A - I n f o s
a multi-lingual news service by, for, and about anarchists **

News in all languages
Last 40 posts (Homepage) Last two weeks' posts

The last 100 posts, according to language
Castellano_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Trk�_ The.Supplement

The First Few Lines of The Last 10 posts in:
Castellano_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Trk�
First few lines of all posts of last 24 hours || of past 30 days | of 2002 | of 2003 | of 2004 | of 2005 | of 2006 | of 2007 | of 2008 | of 2009

Syndication Of A-Infos - including RDF | How to Syndicate A-Infos
Subscribe to the a-infos newsgroups
{Info on A-Infos}

(gr) Η Ευρωπαϊκή Ένωση

Date Sun, 14 Feb 2010 21:15:13 +1100


Επίσημο κείμενο του συνεδρίου των ευρωπαϊκών οργανώσεων που συμμετέχουν στο http://www.anarkismo.net --- Η Συνθήκη της Λισαβόνας τέθηκε σε ισχύ πριν από ένα χρόνο, με την παγκόσμια οικονομική κρίση να βρίσκεται στο αποκορύφωμά της. --- Η Συνθήκη αυτή παρέχει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή "απόλυτη εξουσία" όσον αφορά την έκδοση οδηγιών για την εξασφάλιση της «ανταγωνιστικής πρόσβασης των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων στις αγορές του κόσμου και την επιχειρησιακή ασφάλεια στο εσωτερικό τους". --- Επιπλέον, όσον αφορά τη Δικαιοσύνη εγγυάται μόνο μία ελευθερία, την ελευθερία της αγοράς και της προάσπισης του ελεύθερου ανταγωνισμού ως προϋπόθεση για την "απελευθέρωση" του εργατικού δυναμικού, της κοινωνίας και του περιβάλλοντος των 27 Κρατών-μελών.

Η νέα Συνθήκη φέρνει την προοπτική της αναβάθμισης του συνόλου του παραγωγικού συστήματος, υπηρετώντας το με την πλήρη του έννοια, κάτι που θα επιτρέψει την πρακτική εφαρμογή της οδηγίας Bolkestein, που ανοίγει την "πόρτα στην πλήρη ιδιωτικοποίηση της υγειονομικής περίθαλψης, της εκπαίδευσης, της ύδρευσης και των συντάξεων".


Η εν λόγω στρατηγική δεν λαμβάνει υπόψη της τις καταστροφές που προκαλούνται από τη σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση και σαρώνει με την εφαρμογή της δημόσιες υπηρεσίες (υγεία, μεταφορές, εκπαίδευση, ύδρευση, στέγαση), τόσο σε συμβολικό επίπεδο όσο και σε πραγματικό επίπεδο. Εισάγει την αγορά ως μέσο παραχώρησης («υπηρεσίες γενικού συμφέροντος») και ικανοποίησης (κάποιος που αποταμιεύει μπορεί να αποκτήσει πρόσβαση σε ιδιωτική υγειονομική περίθαλψη, ολοκληρωμένη σύνταξη, κλπ.). Αυτή είναι η Ευρώπη που, από την 1η Ιανουαρίου 2009, απαγορεύει στα Κράτη-μέλη της να υιοθετούν φορολογικές πολιτικές αναδιανομής του πλούτου, των δημόσιων δαπανών, της κοινωνικής προστασίας και των κοινωνικών παροχών, ενώ εξασφαλίζει συγχρόνως τη δημιουργία φορολογικών "παραδείσων".


Φυσικά, τα πρώτα θύματα των εν λόγω πολιτικών είναι γυναίκες, οι οποίες ανακαλύπτουν πολύ συχνά ότι πρέπει να αγωνίζονται σκληρά και μόνες, στο καθημερινό τους καθήκον της παροχής φροντίδας (στα παιδιά, τους γονείς, τα μέλη της οικογένειας). Αυτό γίνεται ιδιαίτερα αισθητό σε ορισμένες χώρες, όπου, χωρίς καμία κοινωνική βοήθεια, οι γυναίκες πρέπει ακόμα και να παραιτούνται από την εργασία τους ια την εκπλήρωση αυτοήυ του καθήκοντος.


Στην κατάσταση αυτή, η αγορά εργασίας και οι συναφείς πολιτικές επιλογές είναι φυσικό να διέπονται μόνο από τους χρυσούς κανόνες του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού: δωρεάν απορρύθμιση (ευελιξία) και συνολική, διαδεδομένη αναβάθμιση του εργατικού δυναμικού (φυσικά συνοδευόμενη από την άρση των κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων).


