A - I n f o s

a multi-lingual news service by, for, and about anarchists **
News in all languages
Last 30 posts (Homepage) Last two weeks' posts Our archives of old posts

The last 100 posts, according to language
Greek_ 中文 Chinese_ Castellano_ Catalan_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Türkçe_ The.Supplement

The First Few Lines of The Last 10 posts in:
Castellano_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Türkçe_
First few lines of all posts of last 24 hours

Links to indexes of first few lines of all posts of past 30 days | of 2002 | of 2003 | of 2004 | of 2005 | of 2006 | of 2007 | of 2008 | of 2009 | of 2010 | of 2011 | of 2012

Syndication Of A-Infos - including RDF - How to Syndicate A-Infos
Subscribe to the a-infos newsgroups

(gr) Σημειώσεις Σχετικά με την Κρίση και την Επαναστατική Προοπτική

Date Mon, 09 Jul 2012 23:20:31 +1000


Το κείμενο αυτό στάλθηκε πρωτοβουλιακά στο εξωτερικό σαν αποτύπωση κινηματικής εμπειρίας. --- Συγκεκριμένα μοιράστηκε σε εκδηλώσεις στην Γαλλία και στάλθηκε επίσης σε κινηματικά site στην Γερμανία και την Αγγλία. Προφανώς και αποτελεί την άποψη των συγγραφέων του και τίποτα περiσσότερο. --- Με δεδομένο ότι θα βγεί και πιο επικαιροποιημένη εκδοχή του που θα συμπεριλαμβαμβάνει και τις ραγδαίες εξελίξεις μετά τον Μάιο, παρατηρήσεις,σχόλια και σημειώσεις θα συμβάλλουν εκ νέου στην διαμόρφωσή του. Επίσης οποιαδήποτε βοήθεια στην διάδωση του είναι κάτι περοσσότερο από επιθυμητή. Σημειώσεις Σχετικά με την Κρίση και την Επαναστατική Προοπτική

Κάτι σαν Εισαγωγή

ʽʽ Στα δελτία ειδήσεων των 8, η φωνή των καθεστωτικών παπαγάλων έχει χάσει την σιγουριά του παρελθόντος. Οι εθνοπατέρες παρευρίσκονται σε φιέστες, παρελάσεις, εστιατόρια και κεντρικούς δρόμους μόνο εφόσον έχουν σίγουρη οδό διαφυγής σε περίπτωση που χρειαστεί να τρέξουν. Τα supermarket είναι γεμάτα από εμπορεύματα και άδεια από καταναλωτές. Οι άνθρωποι της κυβέρνησης προβάρουν τα χακί, τα στρατιωτιωκά jacket και τα πηλίκια και κάνουν την φωνή τους τσιριχτή και μεταλλική σαν του Μιχαλολιάκου και του Παπαδόπουλου. Οι αριθμοί των αυτοκτονιών εκτινάσσονται. Διάφοροι απίθανοι τύποι το παίζουν πολιτικοί μεσσίες, ιδρύουν κόμματα και μιλάνε πάνω σε τηλεοπτικά καφάσια για την σωτηρία του λαού. Οι δρόμοι της Μητρόπολης γεμίζουν μπάτσους και άστεγους, μπάτσους και απολυμένους, μπάτσους και διαδηλωτές.

Το Κτήνος που μας είχε καταπιεί τόσα χρόνια νοσεί και εγκυμονεί ταυτόχρονα. Παχύσαρκο και γερασμένο αργοπεθαίνει και απειλεί είτε να μας πάρει μαζί του είτε να μας δώσει κληρονομιά στο παιδί που θα γεννήσει. Κάποιο το αγάπησαν και αρνούνται να δουν ότι το τέλος του είναι κοντά , κάποιοι εγκλωβισμένοι τόσα χρόνια στην κοιλιά του δεν φαντάζονται ότι μπορούν να ζήσουν χωρίς αυτό και κάποιοι άλλοι είχαν βολευτεί τόσα χρόνια με την ασφάλεια που τους παρείχε και έχουν τρομοκρατηθεί. Κανείς δεν γνωρίζει τι υπάρχει έξω από την κοιλιά του Κτήνους. Το Κτήνος όμως είτε θα πεθάνει, είτε θα γεννήσει, είτε και τα δύο μαζί, και ετοιμάζεται πυρετωδώς για όλα τα ενδεχόμενα. Τώρα πρέπει να ετοιμαστούμε και εμείς. Και για να έχουμε το πάνω χέρι πρέπει να προλάβουμε να το σκοτώσουμε. Ταυτόχρονα πρέπει να μάθουμε να ζούμε χωρίς αυτό.ʼʼ

Πώς εξελίσσουμε τα προταγματά μας με βάση της σημερινές πραγματικές κοινωνικές σχέσεις.

