A - I n f o s
a multi-lingual news service by, for, and about anarchists **

News in all languages
Last 40 posts (Homepage) Last two weeks' posts

The last 100 posts, according to language
Castellano_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Trk�_ The.Supplement

The First Few Lines of The Last 10 posts in:
Castellano_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Trk�
First few lines of all posts of last 24 hours || of past 30 days | of 2002 | of 2003 | of 2004 | of 2005 | of 2006 | of 2007 | of 2008 | of 2009

Syndication Of A-Infos - including RDF | How to Syndicate A-Infos
Subscribe to the a-infos newsgroups
{Info on A-Infos}

(nl) Venezuela, anarchistisch blad, El Libertario 58, maart-april 2010, De mythe van "eco-socialisme van de 21e eeuw" [en]

Date Sun, 18 Apr 2010 16:54:17 +0300


Deze tekst onderzoekt kritisch wat de betekenis van de regering van Hugo Chavez is geweest vanuit een milieu gezichtspunt, waarbij nadruk wordt gelegd op de duidelijke scheiding tussen de retoriek van toespraken die door de macht wordt geuit en de specifieke feiten die worden bevorderd en uitgevoerd. ---- Venezuela is een land met mijnbouw en industrie, wiens model van ontwikkeling gebaseerd is geweest op de exploitatie van olie en andere niet hernieuwbare grondstoffen die vergaande invloed hebben op het milieu. Meer dan een decennium hebben sommige onderzoekers (Garcia Guadilla et al, 1997) de duurzaamheid van ontwikkelingsmodellen in de jaren negentig onder de presidentschappen van C.A. Perez en R. Caldera sterk ter discussie gesteld. In het decennium 1999-2009 heeft de regering het wilde kapitalisme en neoliberaal beleid en als gevolg hiervan eigendom en private exploitatie van grondstoffen de schuld gegeven van de milieuproblemen, ondanks het feit
dat de huidige exploitatie van deze grondstoffen en het ontwerp van
economisch beleid die het zogenaamde Bolivariaanse Ontwikkelingsmodel
steunen deze praktijken reproduceren, gebrandmerkt als neoliberaal of wild
kapitalisme, wat net zo veel of meer negatieve gevolgen heeft als in het
verleden.

In het decennium 1999-2009 hebben de conflicten en protesten voor
postmaterialistische en materialistische milieu eisen als voornaamste
actoren milieu organisaties, inheemse gemeenschappen, publieke sectoren en
zelfs mensenrechten organisaties gehad; waarbij diens strijd is gebaseerd op
de grondwet uit 1999, goedgekeurd door een wetgevingsproces, waarbij
participatieve democratie en milieu rechten betrokken waren, zowel
sociaal-cultureel als inheems, onder andere (Garcia Guadilla, 2001). Veel
van deze rechten zijn geschonden, en participatieve democratie heeft bij het
oplossen van zulke conflicten niet geleid tot een milieu democratie, die in
feite in omvang zijn toegenomen sinds Hugo Chavez president van de Republiek
werd.

Herdenking van grieven

Sommige van de meest belangrijke sociaal-culturele conflicten van dit
decennium in Venezuela hebben te maken met de negatieve invloeden van olie
exploitatie en mijnbouw, en de potentiele invloeden met energie
mega-projecten, zowel nationaal als internationaal voorgesteld, waarvan werd
verondersteld dat het de afhankelijkheid van de VS zou verminderen en de
integratie van Latijns Amerika en het Caribische gebied zou bereiken, door
de zogenaamde Bolivariaanse Alliantie voor Onze Amerikaanse Volkeren (ALBA).

