A - I n f o s
a multi-lingual news service by, for, and about anarchists **

News in all languages
Last 40 posts (Homepage) Last two weeks' posts

The last 100 posts, according to language
Greek_ 中文 Chinese_ Castellano_ Català_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Trk�_ The.Supplement

The First Few Lines of The Last 10 posts in:
Greek_ 中文 Chinese_ Castellano_ Català_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Trk�
First few lines of all posts of last 24 hours || of past 30 days | of 2002 | of 2003 | of 2004 | of 2005 | of 2006 | of 2007 | of 2008 | of 2009 | of 2010 | of 2011

Syndication Of A-Infos - including RDF | How to Syndicate A-Infos
Subscribe to the a-infos newsgroups
{Info on A-Infos}

(nl) Anarkismo.net: De Libische Volkscomite's zouden de basis van een nieuw leven moeten zijn, niet alleen maar een overgangsmaatregel door Jose Antonio Gutierrez D. [ca, it, en]

Date Tue, 15 Mar 2011 13:29:03 +0200


Interview met Mazen Kamalmaz ---- De strijd van het Libische volk krijgt, als onderdeel van de golf van volksrebellie die zich als vuur in de hele Arabische wereld verspreidt, een echt dramatische wending, waarbij het volk vooruitgang boekt met diens strijd tegen een regime dat er met alle noodzakelijke middelen op gebrand is om aan de macht te blijven. ---- Kadafi was, ondanks zijn verleden als een doorn in het oog van de VS, een sleutel bondgenoot geworden in hun Oorlog tegen Terreur, zoals werd bewezen door de late en slordige reactie van de VS op de gebeurtenissen die zich in Libie ontvouwden en de late opschorting door de EU van hun aanzienlijke wapenhandel met het Libische regime. Terwijl de VS en de Westerse machten, vanwege publiek imago doelen, herontdekten dat ze Kadafi eigenlijk niet mochten (na een decennium van vriendschappelijke betrekkingen), zijn
gesprekken begonnen over een mogelijke interventie en fregatten van de VS
zijn verplaatst naar wateren dichtbij de Libische kust. Het gevolg van zo'n
vooruitzicht zou op zijn minst verschrikkelijk zijn.
Ondertussen onderzoeken de VS en hun Westerse bondgenoten de wijze om zeker
te stellen dat de opstand van de Libische en Arabische massa's niet omslaat
in revolutionaire termen, evenals zeker te stellen dat hun economische en
strategische belangen in het post-Kadafi scenario op de best mogelijke wijze
worden gediend.

Om beter te begrijpen wat daar gaande is hielden we op 27 februari nog een
dialoog met onze vriend en kameraad, de Syrische anarchist Mazen Kamalmaz,
die werkt op het revolutionaire blog http://www.ahewar.org/m.asp?i=1385.

Jose Antonio Gutierrez D.
3 maart 2011

Wat gebeurt er eigenlijk in Libie en de rest van de Arabische wereld?

Het is een revolutie. Na 42 jaar te zijn bestuurd door het Kadafi regime
gingen de massa's de straat op. Het erge hier is dat de revolutie, die ook
bestaat uit verschillende stammen uit de westerse en midden gedeelten van
Libie, vanwege de brutale repressie door het regime alleen in het oostelijke
deel succesvol was. Spoedig kwamen de krachten van het regime de
verrassingsfactor te boven en sloegen de opstand in Tripoli, de hoofdstad,
en de rest van Libie door extreem en brutaal geweld neer. De massa's
probeerden afgelopen vrijdag opnieuw de straat op te gaan, wat echt een dag
van woedende protesten was in veel Arabische landen en steden, maar ze
konden de krachten van het regime niet aan. Nu is er een status quo tussen
de twee machten, die van het volk en die van het regime, hoewel beide
opnieuw proberen momentum te winnen.
Naast Libie staat Jemen nu al weken in brand. In dit land zijn er veel
stammen en sektarische minderheden, naast het conflict tussen het regerende
noorden en het gemarginaliseerde zuiden dat autonomie eist. Studenten en
scholieren zouden, met hun volledige toewijding voor vrijheid voor allen en
hun bereidheid zich voor die zaak op te offeren, alle facties van de natie
bijeen kunnen brengen rond het doel van het verwijderen van de dictatuur
daar.
Afgelopen vrijdag was het ook in Irak heet, waar duizenden Irakese jongeren,
zowel met een Soennitische als een Sji'itische achtergrond - die enkele
jaren geleden nog dichtbij een burgeroorlog waren - de straat op gingen om
weer te protesteren tegen de pro-Amerikaanse regering. Politieagenten
gebruikten de zelfde repressieve maatregelen als elders, wat de dood van wat
van de activisten veroorzaakte.
Het Sultanaat van Oman sloot zich nu bij de rest van de opstandige landen
aan, de jeugd daar ging de straat op, net als overal elders roepend om
banen, meer vrijheid en fatsoenlijke levensomstandigheden.
Velen zien Kadafi nog steeds als een socialist en een anti-imperialist . is
dit waar?

