A-Infos (gr) Ο Δημήτρης Καραμπίλιας

Από το Έβδομο Κεφάλαιο του έργου "Για Μια Ιστορία του Αναρχικού 
Κινήματος του Ελλαδικού Χώρου" το οποίο δημοσιεύεται ολόκληρο (μαζί με 
άλλα ντοκουμέντα και άρθρα) στην ιστοσελίδα http://ngnm.vrahokipos.net 
--- Ο Δημήτρης Καραμπίλιας γεννήθηκε στο χωριό Μιντιλόγλι Αχαίας το 
1872. --- Παρακολουθήσαμε λίγο πριν ένα μέρος της δράσης του μέσα από 
την «Επί τα Πρόσω» και την αναρχική κίνηση της Πάτρας τη δεκαετία του 
1890. --- Ο Δημήτρης Καραμπίλιας, μετά τη διάλυση της αναρχικής κίνησης 
της Πάτρας, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα μαζί με τον Γιάννη Μαγκανάρα και οι 
δύο τους συμμετείχαν στις αναρχικές ομάδες και δραστηριότητες της 
πρωτεύουσας.

Το 1901, εγκαταστάθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου εργάστηκε ως 
τσιγαράς και συμμετείχε στο εκεί εργατικό και αναρχικό κίνημα, 
συνεργαζόμενος με Έλληνες αναρχικούς, που είχαν από πριν εγκατασταθεί 
εκεί, αλλά και με Ιταλούς.  Δεν γνωρίζουμε πότε ακριβώς έφυγε από την 
Αίγυπτο και εγκαταστάθηκε στη Γαλλία και εάν πέρασε από την Ελλάδα.

Στη Γαλλία, εξάσκησε το επάγγελμα του ράφτη και αναμίχθηκε στο 
αναρχοσυνδικαλιστικό κίνημα. Πρέπει να ήρθε σε επαφή και με άλλους 
Έλληνες αναρχικούς που ζούσαν και δρούσαν στη Γαλλία, ενώ πληροφορίες 
τον φέρουν να συνεργάζεται στην εκτύπωση του αναρχικού περιοδικού «Les 
Temps Nouveaux» του Ζαν Γκραβ. Μάλλον, έγινε μέλος της Γενικής 
Συνομοσπονδίας Εργασίας (CGT), η οποία ιδρύθηκε το 1906 στην Αμιένη και 
εκείνη την εποχή ήταν περισσότερο αναρχοσυνδικαλιστική και δεν είχε 
περάσει στον ολοκληρωτικό έλεγχο των μαρξιστών. Αλλά λίγο πριν το 
ξέσπασμα του Αʼ Παγκοσμίου Πολέμου, ξέσπασαν εσωτερικές διαμάχες στην 
οργάνωση εξαιτίας της υιοθέτησης από την ηγεσία της πατριωτικών 
περισσότερο παρά διεθνιστικών θέσεων και οι αναρχικοί και 
αναρχοσυνδικαλιστές μέλη της άρχισαν σταδιακά να αποχωρούν. Έτσι, 
φαίνεται ότι αποχώρησε πικραμένος και ο Δημήτρης Καραμπίλιας από τη CGT 
και μαζί με τη Γαλλίδα συντρόφισσά του Louise-Melanie Pierette, 
επέστρεψε στην Ελλάδα, στο διάστημα 1913-1914 και εγκαταστάθηκε στην 
Πάτρα, όπου συνέχισε να εξασκεί το επάγγελμα του ράφτη, η δε συντρόφισσά 
του παρέδιδε μαθήματα γαλλικής γλώσσας.

