A - I n f o s

a multi-lingual news service by, for, and about anarchists **
News in all languages
Last 40 posts (Homepage) Last two weeks' posts Our archives of old posts

The last 100 posts, according to language
Greek_ 中文 Chinese_ Castellano_ Catalan_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Türkçe_ _The.Supplement

The First Few Lines of The Last 10 posts in:
Castellano_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Türkçe_
First few lines of all posts of last 24 hours | of past 30 days | of 2002 | of 2003 | of 2004 | of 2005 | of 2006 | of 2007 | of 2008 | of 2009 | of 2010 | of 2011 | of 2012 | of 2013 | of 2014 | of 2015 | of 2016 | of 2017 | of 2018 | of 2019 | of 2020

Syndication Of A-Infos - including RDF - How to Syndicate A-Infos
Subscribe to the a-infos newsgroups

(nl) VS, black rose fed: CHOP analyse: Glinsteringen van hoop, falen van links - Tags: analyse, Black Lives Matter, Seattle (en)

Date Sun, 18 Oct 2020 09:31:48 +0300


Uit de nationale opstand in protest tegen de racistische politie moord op George Floyd in Milwaukee ontstond een beweging die de ruimte van 8-10 blokken in de buurt van Capitol Hill in Seattle bezette. De ruimte begon “als een toeval” toen in de avond van 7 juni een man in de protesten reed en een demonstrant neerschoot. De menigtes zetten snel barricades op bij verschillende kruispunten en een occupy achtig kamp ontstond toen de burgemeester beval gaf tot de evacuatie van het oostelijke politie bureau binnen de zone. Oorspronkelijk heette de ruimte Capitol Hill Autonomous Zone (CHAZ), maar het werd later Capitol Hill Occupied Protest (CHOP) en bleef tot 1 juli op deze plek, toen burgemeester Jenny Durkan na een serie nachtelijke schietpartijen de politie het bevel gaf de ruimte te ontruimen. Dit kritische analytische stuk, geschreven in eind juli 2020, was gebaseerd op discussies en ervaringen van onze Seattle Black Rose/Rosa Negra kameraden.

Door Black Rose/Rosa Negra – Seattle

De Black Lives Matter beweging die in mei 2020 ontstond heeft het Amerikaanse politieke landschap veranderd zoals geen andere sociale beweging in decennia. Sinds de moord op George Floyd door de politie van Minneapolis, in wat de grootste demonstraties in de Amerikaanse geschiedenis zouden kunnen zijn, is het land geëxplodeerd in rellen, demonstraties, mobilisaties, petities, campagnes van bedrijven, bezettingen, sociale media activisme, en andere beweging activiteiten. Meer dan 4.700 fysieke acties vonden plaats in de laatste maand die – tussen de 15 en 23 miljoen mensen volgens data analyse bedrijven – meer mensen omvatten dan enige andere sociale beweging in de geschiedenis van de VS. Verder is de passieve steun voor de beweging overweldigend, met grote meerderheden voor inzichten van de beweging, waaronder zelfs de steun van een meerderheid voor het verbranden van het politie bureau in Minneapolis, iets dat een bredere mate van steun heeft gehouden dan beide presidentiele kandidaten. Alweer, alles zonder precedent in de geschiedenis van Amerika.

Hoewel de schaal, het bereik en de steun voor de beweging zonder precedent zijn is het patroon van de beweging een bekend patroon in de Amerikaanse geschiedenis. De Zwarte bevrijdingsbeweging heeft vooraan gestaan in een brede diversiteit van bewegingen voor bevrijding in de VS. Bijvoorbeeld, in de 19^e eeuw was de beweging voor de afschaffing van de slavernij de aanleiding voor de beweging voor vrouwen kiesrecht, of in de jaren zestig plantte de burgerrechten beweging de zaden voor de tweede golf van het feminisme, anti-oorlog en LGBTQ bewegingen. De huidige BLM beweging markeert een voortzetting van deze trend, met het potentieel om andere onderdrukte volkeren in de Verenigde Staten verder te radicaliseren en machtiger te maken. We geloven dat dit in het bijzonder waar is omdat het land te maken heeft met series van verschillende maar verwante crises van diens ineenstortende rijk – over immigratie, gender en patriarchaat, medische zorg en gezondheid, banen en werkloosheid, de pandemie, de politie, armoede, drugsverslaving, dakloosheid, huisvesting, klimaat, hoger onderwijs, openbaar onderwijs, massale schietpartijen, institutionele corruptie, verlies aan legitimiteit, militarisme en buitenlandse oorlogen – de lijst gaat door.