Σε μια Ευρώπη που μεγαλώνει μαζί με την παγκόσμια κρίση, αυτό σημαίνει μόνο δύο πράγματα: τη χρήση του κοινωνικού dumping και την απόρριψη του δικαιώματος της απεργίας για εκείνους που ζητούν ισότητα στις συνθήκες εργασίας σε εταιρείες που έχουν μεταφερθεί αλλού, όλα στο όνομα του κοινωνικού ανταγωνισμού και της οικονομίας της αγοράς.


Από την εποχή της συμφωνίας του 2007 για την ευελιξία με ασφάλεια και την ευελιξία για τις επιχειρήσεις να διαχειρίζονται οι ίδιες το εργατικό τους δυναμικό, όλα αυτά ήδη σημαίνουν στην πραγματικότητα πλήρη ελευθερία οργάνωσης της εργασίας, η οποία την ίδια στιγμή υποτίθεται ότι έχει ως προφανή στόχο τη διασφάλιση της ασφάλειας των εργαζομένων, με όλη την αναγκαία προσαρμοστικότητα που ζητείται από αυτούς, το να αλλάζουν δηλαδήσυνεχώς θέσεις εργασίας ή/και να βρίσκονται σε μεγάλες περιόδους υπό συνεχή κατάρτιση.


Έτσι, σε μια αγορά εργασίαςπου έχει ήδη πληγεί από την κρίση, βλέπουμε μια αναθέρμανση της ανταγωνιστικότητας ως σύνθημα, κάτι που με τη σειρά του δεν επιφέρει μόνο κοινωνικό dumping και, επομένως, ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών που είναι απαραίτητες για τον πληθυσμό, αλλά ακόμα και μια προσπάθεια μείωσης του κόστους εργασίας με μέτρα που συνδέονται με την πολιτική εκείνη που αυξάνει την ευελιξία και την κινητικότητα του εργατικού δυναμικού καθώς και την ικανότητα προσαρμογής.


Οι Γερμανία, Γαλλία και Ιταλία - χώρες που κάποτε θεωρούνταν "ισχυρές" στον τομέα της κοινωνικής ασφάλισης και "σκληρές" στον τομέα των δικαιωμάτων των εργαζομένων -- έχουν ήδη αναμορφώσει την εσωτερική αγορά εργασίας, φθάνοντας στο επίπεδο της Ισπανίας, της Ιρλανδίας και του Ηνωμένου Βασιλείου σε τομείς όπως επιδόματα ανεργίας, λιγότερα μέτρα προστασία από απόλυση, αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης, ευέλικτες συμβάσεις, εξασθένηση δικτύων κοινωνικής ασφάλειας κλπ.


Η μεταναστευτική πολιτική της Ε.Ε. επηρεάζεται, επίσης, από τη λογική της αγοράς και ασκείται με διπλά μέτρα και σταθμά: από τη μία πλευρά, υπάρχει ανάγκη εργατικού δυναμικού αποτελούμενου από μη-πολίτες της Ε.Ε. λόγω της γήρανσης της ευρωπαϊκής εργατικής τάξης (αυτό το εργατικό δυναμικό είναι αναγκαίο και επαρκές για να εξασφαλίσει το είδος της περιστασιακής εργασίας που απαιτείται από τον ανταγωνισμό) και, από την άλλη, υπάρχουν πολιτικές που αρνούνται το δικαίωμα της απόκτησης ιθαγένειας, που τροφοδοτούν τον ρατσισμό κατηγορώντας τους μετανάστες για παρανομίες, που χρησιμοποιεί την καταστολή και τον έλεγχο προκειμένου να δοθεί στήριξη στις άνισες, επιθετικές και εκμεταλλευτικές σχέσεις μεταξύ Βορρά και Νότου, ειδικά στην επηρεασμένη από την Ευρώπη περιοχή της Μεσογείου.