Έξετάζοντας τα προτάγματα του αναρχικού χώρου της Ελλάδας από τους πρόποδες τις κρίσης μπορούμε να αντιληφθούμε ένα πλήθος προβληματικών που προέκυψαν από τη σχετική αδυναμία προσαρμογής των αναρχικών προταγμάτων στις νέες συνθήκες που υπαγόρευε η Κρίση και την αδυναμία μας να τα εξελίξουμε όταν αυτά εν τέλει υιοθετήθηκαν από μεγάλη μερίδα κόσμου. Πρώτο κόμβικό σημείο παίρνουμε την Εξέγερση του Δεκέμβρη, όπου τα έως τότε εξεγερσιακά, αντικατασταλτικά και αντικαταναλωτικά προτάγματά μας αγκαλιάστηκαν από μια εξαγριωμένη νεολαία και έδωσαν στη μητροπολιτική αυτή εξέγερση καθαρά πολιτικά χαρακτηριστικά, μετέτρεψαν τον συμβολισμό των προηγούμενων χρόνων σε μια εξεγερσιακή καθημερινότητα. Όταν η κρίση όμως σταμάτησε να είναι απλά ένα εργαλείο τρομοκράτησης προς γνώση και συμμόρφωση στην κοινωνική ομαλότητα και έγινε και αυτή καθημερινότητα, βρήκε την πλειοψηφία των αναρχικών πραγματικά απροετοίμαστη, αγκιλωμένη στα αντικατασταλτικά προτάγματα της εποχής της ευημερίας. Ο αναρχικός χώρος στην αρχή της Κρισης διογκωνόταν υπό αυτά τα προτάγματα αδύναμος να διαχύσει σαν τη λύση στην κρίση προτάγματα που έμεναν θαμένα στην συνθηματολογία των προκυρήξεων. Η πυρπόληση μίας τράπεζας και ο θάνατος 4 εργαζομένων της κατα τη διάρκεια της μεγαλύτερης απεργίας μεταπολιτευτικά (τη μέρα που η Ελλάδα έμπαινε στο ΔΝΤ ) σήμανε τη λήξη αυτής της περιόδου, έκανε επιτακτική ανάγκη τον επαναπροσδιορισμό των αναρχικών προταγμάτων και την επίδραση που αυτά πρέπει να έχουν στην κοινωνία.

Μία κατάσταση που σίγουρε έδρασε κατασταλτικά όσο αφορά την παρέμβαση μας στην κοινωνία ήταν ότι ως αναπόσπαστο κομμάτι της επηρεαστήκαμε και εμείς από το λεγόμενο δόγμα του σοκ. Παραμείναμε για αρκετό καιρό απλοί θεατές των γεγονότων χωρίς να δρούμε προωθητικά, συνεχίσαμε να κάνουμε μηχανικά ό,τι κάναμε τα τελευταία χρόνια.

Το Κίνημα των Αγανακτισμένων έσκασε από το πουθενά και μας βρήκε το ίδιο απροετοίμαστους όπως και η Κρίση. Από τη μία μέρα στην άλλη χιλιάδες άτομα συγκεντρώνονταν στις κεντρικές πλατείες των πόλεων, ένα ετερόκλητο πλήθος σε μορφή φιέστας λίγο απολιτίκ, πολύ θεαματική και για κάποιους χωρίς το οποιοδήποτε ψήγμα πολιτικοποίησης. Εκεί βρίσκονται και τα λάθη από τη δική μας πλευρά. Το μεγαλύτερο κομμάτι του χώρου μας προσπάθησε να "κρίνει" σαν ολότητα αυτό το ανομοιογενές πλήθος και να του δώσει χαρακτηριστικά τα οποία ουδεμία σχέση είχαν με κινηματικές διαδικασίες, ενώ για κάποιους από μας ήταν φανερό ότι εκεί μέσα βρισκόταν ένα κομμάτι κόσμου το οποίο ήταν εν δυνάμει επαναστατικό και ψηλαφούσε τις αναρχικές δομές που προτάσαμε τόσα χρόνια: αυτοοργάνωση, αντιεραρχία. Το άλλο λάθος που εκ των υστέρων μπορούμε να εξετάσουμε είναι η αγκίλωση μας στα ζητήματα της βίας και σε ιδεολογικά σχήματα. Δηλαδή, όταν όλος ο κόσμος μιλούσε για ειρηνικές διαδηλώσεις σπεύσαμε να χαρακτηρισουμε ως καταδικασμένο αυτό το "κίνημα" χωρίς να μπορούμε να καταλάβουμε ότι άτομα τα οποία δεν είχαν προϋπάρξει σε διαδικασίες του δρόμου και δεν είχαν επαφή με την επαναστατική βία πέρα από τον παραμορφωτικό φακό των ΜΜΕ δε θα μπορούσαν να υιοθετήσουν αυτό ως ένα από τα πρώτα μέσα του αγώνα τους. Φυσικά αυτό φάνηκε στις πρώτες γενικές απεργίες που καλέστηκαν από "τις πλατείες" με το πρόταγμα του αποκλεισμού της Βουλής, όπου όταν ο κόσμος των πλατειών δέχτηκε την καταστολή του Κράτους απάντησε με αντιβία ή την επικρότησε με κάθε τρόπο. Η αγκίλωση σε ιδεολογικά σχήματα είναι κάτι που μας κράτησε πίσω καθώς έδειξε την αδυναμία συνδιαμόρφωσης με την υπόλοιπη κοινωνία που δεν κατείχε τη δικιά μας "αλήθεια" εξαρχής αλλά την προσέγγιζε χωρίς να της δίνει τις δικές μας πολιτικές ταμπέλες.

