A-Infos (gr) Ο Δημήτρης Καραμπίλιας - Μεταφράσεις και Λογοτεχνικές Ανησυχίες

Από το Έβδομο Κεφάλαιο του έργου "Για Μια Ιστορία του Αναρχικού 
Κινήματος του  Ελλαδικού Χώρου" το οποίο δημοσιεύεται ολόκληρο (μαζί με 
άλλα ντοκουμέντα και άρθρα) στην ιστοσελίδα http://ngnm.vrahokipos.net 
--- Ο Καραμπίλιας, εκτός από τα απομνημονεύματά του και τη συγγραφή 
άρθρων για την ιστορία του εργατικού κινήματος, είχε μεταφράσει και 
άρθρα επιφανών αναρχικών θεωρητικών, όπως το άρθρο του Π. Κροπότκιν με 
τίτλο «Όλοι σοσιαλισταί», το οποίο δημοσιεύτηκε στην ημερήσια εφημερίδα 
της Πάτρας «Η Σημερινή», την Πέμπτη, 14 Μαρτίου 1946. --- Έχει σημασία η 
χρονική στιγμή μετάφρασης και δημοσίευσης του άρθρου αυτού, γιατί 
συμπίπτει με την προετοιμασία εμφυλίου πολέμου από τον Ζαχαριάδη και το 
ΚΚΕ, κάτι που αντιμαχόταν ο Καραμπίλιας, ο οποίος συμφωνούσε μεν με τη 
λαϊκή αντιστασιακή δράση κατά του γερμανικού στρατού κατοχής, αλλά 
διαφωνούσε ριζικά με μια πραξικοπηματική εκμετάλλευση του όλου αγώνα από 
το ΚΚΕ, που θα είχε ως αποτέλεσμα μια δικτατορία σταλινικού τύπου στην 
Ελλάδα.

Το άρθρο είναι το ακόλουθο:

«ΟΛΟΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΑΙ!»

Μόδα των ταχυδακτυλουργικών πολιτικών σήμερον, όπως και προ 150 ετών!Ένα 
επίκαιρον άρθρον του Κροπότκιν. Ενώ όλοι εδώ -- ασύδοτοι - ομιλούν περί 
σοσιαλισμού, γίνεται πάλιν επίκαιρον ένα άρθρον του Πέτρου Κροπότκιν, 
γραμμένο τον Σεπτέμβριον του 1881, όταν παρομοία μόδα είχεν εξαπλωθή εις 
την πολιτικήν κίνησιν της Ευρώπης. Δημοσιεύομεν κατωτέρω μετάφρασιν του 
άρθρου αυτού, κατά παραχώρησιν του φίλου της «Σημερινής» παλαίμαχου 
σοσιαλιστού κ. Δημ. Καραμπίλια, ο οποίος είχε την ευκαιρίαν να γνωρίσει 
τον συγγραφέα του διάσημον πρίγκιπα επαναστάτην. Αφότου η σοσιαλιστική 
ιδέαν ήρχισε να εισχωρή εις τους κόλπους των εργατικών μαζών, 
παρουσιάζεται ένα περίεργον φαινόμενον.

Οι χειρότεροι εχθροί του σοσιαλισμού εννοήσαντες, ότι το καλύτερον μέσον 
να τιθασεύσουν τον σοσιαλισμόν είναι να υποκριθούν αυτοί, ότι είναι 
οπαδοί του, σπεύδουν να δηλώσουν, ότι είναι σοσιαλισταί. Βλέπετε 
χονδροαστούς που εκμεταλλεύονται ανηλεώς τον εργάτην, την εργάτριαν, το 
παιδί, τους μιλάτε δια την σκανδαλώδη ανισότητα του πλούτου, δια τας 
κρίσεις και την αθλιότητα που συνεπάγεται. Τους μιλάτε δια την ανάγκην 
τροποποιήσεως του συστήματος ιδιοκτησίας, ώστε να βελτιωθή η κατάστασις 
των εργατών. Ο αστός έξυπνος, σπεύδει να σας δηλώσει: «Φυσικά! Και εγώ 
είμαι σοσιαλιστής σαν εσάς! Είμαι σύμφωνος σε όλα! Όμως, ξαίρετε; Όχι να 
τα ανατρέψουμε όλα δια μιας, πρέπει να προχωρήσουμε στα μαλακά!» Και σας 
αφήνει, πηγαίνοντας να απομυζήση, «στα μαλακά» μερικά ακόμη χρήματα από 
τους εργάτας του, επί τη προόψει των ζημιών, που η σοσιαλιστική κίνησις 
δυνατόν μίαν μέραν να του προξενήση. Άλλοτε, θα σας εγύριζε την ράχη. 
Σήμερα επιζητεί να σας κάμη να πιστέψετε ότι συμμερίζεται τας ιδέας σας, 
δια να σας πνίξη ευκολώτερα, ευκαιρίας τυχούσης. Αυτό παρουσιάσθη ιδίως 
εις τας τελευταίας εκλογάς της Γαλλίας. (Σημ. Το άρθρον αυτό εγράφη τον 
Σεπτέμβριον του 1881).