Net als CLR James zien we Zwarte bewegingen in de Verenigde Staten als een belangrijke, zo niet leidende vorm van revolutionaire strijd in de VS. James stelt dat zelfs gematigde bewegingen voor hervorming van Afrikaanse Amerikanen revolutionair potentieel bevatten vanwege de sociale positie van Zwarte arbeiders en de aard van hun confrontatie met de geconcentreerde macht. Vanwege hun “proletarische samenstelling” zegt James dat “de strijd voor democratische rechten de Zwarten bijna onmiddellijk in botsing brengt met het kapitaal en de staat”, en dat het hierom een “direct onderdeel van de strijd voor socialisme” is. Dit is in het bijzonder waar als een direct doel van de beweging de verminderde capaciteit van de politie, criminalisering, gevangen nemen, en militarisme is.

Het is belangrijk dat de huidige manifestatie van BLM de draad heeft opgepakt waar de laatste manifestatie stopte, en dit heeft bijgedragen aan de radicalisering van de beweging, het ongeduld en de onverzettelijkheid van de activisten, en het niveau van steun voor diens doelen, waaronder het bezuinigen op de politie en de brede discussie over afschaffing van de politie, zelf een revolutionaire eis. De piek van de laatste interactie van de BLM beweging kwam in 2015 en 2016, toen de beweging verschillende eisen stelde. Een serie eisen kwam uit de nonprofit sector die zocht naar specifieke wetgevende verandering over een brede serie van elkaar overlappende kwesties, zoals reparaties, gezondheidszorg, onderwijs, en anderen. Een ander, komend van de straten, pleitte voor “het afschaffen van de financiering, de ontwapening en de ontmanteling” van de politie. Helaas, met de verkiezing van Donald Trump in 2016 kwamen beweging in het defensief en de energie voor BLM en andere sociale bewegingen doofde uit. Echter, het was deze serie latere eisen die de beweging in de manifestaties van 2020 bijna onmiddellijk oppikte.

De beweging in Seattle

Met de huidige repetitie van BLM zijn we niet in een revolutionair moment, maar dit moment heeft de zaden voor revolutionaire strijd.

We zien dat dit potentieel zich ontwikkelt in Seattle. Op 6 juni riepen activisten van Decriminalize Seattle, net als in 2015, op tot het verminderen van de begroting van de politie in Seattle met 50%. Dit werd een centrale eis voor de beweging in Seattle en veel van de rest van het land. Dit was een strategische sprong vooruit voor de beweging hier, waarbij duidelijke eisen ontstonden waar voor kon worden gevochten en die mogelijk konden worden gewonnen. Het gaf de beweging politieke richting en versterkte de effectiviteit van de eerder amorfe uitdrukkingen van woede en verdriet. En in de nasleep van CHOP hebben deze eisen nu de steun van de meerderheid van de gemeenteraad.

Hoewel slechts een onderdeel van een veel grotere beweging was de CHOP – de bezette protest zone van de Capitol Hill buurt – de meest significante vooruitgang in de stad. Zeg wat we willen over diens falen, zoals we zullen bediscussiëren, de CHOP vertegenwoordigt de piek van het vroege revolutionaire potentieel in Seattle.

We bevelen voor meer gedetailleerde verslaggeving en analyse Arun Gupta’s “Seattle’s CHOP went out with both a bang and a whimper” en Michael Reagan’s “In defense of autonomy: Seattle’s CHOP advanced the movement for black lives” aan. Hier echter streven we er naar in brede strepen het politieke belang van CHOP te presenteren en diens gebreken af te breken.

In het kort, door middel van kracht van gevechten in de straten, na anderhalve week van nachtelijke demonstraties met toenemend geweld van de politie en anti-protest actoren, werd het bestuur van de stad gedwongen hun politie bureau te verlaten, een van slechts vijf voor de hele stad.