Τα θετικά της παρέμβασης μας σε αυτούς τους χώρους ήταν ότι μέσα στις διαδικασίες που κινούνταν θέταμε διαρκώς ζητήματα αντεξουσίας και οριζόντιας οργάνωσης τα οποία ως ένα βαθμό πραγματώθηκαν. Επίσης με το λόγο μας προσπαθήσαμε να διαχύσουμε πιο ριζοσπαστικές ιδέες σε αντιπαραβολή με όσους ήθελαν να μεταμορφώσουν αυτό το κίνημα σε μία ομάδα Πολιτών που απλά ζητούσαν πιο ευνοϊκή διαχείρηση από το Κράτος. Μέσα από τις διαδηλώσεις του καλοκαιριού και κυριώς στην Αθήνα, "νομιμοποιήσαμε" στα μάτια του κόσμου την πολιτική βία και απονομιμοποιήσαμε το καθεστώς που πλέον ήταν για μεγάλη μερίδα κόσμου κάτι σαθρό που πρέπει να ξηλωθεί.

Τέλος, η παρούσία μέρους του αναρχικού χώρου κατάφερε να απομονώσει τα ακροδεξιά στοιχεία που θέλησαν να προσεγγίσουν τις λαϊκες συνελεύσεις, τα οποία ούτως ή άλλως αντιμετωπίστηκαν εχθρικά από το μεγαλύτερο κομμάτι όσων συμμετείχαν ενεργά στις συνελεύσεις αυτές. Βέβαια, η λήξη του κινήματος αυτού έδειξε για άλλη μια φορά την αδυναμία μας να εξελίξουμε τα προτάγματά μας όταν αυτά έχουν ήδη καταφέρει να διαχυθούν στην κοινωνία. Με την απονομιμοποίηση του καθεστώτος στη μεγαλύτερη μάζα του πληθυσμού έχουμε φτάσει πάλι στο σημείο που ο επαναπροσδιορισμός των προταγμάτων μας είναι αναγκαίος. Η έλλειψη του κεντρικών πολιτικών προταγμάτων που θα ξεπερνούν τη συνθηματολογία είναι και πάλι ηχηρή μέσω της απουσίας της γι αυτό και πρέπει να εξετάσουμε από δω και στο εξής την υλική εφαρμογή των προτάσεών μας και για άλλη μια φορά να ξεπεράσουμε τους συμβολισμούς.

Πώς περνάμε από το θεωρητικό επίπεδο στην υλική εφαρμογή των προτάσεων μας, πώς παρεμβαίνουμε σε ήδη υπάρχοντα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα και τις διαδικασίες οργάνωσης της κοινωνίας στη βάση της

Η Κρίση του καπιταλιστικού συστήματος είναι πλέον κάτι χειροπιαστό και δεν είναι είναι απλώς δική μας γνώση. Στο χορό της φτωχοποίησης, της υποβάθμισης του βιοτικού επιπέδου, του τέλους των κοινωνικών παροχών, έχουμε προστεθεί και εμείς και η δυνατότητά μας ή όχι να επιβιώσουμε με πολιτικούς όρους θα κρίνει και την επιβίωση του αναρχικού κινήματος μέσα από την Κρίση. Οι προτάσεις μας προς την κοινωνία πρέπει όχι μόνο να μπορούν να υλοποιηθούν αλλά να είναι και πραγματικότητα στο εσωτερικό μας.

