα αίτια που έχουν επιφέρει αυτή την κατάσταση 
γεγονός που υλοποιείται μονάχα πέραν και έναντι αυτού του κόσμου σε 
χώρους και χρόνους όπου επικρατεί η αλληλεγγύη και η αυτοοργάνωση, εκεί 
όπου η ανθρώπινη δημιουργικότητα δε κοστολογείται,η εργασία 
αντικαθίσταται απʼτην αυτοεκπληρούμενη πράξη και η ενότητα των ανθρώπων 
δε συμβαίνει με βάση τη πατρίδα και το χρήμα αλλά βασίζεται στο 
αστείρευτο πάθος τους για ζωή χωρίς αφεντικά και δούλους

Κάτι σαν επίλογος

Το κείμενο γράφτηκε από το αυτόνομο σχήμα γεωπονίας που αποτελείται απο 
φοιτητές/τριες και μοιράστηκε σε διάφορους χώρους και ανθρώπους εντός κι 
εκτός πανεπιστημίων όπως και στην πορεία των πρωτοβάθμιων σωματείων  της 
Τρίτης 16/3/10. Ο λόγος που επιλέξαμε να το κάνουμε αυτό, είναι διότι 
θεωρούμε ότι όπως οι εργαζόμενοι δέχονται την εκμετάλλευση, τον έλεγχο 
και την αλλοτρίωση στη διαδικασία της παραγωγής έτσι και εμείς 
ταυτόχρονα, μέσω της μορφής  των σπουδών και της έρευνας που λαμβάνει 
χώρα στα πανεπιστήμια, οδηγούμαστε σε μία και μοναδική κατεύθυνση την 
προετοιμασία για τη εντεινόμενη και αέναη εργασία. Παράλληλα, κάποιοι 
από εμάς ήδη εργάζονται με επισφαλείς συνθήκες και αυτή η κατάσταση 
φυσικά δεν αφορά μόνο εμάς αλλά τείνει σιγά-σιγά όλο και περισσότερο να 
αγγίζει ένα μεγάλο φάσμα των φοιτητών. Έτσι λοιπόν, αντιλαμβανόμαστε ότι 
η ιδέα του φοιτητικού βολέματος τελικά είναι μια απάτη και ένας ακόμη 
λόγος ο οποίος μας εμποδίζει* να ΄΄συναντηθούμε΄΄σε κινήματα, ώστε η 
ρήξη να έρθει συνολικά απʼ όλους.

*Είναι φανερό ότι στη σημερινή εποχή είναι αρκετά δύσκολο να 
προσδιορίσει κανείς το που ακριβώς μπαίνουν τα όρια ανάμεσα στην έννοια 
του φοιτητή αλλά και του εργαζόμενου.Το μόνο σίγουρο(για μας) είναι ότι 
όλες οι ταυτότητες-έννοιες εμπεριέχουν μέσα τους τον κατακερματισμό της 
ανθρώπινης δημιουργικότητας και την προετοιμασία για την τελική προσφορά 
και αξιοποίηση τής σαν εργασία,εργασία απο την οποία οι από τα πάνω 
βγάζουν φράγκα. Εάν επιδιώκουμε τη δημιουργία συνολικών κινημάτων, θα 
πρέπει να παραμερίσουμε τις ταυτότητες που άλλοι μας έδωσαν μέχρι  να 
μπορέσουμε πραγματικά να απεγκλωβιστούμε από αυτές.

Για επικοινωνία: asximagew@hotmail.com .

Επίσης βρισκόμαστε τακτικά στο τραπεζάκι μας στη γεωπονική σχολή Α.Π.Θ. 



 Αυτόνομο σχήμα γεωπονίας

  *  Στην παράγραφο που μιλά για την ανεργία δε μπήκε η παρένθεση κατά 
λάθος και είναι σημαντική παράληψη προσθέτω εδώ

**Έτσι λοιπόν, το πρόβλημα της ανεργίας(το οποίο πηγάζει απʼ την ανάγκη 
των αφεντικών να παράγουν κέρδος)
_______________________________________________
A-infos-gr mailing list
A-infos-gr@ainfos.ca
http://ainfos.ca/cgi-bin/mailman/listinfo/a-infos-gr