A - I n f o s
a multi-lingual news service by, for, and about anarchists **

News in all languages
Last 40 posts (Homepage) Last two weeks' posts

The last 100 posts, according to language
Castellano_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Trk�_ The.Supplement

The First Few Lines of The Last 10 posts in:
Castellano_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Trk�
First few lines of all posts of last 24 hours || of past 30 days | of 2002 | of 2003 | of 2004 | of 2005 | of 2006 | of 2007 | of 2008 | of 2009

Syndication Of A-Infos - including RDF | How to Syndicate A-Infos
Subscribe to the a-infos newsgroups
{Info on A-Infos}

(gr) Ο αντιεξουσιαστικός κυβερνητισμός του ΠΑΣΟΚ - Μέρος Τρίτο 3/3

Date Thu, 19 Nov 2009 13:38:20 +1100



3. Σημαντική Διευκρίνιση Νο 2 --- Η διαστρέβλωση τον εννοιών και του
λόγου είναι μια πολύ παλιά τακτική των διανοούμενων απολογητών των
κυρίαρχων τάξεων για να θολώνουν τα νερά και να προκαλούν σύγχυση στους
κυριαρχούμενους. --- (Ο Ράουτερ παρατηρούσε από την δεκαετία του 60
κιόλας στο "Η Κατασκευή Υπηκόων" ότι: "όσο ασαφέστερα εκφράζεται κανείς,
τόσο περισσότερο μένει κρυμμένο το ψέμα που υπάρχει στον λόγο του..").
--- Γίνεται, λοιπόν αναγκαίο να επανεισάγουμε στον καθημερινό μας λόγο
τον επαναστατικό “ρομαντισμό”. --- Να “αποκαθάρουμε” τον επαναστατικό
αναρχικό λόγο από τον επιστημονισμό, την αστική κοινωνιολογία, τη
φιλελεύθερη ατομικιστική πολυλογία και να τον εμπλουτίσουμε στο σήμερα.

Παραμένοντας πάντα αθεράπευτα «ρομαντικοί» επαναστάτες, σε μια εποχή
που η κοινωνική επανάσταση (ως κοινωνικό «πέρασμα») φαντάζει αδύνατη.
Συνεχίζουμε να οραματιζόμαστε την επαναστατική1 προοπτική ως ανοιχτότητα
προς την ελευθερία, την κοινωνική δικαιοσύνη και ισότητα.

Εν ολίγοις, συνεχίζουμε να αρνούμαστε το τέλος της κοινωνικής ιστορίας
2. Οι αναρχικοί στην επονομαζόμενη αργότερα Πρώτη Διεθνή,
χρησιμοποιούσαν και αυτοί τον όρο σοσιαλιστές μόνο που θεωρούσαν τους
εαυτούς τους ως την αριστερή ριζοσπαστική πτέρυγά του, ήταν
συσπειρωμένοι σε δύο κύκλους, τους μουτουαλιστές και τους κολεκτιβιστές.

Ο Μπακούνιν πρώτος, χρησιμοποίησε στην συλλογικότητα που δημιούργησε
μαζί με άλλους συντρόφους, τον όρο «Συμμαχία για τη Σοσιαλιστική
Δημοκρατία». Αργότερα όταν αυτή η ονομασία υποκλάπηκε από τους
Λασσαλικούς και τους Μαρξιστές, δημιουργώντας κόμμα και ονομάζοντάς το
σοσιαλδημοκρατικό, ανάγκασε τους αναρχικούς να χρησιμοποιήσουν τον όρο
αντιεξουσιαστές σοσιαλιστές για να διαφοροποιηθούν από τους αυταρχικούς
– κρατιστές σοσιαλιστές, όρο που υιοθέτησε και ο Μπακούνιν στην
μπροσούρα του «Για έναν αντιεξουσιαστικό σοσιαλισμό». Έλεγαν
χαρακτηριστικά οι σύντροφοι: «ένας σοσιαλιστής δεν είναι υποχρεωτικά
αναρχικός - ένας αναρχικός είναι υποχρεωτικά και σοσιαλιστής». Φυσικά
εδώ δεν θα λησμονήσουμε να μνημονεύσουμε την παροιμιώδη φράση του
«πατέρα»3 της αναρχίας Προυντόν. «Είσαι δημοκράτης; Όχι. Μήπως είσαι
φιλελεύθερος; Όχι καθόλου. Τι είσαι τότε; Είμαι αναρχικός» ( απόσπασμα
από το «Τι είναι ιδιοκτησία»).

Ο Κροπότκιν μίλησε πιο ανοικτά και έδωσε μια πιο θετική έννοια του
αναρχικός - αναρχία με την κοινωνική της διάσταση και ήταν οι αναρχικοί
οι μόνοι που για μεγάλο διάστημα χρησιμοποιούσαν τον επιθετικό
προσδιορισμό «αναρχικός κομμουνισμός». Όρο, που στα τελευταία του
υιοθέτησε και ο Μπακούνιν σε σχέση με τον κολεκτιβισμό όπου σε μια
σοσιαλιστική κοινωνία διατηρούσε το μισθωτό σύστημα, ενώ οι
αναρχοκομμουνιστές το καταργούσαν. Ο Κροπότκιν, όπως και ο Μπακούνιν
άλλωστε, έθεταν την κοινωνική αλληλεγγύη πάνω απ΄ την ελευθερία και
βάσισαν την αναρχική φιλοσοφία και ηθική στην αρχή της κοινωνικότητας .