Οι αγροτικές κολλεκτίβες παίρνουν πλέον σάρκα και οστά και εάν δεν απομονωθούν και δε γίνουν απλά ακόμη μία μορφή εργασίας μέσα στον καπιταλισμό αλλά χρησιμοποιηθούν σαν μέσο για τη διάχυση των αναρχικών ιδεών και την απαραίτητη οικονομική ενίσχυση των κινηματικών διαδικασιών, δίνουν το αναγκαίο πολιτικό πρόσημο στην επιβίωση. Το ίδιο ισχύει και για τις καταλήψεις στέγης που έχουν ξεπηδήσει σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Το στοίχημα είναι το πώς αυτά τα εγχειρήματα μπορούν να γίνουν κτήμα της υπόλοιπης κοινωνίας χωρίς εμείς να αποτελέσουμε τον Ρομπέν των Δασών της ελληνικής κοινωνίας , υλοποιώντας δηλαδή το εγχείρημα για εκείνη χωρίς τη δική της συμμετοχή. Σαν παράδειγμα σε αυτό των προβληματισμό έρχεται η εκθετική αύξηση των απαλλοτριώσεων σούπερ μάρκετ από αναρχικές ομάδες και το μοίρασμα των τροφίμων στις λαϊκές αγορές. Αν κατί τέτοιο δεν το αναλύσεις στη σφαίρα του συμβολισμού της επανοικειοποίησης των αγαθών, μήπως εισέρχεται στη σφαίρα της φιλανθρωπίας όσο η υπολοιπή κοινωνία δεν το οικειοποιείται σαν δικό της εργαλείο;

Μία άλλη βέβαιη παραδοχή για την κρίση είναι ότι εφόσον η κοινωνική ομαλότητα καταρρέει όπως τη γνωρίσαμε μέχρι τώρα η κοινωνία θα διαλέγει τη θέση της ανάμεσα στη συλλογικοποίηση και τον κοινωνικό καννιβαλισμό. Σε συνδυασμό τώρα με την απαξίωση των περισσότερων πολιτικών φορέων όπως τους γνωρίζαμε μέχρι σήμερα , θα ξεπηδούν διαρκώς επιτροπές, συλλογικότητες, ομάδες γειτονιών οι οποίες δε θα είναι δημιουργημένες από εμάς και οι οποίες ίσως έχουν κατακερματισμένα ή ρεφορμιστικά αιτήματα. Στο πλαίσιο του ότι δεν παίρνουν ρατσιστικά- καννιβαλιστικά χαρακτηριστικά (πχ ομάδες κρούσης ενάντια στη λαθρομετανάστευση), η παρέμβασή μας σε αυτά είναι απαραίτητη όχι μόνο γιατί τα θέματα τα οποία πραγματεύονται αφορούν και τη δική μας επιβίωση, αλλά για να μπορέσουμε μέσα σε αυτά να "σπείρουμε" τις πιο ριζοσπαστικές εκείνες ιδέες που θα κάνουν οποιοδήποτε ρεφορμιστικό αγώνα να πάρει επαναστατικά χαρακτηριστικά. Τέτοια εγχειρήματα είναι οι συνελεύσεις γειτονιών της πρωτεύουσας, ομάδες που εναντιώνονται στην εκμετάλλευση- καταστροφή του περιβάλλοντος στο βωμό της ανάπτυξης ή της πράσινης οικονομίας, επιτροπές "δεν πληρώνω" για τα διόδια, τα ΜΜΜ και το ηλεκτρικό ρεύμα στα οποία υπάρχει όλο και περισσότερη παρέμβαση του αναρχικού χώρου πανελλαδικά.
Πώς μπορούμε να προσεγγίσουμε όλα τα κοινωνικά πεδία

Έχοντας σαν δεδομένο το ξεφούσκωμα της μεσοαστικής και μικροαστικής τάξης ως άμεσο αποτέλεσμα της καπιταλιστικής Κρίσης, πρέπει να παρακολουθήσουμε και την πορεία που θα διαγράψει αυτό το απαθές, άχρωμο έως τώρα πολιτικό στρώμα. Σίγουρα ένα μεγάλο κομμάτι του φτωχοποιήμενου πλέον μεσαίου στρώματος θα προλεταριοποιηθεί και θα γίνει πιο εύκολα προσεγγίσιμο στους κοινωνικούς αγώνες. Πρέπει όμως να εξετάσουμε και το κομμάτι εκείνο που δεν θα αποκτήσει τη συνείδηση του καταπιεσμένου, αλλά θα αποτελέσει ένα κοινωνικό κομμάτι ΄΄ εκτός΄΄ της κοινωνίας και των αποδεκτών σχέσεων. Απόρροια της ύπαρξης, αλλά κυρίως τις ταχύτατης άυξησης αυτού του κομματιού της κοινωνίας, είναι η ξεκάθαρη μητροπολιτική βία στην Αθήνα . Από αυτόν τον πληθυσμό στελεχώνεται η άγρια νεολαία που σε κάθε ευκαιρία συγκρούεται με τους μπάτσους αλλά και από ένα κομμάτι του φαίνεται να στελεχώνεται και ο συμμορίτικου τύπου ρατσισμός ή φασισμός που στοχοποιεί τους μετανάστες. Η αριστερά στην καλύτερη περίπτωση τους αγνοεί και στη χειρότερη τους καταδικάζει και οι αναρχικοί συμπορεύονται μαζί τους στις συγκρούσεις και μετά ο καθένας παίρνει τον δρόμο του. Η αδυναμία κατανόησης αυτού του κοινωνικού φαινομένου από το επαναστατικό κίνημα δείχνει την αδυναμία κατανόησης συνολικά της νέας κοινωνικής κατάστασης που έχει διαμορφωθεί. Το επαναστατικό κίνημα πρέπει να εντοπίσει αυτές τις πρακτικές, να σταθεί αλληλέγγυο στον κόσμο που τις εφαρμόζει, να επηρεαστεί, να επηρεάσει και να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για την διάχυση τους.

