A-Infos (nl) Anarkismo.net: Uruguay, Montevideo, woorden ter nagedachtenis van Alberto "Pocho" Mechoso [ca, en]

Op 28 december kwamen honderden mensen samen op het Ateneo del Cerro in Montevideo, 
Uruguay, voor het ontvangen van de stoffelijke resten van Alberto "Pocho" Mechoso, 
gedetineerd en verdwenen in Argentinie in 1976. ---- Een lange mars begeleidde Pocho's 
familie, vrienden en kameraden - oud, jong en niet zo oud - een heel volk, een buurt die 
aanwezig was met de roep van "Arriba los que luchan!". ---- Ten eerste wil ik mijn 
broederlijke groeten brengen aan al degenen die vandaag met ons zijn. We willen jullie ook 
over enkele dingen informeren en enkele woorden zeggen. -- Opmerking van het Argentijnse 
Antropologische Team -- Ze zeiden over mijn vader: "Dit lijk is onderdeel van de acht die 
archeologisch werden onderzocht op 19 oktober 1989, van de graven 73 en 75 van de 
Gemeentelijke Begraafplaats van San Fernando (provincie Buenos Aires), gelegen in de stad 
Virreyes.

Het ging over het onderzoeken van de acht mensen wier lichamen verschenen op 14 oktober 
1976, in het San Fernando Kanaal, ontdekt door de Kustwacht en begraven als N.N. (geen 
naam - vertaler) op de respectievelijke gemeentelijke begraafplaats. Bloedsporen van 
Beatriz Elizabeth Mechoso Castellonese, Alberto Jose Mechoso Castellonese en Beatriz Ines 
Castellonese Techera werden gevonden, kinderen en vrouw van Alberto Cecilio Mechoso 
Mendez, werden ontvangen van de Republiek Uruguay, in het kader van het Latijns 
Amerikaanse Initiatief voor de Identificatie van Verdwenen Mensen (Iniciativa 
Latinoamericana para la Identificacion de Desaparecidos - ILID). De bloedsporen werden 
naar de Bode Technologie Groep (Bode) en de EAAF-LIDMO laboratoria gestuurd om DNA sporen 
te analyseren. Ze verkregen daardoor specifieke genetische profielen die, doordat ze 
werden vergeleken met het profiel van een verzameling van lijken, VIR-101, ons toelieten 
om de biologische verhouding tussen deze mensen vast te stellen. We concluderen dat, 
gebaseerd op de resultaten die werden verkregen door de antropologische studie en 
genetische analyses, de bestudeerde stoffelijke resten, die bekend staan als VIR-101, 
toebehoren aan Alberto Cecilio Mechoso Mendez, geboren 1 november 1936 in het Departement 
Flores in de Republiek Uruguay, C.I. 956.404-7, verdwenen op 26 september 1976, zoals 
vermeld in bestand CNDP 7109."

Op dit moment in mijn leven heb ik een duidelijk idee over wie mijn vader was en wat hij 
wilde. Mijn vader groeide op in deze buurten, Cerro en La Teja. Hier hoorde hij en zag hij 
de vormen van arbeidersstrijd, sociale situaties en het brutale geweld tegen arbeiders. 
Hij, een bescheiden en verstandige man, bleef niet onverschillig tegenover de plicht 
tegenover zijn mensen, van degenen die op de bodem van de maatschappij leven. Hij sloot 
zich spoedig aan bij de strijd en deelde zijn ideeen over sociale transformatie en de 
noodzaak van de opbouw van een orde die gebaseerd is op andere, totaal andere waarden. Tot 
het einde vocht hij voor deze idealen.

Hij wist waar hij voor streed en kende de vijand waar hij tegenover stond, en was zich er 
van bewust wat het betekende om te strijden tegen de vijand van degenen op de bodem. Zijn 
ervaring ging over het onbedekte gezicht van het kapitalisme dat, door al diens 
anti-mensen haat in die jaren van brutale wreedheid, de hele maatschappij bedekte. Daar 
werd hij, zoals zo velen, geconfronteerd met zijn dagelijkse strijd en overtuiging, tegen 
het beest dat in de arena werd gestort. En hij kende dat beest intiem. Hij werd brutaal 
gemarteld. Hij voelde hoe ze andere kameraden martelden en hoe ze vrouwen verkrachtten; 
dit alles bevestigde wat de ziel van de vijand was. Hij vluchtte uit een van deze barakken 
waar de beesten degenen die streden straffeloos afslachtten. Hij ontsnapte slechts om een 
strijd station in zijn organisatie te vormen. De strijd om dit vreselijke systeem te 
veranderen bleef voor hem de centrale taak. Hij zei in zijn brief "welk ander pad is er? 
Gegeven dit alles, hoe kan het leven de moeite waard zijn? .... Er is slechts een pad, er 
is slechts een manier om zonder schaamte te leven: strijden. Door te helpen de rebellie 
zich overal te laten verspreiden."