Ο Ζαν Γκραβ και η Μαρία Κορν, εξέφρασαν πολλές φορές, με πολύ
συγκεκριμένο τρόπο, τη σκέψη αυτή. – βλ. λόγου χάρη : «Οργάνωση,
πρωτοβουλία και συνοχή» , εισήγηση του Ζαν Γκραβ στο Διεθνές Συνέδριο
του 1900, (το οποίο απαγορεύτηκε από τη Γαλλική κυβέρνηση και έγινε υπό
συνθήκες παρανομίας). Η Μαρία Κορν στην εισήγηση της ανάφερε: «η
επιθυμία για την πλήρη ανάπτυξη του ανθρώπινου υποκειμένου μας ωθεί προς
την τελειότερη μορφή κοινωνικής αλληλεγγύης. Δεν είμαστε κομμουνιστές
παρόλο που είμαστε αναρχικοί, αλλά ακριβώς γιατί είμαστε αναρχικοί»,
κάτι που υιοθετήθηκε σαν αξιακή αρχή.

Στα Διεθνή Σοσιαλιστικά Συνέδρια του Λονδίνου (1896) και του Παρισιού
(1900),καθιερώθηκε ότι στη Σοσιαλιστική Διεθνή θα μπορούσαν να μετέχουν
μόνο κόμματα κι εργατικές οργανώσεις που θα αναγνώριζαν την αρχή «της
σοσιαλιστικής κατάκτησης των δημοσίων-κρατικών εξουσιών από το τμήμα του
προλεταριάτου που οργανώνεται σ' ένα κόμμα σαν τάξη». Η διάσταση έγινε
πάνω σ' αυτό το σημείο στην πραγματικότητα, όμως η αποπομπή των
αναρχικών από τη Διεθνή δεν ήταν παρά ο θρίαμβος του υπουργισμού, του
οπορτουνισμού και του κοινοβουλευτικού κρετινισμού. «…Στο διεθνές,
σοσιαλιστικό συνέδριο των εργατών στο Λονδίνο το 1896 που συγκλήθηκε για
ν’ αποκλειστούν οι αναρχικοί, (οι οποίοι τότε, είχαν απομείνει οι μόνοι
που χρησιμοποιούσαν τον όρο κομμουνιστές), λόγω του ότι δεν είχαν
αποδεχτεί την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας ως μέσο ούτε και ως
σκοπό. Στην κριτική τους επαληθευτήκαν ιστορικά. Το 1872 ο Καρλ Μαρξ
διατύπωνε την εξής θέση για τον μαρασμό του κράτους: «Αυτό που όλοι οι
σοσιαλιστές καταλαβαίνουν για την αναρχία είναι το παρακάτω: μόλις ο
σκοπός του προλεταριακού κινήματος, η κατάργηση των τάξεων, επιτευχθεί,
η εξουσία του κράτους - η οποία εξυπηρετεί στο να διατηρεί τη μεγάλη
πλειοψηφία των παραγωγών κάτω από τον ζυγό μιας μικρής εκμεταλλευτικής
μειονότητας, εξαφανίζεται - και οι λειτουργίες της κυβέρνησης
μεταμορφώνονται σε απλές διοικητικές λειτουργίες». Δεν βρίσκουμε σωστή
την ερμηνεία αυτή διότι δεν πιστεύουμε ότι το κράτος θα πεθάνει
φυσιολογικά, ή αναπόφευκτα ως αποτέλεσμα της κατάργησης των τάξεων. Το
κράτος είναι κάτι παραπάνω από ότι το αποτέλεσμα του ταξικού
διαχωρισμού, είναι την ίδια στιγμή ο δημιουργός των προνομίων απ’ όπου
γεννιούνται νέες ταξικές διαιρέσεις. Ο Μαρξ και οι μαρξιστές εσφαλμένα
πιστεύουν ότι μόλις καταργηθούν οι τάξεις, το κράτος θα πεθάνει
φυσιολογικά λόγω «έλλειψης τροφής».

Στα Διεθνή Σοσιαλιστικά Συνέδρια του Λονδίνου (1896) και του Παρισιού
(1900),καθιερώθηκε ότι στη Σοσιαλιστική Διεθνή θα μπορούσαν να μετέχουν
μόνο κόμματα κι εργατικές οργανώσεις που θα αναγνώριζαν την αρχή «της
σοσιαλιστικής κατάκτησης των δημοσίων-κρατικών εξουσιών από το τμήμα του
προλεταριάτου που οργανώνεται σ' ένα κόμμα σαν τάξη». Η διάσταση έγινε
πάνω σ' αυτό το σημείο στην πραγματικότητα, όμως η αποπομπή των
αναρχικών από τη Διεθνή δεν ήταν παρά ο θρίαμβος του υπουργισμού, του
οπορτουνισμού και του κοινοβουλευτικού κρετινισμού. Η φράση του Λένιν,
«Οι μαρξιστές θέλουν να προετοιμάσουν το προλεταριάτο για την επανάσταση
χρησιμοποιώντας το σύγχρονο κράτος», είναι η βάση του λενινιστικού
ιακωβινισμού ,όπως είναι και η βάση του κοινοβουλευτισμού και
σοσιαλρεφορμιστικού υπουργισμού.