Κατά μία πληροφορία, φέρεται ότι την περίοδο της Μικρασιατικής 
εκστρατείας συμμετείχε ενεργά στην αντιπολεμική προπαγάνδα. Η πληροφορία 
αυτή λέει ότι στις εκλογές του 1920 οι οποίες πήραν χαρακτήρα 
δημοψηφίσματος ενάντια στον πόλεμο, προέτρεπε τον κόσμο να ψηφίσει το 
ΣΕΚΕ που είχε τότε ένα σαφές αντιπολεμικό πρόγραμμα. Την ίδια περίοδο, 
οργανωτικός υπεύθυνος του ΣΕΚΕ στην Πάτρα ήταν ο Στέλιος Αρβανιτάκης, ο 
οποίος εξελίχθηκε σε αναρχοκομμουνιστή, όπως θα δούμε σε άλλο κεφάλαιο. 
Ωστόσο, αν και είναι διαπιστωμένο ότι αρκετοί αναρχικοί της εποχής τόσο 
στην Ελλάδα όσο και σε άλλες χώρες γίνονταν μέλη των νεοϊδρυθέντων τότε 
κομμουνιστικών κομμάτων πιστεύοντας ότι είναι πράγματι επαναστατικές 
οργανώσεις, ο Καραμπίλιας απʼ όσα γνωρίζουμε δεν αναμίχθηκε σε κάποια 
σοσιαλιστική ή άλλη κίνηση ή δραστηριότητα στην Πάτρα μέχρι την περίοδο 
του εμφυλίου το 1946.

 Ο γνωστός συνδικαλιστής Χαράλαμπος Πλόσκας, έλεγε στις αρχές της 
δεκαετίας του 1980 ότι την δεκαετία του 1930 ο Καραμπίλιας ήταν ο μόνος 
αναρχικός της Πάτρας.

Το 1928 εκδόθηκε στην Πάτρα από τον Λέοντα Παναγιώτου το βιβλίο του Μπεζ 
Κονστάν «Χριστιανισμός», μεταφρασμένο από τα γαλλικά από τον Καραμπίλια. 
Δεν γνωρίζουμε, όμως, ακόμα το ακριβές περιεχόμενο του βιβλίου αυτού.

Στη διάρκεια της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου, αν και ήταν γνωστός δεν 
είχε ενοχλήσεις από το καθεστώς, αλλά αποσύρθηκε στο πατρικό του σπίτι 
στο Μιντιλόγλι, όπου έζησε μέχρι λίγο μετά τον πόλεμο. Εκεί εργάσθηκε ως 
ράφτης, ενώ η συντρόφισσά του Λουίζ δίδασκε τη γαλλική γλώσσα σε 
ιδιωτική βάση. Από μαρτυρίες συνάγεται ότι δεν είχε, τουλάχιστον φανερή, 
δράση στο Μιντιλόγλι, αλλά φαίνεται ότι είχε δημιουργήσει έναν κύκλο 
φίλων που συζητούσε γενικότερα θεωρητικά ζητήματα. Επίσης, πέρα από τα 
μαθήματα γαλλικής γλώσσας που παρέδιδε η Λουίζ σε παιδιά του χωριού, ο 
ίδιος ο Καραμπίλιας τους μιλούσε συχνά για τις κομμουνιστικές ιδέες. Οι 
μαρτυρίες που έχουμε αποκομίσει, αναφέρουν ότι ο Καραμπίλιας δεν μιλούσε 
για κόμματα, αλλά για τους εργάτες και τους αγρότες. Φέρεται ότι είναι 
αρκετά προσεκτικός στις πολιτικές του σχέσεις, ότι ακολουθούσε πιστά 
τους συνωμοτικούς κανόνες σε μια πολύ δύσκολη εποχή κατά την οποία ακόμα 
και η ελευθερία διακίνησης των αντικαθεστωτικών ιδεών ήταν παράνομη.