Στο επίπεδο του δρόμου και της σύγκρουσης πρέπει να σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε την μητροπολιτική βια σαν να είναι πολιτική και να προσπαθήσουμε να την πολιτικοποιήσουμε. Να την μπολιάσουμε με όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που κάνουν την κοινωνική σύγκρουση απελευθερωτική και την διαχωρίζουν από την εκτονωτική βία τον γηπέδων. Το επαναστατικό κίνημα πρέπει να οργανώσει την οργή που υπάρχει στη βάση της κοινωνικής πυραμίδας, να της δώσει απελευθερωτικό πρόσημο, να της δώσει σχεδιασμό και προοπτική. Χωρίς αφορισμούς και κατανοώντας ότι απευθύνεται σε κόσμο που δεν έχει να χάσει και πολλά και τρέφει μέσα του αυθεντικό ταξικό μίσος. Κυρίως πρέπει να κατανοήσει ότι όπως σε όλες τις κοινωνικές τάξεις, έτσι και σε αυτή των ʽʼεκτός΄΄ υπάρχουν άτομα με ταξική συνείδηση και άτομα με κανιβαλιστικές λογικές και αυτόν τον διαχωρισμό πρέπει να επιδιώξει και να εντείνει.

Στον βαθμό που πρέπει να παρέμβουμε σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής πρέπει να εξερευνήσουμε όλες τις πτυχές και τα επιπεδά της. Για να γκρεμίσουμε την υπάρχουσα κοινωνική δομή, που έτσι κι ʽαλλιώς καταρρέει, και να μη φέρουμε μια χειρότερη στην θέση της, πρέπει να κατανοήσουμε την κοινωνία όχι για να την αλλάξουμε , αλλά για να αλλάξουμε μαζί της .
Πατριωτισμός σαν εργαλείο του Κράτους

Το κυριότερο επιχείρημα των αφεντικών στην προσπάθεια τους να δικαιολογήσουν την οικονομική λεηλασία είναι η επίκληση στο εθνικό συμφέρον. Ο πατριωτισμός γίνεται εργαλείο στα χέρια των αφεντικών που προσπαθούν να δημιουργήσουν μια επίπλαστη εθνική ταυτότητα στους νεόπτωχους που αναζητούν από κάπου να πιαστούν. Ταυτόχρονα τον επικαλλούνται σαν την νέα θρησκεία για χάριν της οποίας οι πάσης φύσεως σκλάβοι υπομένουν τα μαρτύρια της Κρίσης. Από την άλλη, στο εσωτερικό του κινήματος το κράτος ποντάρει στον πατριωτισμό και στην επινόηση ενός κοινού φαντασιακού σχετικά με αγνούς πατριώτες και προδότες ακριβώς για να διατηρήσει το δικαίωμα να αυτοκαθαρθεί , όταν έρθει η ώρα. Ο ρόλος του πατριωτισμού είναι διπλός αποτελεί το μαστίγιο με το οποίο επιβάλλονται τα αφεντικά και ταυτόχρονα το οδόφραγμα προς την οικοδόμηση της ταξικής συνείδησης.
Η άνοδος της ακροδεξιάς

Είναι γνωστό ότι σε περιόδους οικονομικής Κρίσης το κράτος προκειμένου να επιβιώσει χωρίς την απαραίτητη κοινωνική νομιμοποίηση πριμοδοτεί την άνοδο της ακροδεξιάς, σπέρνοντας φόβο για την ασφάλεια των πολιτών και την έλλειψη κοινωνικής συνοχής που θα επιτευχθεί με την παραχώρηση λίγων ακόμα από τα δημοκρατικά μας δικαιώματα. Το ακροδεξιό κόμμα της Χρυσής Αυγής το δηλώνει. Πρώτα είμαστε Εθνικιστές και μετά Δημοκράτες, δηλαδή όταν το έθνος απειλείται το δημοκρατικό προσωπείο τους πάει περίπατο.

Από την άλλη πλευρά η άνοδος της ακροδεξιάς οφείλεται και στην ακραία προπαγάνδα ενάντια στη "λαθρομετανάστευση", στην οποία οι μειονότητες στοχοποιούνται για όλα τα δεινά της κοινωνίας. Είναι η φορολογία υψηλή; Φταίνε οι μετανάστες που δεν πληρώνουν φόρους! Είναι κακό το σύστημα υγείας; Φταίει που περιθάλπονται τζάμπα οι μετανάστες! Ανεβαίνει η εγκληματικότητα στις μητροπόλεις; Δε φταεί η φτώχεια αλλά ο παραβατικός χαρακτήρας των μεταναστών!