Όλοι οι ρεφορμιστές και οι ριζοσπάστες σοσιαλιστές
λασσαλικοί μαρξιστές και οι μετέπειτα οπαδοί των Κάουτσκυ, Λούξεμπουργκ,
κτλ, αναφερόντουσαν σαν σοσιαλδημοκράτες μέχρι που διαφοροποιήθηκαν οι
μπολσεβίκοι (εκείνη την περίοδο ήταν μια μικρή πτέρυγα του ρώσικου
σοσιαλδημοκρατικού κόμματος και μέλη της Δεύτερης Διεθνούς), ονόμασαν το
κόμμα τους κομμουνιστικό. Λίγο αργότερα, αποχώρησαν από τη Δεύτερη
Διεθνή και δημιούργησαν την Τρίτη Διεθνή (κομμουνιστική). Αυτό
δημιούργησε άλλο ένα πρόβλημα στους αναρχικούς αφού δεν ήθελαν να τους
ταυτίζουν με τους αυταρχικούς εξουσιαστές κομμουνιστές του μαρξισμού -
λενινισμού. Έτσι υιοθέτησαν ευρύτερα τον όρo ελευθεριακός κομμουνισμός.

Αργότερα δημιουργήθηκε άλλη μια διεθνής, η Τέταρτη, από τον Τρότσκι για
να διαφοροποιηθεί από τον Στάλιν που θεωρούσε σφετεριστή της εξουσίας
και της ηγεσίας του μπολσεβίκικου κουμμουνιστικού κόμματος. Η
επονομαζόμενη Δεύτερη Διεθνής, η σοσιαλδημοκρατική που έγινε για να
πετάξει έξω τους αναρχικούς και την οποία ίδρυσαν οι Λασσαλικοί μαζί με
τον Ένγκελς και τους υπόλοιπους μαρξιστές, έφτασε μέχρι τις μέρες μας. Η
συνέχεια της είναι αυτό το κακέκτυπο σοσιαλφιλελεύθερο συνονθύλευμα, που
βλέπουμε σήμερα σαν Σοσιαλιστική Διεθνή όπου συμμετέχουν και οι δικοί
μας σοσιαλιστές του ΠΑΣΟΚ.

Αυτά τα λίγα για την ιστορία του κλεψίματος τον όρων και του πολέμου των
ιδεών. Εμείς σήμερα μπορεί να τα θεωρούμε όλα αυτά είτε ιδεοληψίες, είτε
φανατισμούς ιδεολογικής καθαρότητας, είτε ιστορικά ξεπερασμένα ζητήματα.
Αλλά για σκεφτείτε σύντροφοι, να παρουσιαζόταν ένα κόμμα είτε σαν
αντιεξουσιαστικό - αναρχικό είτε σαν ελευθεριακό και να κατέβαινε στις
εκλογές να ζητήσει την ψήφο μας για να κυβερνήσει!

4. Αντί Επιλόγου

Η πνευματική και αγωνιστική παρακαταθήκη των προγόνων μας αναρχικών
είναι αγνοημένη από πολλούς «νέο αναρχικούς», αλλά και συκοφαντημένη έως
διαστρεβλωμένη από τους εξουσιαστές και ιδιαίτερα από τους μαρξιανούς
εξουσιαστές σοσιαλιστές όλων των τάσεων, έως τους σημερινούς
νεομαρξιστές, μεταμαρξιστές που επιχειρούν μέσα από μια ιδεολογική σούπα
να οικειοποιηθούν καθαρά αναρχικές αξιακές αντιλήψεις χωρίς να
αναφέρονται σε αυτές μη τυχόν και υποτιμηθούν

4. Δεν είναι απορίας άξιο για μάς το ότι όλοι αυτoί (νεο μαρξιστές,
μεταμαρξιστές, νεοφιλελεύθεροι, νέο ατομικιστές, μετά δομηστές),
μπορούν να αναφέρονται σε ένα αρχαίο παρελθόν ή στο απώτερο παρελθόν που
τους βολεύει, ενώ όταν το επιχειρούμε εμείς μας κατηγορούν ως
παρελθοντολόγους, μπορούν να επικαλούνται το τέλος της ιδεολογίας αλλά
ταυτόχρονα να αναφέρονται στην ιδεολογία, και όταν αναφερόμαστε εμείς
στις ιδέες μας να μας κατηγορούν για ψευδή συνείδηση. Είναι επίσης όλοι
αυτοί που ξαναδιαβάζουν τους Στίρνερ, Νίτσε, Άνταμς Σμιθ κλπ, δηλαδή
διανοητών το 19 αιώνα ενώ όταν το κάνουμε εμείς αναφορικά με τους
διανοητές της κοινωνικής αναρχίας μας λένε παλαιολιθικούς, ας
τελειώνουμε λιπών με αυτή την υποκρισία !

