A - I n f o s
a multi-lingual news service by, for, and about anarchists **

News in all languages
Last 40 posts (Homepage) Last two weeks' posts

The last 100 posts, according to language
Greek_ 中文 Chinese_ Castellano_ Català_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Türkçe_ The.Supplement

The First Few Lines of The Last 10 posts in:
Greek_ 中文 Chinese_ Castellano_ Català_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Türkçe
First few lines of all posts of last 24 hours || of past 30 days | of 2002 | of 2003 | of 2004 | of 2005 | of 2006 | of 2007 | of 2008 | of 2009 | of 2010 | of 2011 | of 2012 | of 2013 | of 2015 | of 2016 | of 2017 | of 2018 | of 2019 | of 2020

Syndication Of A-Infos - including RDF | How to Syndicate A-Infos
Subscribe to the a-infos newsgroups
{Info on A-Infos}

(gr) Διέσεις και εφέσεις

Date Sat, 9 May 2020 17:52:30 +1000



Υπάρχει ένα διαλεκτικό άλμα (ή μια παραδοξότητα) όταν επιχειρείται να τεθούν ταξικά ζητήματα σε μια κοινωνική δραστηριότητα που διατρέχεται από μια εγγενή διαταξικότητα. --- Κατ' αρχάς, για να κατανοήσουμε αμοιβαία περί τίνος πρόκειται, επιβάλλεται μια κοινή συμφωνία σε σχέση με τους ορισμούς. --- Έτσι, κάθε αναφορά στην εργασία (ή στους εργάτες, όπως στην περίπτωση της καμπάνιας “support art workers”) οδηγεί σε έναν απαραίτητο ορισμό της, που είναι «η οποιαδήποτε ανθρώπινη δραστηριότητα μετασχηματίζει τη φύση». --- Στη συνέχεια είναι που τίθενται ζητήματα, όπως η κατοχή -ή μη- των μέσων παραγωγής (παραπέμποντας στην υπόθεση της ταξικότητας – μια έννοια που ακόμη και ο Μαρξ, ωστόσο, δεν έχει ορίσει, παρά το γεγονός ότι πρόκειται για κεντρική έννοια στη θεωρία του) ή η αξία χρήσης των προϊόντων.

Συγκεκριμένα όσον αφορά την “τέχνη”, όπου τα προϊόντα για λόγους “ποιοτικής” διάκρισης ονομάζονται “έργα”, το ζήτημα της αξίας χρήσης παραπέμπει στην κοινωνική αναγκαιότητα ή μη της “αισθητικής”, μια και δεν διακυβεύεται κάποια έννοια υλικής χρηστικότητας. Και φυσικά, το ”έργο” απομακρύνεται από το “προϊόν”, θέλοντας να απομακρυνθεί ακόμη περισσότερο από το “εμπόρευμα” που είναι το «προϊόν που φτιάχνεται για να πουληθεί».

Με δεδομένο ότι η “αισθητική” αποτελεί κλάδο της φιλοσοφίας, κάθε αναφορά στην “τέχνη” ξεφεύγει από τον πραγματισμό της καθημερινότητας και ανάγεται σε χώρους όπως η συνείδηση, η πνευματικότητα και η επιτελεστική “καλλιέργεια”. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, σε διάκριση με άλλες κοινωνικές δραστηριότητες, η “τέχνη” υπόκειται διαρκώς σε μια διαλεκτική σχέση τόσο με την ιστορική συγκυρία όσο και με τα υπαρξιακά διακυβεύματα. Από αυτή τη σχέση προκύπτει και ο διαρκής (επανα)προσδιορισμός της “καλλιέπειας” ενός “έργου τέχνης”. Το συνθετικό “καλλι-” είναι αυτό που διαχωρίζει με καθαρά υποκειμενικούς όρους ή επιμελημένα και κατευθυνόμενα “αντικειμενικό” τρόπο τις διαφορές αξίας στο πλαίσιο αυτής της δραστηριότητας.

Αυτή η “αντικειμενική αισθητική” ήταν και είναι πάντα το πεδίο όπου εμφανίζονται οι εξουσίες για να το συγκροτούν σύμφωνα με τα συμφέροντα και τα προνόμιά τους. Κι αυτό, για όσους και όσες διεκδικούν την απελευθέρωση των ανθρώπινων δραστηριοτήτων πέρα και έξω από τα πλαίσια των εξουσιών, ήταν, είναι και θα είναι πάντα ένα πεδίο τριβής κι όχι πεδίο καταφατικών συναινέσεων.

Ωστόσο, αναπόφευκτα, η σχέση αυτή διαμεσολαβείται από τα σώματα των “καλλιτεχνών”, που πρέπει να αντιμετωπίσουν τον πραγματισμό της καθημερινής επιβίωσης. Υπάρχουν ανάμεσά τους αυτοί που καταφάσκουν όχι μόνο στην θεσμισμένη εξουσία (στην οποία, εξάλλου, καταφάσκουν σχεδόν όλοι και όλες εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων που… δεν καταφέρνουν να καταργήσουν τον κανόνα) αλλά και στις επιλογές συγκεκριμένων ομάδων μεγάλων συμφερόντων, ως «πολιτιστικοί» τους πρεσβευτές, οι οποίοι αποτελούν μέρος της αστικής ή μεγαλοαστικής τάξης. Το έργο των συγκεκριμένων ξεφεύγει από την πνευματική λειτουργικότητα της “καλλιτεχνίας” και επικοινωνεί, μέχρι του βαθμού επιβεβαίωσης, με την συνειδητή σύνδεση των συμφερόντων και των προνομίων της τάξης τους. Μέσα από πολλές ενδιάμεσες αποχρώσεις, που περιλαμβάνουν μεγαλοεργολάβους και μικροεργολάβους των projects, η πυραμίδα της ενδοταξικής διάρθρωσης του χώρου του Θεάματος καταλήγει στη βάση της, στους “εργάτες”, δηλαδή βοηθούς κάθε είδους, απλήρωτους, ανασφάλιστους ηθοποιούς, μουσικούς του μεροκάματου, τεχνικούς, χειρώνακτες, κ.α. Θεωρούμε ότι η αναλογία αυτής της πυραμίδας είναι, ποιοτικά και ποσοτικά, ακριβώς ίδια με την πυραμίδα της ταξικής διάρθρωσης του ελληνικού, στο προκείμενο, κοινωνικού σχηματισμού.