Στο Μιντιλόγλι, στο χώρο του σπιτιού του, πραγματοποιήθηκαν πολλές 
συζητήσεις με λίγους εκλεκτούς συμμετέχοντες. Η θεματολογία των 
συζητήσεων δεν περιοριζόταν στην ελληνική πολιτική επικαιρότητα, αλλά 
επεκτεινόταν και σε διεθνή θέματα. Γύρω στα δεκαπέντε άτομα ήταν ο 
στενός πολιτικός κύκλος των συζητήσεων, οι περισσότεροι των οποίων ήταν 
της τάσης του μεταρρυθμιστικού σοσιαλισμού. Χαρακτηριστικό ήταν ότι σε 
αυτό το στενό πολιτικό κύκλο δεν συμμετείχαν νέοι άνθρωποι. Ο 
Καραμπίλιας είχε την περίοδο εκείνη επαφή με περίπου δέκα 
πολιτικοποιημένους νεολαίους. Δεν συζητούσε πολλά θέματα με αυτούς, 
πολλές φορές οι νεολαίοι αυτοί διαφωνούσαν μαζί του, τον χαρακτήριζαν 
μετριοπαθή, αλλά τον σέβονταν αφού ήταν «ο πρώτος κομμουνιστής στο χωριό».

 Την περίοδο εκείνη, ο ζαχαριαδικός εξτρεμισμός είχε επηρεάσει την 
αντικαθεστωτική πολιτικοποιημένη νεολαία. Οι νεολαίοι που γνώρισαν 
πολιτικά τον Καραμπίλια, σχεδόν στο σύνολό τους εξελίχθηκαν σε σημαντικά 
στελέχη του ΚΚΕ, χαρακτηριστικό γνώρισμα τον οποίων ήταν ότι δεν 
κατέλαβαν θέσεις και πολλοί πέθαναν στην εξορία.

Το 1945, μετά τα Δεκεμβριανά, πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα συνδιάσκεψη 
σοσιαλιστών όλων των τάσεων, στην οποία αποφασίστηκε η ίδρυση του 
Σοσιαλιστικού Κόμματος της Ένωσης Λαϊκής Δημοκρατίας (ΣΚ-ΕΛΔ), με 
πρόεδρο τον Αλέξανδρο Σβώλο και γενικό γραμματέα τον Ηλία Τσιριμώκο. Στο 
ΣΚ-ΕΛΔ, ανάμεσα στις άλλες ομάδες, προσχώρησε το Επαναστατικό 
Σοσιαλιστικό (Κομμουνιστικό) Κόμμα Ελλάδας, το οποίο αποτέλεσε ξεχωριστή 
συμβουλιακή τάση. Η ομάδα αυτή ιδρύθηκε το 1943 ως Επαναστατικό 
Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΕΣΚΕ) και υποστήριζε τις απόψεις της Ρόζας 
Λούξεμπουργκ και σχεδόν με την εμφάνισή της ήρθε σε έντονη αντιπαράθεση 
με το ΚΚΕ. Αρχικά, η ομάδα ήταν γνωστή με το όνομα του περιοδικού της, 
ως ο κύκλος της «Νέας Εποχής» που κυκλοφορούσε παράνομα μαζί με ένα άλλο 
έντυπό της τη «Σοσιαλιστική Ιδέα». Το φθινόπωρο του 1943, με την αρχή 
της αντιπαράθεσης με το ΚΚΕ, άλλαξε το όνομά της σε Επαναστατικό 
Σοσιαλιστικό (Κομμουνιστικό) Κόμμα Ελλάδας και άρχισε να κυκλοφορεί το 
έντυπο «Κόκκινη Σημαία». Το 1945 προσχώρησε στο ΣΚ-ΕΛΔ. Ωστόσο, ο Άγις 
Στίνας στο κείμενό του "Ο επαναστατικός τεφαιτισμός στην Ελλάδα", 
κατακρίνει το κόμμα αυτό ως σοσιαλιστές και αριστερούς του σαλονιού. Τον 
ίδιο χρόνο, ο Α. Σβώλος έκανε μια ομιλία στην Πάτρα μετά από την οποία 
συστάθηκε Νομαρχιακή Επιτροπή του ΣΚ-ΕΛΔ, μέλη της οποίας, εκτός από τον 
Δ. Καραμπίλια, ήταν και οι Δημήτρης Ζήκος, Κ. Παππάς, Γ. Πορευόπουλος 
και άλλοι. Το 1950, στα πλαίσια μιας ανασύνταξης στο κόμμα αυτό, η 
Νομαρχιακή Επιτροπή ανασυστάθηκε και ο Δ. Καραμπίλιας εξακολούθησε να 
είναι μέλος της.