In dit "overal" was zijn anti-imperialisme en zelfbeschikking van het volk aanwezig. 
Natuurlijk: geen troepen naar Congo of Haiti.

Er zijn gewoontes, een cultuur, politieke bedoelingen van nu dat deze momenten ook dienen 
om de bladzijde om te slaan; een ontwaken van een individu, dat een einde maakt aan een 
situatie.

Maar nee, de pijn kan niet het feit verhullen dat een vuist zichtbaar is voor iedereen die 
het wil zien. In deze zin kijken we nergens naar, we slaan de bladzijde niet om noch 
beeindigen we iets. We begeleiden hier een leven en niet een dood. Een leven van 
toewijding, vol met hoop op een betere wereld. Deze geliefde botten roepen: alles gaat 
door, al de verrichte strijd, de nagestreefde idealen; het streven om vastberaden door te 
gaan, zonder te aarzelen, is het enige pad dat leidt tot ware emancipatie. Deze strijd 
voor totale verandering heeft als diens kompas een rechtvaardige, vrije en solidaire 
maatschappij die, vandaag net als gisteren, alles waard is. Het vereist slechts het 
aanpassen van nieuwe historische situaties. Als zodanig is dit een ode aan het leven en 
aan de strijd. Voor een beter leven in een betere maatschappij die niets te maken heeft 
met de huidige maatschappij.

Mijn neef Lolo was duidelijk over fundamentele dingen. Dit is een lange periode geweest 
met veel bescherming van straffeloosheid, op verschillende manieren - soms heel duidelijk 
en andere keren met bedrieglijke subtiliteiten. Door de zogenaamde terugkeer naar de 
democratie nu wordt de straffeloosheid in de horror, op een of andere manier, beschermd.

Maar er was een gevoelige vastberadenheid aan de kant van het volk, in het bijzonder het 
constante werk van de families, waarvan we wisten dat ze niet alleen stonden, maar die de 
toorts van het verleden brandend hield. Vandaag kunnen noch de leugenaars noch degenen die 
bang waren om te geloven het verschrikkelijke recentelijke verleden ontkennen.

We willen de hele waarheid weten, dat mensen weten wat er gebeurde, en het bewustzijn 
verhogen van wat het systeem inhoudt. Enkele beulen en moordenaars zitten in de 
gevangenis, maar dit is slechts een hint van de waarheid. Hoeveel, hoeveel om een beetje 
wit te wassen? Genoeg cynisme en politiek. Wat bestond en blijft bestaan is systematisch 
terrorisme; de staat die, zonder twijfel, diens macabere rol speelde die wordt weergegeven 
door de overheersende machtsstructuur - het kapitalistische systeem.

Dit genoemde staatsterrorisme is onderdeel van een algemeen beleid van het systeem. Een 
beleid dat verschillend werkt al naar gelang stadia en sociale contexten. Als onderdeel 
van deze moorddadige wreedheid die we noemen is het duidelijk impliciet dat het een proces 
uitvoerde om plaats te maken voor een model: het neoliberalisme. Dat waar het volk onder 
lijdt en blijft lijden. Een model dat meer is en blijft voor de rijken en machtigen en 
minder voor degenen die in de wereld aan de bodem zitten. Dus, als we de macabere dimensie 
van de ervaren situatie in diens juiste perspectief zien laat het geen twijfel over de 
enorme hoeveelheid van directe verantwoordelijkheid die er is.

Vandaag is het meer dan duidelijk. Het is niet iets dat geisoleerd is, zoals ze 
belachelijk genoeg zeiden of insinueerden. Het is het rijk, het is het Condor Plan. Er is 
een Kissinger aan het hoofd, die moorden en, soms, bloedbaden steunde en coordineerde. Ja, 
de organen van het rijk waren gisteren aanwezig zoals ze dat vandaag zijn, waarbij ze 
cursussen geven in marteling en dood, het tot doelwit maken van strijders en het leren van 
technieken van zware repressie en van angst voor hele volkeren. Voor grote en kleine 
opslorpende projecten.