Την ανερχόμενη αυτή απειλή δυστυχώς δεν μπορείς να την νικήσεις μόνο με προπαγάνδα. Η ρητορία αυτή είναι άμυνα του συστήματος συνολικά και φτάνει σε κάθε σπίτι από τα μέσα ενημέρωσης, τα σχολεία και αυτοαναπαράγεται στις οικογένειες και στους χώρους εργασίας. Το κλίμα θα πολώνεται διαρκώς και όλο και περισσότερος κόσμος θα παίρνει τη θέση του στα άκρα. Αυτό που σίγουρα δρα αποτρεπτικά για την άνοδο της ακροδεξιάς είναι η δυναμική παρουσία μας σε όλους τους χώρους και η δημιουργία αναρχικών πυρήνων παντού, σε σχολεία, σε συνελέυσεις γειτονιών, σε χώρους εργασίας, στο δρόμο, στα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα. Είναι δεδομένο ότι όπου δρούμε εμείς αυτοί δεν έχουν χώρο. Στο κάτω κάτω ο εθνικοσοσιαλισμός είναι κάτι το αντιφατικό, είναι σοσιαλισμός για τους λίγους, για τους καθαρόαιμους , και αυτή η αντίφαση σε όσους έχουν ή θα πάρουν αγωνιστικές θέσεις θα γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρη. Σίγουρα από τον πόλεμο ενάντια στην ακροδεξιά δεν πρέπει να λείπει και το στρατιωτικοποιημένο κομμάτι. Η όξυνση της Κρίσης , συσσωρεύει μητροπολιτική βία στα κέντρα των πόλεων που σε πολλές περιπτώσεις θα παίρνει ρατσιστικό χαρακτήρα και πρέπει και αυτή να απαντιέται με τον αντίστοιχο πήχη της βίας από εμάς, άλλωστε και η βία αυτή είναι μια απαραίτητη συνιστώσα της ταξικής πάλης.

Καταστολή του αναρχικού χώρου

Στο βωμό της κοινωνικής συνοχής και της ασφάλειας το Κράτος σίγουρα δε θα επενδύσει μόνο στην άνοδο της ακροδεξιάς, αλλά και στην άγρια καταστολή οποιασδήποτε αντίδρασης επικίνδυνης για το καθεστώς. Στην πρώτη γραμμή αυτών των αντιδράσεων βρίσκεται το αναρχικό κίνημα και ήδη βλέπουμε ότι σαν θέμα η λεγόμενη "τρομοκρατία των κουκουλοφόρων" βρίσκεται από τα πρώτα στην πολιτική ατζέντα όλων των πολιτικών δυνάμεων από τα δεξιά μεχρι τα σοσιαλιστικά και τα αριστερίστικα. Στο προσεχές μέλλον η νομοθεσία της καταστολής θα ενισχύεται και σαν ενδεχόμενο πρέπει να εξεταστεί και η ολική παρανομοποίηση του χώρου με ομαδικές συλλήψεις συντρόφων, σφράγισμα στεκιών και στοχοποίηση αναρχικών εγχειρημάτων. Κάτι τέτοιο ίσως φαντάζει για κάποιους σενάριο επιστημονικής φαντασίας, όμως το ίδιο φάνταζε και η σφοδρότητα αυτής της Κρίσης σε εμάς πριν από χρόνια. Για ένα τέτοιο ενδεχόμενο πρέπει από τώρα, λοιπόν, να αρχίζουμε να εξετάζουμε εκείνες τις δομές που θα μας επιτρέψουν να μεταβούμε στην κατάσταση της δράσης σε συνθήκες παρανομίας.

Η αποτελεσματική αντιπαράθεση με το καθεστώς και πώς ξεπερνάμε το πεδίο των συμβολισμών

Η Κρίση και οι δυναμικές καταστάσεις που δημιουργεί αποτελούν ένα ιστορικών διαστάσεων φαινόμενο που θα αποτελέσει ένα πρόβλημα πολλών συναρτήσεων και εξίσου πολλών λύσεων. Η κατάρρευση των ψευδαισθήσεων και το τέλος της ασφαλούς μικροαστικής ζωής για το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας κινητοποιεί τεράστιες ετερόκλητες μάζες στις γενικές απεργίες και στις λαϊκές συγκεντρώσεις. Από την μια πλευρά αγανακτισμένοι πατριώτες, χρεωκοπημένοι δανειολήπτες και νοικοκυραίοι που διαμαρτύρονται για μισθολογικές μειώσεις και από την άλλη πλευρά φτωχοποιημένοι φοιτητές, νέοι προλετάριοι και εξαθλιωμένοι συνταξιούχοι , αναρχικοί και αριστεροί, μετανάστες και μητροπολιτικά υποκείμενα αποτελούν όλοι ανεξαιρέρως κομμάτια του άγριου πλήθους που συγκροτήται σε τουλάχιστον τρεις περιπτώσεις (5/5/10) , (28-29/6/11) κʼ (12/2/12) και δημιουργεί σημαντικές εξεγερσιακές στιγμές. Μέτα από μια διετία οικονομικής λεηλασίας η όξυνση τόσο της αστυνομική βίας, όσο και της κινηματικής αντιβίας κατέστησαν άχρηστες και ανεφάρμοστες τις πασιφιστικές αντιλήψεις και τις κρατικές τεχνικές ελέγχου. Ο έλεγχος των αντιδράσεων τους καιρούς της Κρίσης πραγματώνεται πλέον σε άλλα επίπεδα.