Εις κάθε πολιτικήν συγκέντρωσιν, όπου εγίνετο νύξις περί του κοινωνικού 
ζητήματος, ο ψηφοθήρας έσπευδε να δηλώση ότι και αυτός είναι οπαδός του 
σοσιαλισμού, εννοείται, του σοσιαλισμού των ταχυδακτυλουργών.Τα δύο 
τρίτα των υποψηφίων εδήλωσαν εις του ψηφοφόρους των ότι θʼ ασχοληθούν 
εις την Βουλήν με το κοινωνικόν ζήτημα. Ο Κλεμανσώ εκηρύχθη σοσιαλιστής 
και ο Γαμβέτα, παρʼ ολίγον. Αν δεν υπολόγιζεν εις την υπερτάτην ευτυχίαν 
να ασπασθή την χείρα κάποιας Μεγαλειότητος, δεν θα παρέλειπε να κηρυχθή 
απροκαλύπτως σοσιαλιστής. (Σημ. ο Παπανδρέου υπήρξεν εις αυτό πλέον 
επιδέξιος συμβιβαστής).

Ο Βίσμαρκ δεν εδίστασε καθόλου. Εδήλωσεν ότι είναι σοσιαλιστής 
περισσότερον παντός άλλου, σοσιαλιστής εξοχώτατος. Οι καλόγηροι και οι 
παπάδες δεν υστερούν. Ο ιεροκήρυξ της Αυλής του Βερολίνου κηρύττει 
σοσιαλισμόν. Καθώς γράφουν αγγλικά φύλλα, φαίνεται ότι και ο Τσάρος 
φαντάζεται ότι κατέχει τον αληθινό σοσιαλισμό, αφότου ετοποθέτησε στο 
τραπέζι του (του γραψίματος) ένα κομμάτι μαύρο ψωμί από χόρτα και 
λιγοστό αλεύρι, δια να του επενθυμίζη διαρκώς ποια είναι η τροφή των 
ρώσσων χωρικών. Δεν περιμένει, ως φαίνεται, παρά την ευλογίαν του 
Βίσμαρκ και των πατριαρχών Αντιοχείας και Κωνσταντινουπόλεως για νʼ 
αρχίση να εφαρμόζη τας σοσιαλιστικάς του θεωρίας.

Εν τέλει, όλοι σοσιαλισταί!

Τοκογλύφοι, που κερδοσκοπούν επί της τιμής του ψωμιού για νʼ αγοράσουν 
κοσμήματα των γυναικών τους. Εργοδόται που οι εργάται των πεθαίνουν από 
φθίσιν και τα παιδιά τους από ατροφίαν. Χωροφύλακες που τους υπηρετούν. 
Όλοι αυτοί, αν ενεργούν ερεύνας, αν φυλακίζουν και απαγχονίζουν τους 
σοσιαλιστάς, αν σκοτώνουν τους εργάτες και τα παιδιά τους, αν 
τσαλαβουτούν στην πολιτική και το χρηματιστήριο όλα τα κάμνουν δια να 
επιταχύνουν τον θρίαμβον του αληθινού σοσιαλισμού!

Αυτό το θέαμα μας προξενεί λύπην. Μας αποδεικνύει ότι η αστική τάξις 
συνωμοτεί δια την πλαστογράφησιν του σοσιαλισμού, όπως ακριβώς χθες 
επλαστογράφησε την δημοκρατικήν ιδέαν. Μας αποδεικνύει ακόμη ότι άτομα 
θεωρούμενα άλλοτε ως σοσιαλισταί εγκαταλείπουν την ιδέαν - μητέρα του 
σοσιαλισμού και περνούν εις το στρατόπεδον του αστισμού, διατηρούντες, 
ως προσωπίδα, την ετικέττα του σοσιαλισμού. Ποία υπήρξεν η ιδέα μητέρα 
του σοσιαλισμού;

- Η ιδέα της ανάγκης να καταργηθή η μισθοδουλεία, να καταργηθή η ατομική 
ιδιοκτησία του εδάφους, των σπιτιών, των πρώτων υλών, των εργατικών 
εργαλείων, μονολεκτικώς του κεφαλαίου. «Παραδέχεσθε αυτήν την ανάγκην; 
Συγκατατίθεσθε να ζήτε βάσει των αρχών αυτών;».