Dit is een zeer misleidende uitspraak van autoritair links, en nu nog steeds
levend. En dit is, gedeeltelijk, te wijten aan de heropleving van dit
autoritaire links door figuren zoals Chavez.
We moeten in gedachten houden dat de verhoudingen van Kadafi's regime met de
belangrijkste Westerse machten na 2003 aanzienlijk verbeterden en nadat de
Libische dictator zijn nucleaire programma op gaf, de toenmalige minister
van buitenlandse zaken van de VS Condoleeza Rice sprak zich uit voor stappen
als een model van het herstellen van normale betrekkingen tussen de VS en de
Derde Wereld staten, waaronder de staten die door de VS waren gebrandmerkt
als schurken staten. Dit maakte voor Berlusconi, Blair en Sarkozy de weg
vrij om Libie te bezoeken, om multi-miljard contracten, waaronder
wapenhandel, te ondertekenen met Westerse bedrijven. Dit leidde er toe dat
Kadafi een G8 bijeenkomst bijwoonde, waar hij Obama ontmoette. Zoals in de
gevallen van Ben Ali en Mubarak negeerden de grote kapitalistische machten
eenvoudigweg de mensenrechten schendingen van het Kadafi regime tegen zijn
eigen volk. Zelfs toen Kadafi zichzelf lang geleden een anti-imperialist
noemde was dit slechts een lippendienst, terwijl hij als een autoritair
type, zich bezig hield met triviale terroristische daden die nooit waren
bedoeld om de libertaire doelen van de slachtoffers van het imperialisme te
ondersteunen.
We moeten een onderscheid maken tussen anti-Amerikaans, anti-kapitalistisch
zijn en een echte socialist zijn, aangezien er veel anti-Amerikaanse mensen
zijn die net zo autoritair en repressief zijn als het systeem van wereldwijd
fascisme van de bedrijven of de pro-Amerikaanse regimes. Hier moeten we het
Stalinisme in gedachten houden. Kadafi zelf kwam aan de macht toen het
Arabische nationalisme op diens hoogtepunt was, dat alleen in retoriek
anti-imperialistisch was, terwijl het Arabische landen van de ene nederlaag
in de andere nederlaag bracht, in al diens confrontaties met het
imperialisme en diens belangrijkste locale agent, Israel. De laatste
nederlaag was die in 2003 in Irak. Na de nederlaag van Egypte, Syrie en
Jordanie tegen Israel in 1967 kwamen veel linkse mensen tot de conclusie dat
de repressie en diens uitbuitende aard van de regimes verantwoordelijk waren
voor die nederlaag. Het volgende jaar begonnen de Egyptische jongeren en
studenten met hun demonstraties tegen het Nasser regime, die een libertaire
aard hadden. Feit is dat Egypte onder Nasser, Irak onder Saddam en Syrie
onder Assad slechts voorbeelden waren van bureaucratisch staatskapitalisme,
namelijk regimes die hun eigen volk onderdrukken en uitbuiten.
Wat is de rol geweest van de VS en de EU in deze crisis? Het is bekend dat
Kadafi de laatste tijd goeie relaties met ze had .
In de Koude Oorlog voerden de beide repressieve supermachten, de VS en de
USSR, een dubbel spel uit: ze onderdrukten volkeren in hun dominante sfeer
en "ondersteunden" de strijd van volkeren voor vrijheid in de sfeer die werd
overheerst door de tegenstander. Aldus steunde de Sovjet Unie de strijd van
het Vietnamese volk tegen Amerikaanse interventie en de Cubaanse revolutie,
evenals andere vormen van rebellie in Zuid Amerika en plekken die onder door
de VS gesteunde dictaturen zaten. Aan de andere kant ondersteunden de VS en
het kapitalistische blok de golf van opstanden in Oost Europa e.d. Dit
dubbele spel wordt tot nu toe nog steeds gespeeld. De VS zijn gereed en
bereid zulke vormen van rebellie in bijvoorbeeld Iran te steunen, maar
nooit, nooit bijvoorbeeld in Saoedi Arabie. In Irak hielp de regering Bush
Saddam om zijn macht te herwinnen, na zijn nederlaag in de eerste Golf
Oorlog in 1991, terwijl hij te maken had met een massieve volksrevolutie en
slechts een klein deel van Irak onder zijn macht viel. Ze wilden hem omver
werpen als het eenvoudiger zou lijken te zijn, en als het diens regionale
overheersing niet in gevaar zou brengen.
Maar er gebeuren steeds dingen, soms tegen de wil van de VS, zoals in Egypte
en Tunesie gebeurde. Ondanks al hun beste inspanningen om Ben Ali en Mubarak
aan de macht te houden schiepen de massa's daar een nieuwe werkelijkheid, en
de VS proberen zich er aan aan te passen. In Libie ziet het er wat anders
uit. De VS zien er nu uit als een roofdier, aangezien Kadafi's regime heel
zwak lijkt te zijn en zo wordt gehaat door zijn eigen volk, en bovenal omdat
het Libische territorium vol zit met olie, het ziet er uit als een heel
gemakkelijk en groot doelwit. Daarnaast kan dit de voornaamste ondersteuner
van dictaturen in onze regio, de VS, helpen zich voor te doen als een
vrijheidsstrijder die een hulpeloze natie van diens bloedige dictator af
helpt, een dictator die tot recentelijk als een nieuwe vriend werd gezien.
Het erge er aan is dat een roofdier gemakkelijke doelen niet kan weerstaan,
ondanks alle pijnlijke ervaringen uit het verleden. Iets belangrijks aan dit
mogelijke plan van de VS is dat niemand in Libie nu, noch de opstandige
massa's, noch zelfs de Libische oppositie die in het Westen zit, enige
buitenlandse militaire interventie accepteert.
Natuurlijk zou dit een klap zijn voor de hele strijd van de Libische natie,
niet alleen zou het diens onafhankelijke strijd voor diens vrijheid
beschadigen, maar het zou ook diens toekomst bedreigen. De Libiers zijn
dicht bij het omver werpen van het regime en het herwinnen van het bezit van
hun olie en hun leven, ik denk niet dat ze, in ieder geval de meesten van
hen, gereed zijn op te offeren wat ze tot nu toe wonnen, ten gunste van een
gemakkelijke overwinning die geen overwinning is.
Wat is de aard van de burgerlijk-militaire regering die vandaag in Benghazi
is uitgeroepen?