Τη συμμετοχή του Καραμπίλια στη Νομαρχιακή Επιτροπή Αχαΐας του ΣΚ-ΕΛΔ, 
επιβεβαιώνει και ο Χαράλαμπος Πλόσκας στο βιβλίο του «Μια ζωή αγώνες», 
όπου αναφέρει χαρακτηριστικά για τον Καραμπίλια ότι ήταν «παλιός 
αναρχικός που στα γεράματα εξελίχθηκε σε σοσιαλιστή». Από την έρευνά 
μας, προκύπτει ότι ο Καραμπίλιας συμμετείχε στο Σοσιαλιστικό Κόμμα του 
Σβώλου γιατί αυτό είχε ξεκάθαρα εναντιωθεί στον εμφύλιο του 1946 --1949, 
τον οποίο ο Καραμπίλιας θεωρούσε καταστροφικό για την όποια ελευθεριακή 
πολιτική εξέλιξη στην Ελλάδα.

Μία από τις κύριες ασχολίες του Δ. Καραμπίλια ήταν να διαβάζει τις 
αθηναϊκές και άλλες εφημερίδες που υπήρχαν στα γραφεία της ημερήσιας 
εφημερίδας της Πάτρας «Η Ημέρα», εφημερίδα η οποία άρχισε να κυκλοφορεί 
το 1952 περίπου και είναι συνέχεια της «Σημερινής», η οποία κυκλοφόρησε 
με «επαναστατικό» τρόπο ως όργανο απεργών δημοσιογράφων των εφημερίδων 
«Νεολόγος» και «Πελοπόννησος», λίγο μετά την απελευθέρωση.

Ο δημοσιογράφος της «Σημερινής» και αργότερα της «Ημέρας» Νίκος Πολίτης, 
είπε: «Από τότε που ήρθα εγώ στην Πάτρα τον θυμάμαι. Εγώ ήρθα στη Πάτρα 
το 1947 τον Οκτώβρη. Ο μπάρμπα-Μήτσος ερχόταν στα γραφεία της εφημερίδας 
για να διαβάσει εφημερίδες. Τον έβλεπα εκεί πολύ συχνά. Στα γραφεία 
ερχόντουσαν όλες οι εφημερίδες αθηναϊκές και τοπικές, αυτός καθόταν σε 
μια γωνία και διάβαζε, δεν ενοχλούσε κανέναν. Η γυναίκα του ερχόταν 
μερικές φορές και τον έπαιρνε. Ήταν ευγενέστατος. Πρέπει να ήρθε νέος 
από έξω. Γνώριζε προσωπικά τον Ριζόπουλο, ο οποίος του είχε μεγάλο 
σεβασμό. Συζητούσε ο Ριζόπουλος μαζί του για το εργατικό κίνημα, 
φαίνεται ότι γνωριζόντουσαν από παλιά. Στην εφημερίδα δεν δούλευε, μια 
φορά θυμάμαι είχε δημοσιεύσει μια εργασία».  Ο Δημήτρης Καραμπίλιας είχε 
αναπτύξει ιδιαίτερη και στενή φιλία με το διευθυντή της Χρίστο 
Ριζόπουλο, παρά τη μεγάλη διαφορά ηλικίας (ο δεύτερος ήταν τότε γύρω στα 
40). Μάλιστα, στον Χρίστο Ριζόπουλο και, στη συνέχεια, στο γιο του 
Ανδρέα Ριζόπουλο, οφείλουμε τη διάσωση αρκετών στοιχείων για το αναρχικό 
κίνημα της Πάτρας των τελευταίων δεκαετιών του 19ου αιώνα, αλλά και 
στοιχείων που αφορούν την προσωπική ζωή του Δημήτρη Καραμπίλια.