Dit is een duidelijke overwinning van de beweging, met hints van revolutionaire mogelijkheid. De staat werd gedwongen belangrijke infrastructuur te ontruimen en verloor diens capaciteit om macht uit te oefenen in een deel van de stad. Dit was ook niet marginaal, maar in de kern van bestuurlijke institutie van het beheersen van een centrale buurt. Zoals wat gebeurde in Minneapolis toen de officials van de stad toegaven dat ze “de controle over de stad verloren”, wat leidde tot de vernietiging van het derde politie bureau, het verlies van het oostelijke politie bureau door de politie van Seattle vertegenwoordigt significante macht van de beweging. Dit soort van terugtrekking van regeringscontrole en de opleving van volksmacht in de autonome zone is de definitie van een revolutionaire doorbraak. Echter, die macht werd niet gekapitaliseerd, en waar het potentieel had werd het verloren toen de stad het politie bureau in begin juli opnieuw overnam.

Deelname door de afdeling van Seattle van Black Rose/Rosa Negra in CHOP was individueel door onze kleine groep maar omvatte een bereik van rollen zoals medici, nachtwake, met APOC formaties in de zone, het monitoren van communicatie, en als deelnemers van mobilisaties, Algemene Vergaderingen en andere activiteiten die in de ruimte gebeurden. Vanaf de eerste ochtend tot sommige van de laatste dagen gaf onze verslaggeving ons een grondig beeld van hoe de beweging er uit zag en informeert het onze analyse van onderop.

CHOP: Grenzen en falen

De macht van de beweging kwam van mobilisaties in de straten en directe confrontaties met de politie, in plaats van enig specifieke georganiseerd verband zoals huurders organisaties of vakbonden of vergaderingen op basis van de buurt. In plaats daarvan was er een diverse verzameling van activisten die niettemin echte volksmacht aantoonde. En de CHOP hielp macht te voeden in bewegingen die andere overwinningen mogelijk maakte. Bijvoorbeeld, de stemming over het verwijderen van de politie vakbond van Seattle uit de arbeiders raad werd uitgezonden vanaf een rally in de chop, met letterlijk honderden mensen die inzoemden in de bijeenkomst om de reactionaire arbeiders raad onder druk te zetten om het juiste te doen. Buiten dit momentum stemden de scholen van Seattle voor het verwijderen van de politie van Seattle uit hun faciliteiten. Er waren nachtelijke marsen vanaf de CHOP zone in het oosten naar het westelijke politie bureau, wat er toe leidde dat dit bureau iedere nacht op lockdown werd gesteld voor een grofweg 40% vermindering van politie capaciteit in de stad. Dit is een echte bron van volksmacht die zich ontwikkelt in de straten van Seattle (en elders).

Echter, zoals we zeiden kon de beweging niet kapitaliseren op de macht van de CHOP. Hiervoor zijn verschillende interne en externe redenen. Onder de grootste fouten zagen we het gebrek aan organisatie, besluitvormingsstructuur, de vervanging van strategie door tactiek, de begrenzingen van horizontale en blanke bondgenoot politiek als het ging om de politieke noodzakelijkheden van de ruimte, de behoefte aan verbeterde zelfverdediging krachten en externe propaganda van de beweging, en inherente beperkingen van duurzaamheid van dit type van massa opstand en bezetting van het volk.

Geen besluitvormingsproces

Het eerste significante probleem was het falen van de besluitvormingspraktijk en infrastructuur in de zone. Hoewel dit tegen het einde van de bezetting verbeterde waren we getuigen van heel armzalige facilitatie van bijeenkomsten en besluitvormingspraktijk. In de eerste algemene vergadering en gedurende weken van opeenvolgende bijeenkomsten werd de algemene vergadering een ruimte voor iedereen om te spreken over iedereen onderwerp waarover ze wilden spreken. Er was geen vastgestelde agenda, geen tijdsduur voor discussie, geen manier om op een betekenisvolle manier in te gaan op onderwerpen van andere sprekers. Gedurende het meeste van de bezetting was het slechts in naam een vergadering, functioneerde in de praktijk meer als een “open mic”, of “uitspreken”, niet een functionerende ruimte om politiek werk uit te voeren. Als gevolg hiervan werden de Algemene Vergaderingen ideale ruimte voor politie infiltranten en rechtse verstoorders om verstoring operaties uit het tekstboek uit te voeren (een hiervan kun je zien in de video die wordt gelinkt in deze paragraaf, de persoon die zichzelf introduceert als “Mamabird”).

