A-Infos (gr) Ξανά για τις λογοτεχνικές του ανησυχίες του Δημήτρη Καραμπίλια

Από το Έβδομο Κεφάλαιο του έργου "Για Μια Ιστορία του Αναρχικού 
Κινήματος του Ελλαδικού Χώρου" το οποίο δημοσιεύεται ολόκληρο (μαζί με 
άλλα ντοκουμέντα και άρθρα) στην ιστοσελίδα http://ngnm.vrahokipos.net 
--- Δήμος Κοσμάς  --- Επίσης, ο δικηγόρος Τάσος Μιχαήλ Μαγδαληνός, 
στενός φίλος του Καραμπίλια, έγραφε συχνά χρονογραφήματα στις εφημερίδες 
«Σημερινή» και «Ημέρα» με το ψευδώνυμο Δήμος Κοσμάς. --- Στο παρακάτω 
άρθρο του στην «Ημέρα», την Τρίτη, 4 Ιουλίου 1950, τεύχος 1636, 
μαθαίνουμε διάφορα για την καθημερινότητα στην Πάτρα του 1900 καθώς και 
τη σχέση της με την Ιταλία. --- Το άρθρο αυτό συγκροτείται από την 
προφορική μαρτυρία του Δημήτρη Καραμπίλια:

Το σημειωματάριό μου

«Ταραντέλλα»

Του συνεργάτου μας κ. ΔΗΜΟΥ ΚΟΣΜΑ

Έφταιγε άρα γε η νύχτα, η σπαρμένη μάγια; Έφταιγε η πανσέληνος, που 
εξαύλωνε όλα τα γύρω; Έφταιγε η θάλασσα με του παιδιού το γλυκανάσασμα, 
όπως διαγραφόταν πίσω από τα τόξα των καλοκλαδεμένων αρμυρικιών; Ή το 
παγωμένο οινόπνευμα που βάνει φωτιά στη φαντασία; Δεν ξέρω. Η γύρω μου 
ομορφιά μʼ έσπρωχνε να ζητήσω την εξήγηση: πως ξεφύτρωσαν στην ερημιά, 
στο 18ο χιλιόμετρο του δρόμου Πατρών-Αχαΐας δύο κέντρα, που δίνουν με τα 
φώτα τους μια μυστηριώδη λάμψη στο έρημο νυχτερινό τοπίο; Ο άνθρωπος, 
που ανέλαβε να με διαφωτίσει, δεν είχε μόνον καταληφθή από τη μέθη του 
τοπίου -- είχε και τη μέθη της ηλικίας. Όταν αγαπά κανείς είναι πάντα 
είκοσι χρονών, κιʼ όταν είναι ερωτευμένος -- με όλα, με το παρελθόν, με 
το παρόν και με το μέλλον.

Ο άγουρος άρχισε να δηγέται: Ήταν -- έχω ακουστά -- μετά τον ατυχή πόλεμο 
του 1897. ο Γαριβάλδης, ο εθνικός ήρωας των Ιταλών, είχε γίνει και 
εθνικός ήρωας των Ελλήνων. Η δημοτική μούσα μας τον είχε πάρει στα φτερά 
της. Οι σχέσεις Ελλάδος και Ιταλίας δεν εγνώρισαν ποτέ καλύτερη περίοδο. 
Η αλιεία στα ελληνικά παράλια διεξαγόταν με μεγάλη κλίμακα από ιταλικά 
αλιευτικά. Μικρός στολίσκος απʼ αυτά άραζε κάθε βραδάκι στην παραλία του 
Αλισού κʼ εφοδίαζε όλα τα γύρω χωριά με σπαρταριστό ψάρι της ώρας. Το 
μεγαλύτερο κιʼ ομορφότερο καΐκι -- η ναυαρχίδα να πούμε του στόλου των 
αλιευτικών- ανήκε στον Πέππο, ένα μελαχροινό παλικάρι 25 χρονών, γιό 
Ιταλού και μιάς μαύρης από την Τριπολίτιδα, που είχε ξετρελλάνει τις 
χαμηλοβλεπούσες κοπέλλες του τέλους του αιώνος, με την ομορφιά και την 
παλικαριά του...