Het Bolivariaanse Ontwikkelingsmodel is door regeringswoordvoerders,
waaronder president Chavez, omschreven als duurzaam, endogeen, gelijk en
participatief (Fergusson zonder jaartal, Francia 2007, Perez zonder
jaartal, Velasco 2005.2007, ministerie van wetenschap en technologie, zonder
jaartal). De electorale steunbetuigingen in 1998 door de toenmalige
presidentskandidaat Hugo Chavez om de vormen van strijd die milieu
activisten en inheemse gemeenschappen toen voerden rond hun conflicten te
steunen, samen met zijn milieu duurzaamheid toespraak en kritiek op het
neo-liberalisme en wilde kapitalisme, schiepen een verwachting onder de
sociale bewegingen dat als hij president werd, hij een visie zou vastleggen
die meer zou passen bij een voor het milieu duurzame ontwikkeling.
Echter, deze verwachtingen werden gefrustreerd doordat, volgens de
aankondiging die president Chavez in 2005 deed, de olie productie voor 2012
zou moeten worden verdubbeld door de exploitatie van 500.000 km2 van zee
platform en meer dan 500.000 km2 op het vaste land, plus de bouw van nieuwe
raffinaderijen en een gas complex in de Golf van Paria. Andere activiteiten
in deze ontwikkelingsplannen omvatten mijnbouw in het Imataca Bos Reservaat,
de substantiële toename van mijnbouw in de Sierra de Perija en toename van
waterkracht productie voor export naar Brazilie door elektriciteitskabels.
De economische crisis heeft, samen met de ineffecientie van de regering, er
toe geleid dat deze plannen zijn uitgesteld of stopgezet, maar als ze ooit
worden doorgevoerd zullen ze bijna het hele territorium beïnvloeden,
waaronder gebieden die nu worden beschermd door de wetten en grondwet, zoals
het Canaima Nationaal Park, waar de Gran Sabana is gepland, het Imataca Bos
Reservaat en de stroomgebieden van de belangrijkste rivieren van het land.
Deze plannen weerspiegelen continuïteit met het beleid van voorgaande
regeringen, door president Chavez gebrandmerkt als neoliberalen,
kapitalisten en verwoesters van het milieu.

Wat betreft het Caribische gebied en Zuid Amerika is Venezuela een van de
twaalf landen die lid zijn van het Initiatief voor de Integratie van Zuid
Amerikaanse Regionale Infrastructuur (IIRSA), wat 507 projecten heeft met
vergaande milieu en sociaal-culturele invloed, verspreid over tien gebieden
van ontwikkeling, waaronder aanleg van belangrijke werk infrastructuur
(communicatie en transport, wegen, dammen, gas pijpleidingen en waterwegen)
tot de lengte en breedte van Zuid Amerika (AMIGRANSA, 2005). Het mega-plan
Grote Zuidelijke Gas Pijpleiding, een van de belangrijkste plannen om
energie integratie te bereiken tussen Venezuela, Brazilie en Argentinie,
onder andere landen en basis van het ALBA project, vereist 8000 kilometers,
dus zou het extreem kwetsbare en biodiversiteit gebieden beïnvloeden die,
volgens sommige onderzoekers, de laatste milieu reserves zijn die in Latijns
Amerika bestaan.
Zoals in het vorige geval zijn deze mega-plannen stopgezet of uitgesteld
vanwege de economische crisis, maar als ze worden geactiveerd zouden de
gevolgen voor het milieu kunnen worden vergeleken met het Vrijhandel Gebied
van de Amerikas (FTAA), ideologische moeder van de ALBA.

Verzet voorbij retorische vertogen

Het ontwikkelingsmodel gebaseerd op de exploitatie van CO2 dat de
Venezolaanse regering op een nationaal niveau heeft voorgesteld, voor landen
die deel uitmaken van de ALBA en de Zuid Amerikaanse en Caribische regio die
mee doet aan de IIRSA, is sterk ter discussie gesteld door de milieu -,
inheemse ? en mensenrechten bewegingen, vanwege de grootschalige milieu
invloeden en sociaal culturele invloeden die het zal veroorzaken. Bij
verschillende discussies over het onderwerp in het Wereld Sociaal Forum in
Caracas in januari 2006, hebben inheemse sociale bewegingen en milieu
activisten uit Venezuela en de wereld stevige kritiek geuit op de negatieve
gevolgen van olie exploitatie, waarbij de mars tegen exploitatie en
uitbreiding van kool ontwikkeling in de Sierra de Perija de grootste
mobilisatie van het Forum is, ter ondersteuning van het leven, het milieu,
de culturele identiteit en, in het algemeen, rechten die in de Bolivariaanse
Grondwet van 1999 staan (Soberania.org.ve, 2006). Op dit moment zijn er
veelvuldig protesten tegen negatieve gevolgen van olie en gas in Ecuador en
Venezuela, en kritiek via nationale en internationale digitale milieu
netwerken zoals oilwatch.org, maippa.org, soberania.org en
amigransa.blogia.com; omdat deze ruimtes bevoorrechte en wereldwijde
elektronische netwerken van verzet tegen de negatieve invloeden van olie en
gas exploitatie in tropische landen zijn.