We waren persoonlijk getuigen van veel van zulke gevallen. In een ervan, in de nacht waarin de burgemeester bedoelingen aankondigde om het politie bureau over te nemen, werd een bijeenkomst gehouden om besluiten te nemen over wat te doen. Een jonge zwarte vrouw organiseerde de bijeenkomst en probeerde mensen te laten besluiten of de ruimte moest worden behouden en zo ja, hoe dit moest worden gedaan. Herhaaldelijk verstoorde een oudere zwarte man de bijeenkomst. Hij zou meerdere keren spreken, praten over zijn ervaringen met het racisme in de VS en de behoefte aan vrede, en voorkwam dat de bijeenkomst vooruit kwam met het nemen van een besluit. Dit was toen werd geloofd dat een politie aanval op handen was en er nog steeds honderden ondersteuners in de CHOP waren. Later werd onthuld dat deze man een detective was met foto’s van hemzelf met politie agenten uit Seattle. Het is duidelijk dat dit gebrek aan structuur en ervaring in facilitatie van grote groepen niet alleen toeliet dat dit type van verstoring kon plaatsvinden, maar ook een praktijk van patriarchaat toeliet waarbij een getalenteerde zwarte vrouw die streefde naar politieke duidelijkheid aan de kant werd geschoven. Er waren veel soortgelijke momenten.

Krachten en beperkingen van horizontalisme en individuele actie

Dit gebrek aan besluitvorming betekende ook dat er geen politiek kon zijn in de ruimte. Dit noemen we het probleem van horizontalisme. Iedereen werkte aan individuele projecten, met weinig of geen vaardigheid om met elkaar te coördineren, om een politieke agenda te ontwikkelen voor de bezetting, of zelfs maar overeenstemming te bereiken over eisen of het doel van de bezetting. Talrijke kleine formaties gaven verschillende series van eisen uit. Veel vragen konden niet worden beantwoord. Ging het om het overnemen van het politie bureau of niet? Vragen zo duidelijk en eenvoudig als dit konden zelfs niet worden onderzocht. Het gevolg was dat honderden individuele projecten ontstonden die bijdroegen aan het bloeien van beweging activiteit en het een deel van de reden was waarom we dit moment kenmerken als iets dat revolutionaire kenmerken heeft. Dit faciliteerde de massa participatie waarbij iedereen hun passie en belang in de ruimte kon inbrengen. Daarom gebeurden gemeenschap tuinen, kunstprojecten, nachtelijke marsen, muziek concerten, films, nachtelijke pogingen om het gebouw in beslag te nemen, pogingen om het gebouw tegen overname te beschermen, bijeenkomsten, discussiegroepen, en meer allemaal tegelijk gebeurden. Dit is niet slecht. Het droeg bij aan de macht van de beweging. Maar we stellen dat we deze diversiteit nodig hebben, maar dat we ook een manier nodig hebben om deze activiteiten in een duidelijke politieke richting te sturen. Niet alleen was hiervoor een bijeenkomst facilitering praktijk voor de algemene vergadering nodig, maar hadden we ook de discipline nodig om mensen die verstoorden tot zwijgen te brengen en te verwijderen.

Falen van blanke bondgenoot politiek

Het volgende belangrijke probleem in de ruimte was de beperkingen van blanke bondgenoot politiek die bijdroeg aan deze verwarring. Blanke activisten in de ruimte zochten letterlijk naar ongeacht welke zwarte persoon om ze te vertellen wat ze moesten doen, wat veel verschillende dingen kon betekenen, waaronder alles van willekeurige persoonlijke voorkeuren tot het dragen van shirts met de tekst “als het schieten begint, kom achter me staan.” Deze dynamiek leidde ook tot veel symbolisme van Zwarte individuen, evenals gebrek aan daadkracht van blanke activisten in tijden van urgentie. Het vacuum van Zwart leiderschap betekende dat een hele verscheidenheid van politieke tradities en Zwarte perspectieven mensen in verschillende richtingen trokken. Betekende het volgen van Zwart leiderschap het luisteren naar de liberale Zwarte stemmen die bondgenootschappen sloten met de politie en mensen weg leidden van de bezette ruimte? Betekende het het volgen van Zwarte stemmen die opriepen tot het ontwikkelen van Zwart kapitalisme en het Zwart kopen (veel van zulke stellingen werden genoemd door lokale Zwarte eigenaren van bedrijven)? Betekende het het volgen van Zwarte stemmen die de “autonomie” van de smeris-vrije zone verwierpen, of degenen die het steunden? Dit betekende dat als Zwarte mensen opstonden, waarvan sommigen politie infiltranten waren, blanke activisten zich niet konden keren tegen schadelijke verhalen en extra bijeenkomsten voor meer principiëel Zwart leiderschap en facilitatie. Dit verergerde de logistieke en infrastructurele problemen in de ruimte. Maar het is ook een duidelijk falen van blanke bondgenoot politiek en benadrukt dat het het beleid is dat belangrijk is om te benadrukken en bediscussiëren in die ruimte.