Για τους Ευρωπαίους και τους μετανάστες εργαζόμενους, η ευελιξία στην πράξη σημαίνει διάθεση εργασίας με βάση τις ανάγκες της παραγωγής. Για τις επιχειρήσεις που βρίσκονται σε περίοδο κρίσης, όταν εκατομμύρια θέσεις εργασίας θα απολυθούν, τίποτα δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερο απʼ όλο αυτό. Έτσι η αγορά εργασίας γίνεται ένας τυχαίος μηχανισμός που δρα και κινείται ωστόσο, με βάση τους διάφορους κανόνες (νόμους, εκτελεστικές εντολές, ad hoc νομικές αποφάσεις, οδηγίες, κ.λπ.) καθώς και από τους θεσμούς, προκειμένου να αποφευχθεί η αντιμετώπιση κάθε μορφής κοινωνικής σύγκρουσης.


Ακολουθώντας αυτό το αποσπασματικό κοινωνικό και οικονομικό μοντέλο, οι κοινωνικοί και εργατικοί αγώνες έχουν κατακερματισθεί σε χίλια κομμάτια, χάνοντας έτσι όλη την αποτελεσματικότητά τους. Πρέπει να δούμε μια ανασύσταση των δικαιωμάτων και των άμεσων συμφερόντων των εργαζομένων και των πολιτών σε ένα νέο ενιαίο και βιομηχανικό σχεδιασμό και οργάνωση όλης της αμειβόμενης εργασίας.


Πρέπει να εναντιωθούμε στη λογική του κατακερματισμού και της ευελιξίας που αποτελούν τα κοινωνικά και παραγωγικά μοντέλα του καπιταλισμού και να αγωνιστούμε αποφασιστικά για τα δικαιώματα όλων, ανδρών και γυναικών, για τα εργατικά, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματά τους.


Πρέπει να εξαλείψουμε τα οικονομικά, πολιτικά και άλλα εμπόδια που περιορίζουν την ελευθερία μας και την ισότητα στην καθημερινή μας ζωή, και να θέσουμε υπό αμφισβήτηση την έννοια της συμμετοχής τους στην οργάνωση της κοινωνίας. Για μας, η άμεση συμμετοχή είναι δυνατή μόνο στη βάση της αλληλοβοήθειας και της αλληλεγγύης.


Πρέπει να αντιταχθούμε στις έννοιες του ανταγωνισμού και της ανταγωνιστικότητας με τη δική μας αντίληψη και την πρακτική μας της αλληλεγγύης.


Όλες οι συνεκτικά εναλλακτικές εργατικές, κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις πρέπει να υποστηρίξουν τα δικαιώματα και τα συμφέροντα των εργαζομένων, σε μια κοινωνία οργανωμένη με βάση την αλληλεγγύη και τον μη ανταγωνισμό, στη βάση του σεβασμού, της ελευθερίας και της ισότητας και όχι στη βάση του αυταρχισμού, του ατομικισμού και της απουσίας δημοκρατίας. Υπάρχει πραγματικά μία και μόνη απάντηση, η μόνη δυνατή αντίδρασή μας στη βάση αυτών των αξιών και επιλογών:


ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ:


* για την Ευρώπη των ευρωπαϊκών λαών, των μεταναστών και των εργαζομένων


* για να υπερασπίσουμε τα συμφέροντά μας στον τομέα της απασχόλησης, του εισοδήματος, του κοινωνικού οφέλους και της κοινωνικής αλληλεγγύης


* για την συγκρότηση λαϊκής εξουσίας και δημοκρατίας από τα κάτω


* να υπερασπιστούμε και να δημιουργήσουμε συλλογικά όργανα βάσης, αυτοδιαχειριζόμενους χώρους εντός της κοινωνίας και των χώρων εργασίας, ώστε να δημιουργήσουμε ρίζες για τον αντι-καπιταλιστικό αγώνα


* να αναπτύξουμε μια ελευθεριακή εναλλακτική λύση στη βαρβαρότητα της κρίσης που προκλήθηκε από τον καπιταλισμό και τα Κράτη.


Alternative Liberataire (Γαλλία)
Counter Power (Νορβηγία)
Federazione dei Comunisti Anarchici (Ιταλία)
Liberty & Solidarity (Μεγάλη Βρετανία)
Organisation Socialiste Libertaire (Ελβετία)
Workers Solidarity Movement (Ιρλανδία)

Παρίσι, 7 Φλεβάρη 2010

Σχετικός σύνδεσμος: http://www.anarkismo.net

* Ελληνική μετάραση "Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης", 13 Φλεβάρη 2010.
_______________________________________________
A-infos-gr mailing list
A-infos-gr@ainfos.ca
http://ainfos.ca/cgi-bin/mailman/listinfo/a-infos-gr

A-Infos Information Center