In Venezuela is de logica achter sociale bewegingen, net als in de hele
geglobaliseerde wereld, zich te keren tegen ?neoliberaal beleid?, of de
regering een ?anti-neoliberaal vertoog? heeft, wat het Bolivariaanse
Ontwikkelingsmodel betekent, zoals de andere regeringen die links worden
genoemd, of niet, kan leiden tot verzet en mobilisatie van de kant van de
bewegingen die niet alleen materialistische eisen stellen, maar ook respect
voor mensenrechten, de eigen cultuur, gender gelijkheid en een gezond
milieu. Daarom kan dit niet puur en alleen worden begrepen met de logica van
neoliberalisme of anti-neoliberalisme, omdat beide tegen de bevorderingen
van deze waarden in kunnen gaan.

In het geval van Venezuela kunnen zulke verzetsbewegingen en voorstellen
komen van zowel binnen als buiten Chavez kringen, vanwege de grote
ideologische heterogeniteit van de groepen die de president steunen; en
gegeven het gebrek aan een gedeeld en duidelijk ideologisch project binnen
de Chavez beweging, kunnen milieu beleid strategieën worden vermengd die
niet noodzakelijkerwijs een verwijzing hebben naar het anti-neoliberalisme
of neoliberalisme. Dit zou het geval zijn met de Venezolaanse milieu ? en
inheemse sociale bewegingen die, terwijl ze per definitie anti-neoliberaal
zijn en veel van diens leden president Chavez steunen, deze tegenstelling
overstijgen als ze het model van ?beschaving? ter discussie stellen en een
transformatie eisen over de politieke, culturele, gender, sociale en milieu
rationaliteit.

Tot dusver hebben de grote ideologische heterogeniteit en klasse verschillen
tussen milieu activisten de formulering van collectieve voorstellen
tegengewerkt en heeft het bijgedragen aan de vervreemding tussen
verschillende sociale bewegingen die in het verleden betrokken waren bij
strategische allianties van milieu activisten. Dit alles lijkt de
uitgebreidere milieu beweging, de inheemse en mensenrechten organisaties te
beïnvloeden, die als gevolg hiervan hun macht verloor. (Garcia Guadilla &
Lagorio, 2006): het ontbreken van een objectief begrip van de sociale-milieu
crisis en het gebrek aan een gemeenschappelijke strategie over alternatieve
collectieve voorstellen die samenhangen met hun identiteit en
grondwettelijke ondersteuning hebben bijgedragen aan deze verzwakking.
Terwijl ideologische allianties onrealistisch worden gegeven de grote
heterogeniteit en polarisatie, zouden de protesten tegen een model dat veel
invloed veroorzaakt voor het milieu en de voorstellen op ?de nieuwe
betekenissen, talen en symbolen? van het nieuwe model van beschaving kunnen
worden gekanaliseerd door mobilisaties, virtueel of echt, en nieuwe vormen
van verzet in gemeenschappen.