Bijvoorbeeld, een BRRN lid nam deel aan de Autonome BIPOC groepering binnen CHOP, wiens activiteiten op deze manier ook werden gehinderd. Zelfs met Zwarte leden aarzelde de groep beslissende collectieve actie te ondernemen in de CHOP, vanwege het wachten op Zwart leiderschap. Dit wil niet zeggen dat de kwestie van hoe niet-zwarte radicalen zouden moeten meedoen aan een beweging voor Zwarte bevrijding een eenvoudige kwestie is. Natuurlijk vereist het, zoals het meeste organiseren, niet alleen solidariteit, maar nederigheid, nuance, respect, en vertrouwen. Maar we hebben duidelijk het falen  van “blanke bondgenoot politiek” in de praktijk waargenomen. Als militanten moeten we duidelijk een theorie en praktijk van revolutionaire anti-racistische solidariteit als een alternatief voorstellen.

Tactieken in plaats van strategie

In dit politieke moeras werd de bezetting zelf het punt van de strijd. We zien dit als een duidelijke vervanging van strategie door tactieken en de voortzetting van het falen van de beweging voor de CHOP om te werken aan kwesties van politieke strategie. Zonder eisen, duidelijke politieke doelen, of vaardigheid om om te gaan met politieke verschillen, werd de CHOP beperkt tot diens laagste gemeenschappelijke punt, en dat was voornamelijk het behouden van de ruimte. Dit gebeurde ook elders in de beweging in Seattle. Nachtelijke marsen om de snelweg te bezetten waren een demonstratie van bewegingsmacht, maar niet onderdeel van een groter strategisch raamwerk en zonder een duidelijk doel, escalerende campagne, enz. De tactiek van de bezetting was een vervanging geworden van het harde werk van het ontwikkelen van een collectieve politieke strategie.

Behoefte aan collectieve zelfverdediging en effectieve propaganda

Een van de meest storende en belangrijke lessen van de CHOP is de behoefte om goed georganiseerde en effectieve collectieve zelfverdediging te organiseren. In de nacht van tien juni waren letterlijk duizenden mensen in de ruimte, velen van hen toeristen en feestgangers. In de vroege ochtenduren escaleerde een verbaal gevecht en leidde het tot het doodschieten van een jonge man. Later die nacht werd een andere jonge Zwarte man die de zone verliet aangevallen en neergeschoten door een menigte van blanke mannen die racistische leuzen riepen, en overleefde. De eerste schietpartij was niet het gevolg van anti-protest politiek geweld, maar geweld dat ontstond van bronnen in de CHOP zone. In de dagen die volgden vonden nog wat schietpartijen plaats in en rond de zone. Hoewel de schutters en motieven nog steeds grotendeels onbekend zijn lijkt het waarschijnlijk dat een meerderheid van de schietpartijen het gevolg was van interpersoonlijk geweld en bende vergelding. Zoals onze kameraden in Decriminalize Seattle toen schreven wonen we in een nogal gewelddadige en zwaar bewapende maatschappij. Het was waarschijnlijk dat dit type van geweld in de CHOP zou ontstaan. Het laatste belangrijke incident betrof een voertuig dat de zone aanviel en in de menigte schoot. Na het inrijden op een barricade werden de chauffeur en de passagier neergeschoten, waarbij de chauffeur werd gedood.

Er werd een informeel veiligheidsteam gevormd in de CHOP, voornamelijk in reactie op rechtse dreigingen, dat vrijwilligers coördineerde voor nachtwake, fiets brigade uitkijkposten, en barricade verdediging teams. Leden van de John Brown Gun Club werden een reguliere aanwezigheid. Vanaf dag een waren er constante dreigementen van rechtse milities en racistische groepen, evenals daden van provocatie door de Proud Boys en anderen. Aangezien Trump dreigde te interveniëren ondertekenden duizenden “patriotten” voor een Facebook gebeurtenis op 4 juli om CHOP met geweld te ontruimen en het politie bureau terug te geven aan de politie.