Το 1900 στην αρχή του καλοκαιριού, εμφανίσθηκαν δύο μελαχροινές κοπέλλες 
και μια ξανθή, Ιταλίδες, που έφτασαν ως εκεί με την επιθυμία να 
βρίσκωνται κοντά στον Πέππο -- παραμερίζοντας κάθε ερωτική αντιζηλία 
μεταξύ τους. Και καθώς δεν μπορούσαν να βγάλουν αλλοιώς το ψωμί τους 
ήλθαν σε συνενόηση με τον παραστάτη του Λέοντος να τους φτιάσει ένα 
πρόχειρο παλκοσένικο, λίγο πιο κάτω από την πηγή. Εμφανίστηκαν για πρώτη 
φορά στις 29 Ιουλίου 1900, των Αγίων Αποστόλων, και τραγούδησαν πρώτο το 
«Εβίβα Γαριβάλδη. Εβίβα Λιμπερτά», που προκάλεσε θύελλα ενθουσιασμού 
(δεν ξέρω αν μόνο πατριωτικού) στους παραθεριστές και στους άλλους 
χωρικούς που είχαν συρρεύσει εκεί. Έπειτα έπαιξαν σκέτς, τραγούδησαν 
ναπολιτάνικες καντσονέτες και διάφορα εύθυμα ιταλικά τραγουδάκια, ένα 
από τα οποία είχε για ρεφραίν «Ταραντέλλα, ταραντέλλα, ταραντέλλα».

Τραγουδούσαν κʼ έπαιζαν με το διαβολικό μπρίο, που δίνει μόνον ο έρωτας, 
σε τρόπο, που αυτό το αυτοσχέδιο βαριετέ, έγινε σεισμός για τις 
παντρεμένες γυναίκες και πειρασμός για τους άντρες. Διηγούνται πως ένας 
σταφιδάς από τα Σουδενέικα είχε κατορθώσει να διασώσει 10 χιλιόλιτρα 
σταφίδα απʼ τη θεομηνία του περονόσπορου του 1900. την πληρώθηκε 1000 
δρχ. το χιλιόλιτρο, πρωτοφανής τιμή για την εποχή εκείνη. «Πλούσιος, 
ευτυχής και μʼ ευρωστία της σαρκός» -- για να θυμηθούμε τον Καβάφη -- πήγε 
να διασκεδάσει στην «Ταραντέλλα».

Αλλά το πρωί τα 10 χιλιάρικα έλειπαν από την τσέπη του.  Το γεγονός 
έπεσε σαν βόμβα. Οι νοικοκυρές φώναζαν πως καλά του έκαμαν του 
παλιανθρώπου. Κάθε άνδρας έδινε την εξήγησή του κʼ οι πιο ηλικιωμένοι 
έλεγαν πως «οι Ταραντέλλες» παίρνουν τα λεπτά των ανδρών με μαγνήτη (ω 
αυτός ο μαγνήτης των ωραίων γυναικείων ματιών!)... Σε λίγες μέρες ο 
Πέππος, κατευχαριστημένος, τις πήρε περίπατο με τη «ναυαρχίδα» του στον 
Πάπα.

Εκεί ασυλόγιστος καθώς ήταν σε πολλά, πήδησε από το αμπούρο, μπρός στα 
έκπληκτα μάτια τους, καβάλλησε ένα δελφίνη και τοσφιξε στην αγκαλιά του. 
Το κήτος, στην προσπάθεια του νʼ απαλλαγεί, τον έκοψε κάπου και το αίμα 
πλημμύρισε.  Πέθανε από αιμορραγία (πρίν προφτάσει το καΐκη να φτάσει 
στο γιατρό) μπροστά στην «Ταραντέλλα» κι κατά την θέλησή του, το έρριξαν 
στην αγκαλιά της θάλασσας σʼ αυτό το σημείο. Εκεί ακούγεται τις νύχτες 
με το βοριά, κάτι σαν θρήνος... οι «Ταραντέλλες» εθρήνισαν, μαυροφορέθηκαν 
κʼ εχάθηκαν... Τι ρωμαντική ιστορία!

Η επανεμφάνισις της «Ταραντέλλας» μετά μισόν αιώνα, αποτελεί ρωμαντικήν 
ανακύκλωση-επάνοδο προς το πνεύμα της «Ανθισμένης μυγδαλιάς»... Αυτά μου 
είπεν ο άγουρος Αχαιός νέος. Μεταφέρω εδώ τα λόγια του γιατί συμπαθώ τις 
υπερατομιστικές ανησυχίες και τα οράματα όλων των νέων --και πιο πολύ 
εκείνων, που τους διαφεύγει η λάμψη των στιλβόντων Εδουάρδων...

ΔΗΜΟΣ ΚΟΣΜΑΣ

Συνεχίζεται

Related Link: http://ngnm.vrahokipos.net
_______________________________________________
A-infos-gr mailing list
A-infos-gr@ainfos.ca
http://ainfos.ca/cgi-bin/mailman/listinfo/a-infos-gr