Εδώ και πάρα πολλά χρόνια, η συγκρότηση συλλογικής συνείδησης στον “χώρο του Θεάματος” δεν αντιμετώπιζε και δεν αντιμετωπίζει αυτήν, μόνο, την αξεπέραστη αγκύλωση της ενδοταξικής διάρθρωσής της, αλλά και την, παρεπόμενα, επιμελημένη αποφυγή ενός σαφούς προσδιορισμού του κοινωνικού ρόλου της “τέχνης” ως κοινωνικής δραστηριότητας. Διεκδικήθηκε και κατοχυρώθηκε στην κοινωνική συνείδηση από τον χώρο του Θεάματος μια ιδιότυπη ασυλία που έφερνε πάντα σε πρώτο πλάνο την αισθητική έκφραση, την υψηλή ενασχόληση, την πνευματική υφή, τα συνειδησιακά διακυβεύματα που διαπραγματεύεται αυτός ο χώρος σε διάκριση με τα άλλα “επαγγέλματα”. Το μότο «ηθοποιός σημαίνει φως, νερό, τηλέφωνο» που αποπειράθηκε να γειώσει την πνευματική απογείωση του αντίστοιχου «ηθοποιός σημαίνει φως» αντιμετωπίστηκε ως ένα κατευθυνόμενο συνδικαλιστικό αίτημα που “πολιτικοποιεί”, “κομματικοποιεί” και, εντέλει, εκχυδαΐζει και αποπνευματικοποιεί τον “κλάδο”.

Εν μέσω καραντίνας προέκυψε μια μορφή επιβίωσης του “κοινού” έναντι της επιβίωσης των καλλιτεχνών, δεδομένου ότι το “κοινό” κατανάλωσε το “καλλιτεχνικό έργο” χωρίς να υποστηρίζει τους δημιουργούς του. Η υλικότητα των σωμάτων των “καλλιτεχνών”, τα δικαιώματά τους και οι όροι επιβίωσής τους πέρασαν από την ασυλία όπου πάντα βρίσκονταν στην κοινωνική συνείδηση, σε μια κατάσταση εξαίρεσης με υλικούς όρους από τις επιλογές της εξουσίας. Η κοινωνική ασυλία μετατράπηκε από την εξουσία σε κατάσταση εξαίρεσης.

Κι από εδώ προκύπτει η απεύθυνση των “καλλιτεχνών” αφενός προς την εξουσία για να ακυρωθεί η κατάσταση εξαίρεσής τους, αφετέρου προς την κοινωνία για την αλληλεγγύη. Η συγκρότηση του συλλογικού τους υποκειμένου (#supportartworkers), δεν είναι, προφανώς, οι αποψιλωμένοι συλλογικοί τους φορείς, αλλά μια πρωτοβουλία που θέτει το αίτημα κρατικής οικονομικής υποστήριξης με, αναπόφευκτη εννοείται, την αναπαραγωγή όλων των αμφιλογιών και αμφισημιών που διατρέχουν την ταξική πυραμίδα του “χώρου του Θεάματος”.

Αυτή η αμφισημία είναι που έχει οδηγήσει, αντίστοιχα, στην κατασκευή μηνυμάτων και δράσεων που την αποτυπώνουν, είτε ενσωματώνοντας (και πάλι αναπόφευκτα) μεγαλοεργολάβους σε ένα κοινό αίτημα, είτε αποκλείοντας την πρόσβαση του κοινού τους στα διαδικτυακά τους project. Πρόκειται για έναν αποκλεισμό που έχει τα χαρακτηριστικά απεργίας σε τριτογενή τομέα, όπου κάθε μεν πελάτης είναι και αφεντικό, χωρίς ωστόσο, να υπάρχει κανένα απολύτως κόστος σε κανένα αφεντικό πλην του ίδιου του κοινού που υποβιβάζεται σε πελάτης.

Φυσικά και το αίτημα για κρατική ενίσχυση είναι δίκαιο και υποστηρίξιμο, αυτό καθαυτό, στο πλαίσιο ακύρωσης κάθε καθεστώτος εξαίρεσης οποιουδήποτε εκμεταλλευόμενου. Τα ζητήματα, ωστόσο, του τρόπου με το οποίο επιστρατεύονται έννοιες όπως “εργάτες” και “ταξική συνείδηση” σε έναν χώρο που από καταβολής του αρνείται να τα οργανώσει και να τα αντιμετωπίσει συλλογικά είναι επικίνδυνα ανοιχτά. Επικίνδυνα γιατί, σε αντίθεση με άλλους εργασιακούς χώρους, εδώ έχουμε να κάνουμε με μια απαξίωση των ταξικών διαφορών εν ονόματι μιας επιμελημένης φιλοσοφικής ασάφειας γύρω από την διαχείριση της “αισθητικής” στο πλαίσιο της καθημερινής ζωής.

αφανής κοινότητα

http://detefabula.net/dieseis-kai-efeseis/
_______________________________________________
A-infos-gr mailing list
A-infos-gr@ainfos.ca
http://ainfos.ca/mailman/listinfo/a-infos-gr
A-Infos Information Center