Η ιστορική κοινωνική αναρχία και η αγωνιστική και πνευματική παράδοση
μας ως αναρχικοί, μας είναι «χρήσιμη» για πολλούς λόγους.
Σταχυολογούμε μερικούς από αυτούς: α) Να εμπλουτίσουμε τις θεμελιακές
αξιακές μας σταθερές στις σημερινές συνθήκες. β) Να γονιμοποιήσουμε
την επαναστατική εμπειρία του χθες με την επαναστατική εμπειρία που
αποκτιέται από τους σημερινούς αγώνες (καθώς οι ανάγκες και οι συνθήκες
του αγώνα είναι διαφορετικές), γιατί η επαναστατική εμπειρία μέσα στο
χρόνο είναι διαρκής και αμετάβλητη ως προς τους στόχους της, όσο διαρκής
και αμετάβλητη είναι μέχρι σήμερα η κυριαρχία και η εκμετάλλευση
ανθρώπου από άνθρωπο. γ) Να προσπαθούμε να μην μεταφέρουμε λάθη,
παραλείψεις, αδυναμίες και ανεπάρκειες του παρελθόντος στο σήμερα, χωρίς
να θυσιάζουμε το παρόν στο παρελθόν. δ) Να κατανοήσουνε τα όνειρα, τις
επιθυμίες και τις αγωνίες των παλαιότερων αγωνιστών που έδωσαν ακόμα και
την ζωή τους αγωνιζόμενοι για τις ιδέες και τα ιδανικά της Αναρχίας.

Σημειώσεις

1) Ένας αναρχικός που ικανοποιείται με τον περιορισμό των εξουσιών και
εγκαταλείπει την ιδέα της κατάργησης του κράτους και της ατομικής
ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής, ένας αναρχικός που αποδέχεται να
απολαμβάνει τα αγαθά του και τη μικρή του ατομική ευτυχία μέσα σε αυτές
τις συνθήκες, διάγοντας μια άνετη ζωή, ένας αναρχικός, που αποδέχεται τα
όρια τα οποία του επιβάλλει το εδραιωμένο σύστημα, δεν είναι αναρχικός,
αλλά φιλελεύθερος. Ο αναρχικός που εγκαταλείπει την ιδέα της
επαναστατικής προοπτικής γίνεται, είτε το θέλουμε είτε όχι, ένας
«φίφις», όπως τον αποκαλούν στη Γαλλία, (φί-φις:
φιλελευθερο-φιλελευθεριακός).

2) υπό έκδοση “ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟΤΗΤΑΣ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗΣ - ΣΥΝΟΨΗ ΤΟΥ
ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΥ” της Πρωτοβουλίας για τον Κοινωνικό Αναρχισμό
«Κόσμος».