Εδώ πρέπει να σημειωθεί ένα βασικό στοιχείο της κατάστασης στην Ελλάδα, το γεγονός οτί η πολιτική βία δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει. Ακόμα και στους καιρούς της απόλυτης ομάλης καπιταλιστικής λειτουργίας, οι φοιτητικές ταραχές, οι ένοπλες οργανώσεις και ο Δεκέμβρης του ʼ08 σηματοδότησαν σημαντικές στιγμές που δημιουργούσαν μια κατάσταση ρήξης αντιδιαμετρικά αντίθετη με την διάθεση της κοινωνικής πλειοψηφίας. Αυτός ο κόσμος είναι που με την εμφάνιση της Κρίσης θα αποτελέσει και την συγκρουσιακή εμπροσθοφυλακή του κοινωνικού κινήματος και θα εμποδίσει την ομαλή ενσωμάτωση των αντιδράσεων. Οι αναρχικοί σε όλη αυτή την κατάσταση θα πρωτοστατήσουν σε όλες τις εξεγερσιακές διαδικασίες και σταδιακά θα επιτύχουν μια τέτοια ποιοτική αύξηση της κινηματικής αντιβίας που πλέον θα αποτελούν απλά ένα κομμάτι του κόσμου που συγκρούεται. Ταυτόχρονα η επιτυχημένη στοχοποίηση θεσμών και κτηρίων, οι καταλήψεις υπουργείων και η επιχειρησιακή αναβάθμιση ομάδων που συγκροτούνται κατά την διάρκεια των γενικών απεργιών θα σηματοδοτήσει στιγμιαίες ιστορικά καταστάσεις που μόνο οριακά ήταν διαχειρίσιμες από το κράτος.

Μαζί με την διάχυση των συγκρουσιακών/εξεγερσιακών πρακτικών θα αρχίσουν να διαφαίνονται και τα όρια τους. Η έλλειψη οποιαδήποτε στρατηγικής από ένα κοινωνικό κίνημα που εάν μπορούσε θα συγκρούονταν για πάντα ανεπιτυχώς μπροστά στην βουλή, έρχεται να συμπληρώσει την έλλειψη στρατηγικής του ίδιου του αναρχικού χώρου που σίγουρα δεν είναι προετοιμασμένος για τα επόμενα βήματα. Η εξεγερσιακή λογική της διάχυσης της πολιτικής βίας έμεινε χωρίς περιεχόμενο ακριβώς όταν αυτή η βία διαχύθηκε. Ο χρόνος και ο τόπος της σύγκρουσης έμειναν σταθεροί, ακριβώς όταν και όποτε ορίζει το κράτος , δηλαδή στις πανεργατικές απεργίες, ο ρόλος των οποίων πλέον είναι εξαιρετικά αμφίβολο εάν παραμένει προωθητικός. Η διάρκεια των αντιπαραθέσεων επίσης εγκλωβίστηκε στην μια ή δυο μέρες των απεργιών κανοντάς τες συμβολικές. Η εκτόνωση της κοινωνικής οργής μια ή δύο μέρες κάθε τρείς μήνες αποτελεί την νέα βαλβίδα αποσυμπίεσης προκειμένου το καθεστώς να μην κινδυνεύσει πραγματικά. Και ακριβώς επειδή ο εγκλωβισμός του κινήματος σε μαζικές και θεαματικές πλήν όμως στημένες συγκρούσεις μπορεί ακόμα να αποτελεί μια κίνηση υψηλού ρίσκου για τα αφεντικά, ο επιστημονικός εκφασισμός της καταστολής έρχεται να συμπληρώσει την αντι -- εξεγερτική εκστρατεία.