Nog steeds zijn er in de bevrijde gebieden geen duidelijke statelijke
instituties. Sommigen proberen hun elite leiderschap te installeren, maar
tot nu toe is dit nog niet succesvol.
Recentelijk begonnen Amerikaanse en pro-Amerikaanse Arabische pers te praten
over een overgangsraad in Benghazi, geleid door een ex-minister van Kadafi's
kabinet, alleen om een mogelijke VS interventie te verwelkomen. Naast deze
zogenaamde interimraad accepteert geen enkele kracht of groep in de bevrijde
gebieden zo'n interventie, of vraagt het om zo'n interventie.

Wat is de rol van de Libische Volkscomite's? Scheppen de massa's hun eigen
middelen voor directe democratie?
In feite werden deze comite's overal in de Arabische wereld onderdeel van
iedere revolutie. Ik accepteer dat dit goede voorbeelden van directe
democratie zijn, alle bevrijde gebieden worden nu op deze manier bestuurd,
zoals het geval was na de val van het Ben Ali regime in Tunesie en nadat
Mubarak zijn veiligheidskrachten opdracht had gegeven de weg vrij te maken
voor schurken, om overal te roven om de opstandige massa's te intimideren.
Wat nu nodig is, is om dit tot een levenswijze te maken, niet slechts een
overgangsmaatregel: dit moet ons bericht aan de massa's zijn.
Vlaggen van de monarchie werden getoond . Zie je het spectrum van een
terugkeer van het oude regime van Idris?

Om de waarheid te zeggen: alles kan gebeuren. Ik denk dat de opstandige
Libiers zelf geen duidelijk idee hebben door wie en hoe dit land moet worden
bestuurd nadat ze er in zijn geslaagd Kadafi omver te werpen. Ze moeten op
hun wijze leren. Wat ik voel is dat dit niet zo gauw zal gebeuren, dat ze
zich nooit gemakkelijk zullen onderwerpen aan enig nieuw regime. Ze moeten
hun kracht leren kennen en dit is ze niet gemakkelijk meer af te nemen.
Wat is het onmiddellijke vooruitzicht voor deze opstand?

Het hangt er van af. De veldslag tegen de dictatuur is niet voorbij, nog
niet gewonnen. Maar we moeten ons het hoge potentieel realiseren dat er is.
De overwinning van de revolutie zal een groot verschil maken in de regio. We
moeten in gedachten houden dat de nieuwe wereldorde hier voor de eerste keer
werd uitgeroepen en doorgevoerd tijdens de 1990-1991 Golf crisis. Deze regio
verving, sindsdien, Zuid Amerika als de achtertuin van Washington. Bovenop
wat al is gebeurd in Tunesie en Egypte zullen de veranderingen diep en
blijvend zijn. Zoals altijd zijn er twee hoofd mogelijkheden, het
installeren van een nieuw elite regime, of dat de massa's een werkelijk
vrije maatschappij zouden kunnen vestigen, georganiseerd op basis van het
model van deze volkscomite's die het volk zelf in de hitte van de strijd
heeft geschapen.
-------------------------------
Orig: (en) Anarkismo.net: The Libyan People's Committees should be the
foundation of a new life, not just an interim measure by Jose Antonio
Gutierrez D. [ca,it].
_______________________________________
A - I n f o s N i e u w s S e r v i c e
Door, Voor en Over anarchisten
Send news reports to A-infos-nl mailing list
A-infos-nl@ainfos.ca
Subscribe/Unsubscribe http://www.ainfos.ca/cgi-bin/mailman/listinfo/a-infos-nl
Archive http://ainfos.ca/nl


A-Infos Information Center