Het gebrek aan organisatie in CHOP leidde ook tot een scheiding van dit zelfverdediging werk van het bredere politieke project. Hierdoor werd CHOP bijzonder kwetsbaar voor intern conflict, en schermutselingen op straat die niet altijd een duidelijk gedefinieerde dreiging waren. Dit tezamen met een gebrek aan duidelijke parameters voor acceptabel gedrag in de ruimte, leidde tot veel verwarring en chaos, dat gedeeltelijk had kunnen worden voorkomen als het project betere organisatie en meer politieke cohesie had. Terwijl de inspanningen van de veiligheidsteams aanmerkelijk waren heeft deze ervaring (en de serie van aanvallen in het hele land) voor onze bewegingen de serieuze behoefte getoond om voorbereid te zijn op effectieve, verantwoordelijke zelfverdediging.

Op veel manieren betekenden de schietpartijen het einde van de CHOP. Ten eerste, het dreef ondersteuners uit de ruimte aangezien weinigen bereid waren fataal geweld te riskeren ter ondersteuning van een bezetting met onduidelijke doelen. Maar het geweld werd ook gebruikt door de vijanden van de beweging om de CHOP en BLM in diskrediet te brengen. Het geweld werd een rechtvaardiging voor herbezetting door de politie en de rol van de politie in de maatschappij in het algemeen. Het is mogelijk dat het had kunnen worden tegengegaan met betere naar buiten gerichte propaganda en interne inenting. Decriminalize Seattle probeerde iets in die richting, maar het voortgaande geweld nacht na nacht, het groeiende koor in rechtse media die gebruik maakten van het geweld, en de politieke manoeuvres van de burgemeester om het geweld te gebruiken om de ruimte terug te veroveren waren te veel om te boven te komen.

Inherente beperkingen van bezettingen

Een ander gebrek van de CHOP was de inherente beperking van de bezetting tactiek. Straat bezettingen van dit type hebben een van drie mogelijke uitkomsten. De eerste is om een revolutionaire beweging te worden. Dit vereist, zoals de Tahrir Plein bezetting, het verplaatsen van de verstoring van de straat naar werkplekken en andere instituties om verdere crises van de machtsstructuren af te dwingen. De tweede optie is dat ze geinstitutionaliseerd worden, overgegeven aan non-profit management dat de verstorende macht van de beweging kan temmen en van richting veranderen. De derde is dat ze worden vermorzeld door het geweld van de staat.

Macht opbouwen: een conclusie

Het is belangrijk op te merken dat de manier om een beweging met revolutionair potentieel, zoals we zagen in CHOP, om te vormen tot een revolutie is om de macht van de beweging in de instituties van de burger maatschappij te brengen. Het verspreiden van de CHOP naar werkplekken, scholen, ziekenhuizen, en andere terreinen van bestuur en administratie zou de verstorende kracht van de CHOP hebben kunnen verspreiden en had sociale macht buiten de staat kunnen opbouwen. Hoewel er momenten waren dat organisatoren dit probeerden (het verwijderen van de politie vakbond uit de arbeidersraad is er een, het verwijderen van de politie uit openbare scholen was een ander) waren deze beperkt. Ze kwamen grotendeels van buiten de ruimte, en inderdaad, de meerderheid van de BLM beweging in Seattle was betrokken bij werk buiten de CHOP. Diens neergang is zeker niet het einde van BLM in Seattle.

Niettemin tonen de CHOP en andere momenten zoals het verbranden van het politie bureau in Minneapolis aan dat de BLM beweging in de laatste maand machtig was. Onze taak als anarchistische revolutionairen is te bouwen op die macht, grotendeels door het leveren van betere bijeenkomst facilitering, betere beweging infrastructuur, en betere processen voor beweging strategie, beleid en besluitvorming, en het verspreiden van die beweging in de instituties die onze levens bepalen.

Als je genoot van dit artikel bevelen we dit achtergrond artikel aan “In defense of autonomy: Seattle’s CHOP Advanced the Movement for Black Lives” of dit theoretische artikel “Going on the Offensive: Movements, Multisectorality, and Political Strategy.”

https://blackrosefed.org/chop-analysis-glimmers-hope-failures-left/

Orig: (en) US, black rose fed: CHOP analysis: Glimmers of hope, failures of the Left – Tags: analysis, Black Lives Matter, Seattle
_______________________________________
A - I n f o s N i e u w s S e r v i c e
Door, Voor en Over anarchisten
Send news reports to A-infos-nl mailing list
A-infos-nl@ainfos.ca
Subscribe/Unsubscribe http://ainfos.ca/mailman/listinfo/a-infos-nl
Archive http://ainfos.ca/nl
A-Infos Information Center