Αυτό ερωτούσαν άλλοτε τον νεοερχόμενο, προτού του τείνουν το χέρι δια να 
τον υποδεχθούν ως σοσιαλιστήν. Δεν τον ερωτούσαν αν συμφωνή εις την 
ανάγκη να καταργηθεί η ατομική ιδιοκτησία μετά διακόσια ή χίλια χρόνια! 
Είναι τεμπελιά να θέτη κανείς ερωτήματα δια το τι θα γίνη μετά διακόσια 
χρόνια! Η κοινωνική μεταβολή διεκηρύσσετο δια την επαύριον! Αυτή η ιδέα 
ήτο η γραμμή διαχωρισμού των σοσιαλιστών και εκείνων, οι οποίοι 
παραδέχοντο την ανάγκη βελτιώσεως της τύχης του εργάτου, που ανεγνώριζαν 
ακόμη ότι ο κομμουνισμός... είναι καλός ως σύστημα, αλλά δεν παραδέχοντο 
την εφαρμογήν του από της μιας μέρας εις την άλλην.

Ένας συνταγματάρχης της Ρωσσικής χωροφυλακής έλεγε εις ένα φίλο μας ότι 
και αυτός επίσης ευρίσκει θαυμάσιον το κομμουνιστικόν ιδεώδες, αλλά 
δεδομένου ότι το ιδεώδες αυτό δεν μπορεί να εφαρμοσθή προ της 
παρελεύσεως 200, ίσως και 500 ετών, ο φίλος μας έπρεπε να καθήση εις την 
φυλακήν, προς τιμωρίαν δια την προπαγάνδαν που είχε κάμει υπέρ του 
ιδεώδους συστήματος.

Παρομοίως με τον συνταγματάρχην της χωροφυλακής, υπάρχουν σήμερα 
άνθρωποι υποστηρίζοντες ότι η κατάργησις της ατομικής ιδιοκτησίας 
αποτελεί ουτοπικόν μυθιστόρημα και ότι κινούμενοι δια την κατάληψιν της 
κυβερνητικής μηχανής μέσω αυτής θα βελτιώσουν «στα μαλακά» την τύχην του 
εργάτου. Ως εάν ήτο δυνατόν η αστική τάξις, κάτοχος του κεφαλαίου, να 
επιτρέψει εις βάρος της σοσιαλιστικά πειράματα! Όλοι σοσιαλισταί!

Ο εργάτης πρέπει να διακρίνη ποιοι είνε οι σύμμαχοί του σοσιαλισταί και 
ποιοι οι εχθροί του, οι ταχυδακτυλουργοί του σοσιαλισμού.

Ο Δημήτρης Καραμπίλιας δεν ήταν καθόλου ικανοποιημένος από τα τότε 
γραφόμενα στον αριστερό Τύπο και τη σχετική βιβλιογραφία με την ιστορία 
του εργατικού και σοσιαλιστικού κινήματος, αφού τα περισσότερα ιστορικά 
στοιχεία είτε παραποιούνταν είτε δεν αναφέρονταν καν. Έτσι, είχε αρχίσει 
να γράφει τα απομνημονεύματά του, για να απαντήσει σε όλα αυτά. Το 1954 
είχε δε φτάσει σχεδόν στο τέλος τους ώστε να αρχίσουν να δημοσιεύονται 
σε συνέχειες στην «Ημέρα». Μάλιστα, ήταν έτοιμος να γράψει ιστορικό 
άρθρο σχετικά με τα πραγματικά γεγονότα και τις πραγματικές συνθήκες της 
επίθεσης του Δημήτρη Μάτσαλη εναντίον των Φραγκόπουλου και Κόλλα το 1896 
και να το δημοσιεύσει στην ίδια εφημερίδα, άρθρο το οποίο θα αποτελούσε 
απάντηση σε σχετικά ανακριβή δημοσιεύματα της εφημερίδας «Νεολόγος».