Ο Χρίστος Ριζόπουλος γεννήθηκε το 1908 στην Πάτρα και γνώριζε τον 
Καραμπίλια πριν τον πόλεμο. Υπήρξε στέλεχος του ΚΚΕ, δημοσιογράφος του 
«Ριζοσπάστη» και συγγραφέας του βιβλίου με τίτλο «Αναμνήσεις από το 
Καλπάκι», το 1933, που προκάλεσε σάλο στο πολιτικό κατεστημένο της 
εποχής. Ο Χρίστος Ριζόπουλος υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία ως 
απλός οπλίτης στο VIII Συνοριακό Τομέα-Καλπακίου στα τέλη της δεκαετίας 
του 1920. Οι αποκαλύψεις του μέσα από τις στήλες του «Ριζοσπάστη» και 
από το βιβλίο του για το στρατόπεδο εξορίας που ήταν την εποχή εκείνη το 
Καλπάκι, υπήρξαν καταλυτικές στο να οδηγηθεί το κράτος στο κλείσιμό του 
ως πειθαρχικού ουλαμού το 1934. Ο Χρίστος Ριζόπουλος, χωρίς να έχει 
εμπλακεί στη μεγάλη κόντρα μεταξύ σταλινικών και τροτσκιστών, λίγο καιρό 
αργότερα αποχωρεί από το ΚΚΕ και οδηγείται στον ευρύτερο φιλελεύθερο 
δημοκρατικό χώρο. Μέχρι τον θάνατό του το 1982, υπεράσπισε τις 
φιλελεύθερες δημοκρατικές αξίες με αξιοσημείωτη συνέπεια.

Παλαιοί συνάδελφοι ράφτες και γνωστοί του Καραμπίλια ή απόγονοί τους 
λένε σήμερα ότι ο Δημήτρης Καραμπίλιας, αν και δεν είχε τελειώσει ούτε 
το Δημοτικό σχολείο, ήταν αρκετά ενημερωμένος για διάφορα κοινωνικά, 
πολιτικά, ιστορικά και άλλα ζητήματα και αυτό χάρη στην αυτομόρφωση. 
Όσοι τον θυμούνται, λένε ότι διάβαζε αρκετά, ότι ήταν πάντα με ένα 
βιβλίο στο χέρι. Όσοι τον γνώριζαν, είπαν ή λένε τα καλύτερα λόγια και 
μιλούν με σεβασμό γιʼ αυτόν, ανεξάρτητα από πολιτική τοποθέτηση.

Σχέσεις με τον Κορδάτο

Μετά το τέλος της κατοχής και του πολέμου, ο Δ. Καραμπίλιας εμπιστεύθηκε 
σημαντικό μέρος των χειρογράφων του και άλλων υλικών στον Γιάνη Κορδάτο, 
στον οποίο έστειλε, επίσης, κάποιες επιστολές. Το γιατί ο Καραμπίλιας 
εμπιστευόταν περισσότερο τον Γ. Κορδάτο μπορεί να εξηγηθεί από το 
γεγονός ότι ο δεύτερος εκείνη την εποχή είχε ήδη τεθεί εκτός ΚΚΕ και ο 
Καραμπίλιας νόμιζε ότι ήταν, ίσως, ο μόνος που θα μπορούσε να διατηρήσει 
την ιστορική μνήμη του παλαιού αναρχικού κινήματος. Παρατίθεται εδώ μια 
χαρακτηριστική επιστολή του Καραμπίλια στον Κορδάτο, από την οποία 
μπορούν να εξαχθούν αρκετές χρήσιμες πληροφορίες:

"Πάτρα 20 Μαΐου 1947 Αγαπητέ Κορδάτο γεια σου. Διαβάζω πάντοτε τα 
ιστορικά σου σημειώματα, όπου δημοσιεύονται τόσο στο Ρήγα, όσο και 
αλλού. Εθεώρησα υποχρέωσή μου να σου γράψω την παρούσαν, για να 
διαφωνήσω σε ένα πράγμα που το επαναλαμβάνεις εις το δημοσίευμα περί της 
πρώτης σοσιαλιστικής εφημερίδας δηλ. της «Ελληνικής Δημοκρατίας». Σʼ 
αυτό επαναλαμβάνεις ότι ο Αμπελικόπουλος ήτο μηχανικός.  Και άλλοτε που 
σου είχα γράψει για μερικά πράγματα που δημοσιεύτηκαν στην Ιστορία του 
Εργατικού μας κινήματος και μου είπες απαντητικά ότι θα διορθωθούν σε 
άλλη έκδοση.  Προκειμένου τώρα για τον Αμπελικόπουλο έρχομαι να σου δώσω 
μερικές εξηγήσεις. Ο Αμπελικόπουλος ήτο καθηγητής των μαθηματικών στο 
Γυμνάσιο των Πατρών. Αυτό σου το είχα γράψει αλλά δεν έδωσες πίστη εις 
εμέ αλλά εις τον αποστάτη προδότη και παλιάνθρωπον Αλ. Ευμορφόπουλο, ο 
οποίος δεν αποκλείεται και σκοπίμως να διαστρέβλωσε την αλήθεια. 
Λοιπόν, για να εξηγηθώ καλύτερα σου κάνω γνωστό το εξής. Την δε 
πληροφορία μου την κατέχω από τον παλαιόν φίλον μας Βασίλη Καλλιοντζή, 
την εποχήν εκείνην Ρηγοπουλικόν δημοκρατικόν και αργότερα συνεργάτη μας 
και μεταφραστή (Όμιλος Επί τα Πρόσω). Λοιπόν, τρία χρόνια προ της 
εκδόσεως της «Ελληνικής Δημοκρατίας», καθηγητής των μαθηματικών ήτο στην 
Πάτρα ο Ζαλούχος. Ο Ζαλούχος επαρέδιδε και μαθήματα κατʼ οίκον, 
προγυμναστής. Ήτο όμως και ένθερμος παιδεραστής. Μίαν μέραν δεν ημπόρεσε 
ο άνθρωπος και προέβη στον βιασμόν ενός Γυμνασιόπαιδου, μαθητή του. 
Έγινε μεγάλο σκάνδαλο στην Πάτρα. Αστυνόμος της δημοτικής αστυνομίας ήτο 
τότε ο Βασίλης Καλλιοντζής (δικηγόρος) ο οποίος προέβη εις την σύλληψη 
του Ζαλούχου, ο οποίος και επαύθη αμέσως από της θέσεώς του. Εις 
αντικατάστασιν αυτού, ήλθεν ο Αμπελικόπουλος ο οποίος ήτο καθηγητής στο 
γυμνάσιον Μεσολογγίου. Από την άφιξη του Αμπελικόπουλου αρχίζει η 
σοσιαλιστική κίνησις, αφού ευρήκε και εις την Πάτρα το υλικόν που του 
εχρειάζητο. Μορφωμένος εις την Ευρώπην, υπήρξεν η ψυχή του Δ.Σ. Έτσι 
έχει το πράγμα.  Όσο για τον Αλ. Ευμορφόπουλο, αυτός υπήρξεν ο 
σαμποταριστής του κινήματος από δουλειά του και παλιανθρωπιά του. 
Επέρασε κατόπιν στην αντίδραση. Και έχω να σου εκθέσω και δια αυτό ένα 
άλλο γεγονός. Όταν αποφασίσαμε με τον Σταυρόπουλο, Κοτζιά και εγώ να 