Οι κάμερες και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι χιλιάδες πλέον μπάτσοι και η απειλή του στρατού δείχνουν ότι από πλευράς τους τα αφεντικά είναι διατεθειμένα να παίξουν τα πάντα. Εάν από την άλλη μεριά εμείς δεν στοχοποιήσουμε ακριβώς στην καρδιά του Κτήνους η ήττα είναι αναπόφευκτη. Οι απεργίες διαρκείας στην παραγωγή και οι καταλήψεις ή καταστροφές τραπεζών και εφοριών, το μπλοκάρισμα λιμανιών, οδικών αρτηριών και αεροδρομίων έτσι ώστε να πάψει η ομαλή ροή εμπορευμάτων , το σαμποτάζ στις δυνάμεις του εχθρού, η μαχητική αυτοάμυνα και οι καταλήψεις στρατηγικών στόχων και κέντρων λήψης αποφάσεων πρέπει να τέθουν στο τραπέζι όσο πιο σύντομα γίνεται. Η πρόταση στην κοινωνία για ολικό μπλοκάρισμα της Οικονομίας σε κάθε ευκαιρία που μας δίνεται και η υπεράσπιση της κίνησης αυτής με όλα τα μέσα αποτελούν τη δικιά μας ευκαιρία για την επαναστατική απόπειρα. Οι συνθήκες είναι πιο ώριμες από ποτέ και εάν δεν το αντιληφθούμε θα μας ξεπεράσουν οι καταστάσεις.

Τα κενά εξουσίας

Μαζί με την έλλειψη στρατηγικής έρχεται και η ανεπάρκεια εκμετάλλευσης των στιγμών αδυναμίας του Κράτους. Οι στιγμές που λόγω αντιφάσεων του πολιτικού συστήματος δημιουργούνται κενά εξουσίας, οι εξεγέρσεις και οι ελεγχόμενες ή άτακτες χρεωκοπίες, σηματοδοτούν μια πρώτης τάξεως αναμέτρηση ανάμεσα στους επαναστάτες και το καθεστώς. Το ζήτημα είναι εάν θα δημιουργηθούν νέες μορφές αντίστασης και οργάνωσης στην κοινωνική βάση που θα καταφέρουν να σταθεροποιηθούν και να σταθεροποιήσουν την νέα κατάσταση ή εάν θα γίνει κοινωνική απαίτηση η αποκατάσταση της Ταξής από την αστυνομία ή το στρατό. Ο σχεδιασμός δράσης σε τέτοιες στιγμές μπορεί να δημιουργήσει πρωτόγνωρες καταστάσεις. Η άμεση επίταξη των αποθηκών τροφίμων για τους χρεωκοπημένους, η δυναμική αντιπαράθεση με τις δυνάμεις της Τάξης και η οργάνωση της επιβίωσης από τις λαικές συνελεύσεις είναι τα πρώτα αναγκαία βήματα για την ηθική απονομιμοποίηση του κράτους. Θα μπορούσε έτσι, έστω και για λίγο, να πραγματοποιηθεί ένας από τους χειρότερους εφιάλτες των αφεντικών, η κάλυψη του κενού εξουσίας από τους ίδιους τους εχθρούς της.

Κάτι σαν επίλογος ( για την επικοινωνία πέρα από το τοπικό επίπεδο)

Η εμφάνιση πολλών εγχειρημάτων με αντεξουσιαστικά/ελευθεριακά χαρακτηριστικά από τη μία δείχνει το δρόμο προς τους αυτοοργανωμένους , ακηδεμόνευτους αγώνες στην κοινωνία, αλλά αντικρίζοντάς τα συνολικά αποτελούν μικρές εστίες αντίστασης, κατακερματισμένες και ασυντόνιστες που χωρίς τις απαραίτητες προσπάθειες θα παραμείνουν αυτό ακριβώς που είναι, μικρές εστίες και όχι μια απειλητική φωτιά για το υπάρχον κοινωνικό σύστημα. Έτσι, λοιπόν, εγείρεται ο προβληματισμός , ναι ή όχι στην κεντρική πολιτική δράση; Η απάντηση σίγουρα δε βρίσκεται σε αυτό το κείμενο καθώς είναι ένα ζήτημα αμφιλεγόμενο το οποίο όμως πιστεύουμε ότι πρεπει να αρχίσει να συζητιέται ξανά πάνω στις αντικειμενικές συνθήκες και όχι πάνω στις ιδεολογικές αγκιλώσεις.

Από μία άλλη οπτική του θέματος, ειδικά στη συγκεκριμένη συγκυρία, που εμφανίζεται έστω και νεφελώδης η επαναστατική προοπτική, η μετάδοση των εμπειριών από το επαναστατικό κίνημα είναι αναγκαία και μπορεί να προσφέρει όχι μόνο υλικό για προβληματισμό, αλλά ιδέες και προτάσεις οι οποίες δεν αποτελούσαν έως τώρα μέρος της πολιτικής μας ατζέντας.

Βαγιάν & ʽʼZʼʼ. Ηράκλειο Κρήτης Ελλάδα Μάιος 2012
_______________________________________________
A-infos-gr mailing list
A-infos-gr@ainfos.ca
http://ainfos.ca/cgi-bin/mailman/listinfo/a-infos-gr

A-Infos Information Center