3) Οι περισσότερες εξωαναρχικές αφηγήσεις για τον αναρχισμό θεωρούν την
θεωρητική του πορεία - εσφαλμένα ή σκόπιμα - παρόμοια με των άλλων
αριστερών ρευμάτων που έφτασαν μέχρι το σημείο της προσωπολατρίας. “… Ο
αναρχισμός παρουσιάζεται ως πνευματικό παιδί συγκεκριμένων στοχαστών του
δεκάτου ενάτου αιώνα, όπως ο Προυντόν, ο Μπακούνιν, ο Κροπότκιν κ. ά.,
που στη συνέχεια προσπάθησε να εμπνεύσει τις οργανώσεις της εργατικής
τάξης, αναμείχθηκε σε πολιτικούς αγώνες, διασπάστηκε… Ο αναρχισμός στις
καθιερωμένες περιγραφές προβάλλεται συνήθως ως ο φτωχός συγγενής του
Μαρξισμού, λίγο χοντροκομμένος ως προς τη θεωρία του, πράγμα που
αντισταθμίζεται από το πάθος και την ειλικρίνεια του. Στην καλύτερη
περίπτωση όμως, η αναλογία είναι τραβηγμένη. Οι «ιδρυτικές μορφές» του
δεκάτου ενάτου αιώνα δεν σκέφτονταν σαν να είχαν ανακαλύψει κάτι
ιδιαίτερα καινούργιο. Οι βασικές αρχές του αναρχισμού, ( αυτοδιευνθιση,
αυτοοργάνωση, εθελοντική συνεργασία, αλληλοβοήθεια), αναφέρονταν σε
μορφές της ανθρώπινης συμπεριφοράς που θεωρούνταν δεδομένο ότι υπήρχαν
από τότε που υπήρχε και η ανθρωπότητα. Το ίδιο ισχύει και με την
απόρριψη του κράτους και όλων των μορφών της δομικής βίας, την ανισότητα
ή την κυριαρχία (αναρχισμός ετυμολογικά σημαίνει «χωρίς κυρίαρχους»),
ακόμα και με την υπόθεση ότι αυτές οι μορφές τρόπον τινά, συσχετίζονται
και αλληλοενισχύονται. Τίποτε από αυτά δεν παρουσιάστηκε ως ένα
εντυπωσιακό νέο δόγμα. Και στην πραγματικότητα δεν ήταν κιόλας: μπορεί
να βρει κανείς αναφορές ανθρώπων που αναπτύσσουν παρόμοια επιχειρήματα
καθ όλη τη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας, παρ' ότι έχουμε κάθε λόγο
να πιστεύουμε ότι στους περισσότερους τόπους και χρόνους, τέτοιες
απόψεις ήταν οι λιγότερο πιθανές να καταγράφονται. Συνεπώς, δε μιλάμε
τόσο για τον κορμό μιας θεωρίας, όσο για μια αντίληψη, ή μάλλον, θα
μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος, για μια πίστη: η απόρριψη συγκεκριμένων
τύπων κοινωνικών σχέσεων, η πεποίθηση ότι κάποιες άλλες σχέσεις είναι
καλύτερες για το χτίσιμο μιας βιώσιμης κοινωνίας, η πίστη ότι μια τέτοια
κοινωνία μπορεί πραγματικά να υπάρξει. Ακόμα και αν κάποιος συγκρίνει
τις ιστορικές σχολές του μαρξισμού με τον αναρχισμό, θα διαπιστώσει ότι
έχουμε να κάνουμε με δυο θεμελιωδώς διαφορετικά θεωρητικά εγχειρήματα.
Οι μαρξιστικές σχολές έχουν συγγραφείς. Όπως ακριβώς ο μαρξισμός
ξεπήδησε από το κεφάλι του Μαρξ, έτσι έχουμε Λενινιστές, Μαοϊκούς,
Τροτσκιστές, Γκραμσιανούς, Αλτουσσεριανούς, κλπ (παρατηρήστε πως η λίστα
ξεκινά με επικεφαλείς κρατών και τελειώνει σχεδόν αβίαστα με Γάλλους
καθηγητές). Ο Ρierre Βοurdieu κάποτε παρατήρησε ότι αν το ακαδημαϊκό
πεδίο είναι ένα παιγνίδι στο οποίο οι ακαδημαϊκοί πασχίζουν για την
κυριαρχία, τότε ξέρεις ότι κέρδισες όταν οι υπόλοιποι ακαδημαϊκοί
αρχίζουν να αναρωτιούνται για το πώς να βγάλουν ένα χαρακτηρισμό από το
όνομα σου. Για να διατηρήσουν την πιθανότητα να κερδίσουν το παιχνίδι,
επιμένουν οι διανοούμενοι να συνεχίζουν να χρησιμοποιούν το είδος των
θεωριών της ιστορίας του Σπουδαίου Ανδρός, συζητώντας ο ένας με τον
άλλον, που υπό οποιοδήποτε άλλο πλαίσιο θα τις περιφρονούσαν: Οι ιδέες
του Φουκώ, όπως και του Τρότσκι, δεν αντιμετωπίζονται ποτέ, κατ αρχή, ως
προϊόντα ενός συγκεκριμένου διανοητικού περιβάλλοντος, σαν να έχουν
αναδυθεί από ατέλειωτες συζητήσεις και επιχειρήματα που εμπλέκουν