Voor een consistent eco-socialisme

De anti-neoliberale toespraak over het Bolivariaanse Ontwikkelingsmodel kan
een eerste stap zijn in de richting van de uitvoering van een eerlijker
model; niettemin keert de rationaliteit die impliciet is aan de plannen en
het beleid binnen het 21e eeuwse eco-socialisme in Venezuela zich er tegen,
aangezien de productivistische, instrumentele en ontwikkeling logica niet is
veranderd. Verder verschilt de conceptie van revolutionaire transformatie
die impliciet is in dat model niet van dat van de jaren ?60 en komen, in
ieder geval, de richtlijnen van bovenaf. Kunnen we spreken van
rechtvaardigheid, sociale gelijkheid en solidariteit als het
ontwikkelingsmodel geen rekening houdt met de milieu dimensie of gelijkheid
tussen generaties?, als het het welzijn en het recht op culturele identiteit
of diens inheemse gemeenschappen opoffert voor economische ontwikkeling, of
een Latijns Amerikaanse integratie die de verwachtingen over het welzijn in
de betrokken nationale actoren?, als het model de negatieve invloeden die de
ontworpen mega-projecten hebben niet erkent (noem dit gas pijpleidingen,
olie pijpleidingen, of omvangrijke infrastructuur projecten) en wiens
economische kosten, sociaal-culturele en milieu gevolgen ?onzichtbaar? zijn
ten behoeve van een nieuwe visie over Latijns Amerikaanse integratie?;
kunnen we spreken van een revolutionair model als dat meer gelijke
praktijken en verhoudingen met het milieu, hun gemeenschappen en toekomstige
generaties niet stimuleert?

De opbouw van het 21e eeuwse eco-socialisme in Venezuela moet, ten eerste,
de diepe kloof tussen het retorische vertoog en de werkelijkheid van het
ontwikkelingsmodel te boven komen; ten tweede vereist het dat het gewenste
model van beschaving collectief wordt opgebouwd en niet van bovenaf wordt
opgelegd, zoals nu, en, tenslotte, dat zijn bron van inspiratie de overgang
naar een post-petroleum maatschappij is, zoals degene die wordt voorgesteld
door Salvador De La Plaza, een eminente Venezolaanse historicus en
politicus, die waarschuwde voor de schadelijke gevolgen van olie en de
noodzaak om die te beheersen om nationale soevereiniteit te bereiken. Hij
merkte impliciet op dat de olie industrie om duurzaam te zijn vereist dat
het milieu profiteert en dat rekening wordt gehouden met de kosten van
exploitatie van CO2, niet alleen economisch, maar ook cultureel en
sociaal-milieu.

Dit inzicht verschilt niet veel van Kovel & Lowry (2002) die in hun
Eco-socialistische Manifest aangeven dat een maatschappij met een hoge mate
van harmonie met de natuur zou leiden tot ?het uitwissen van afhankelijkheid
van de fossiele brandstoffen?, waarvan ze stelden dat die verbonden is met
het industriële kapitalisme. Van deze afhankelijkheid af komen ?kan een
materiële basis bieden voor de bevrijding van de onderdrukte landen door het
olie imperialisme? en de wereldwijde opwarming verminderen, en andere
problemen die worden veroorzaakt door de ecologische crisis.

Maria Pilar Garcia Guadilla ? mpgarcia@usb.ve

[De auteur is professor en onderzoekster aan de Simon Bolivar Universiteit
in Caracas. Deze bijdrage is de herziene samenvatting van een langer artikel
dat in het Spaans verscheen in het Journal of Economics and Social Sciences
(FACES-UCV) getiteld ?21e eeuws eco-socialisme en het Bolivariaanse
Ontwikkelingsmodel: de mythes van milieu duurzaamheid en participatieve
democratie in Venezuela?, 2009, deel 15, no. 1, blz. 187-223 (Beschikbaar op
http://www.scielo.org.ve/pdf/rvecs/v15n1/art10.pdf), waarin de vermelde
citaten met voldoende details zijn vermeld. Vanwege ruimte redenen hier niet
vermeld.]

Vertaling: Julio Pacheco

El Libertario ? ellibertario@nodo50.org ? http://www.nodo50.org/ellibertario

Gekopieerd van infoshop.org

Orig: (en) Venezuela, Anarchist journal, El Libertario 58, March-April 2010,
The Myth of ?Eco-socialism of the XXI Century?.


_______________________________________
A - I n f o s N i e u w s S e r v i c e
Door, Voor en Over anarchisten
Send news reports to A-infos-nl mailing list
A-infos-nl@ainfos.ca
Subscribe/Unsubscribe http://www.ainfos.ca/cgi-bin/mailman/listinfo/a-infos-nl
Archive http://ainfos.ca/nl


A-Infos Information Center