Λογοτεχνικά και καλλιτεχνικά θέματα

Εξάλλου, ανάμεσα στα άλλα, ο Δ. Καραμπίλιας ασχολείτο και με λογοτεχνικά 
και καλλιτεχνικά θέματα. Να ένα άρθρο του στο περιοδικό της Πάτρας 
«Αστήρ της Ελλάδος», στις 6 Φεβρουαρίου 1927:

Ο ΣΙΟΡ ΖΙΛΛΣΧΙΛΛΕΡ -- ΜΠΕΤΟΒΕΝ

ΑΝΕΚΔΟΤΟΙ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ


Επί της ζωής των δύο τούτων μεγάλων ανδρών της τέχνης υπήρξαν και ίσως 
να υπάρχουν ακόμη άγνωστοι λεπτομέρειαι. Προ τινων ετών δυο θαυμασταί 
των, ο ένας Γάλλος και ο άλλος Ελβετός, αμφότεροι στενώς συνδεδεμένοι 
δια φιλίας, είχον επιδοθή εις την έρευναν αγνώστων λεπτομερειών επί της 
ζωής αφʼ ενός και των σχέσεων αφʼ ετέρου, αι οποίαι συνέδεσαν τας δύο 
μεγάλας της τέχνης διανοίας. Εκ της ερεύνης των προέκυψαν τα ακόλουθα:

«Την Κυριακήν 26ην Αυγούστου 1792, έτος 4ον της Ελευθερίας και πρώτον 
της ισότητος, κατά την συνεχή συνεδρίασιν της Εθνικής Νομοθετικής 
Συνελεύσεως, η οποία είχεν αρχίσει τας εργασίας της την 10ην Αυγούστου, 
παρουσιάσθη προς αυτήν επιτροπή απεσταλμένη παρά διαφόρων ομίλων, εις 
την οποίαν επέτρεψαν την είσοδον και η οποία εζήτει όπως ο τίτλος του 
«Γάλλου Πολίτου» απονεμήθη εις διαφόρους εξεχούσας προσωπικότητας ξένη 
Εθνικότητος, αι οποίαι προσωπικότητες δια της γραφίδος των υπερίσπισαν 
την υπόθεσιν της Ελευθερίας της Γαλλικής Επαναστάσεως.

Ο τότε Πρόεδρος Λακρουά εχαιρέτησε την επιτροπήν με το «καλώς ήλθατε» 
και διʼ ολίγων λέξεων ευγενούς απλότητος προσεφώνησεν ως εξής: «Η Γαλλία 
ελευθέρα είναι λίαν ευχαριστημένη να περιβάλη με την δόξαν της όλους 
τους μεγάλους άνδρας ξένων χωρών, οι οποίοι ετόλμησαν να ομιλήσουν την 
γλώσσαν της ελευθερίας και της ισότητος εν μέσω των σκλαβωμένων 
συμπατριωτών τους, και η Εθνοσυνέλευσις ωρισμένως θα τους είπει: «Είσθε 
Γάλλοι πολίται».

Ο Βινιώ, υποστηρίζων τους απεσταλμένους με την ευγλωτίαν των ωραίων 
ημερών του εφώνησεν: «Όχι, δεν είναι μόνον διʼ ημάς, ούτε δια το μικρόν 
αυτό μέρος του πλανήτου μας που ονομάζεται Γαλλία, όπου εγκαθιδρύσαμεν 
την ελευθερίαν, ώστε μόνον επί της Πλατείας Βανδώμ να συγκεντρωθή το 
καταφερθέν κτύπημα κατά του δεσποτισμού. Ο αντίκτυπος πρέπει να γίνη 
αισθητός παντού όπου υπάρχουν δεσπόται. Οποίος ασφαλέστερος τρόπος προς 
εξασφάλησιν της Γαλλικής Ελευθερίας να συμμετάσχουν οι φιλόσοφοι των 
ξένων Εθνών εις τους κινδύνους της, αναλαβόντες την υπεράσπισίν της».