εκατοντάδες ανθρώπους, αλλά πάντοτε σαν να ξεπήδησαν από την ιδιοφυία
ενός ανδρός (ή πολύ σπάνια, μιας γυναίκας). Σκεφτείτε, τώρα, τις
διάφορες σχολές του αναρχισμού: Υπάρχουν οι αναρχοσυνδικαλιστές, οι
αναρχοκομμουνιστές, οι εξεγερτικοί, οι κοπερατιβιστές, οι ατομικιστές,
οι πλατφορμιστές... Κανείς δεν έχει πάρει τ' όνομα του από κάποιον
Σπουδαίο Διανοητή. Αντί γι αυτό, σταθερά ορίζονται είτε από κάποιου
είδους πρακτική είτε, πιο συχνά, από την οργανωτική αρχή τους. (Αξίζει
να σημειωθεί ότι εκείνες οι μαρξιστικές τάσεις που δε χαρακτηρίζονται
από το όνομα κάποιου ατόμου, όπως η εργατική αυτονομία ή ο συμβουλιακός
κομμουνισμός, είναι επίσης οι πιο κοντινές στον αναρχισμό). Οι
αναρχικοί αρέσκονται να διακρίνονται από το τι κάνουν και πώς
οργανώνονται για να το φέρουν σε πέρας. Και, όντως, γι αυτά ξοδεύουν το
μεγαλύτερο μέρος της σκέψης και των συζητήσεων τους. Ποτέ δεν
ενδιαφέρθηκαν ιδιαίτερα για τα είδη της ευρείας στρατηγικής και των
φιλοσοφικών ερωτημάτων που ιστορικά απασχολούν τους μαρξιστές -
ερωτήματα όπως: Είναι οι χωρικοί μια εν δυνάμει επαναστατική τάξη; (Οι
αναρχικοί θεωρούν ότι αυτό είναι κάτι που οι ίδιοι οι χωρικοί θα το
αποφασίσουν)· ποια είναι η φύση της μορφής εμπόρευμα; Αντ' αυτού, έχουν
την τάση να φιλονικούν για το ποια είναι η δημοκρατικότερη ακολουθητέα
διαδικασία κατά τις συναντήσεις τους, σε ποιο σημείο η οργανωτική δομή
σταματά να ενισχύει την ατομική ελευθερία και αρχίζει να την
περιστέλλει. Ή από μια άλλη οπτική, σχετικά με την ηθική της αντίθεσης
στην εξουσία: Τι είναι η άμεση δράση; Είναι απαραίτητο (ή σωστό) να
καταδικάζεις δημόσια κάποιον που δολοφονεί έναν επικεφαλής κράτους; Ή η
δολοφονία, ειδικά όταν αποτρέπει κάτι τρομερό, όπως ο πόλεμος, μπορεί να
είναι μια ηθική πράξη; Πότε είναι σωστό να σπάσουμε μια βιτρίνα; κλπ …”
Nτειβιντ Γκρέμπερ “Αποσπάσματα μιας Αναρχικής Ανθρωπολογίας”εκδ.
Στάσει Εκπίπτοντες Ο Πέτρος Κροπότκιν έδειξε ότι οι αναρχικές –
ελευθεριακές αρχές ήταν ήδη, τουλάχιστον εν μέρει, εγγεγραμμένες και
ενεργές μέσα στην ιστορική και φυσική εξέλιξη. Προσπάθησε, λοιπόν, να
αναιρέσει τις επιστημονικές και τις επιστημολογικές προκείμενες ενός από
τα κυρίαρχα πολιτισμικά παραδείγματα της εποχής, του «κοινωνικού
δαρβινισμού», ενός ρεύματος σκέψης που υποστήριζε, με μία αμφισβητήσιμη
συγκριτική προσέγγιση, το φυσικό χαρακτήρα της ιεραρχίας . O Ρώσος
στοχαστής υποστηρίζει ότι ο κινητήριος παράγοντας τόσο της ζωής των ζώων
όσο και της κοινωνίας δεν υπήρξε ο αγώνας για την επιβίωση, αλλά η
αλληλοβοήθεια. Για τον Κροπότκιν, το θεμελιώδες κίνητρο της εξέλιξης,
λοιπόν, υπάρχει μέσα στην κοινοτική συνεργασία και όχι μέσα στον
ατομικιστικό ανταγωνισμό. Στο πρωτοπόρο έργο του «Αλληλοβοήθεια» (1902),
ανέφερε εκατοντάδες παραδειγμάτων, που καταδείκνυαν τη σαφή εκδήλωση των
αρχών της αλληλεγγύης μέσα στη ζωή των ζώων· σε ένα επόμενο κεφάλαιο του
ίδιου έργου ανέφερε πλήθος παραδειγμάτων αλληλοβοήθειας μέσα στις
ανθρώπινες κοινωνίες. Χάρη σε αυτή τη προσέγγιση, ο Κροπότκιν εφοδίασε
τον αναρχισμό με μια αντίληψη για τον κοινωνικό μετασχηματισμό που δεν
ήταν καθαρά προμηθεϊκή και μηδενιστική: από τη στιγμή που θα κατέρρεαν
οι θεσμοί της πολιτικής και οικονομικής κυριαρχίας, το κράτος και το
κεφάλαιο, η ανθρωπότητα δεν θα ήταν υποχρεωμένη να οικοδομήσει την
αναρχία πάνω σε ένα σωρό ερειπίων…»