En ze willen meer van hetzelfde. Vandaag zijn er bloeddorstige interventies op ver weg 
gelegen plekken, sommige direct, zoals in Irak en Afghanistan, en andere via de NAVO, waar 
georganiseerde en aangemoedigde destabilisatie en kettingen van plekken van marteling in 
de hele wereld kunnen worden toegevoegd.

De gebeurtenissen die hier plaatsvonden waren in dat ontwerp. Voor ons volk houdt het 
betalen hiervoor niet op. We zullen noch vergeven noch vergeten. Hier is vergeten synoniem 
voor medeplichtigheid en berusting, en dus is het voorzetten van de strijd, de ideeen 
waarvoor zij vielen, de beste en meest authentieke manier om onze kameraden te herdenken. 
Doorgaan zonder compromis, met de kracht die de vijand van ons vereist. Voor degenen aan 
de top is er niets beter dan het beheren van het systeem, op de best mogelijke wijze, om 
ze gelukkig te houden.

Ja. Ze voerden selecties, gruwelijkheden, marteling, verkrachting en brute dood uit voor 
actieve tegenstanders. Hier hadden ze de beesten die het beleid konden uitvoeren dat zo'n 
ellendig systeem wilde. Hier waren de mechanismen van de dood, die in staat waren tot 
iedere mogelijkheid wreedheid: er toe bereid en er voor getraind. Hier was dit deplorabele 
collectieve subject; zinloos, laf, in staat tot onvoorstelbare wreedheden - het subject 
dat geproduceerd werd door een systeem binnen een institutie en dat een precieze functie 
en plaats heeft in die structuur van overheersing op basis van geweld.

Deze hele institutionele set van diverse mechanismen die het systeem schiep en herschiep, 
vanaf diens oorsprong, was er op gericht het soort van maatschappij te vormen waarin de 
weinigen, zeer weinigen, alles hadden en de grote meerderheid, degenen aan de bodem, niets 
hadden, of alleen wat essentieel is om te overleven. Mechanismen die een heel netwerk van 
geweld vormen, waaronder het juridische, culturele, ideologische en economische. Een 
sinister mengsel dat diens reproductie zeker stelde.

Maar het volk was niet en bleef niet passief en onderdanig. Vaak aarzelend, tegelijk 
uitbarstend; een sentiment van rechtvaardigheid en vrijheid die hun dromen voeden. Ze 
zullen nooit de hoop van het volk en de militanten vermoorden. Wat komt is niet eenvoudig, 
maar het eenvoudigste pad is bijna altijd het ergste in deze arena.

Pocho gaf zichzelf volledig over aan de zaak van ware rechtvaardigheid, voor socialisme en 
vrijheid, voor een nieuwe wereld. En Pocho is al degenen die vasthouden aan deze droom en 
strijd. We weten dat er velen waren, met verschillende ideologieen, die zich totaal 
inzetten voor waar ze in geloofden. We kunnen ze niet allemaal noemen, maar we kunnen ze 
omvatten in de namen van enkele strijders, zoals: Leon Duarte, Gerardo Gatti, Elena 
Quinteros, Raul Sendic, Hugo Cores, Idilio de Leon, Nuble Yic, Julio Castro of Santa 
Romero. In de herinnering en de strijd van het alledaagse leven zullen ze altijd aanwezig 
zijn.

Broeder en kameraad Pocho zal altijd aanwezig zijn temidden van onze strijd en onze dromen.

Arriba los que luchan!

Vertaling: Jonathan P., ZACF

Beelden op: http://www.anarkismo.net/article/24613

Orig: (en) Anarkismo.net: Uruguay, Montevideo, words in memory of Alberto "Pocho" Mechoso [ca]
_______________________________________
A - I n f o s  N i e u w s  S e r v i c e
Door, Voor en Over anarchisten
Send news reports to A-infos-nl mailing list
A-infos-nl@ainfos.ca
Subscribe/Unsubscribe http://www.ainfos.ca/cgi-bin/mailman/listinfo/a-infos-nl
Archive http://ainfos.ca/nl