Ο Λακρουά, χωρίς να φέρη καθαρά καμμίαν αντίστασιν εις την πρότασιν 
είπεν: «Επεθύμουν, όπως ο τίτλος του «Γάλλου Πολίτου» δοθή εις ξένους 
κατόπιν αιτήσεώς των.Ο Γκαδέ απήντησεν εις ένα εμφαντικόν τόνον της 
εποχής του: «Θέλεις (δηλ. ο Πρόεδρος) όπως οι ξένοι ζητήσουν μόνοι των 
τον τίτλον του Γάλλου Πολίτου». Αλλʼ όταν η πόλις των Αθηνών προσέφερε 
τον τίτλον του «Αθηναίου πολίτου» προς τον Ηρακλέα, ο ήρως εκείνος δεν 
τον είχεν ζητήσει προηγουμένως. Όταν η Πολωνία εκαλούσε τον συγγραφέα 
του «Αιμιλίου» διά να της συντάξη ένα σύνταγμα ο Ζαν Ζακ δεν είχεν 
ζητήσει τοιαύτην τιμήν. Ο Πρόεδρος θέλει όπως οι ξένοι ζητήσουν μόνοι 
των τον τίτλον.

Αλλʼ αυτό το θυσιαστήριον της ελευθερίας, μήπως θα είναι καμμιά 
ακαδημία, ή διά να λάβη τις μίαν εύναιαν, τι λέγω, μίαν δικαιοσύνην 
πρέπει να την ζητήση μόνος του: Ο Διδερώ και ο Ρουσσώ δεν υπήρξαν ποτέ 
ακαδημαϊκοί, διότι ποτέ δεν το εζήτησαν».

Η αντιπολίτευσις ηττήθη. Δια διατάγματος της 26 Αυγούστου 1792 ο τίτλος 
του «Γάλλου πολίτου» εδόθη εις οκτώ ξένας προσωπικότητας, μεταξύ των 
οποίων οι Κλόποστοκ, Πεσταλόζι, Πρίστλεϋ, Ουάσιγκτων, Κοσίκοζη και σιόρ 
Ζίλλ.Το τελευταίον αυτό όνομα παρουσίασθη στο Γαλλικόν κοινόν ως ένα 
αίνιγμα.«Ποιος μπορεί να είναι αυτός ο Σιόρ Ζίλλ;» Ο Σιόρ Ζίλλ όταν 
ακόμη εφοίτα εις το Κολλέγιον είχε συνθέσει ένα δραματικόν έργον υπό τον 
τίτλον «Οι Λησταί». Εις ηλικίαν είκοσι δύο ετών εγκατέλειψε την Πατρίδαν 
του Βιτεμπέργην, μετά της οικογενείας του, διότι ο Δούξ Κάρολος-Ευγένιος 
του απηγόρευσε να γράφη όπως εσκέπτετο με την ρητήν απειλήν ότι θα τον 
έρριπτεν εις τας φυλακάς.

Μόλα ταύτα οι «λησταί» επέχθησαν την 13 Ιανουαρίου 1782 εις το θέατρον 
της Μάνχεϊμ με καταπληκτικήν επιτυχίαν. Εδώ εξηγείται το πάν. Τώρα 
καθένας καταλαβαίνει την αινιγματικότητα των λέξεων «Σιόρ Ζίλλ» που δεν 
ήτο άλλος από τον Φρειδερίκον Σχίλλερ. Δεν είναι καθόλου απίθανον εξ 
αιτίας μιάς κακής προφοράς και εις στιγμήν κανενός επισοδείου της 
Συνελεύσεως να εγγράφη κατά τρόπον αστείον εις τον κατάλογον των τίτλων 
του Γάλλου Πολίτου το όνομα του συγγραφέως του «Άσματος του Κύκνου» του 
«Γουλιέλμου Τέλλου» και τόσων άλλων αριστουργημάτων.

Οι «Λησταί», λοιπόν απεκάλυψαν το όνομα Σχίλλερ. Αλλά και ένα άλλο έργον 
του Σχίλλερ, όχι ολιγότερον χαρακτηριστικόν, εφαίνετο ότι είχεν 
ενθουσιάσει τους άνδρας της Γαλλικής Επαναστάσεως. Τούτο ήτο ο «ύμνος 
προς την χαράν», θαυμάσιον λυρικόν ποίημα, ανερχόμενον εις το έτος 
1785.Η πρώτη μετάφρασίς του εις την γαλλικήν εδημοσιεύθη εις το 
περιοδικόν «Thalie», περιέχουσα δρυμείς στροφάς κατά των τυράννων και 
δημίων του λαού, ως η «Μασαλιώτης». Το υπόλοιπον του έργου απετελείτο 
από μίαν μεγαλειώδη έκκλησιν προς την «αδελφότητα των λαών!».