4) Από αυτούς που έχουμε υπόψη μας και έχουν μεταφραστεί έργα τους στην
Ελλάδα και κάνουν μια αναφορά στους αναρχικούς ως επηρεασμό της κριτικής
τους ενάντια στην κομματική γραφειοκρατία και το κράτος, είναι μόνο η
ευγενική φυσιογνωμία του Κώστα Παπαϊωάννου που μας έγινε γνωστός χάρη
στης εκδόσεις “Κομμούνα”. Είμαστε σε σχέση αντιπαράθεσης με τους
χαμαιλέοντες μερίδας εκείνης της αριστεράς που εν μία νυκτί από
σταλινικοί ή σοσιαλδημοκράτες γίνονται υπερασπιστές των ελευθεριακών
ιδεών, με έναν κλεψίτυπο διαστρεβλωτικό τρόπο, παρουσιάζοντας την
κριτική ενάντια στην εξουσία - κυριαρχία σαν δικιά τους μόνο μοντέρνα
εκδοχή.

5. Ο ΑΞΙΑΚΟΣ ΜΑΣ ΚΟΣΜΟΣ

Συγκριτική αντιπαράθεση

Μια κοινωνία όπου κυριαρχείται από αλλοτριωμένες κοινωνικές -
ταξικές σχέσεις που επιβάλει η εκάστοτε πολιτική-οικονομική ελίτ μέσω
του κράτους (δηλαδή της «νομιμοποιημένης» δομικής βίας), μεταξύ
εκμεταλλευτή και εκμεταλλευόμενου, διευθυντή και διευθυνόμενου,
κυβερνήτη και κυβερνώμενου δεν θα είναι ποτέ αληθινά δίκαιη, ούτε θα
είμαστε πραγματικά ελεύθεροι. Μια κοινωνία διχαστικά πολωμένη μεταξύ
φτώχειας και πλούτου, μεταξύ αυτών που δίνουν εντολές και αυτών που
εκτελούν δεν θα είναι ποτέ οικολογικά ισορροπημένη, γιατί η κυριαρχία
απέναντι στην φύση έχει τις ρίζες της στην κυριαρχία ανθρώπου από
άνθρωπο. Η οικολογική ισορροπία προϋποθέτει την κοινωνική αρμονία.
«...Είμαστε επίσης εχθροί της πατριαρχικής και νομικής εξουσίας των
συζύγων πάνω στις γυναίκες, των γονέων πάνω στα παιδιά και αυτό επειδή η
ιστορία μας διδάσκει ότι ο δεσποτισμός στην οικογένεια είναι το σπέρμα
του πολιτικού δεσποτισμού στο κράτος…», «…Η ελευθερία χωρίς σοσιαλισμό
είναι προνόμιο και αδικία και ο σοσιαλισμός χωρίς ελευθερία είναι
υποδούλωση και βαρβαρότητα…» Μιχαήλ Μπακούνιν 1875 «…Ο αναρχισμός,
επιπλήττει τον φιλελευθερισμό ως ένα μερικό δόγμα της ελευθερίας και τον
σοσιαλισμό ως ένα μερικό δόγμα της ισότητας. Η μερικότητα συνίσταται στο
ότι αυτά τα δύο δόγματα προτίθενται να πραγματώσουν τις αρχές τους μέσω
της προσωρινής εξάρτησης των δύο αξιών, με την έννοια ότι πρώτα
πραγματώνεται η μία και μετά η άλλη, ενώ ο αναρχισμός θεωρεί ότι μόνο
στην ταυτόχρονη πραγμάτωση τους έγκειται η επιτυχία τους…» Νίκο Μπέρτι 1994

Το όραμά μας

Διακηρύττουμε ότι: Από την αρχαιότητα, ο όρος κομμουνισμός δεν σήμαινε
μια μέθοδο αγώνα και πολύ λιγότερο μια συγκεκριμένη μέθοδο συλλογισμού,
αλλά ένα κοινωνικό σύστημα βασισμένο στην ολοκληρωτικά ριζοσπαστική
αναδιοργάνωση της κοινωνίας, στη βάση της κοινής ιδιοκτησίας του
παραγόμενου κοινωνικού πλούτου, της κοινής απόλαυσης των καρπών της
κοινής εργασίας από τα μέλη της ανθρώπινης κοινωνίας, χωρίς κανείς να
μπορεί να οικειοποιείται κάποιο κοινωνικό κεφάλαιο για τον εαυτό του για
τα αποκλειστικά του οφέλη και να αποκλείσει ή να βλάψει τους άλλους. Ο
κομμουνισμός πρέπει να συνθέτει την οικονομική-κοινωνική βάση μιας
κοινωνίας που έχει μετασχηματιστεί μέσω μιας επαναστατικής διαδικασίας,
ενώ η αναρχία είναι το πολιτικό της αποκορύφωμα.

Ο ελευθεριακός κομμουνισμός είναι η οικονομική-πολιτική διευθέτηση
πάνω στην οποία θα μπορούσε να βασιστεί μια κοινωνία χωρίς κυβέρνηση. Η
αυτοοργάνωση-αυτοδιεύθυνσης όλης τις δημόσιας σφαίρας, η άμεση
δημοκρατία αναφορικά με τους τρόπους λήψης των αποφάσεων της ελευθερίας
του λόγου του πράττειν του σκέπτεστε και του συνέρχεσθε βρίσκουν την
κορύφωση τους στην αναρχία,(δηλαδή, στην απουσία κάθε κυβέρνησης από τα
πάνω), ενώ η ελεύθερη και εθελούσια οργάνωση από τα « κάτω προς τα
πάνω» των κοινωνικών σχέσεων, δηλαδή η αυτοκυβέρνηση είναι ο καλύτερος
τρόπος να εφαρμοστεί ο κομμουνισμός. Η μια κατάσταση είναι, κατά τον
αποτελεσματικότερο τρόπο, η εγγύηση τις άλλης και αντιστρόφως. Από εδώ
και η συγκεκριμένη διατύπωση του Αναρχικού κομμουνισμού ως ιδανικού και
ως κίνητρου για αγώνα.

Δεν είναι ιστορικά επιβεβαιωμένο ότι οι καταπιεζόμενοι –
εκμεταλλευόμενοι της σημερινής εποχής, θα ακολουθήσουν τον έναν ή τον
άλλο δρόμο. Εκείνο, όμως, που μπορεί να ειπωθεί με βεβαιότητα είναι, ότι
χωρίς πλατιές μαζικές ελευθεριακές, αντιιεραρχικές, αντισυγκενρωτικές
οργανώσεις, χωρίς λαϊκά αντιθεσμικά όργανα, χωρίς συνοχή θεωρίας και
πράξης δεν μπορεί να επιτευχθεί αυτός ο αγώνας. Ή που θα είναι αγώνας
απελευθερωτικός ή που δε θα είναι! Καθώς δεν μπορεί να υπάρξει
ελευθεριακη-αντιιεραρχική κοινωνία χωρίς ελευθεριακούς-αντιεξουσιαστές,
και καθώς αυτοί δημιουργούνται μόνο από την ορθολογική συζήτηση και
κατανόηση των αγώνων, εκείνοι που ήδη αντιπαρατίθενται στο κράτος και
την ταξική κυριαρχία οφείλουν να υποστηρίξουν και να βοηθήσουν θετικά
και πρακτικά αυτές τις διαδικασίες και τους αγώνες. Ο αγώνας για μια
κοινωνία προς το ανθρωπινότερο, δηλαδή, χωρίς κυριαρχία και εκμετάλλευση
από άνθρωπο σε άνθρωπο, θα είναι διαρκής και πολύμορφος. Δε θα είναι
αγώνας μόνο για την καλυτέρευση του βιοτικού επιπέδου, αλλά και αγώνας
για την αλλαγή της συνείδησης και του τρόπου σκέψης μας. Αγώνας που δε
θα αφορά μόνο την αλλαγή της «κοινωνικής βάσης» (οικονομία, σχέσης
παραγωγής), κατά την προσφιλή στους μαρξιστές θεωρία, αλλά και το
«εποικοδόμημα» (πολιτισμός, κοινωνικές σχέσης) θέτοντας σε αμφισβήτηση
και ανατροπή το πολιτειακό και πολιτισμικό μοντέλο του καπιταλισμού και
του κράτους.