εκδόσουμε το «Εμπρός» στο δεύτερο φύλλο εδημοσιεύσαμε ένα κύριο άρθρο 
γραμμένο από τον Βασίλη Δουδούμη, με τίτλο «Συμπόνια και Κόλαφος». Το 
θέμα ήταν ότι εκείνη την εβδομάδα, κάποιοι κύριοι του Αρχοντάτου των 
Πατρών, επήραν ένα αμάξι και μετέβησαν εις μία έπαυλην, όπου ελάμβανον 
χώραν γλέντια και όργια. Επί πολλήν ώραν ο δυστυχής ο αμαξάς επερίμενε 
την πληρωμή του, και όταν επιτέλους την εζήτησε, εδάρη από τους κυρίους 
άρχοντες!  Δεύτερον γεγονός ήτο ακριβώς την αυτήν εβδομάδα, ο εμποράκος 
Γεώργιος Παπαδιαμαντόπουλος βουλευτής Τρικουπικός, αφού μετά φίλων του 
μπεκρούλιαζε σε ένα καφενείο των Αθηνών, στο τέλος έδειρε ανηλεώς το 
γκαρσόνι που του ζήτησε την πληρωμή. Το «Εμπρός» έγινε ανάρπαστον, αλλά 
στην επομένη Κυριακήν οι ενδιαφερόμενοι προπορευομένου του Αλ. 
Ευμορφοπούλου, μετέβησαν εις το Πρακτορείον των Εφημερίδων και απαίτησαν 
την μη κυκλοφορίαν του «Εμπρός». Ο Ευμορφόπουλος, υποκριτής του 
χειρίστου είδους, αντιπροσώπευε στην Πάτρα τον βουλευτήν Πατρών Γεώργιο 
Παπαδιαμαντόπουλο, επέδειξε σʼ αυτό το βρωμερότερον πρόσωπον.  Για κάτι 
τέτοια ζητήματα, έχω αρχίσει να γράφω μια ιστορία του κινήματός μας από 
το 1878 -1900. Εάν έλθει κανένας και σου ζητήσει δήθεν εκ μέρους μου 
εφημερίδες ή άλλο τι, βιβλία που σου έχω δώσει, να μη δώσεις τίποτε. Αν 
καμιά φορά τα οικονομίσω, θα έλθω ο ίδιος προς αντάμωσή σου.  Στο 
τελευταίο σου σημείωμα για την Επτάνησο έπρεπε να γράψης ότι αυτή εδώθη 
στην Ελλάδα από τους Άγγλους διότι δεν ημπορούσαν πλέον να σταθούν εκεί, 
αλλά αφού απέτυχαν, να φέρουν βασιλιά στην Ελλάδα τον πρίγκιπα του 
Βελγίου Λεοπόλδο και για να δεχθούν οι Έλληνες ένα ακόμη παιδί, 
επρόσφεραν την Επτάνησο για να ρίξουν στάχτη στα μάτια του ελληνικού 
λαού.  Δεν ηξέρω αν έχεις υπόψην σου, άρθρα για την Επτάνησο του 
"Βρετανικού Αστέρος" του Στεφάνου Ξένου, τα φύλλα 21 Φεβρουαρίου 1861 
Μαρτίου 21 Μαρτίου 22 του αυτού έτους και από τότε έως την ένωσιν. Ίσως 
να τα εύρεις στην Εθ. Βιβλιοθήκη.  Σε εκούρασα ίσως ολίγον με τα 
γραφόμενά μου, ελπίζω όμως να με συγχωρέσεις.  Υμέτερος  Δ. Καραμπίλιας".

Συνεχίζεται

Related Link: http://ngnm.vrahokipos.net
_______________________________________________
A-infos-gr mailing list
A-infos-gr@ainfos.ca
http://ainfos.ca/cgi-bin/mailman/listinfo/a-infos-gr