Το μέρος αυτό του «ύμνου προς την χαράν» έχει συνθέσει ο μέγας 
Μπετχόβεν, κατέστησε δε τοιουτοτρόπως τον Σχίλλερ τον εκλεκτότερόν του 
συνεργάτην και συνάμα Γάλλον Πολίτην. Εξ αυτής της συνεργασίας των δυο 
μεγάλων διανοιών Σχίλλερ-Μπετχόβεν, προήλθον τα μεγαλουργά έργα του 
Μπετχόβεν, ως η «Συμφωνία μετά χορού», εις την οποίαν τέσσερα in solo 
και ένας χορός κατά το δυνατόν πολυάριθμος άδων εις όλα τα σχήματα 
επιτυγχάνει εις όλας τας υψηλάς εκδηλώσεις την ανθρωπίνην χαράν και την 
εκδήλωσιν της παγκοσμίου αδελφότητος. Η «συμφωνία μετά χορού» ετελείωσε 
κατά το έτος 1824 και εξετελέσθη το πρώτον εις την Βιέννην κατά το έαρ 
του αυτού έτους. Έμεινεν όμως άγνωστος εις το πολύ γαλλικόν κοινόν μέχρι 
του 1831, εις δε την Γερμανίαν παρεγνωρίσθη μέχρι του 1849. Κατʼ εκείνην 
την εποχήν ο γνωστός επαναστάτης Βακουνήν την ήκουσεν εις Δρέσδην από 
συμφωνικήν ορχήστραν διευθυνομένην υπό του Ριχάρδου Βάγνερ, ο οποίος 
ήρχετο ακριβώς δια να την αναστήση.

Η εντύπωσις του Βακουνήν υπήρξε τοσούτον ισχυρά, ώστε λησμονήσας προς 
στιγμήν πάσαν σύνεσιν, διότι κατεζητείτο δραστηρίως υπό της αστυνομίας, 
τρέχει προς τον Βάγνερ εις το τέλος της εκτελέσεως και του φωνάζει: - 
Εάν επρόκειτο ποτέ ολόκληρος η μουσική να εξαφανισθή κατά την παγκόσμιον 
κοινωνικήν επανάστασιν, θα ήτο καθήκον σας και με κάθε κίνδυνον της ζωής 
σας να διασώσετε αυτήν την συμφωνίαν». Πρόκειται περί της 9ης συμφωνίας. 
Γεννάται όμως και η περιέργεια να μάθη κανείς εάν ο Σχίλλερ έλαβε γνώσιν 
του διατάγματος της τότε Γαλλικής Εθνοσυνελεύσεως, δια του οποίου 
απενεμείθη εις αυτόν ο τίτλος του Γάλλου Πολίτου.

Υπό ημερομηνίαν 10ης Αυγούστου 1792, ο Υπουργός των Εσωτερικών της 
Γαλλικής Δημοκρατίας Ρολλάν, υπέγραψεν ιδιοχείρως επιστολήν 
απευθυνομένην «Προς τον κύριον Ζίλλ, Γερμανόν Δημοσιογράφον».

Η επιστολή φέρουσα αόριστον Διεύθυνσιν δεν έφθασεν εις τον παραλήπτην, 
παρά εις μακροτέραν εποχήν, κατά την οποίαν η Γαλλική Κυβέρνησις είχεν 
αλλάξει, και μία απάντησις προς αυτήν καθίστατο άσκοπος, διά τον λόγον 
ακόμη ότι αυτή η κυβέρνησις δεν αντεπροσώπευε πλέον τας αρχάς της 
Γαλλικής Επαναστάσεως. Ο Σχίλλερ, συνεβουλεύθη τον Γκαίτε περί του 
πρακτέου εις την περίστασιν αυτήν. Δεν έπραξεν όμως τίποτε.

Ο Μπετχόβεν υπήρξεν ενθερμότατος δημοκρατικός, ο δε Σχίλλερ διά των 
Θεατρικών του έργων εξεγείρετο κατά της καταχρήσεως της ισχύος. Ο «Ύμνος 
προς την χαράν» εψάλλετο εις λαϊκούς ήχους επί μακρόν εις τα κέντρα των 
σπουδαστών και ήτο πάντοτε το άσμα των λαϊκών διασκεδάσεων κατά πάσης 
τυραννίας.

ΔΗΜ. ΚΑΡ.

Συνεχίζεται

_______________________________________________
A-infos-gr mailing list
A-infos-gr@ainfos.ca
http://ainfos.ca/cgi-bin/mailman/listinfo/a-infos-gr