Αντίθετα με την πολιτική επανάσταση ή τις πολιτικές μεταρρυθμίσεις - και
εννοούμε πολιτική, τη διαχείριση του συστήματος της ανισότητας και της
κυριαρχίας σε όλα τα επίπεδα - η κοινωνική επανάσταση σε όλα τα επίπεδα,
είναι η αναγκαία συνθήκη για να αποκτήσει η πολιτική την πραγματική της
σημασία. Να περάσει, δηλαδή, στα χέρια των πολιτών η διεύθυνση και η
διαχείριση τον λειτουργιών της πόλης, της κοινότητας και της συλλογικής
δημόσιας ζωής σε όλα τα επίπεδα. Γιατί όπως είδαμε ιστορικά τους δυο
τελευταίους αιώνες. κάθε νέα κατάσταση πραγμάτων αποσπασμένη από το
κοινωνικό σώμα, η οποία έχει στα χέρια της τις υποθέσεις της κοινωνίας,
μπορεί να αποτελέσει κίνδυνο για μια παλινδρόμηση στις εξουσιαστικές,
αυταρχικές, ιεραρχικές καπιταλιστικές δομές, ακόμα και αν στηρίζει τη
δραστηριότητά της σε αντιεξουσιαστικές ρητορικές. Η κατανόηση της
ιστορικότητάς μας και η χρήση αυτής της εμπειρίας στους σημερινούς
αγώνες, είναι για το αναρχικό κίνημα προϋπόθεση ακόμα περισσότερο, μετά
τη σύγχυση που επήλθε από τον Μάη του ΄68 (η φαντασία στην εξουσία) και
μετά την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ (κρατικού καπιταλισμού), αλλά
και την επικράτηση της νεο-φιλελεύθερης αναδόμησης του κράτους.

Σ΄αυτόν τον αγώνα, που είναι ο μόνος που αξίζει τον κόπο να
συμμετέχουμε, ακόμα και να αφοσιωθούμε, εμείς οι αναρχικοί δε θα είμαστε
μόνοι μας. Ένα πλατύ μαζικό (από το πολλοί μαζί), αντιεξουσιαστικό –
αντιιεραρχικό - ελευθεριακό ρεύμα θα έρθει και θα σαρώσει τον παλιό
κόσμο. Έτσι που να μη μείνει λίθος επί λίθου! Έτσι που το κράτος και ο
καπιταλισμός να πάρουν επιτέλους τη θέση που τους αρμόζει: στο μουσείο
της κοινωνικής ιστορίας. Και αν το παλιό: «ένα φάντασμα πλανιέται πάνω
από την Ευρώπη», ή το πιο πρόσφατο: « η φαντασία στην εξουσία», ή το
σημερινό: «να κάνουμε την επανάσταση χωρίς να καταλάβουμε την εξουσία»
(!) είναι η φαντασίωση των αδέσποτων παιδιών του μαρξισμού, και αν
ένας νέος κεϋνσιανισμός και συντηρητικός κοινοτισμός φαντάζει σαν το νέο
πρόταγμα αυτών που ζαλίστηκαν από την δίνη του νεοφιλελευθερισμού, της
ελεύθερης αγοράς και του ατομικισμού, άλλο τόσο και ένας νέος κόσμος
είναι εφικτός: αυτός της παγκόσμιας, αντιεξουσιαστικής, αντιιεραρχικής,
αντιγραφειοκρατικής επανάστασης. Οι νέες κομμούνες του Παρισιού που θα
έρθουν, γίνονται ξανά η προοπτική για το πέρασμα στην επίλυση του
πραγματικού ταξικού ζητήματος, δηλαδή της κυριαρχίας και εκμετάλλευσης
ανθρώπου από άνθρωπο. Αυτή είναι η αυλαία του 21ου αιώνα, που είναι ο
αιώνας μας, και έτσι θα ανοίξει.
Οι νέες κοινωνικές φόρμες περιμένουν αυτούς που θα τις δημιουργήσουν !

Επιμέλεια, σύνθεση, σύνταξη κειμένων Γιώργος Μεριζιώτης

Πρωτοβουλία για τον Κοινωνικό Αναρχισμό «Κόσμος».

Για επικοινωνία, Ε-mail: isopedotes@yahoo.gr

http://eleftheriakos.blogspot.com
_______________________________________________
A-infos-gr mailing list
A-infos-gr@ainfos.ca
http://ainfos.ca/cgi-bin/mailman/listinfo/a-infos-gr

A-Infos Information Center