A - I n f o s
a multi-lingual news service by, for, and about anarchists **

News in all languages
Last 40 posts (Homepage) Last two weeks' posts

The last 100 posts, according to language
Castellano_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Trk�_ The.Supplement

The First Few Lines of The Last 10 posts in:
Castellano_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Trk�
First few lines of all posts of last 24 hours || of past 30 days | of 2002 | of 2003 | of 2004 | of 2005 | of 2006 | of 2007 | of 2008 | of 2009

Syndication Of A-Infos - including RDF | How to Syndicate A-Infos
Subscribe to the a-infos newsgroups
{Info on A-Infos}

(gr) Αρχές της αμεσοδημοκρατικής δομής - Κινηματικά πηθη (μέρος 3ο)

Date Wed, 11 Nov 2009 21:42:03 +1100



Του Γιώργου Μεριζιώτη --- Το αξιακό μας περιβάλλον (*) --- Από τη στιγμή
που ένα μέρος του κινήματός μας παύει να είναι κολλημένο επίμονα στην
ιδεολογία της αδιαρθρωσίας, της μερικότητας, της αποσπασματικότητας και
του ατομιστικού αφορμαλισμού θα είναι έτοιμο και ώριμο να αναπτύξει
εκείνες τις μορφές οργάνωσης που θα ταιριάζουν καλύτερα στην αναρχική,
ελευθεριακή λειτουργία του. --- Δυστυχώς, στην εποχή του μη αυτονόητου
και της σύγχυσης, είμαστε υποχρεωμένοι να μιλάμε για την «κοινωνική
αναρχία», λες και δεν είναι. --- Εδώ χρειάζεται να διευκρινίσουμε κάτι.
Εμείς θεωρούμε την άμεση δημοκρατία σαν ιδιοσυστατικό της αναρχίας, αλλά
ακόμη και η περιεκτική είναι πιο κοντά με τις αναρχικές, ελευθεριακές
αρχές με την έννοια της Μπακουνικής κληρονομιάς, παρά με αυτό το
νιχιλικό, στιρνερικό συνοθύλευμα αρνητικών θελήσεων που θέλει να
αποκαλείται τυχοδιωκτικά αναρχικό.

Η άμεση δημοκρατία είναι το οξυγόνο και η γενικευμένη κοινωνική
αυτοδιεύθυνση1, το καύσιμο της αναρχίας, ενώ οι οργανώσεις,
συλλογικότητες και λοιπές συσσωματώσεις μας πρέπει να είναι οχήματα προς
την ελευθεριακή κομουνιστική κοινωνία.

Οι οργανώσεις μας είναι συλλογικές οντότητες - ζωτικότητες και
προπάντων αντιθεσμίσεις - αυτοθεσμίσεις στις οποίες η αναρχία σαν
κοινωνική δυνατότητα βιώνεται προς τα μέσα και επιβεβαιώνεται προς τα
έξω (όσο γίνεται) σε μικρογραφία, γι΄ αυτό δεν πρέπει να συγχέουμε την
αναρχική οργάνωση ούτε με την παρέα (παρεϊσμός) ούτε με τον
λειτουργισμό. Οι οργανώσεις μας, δεν είναι λειτουργικά εργαλεία σαν των
εξουσιαστών όπου ένα πεφωτισμένο διευθυντήριο τις χρησιμοποιεί για να
καταλάβει την κυβερνητική εξουσία και το κράτος.

Μερικές από τις «παραδοσιακές» παλιές τεχνικές θα αποδειχτούν
χρήσιμες αν και όχι τέλειες. Άλλες πάλι θα μας βοηθήσουν να δούμε τι δεν
πρέπει να κάνουμε για να φτάσουμε σ' ορισμένους στόχους με τις λιγότερες
«θυσίες» για τα άτομα και το κίνημα, επιπλέον θα μπορέσουμε να
αποφύγουμε την αναπαραγωγή στην εσωτερική μας συγκρότηση αλλοτριωμένων
συμπεριφορών και τάσεων του κυρίαρχου συστήματος, δηλαδή του καπιταλισμού.

Ένα πρώτο βήμα προς την κατεύθυνση αυτή είναι η συνειδητοποίηση και
η προσπάθεια εξάλειψης μιας σημαντικής αντίφασης που υφίσταται εντός του
κινήματος και που για μας τους αναρχικούς, παίρνει πολλές φορές οριακές
διαστάσεις.

Το δέον είναι, εφόσον την αναγνωρίζουμε, να καταβάλλουμε κάθε δυνατή
προσπάθεια για την άρση της. Το μη δέον είναι το να την αγνοούμε, αλλά
και όταν παραδεχόμαστε την ύπαρξη της να μην είμαστε διατεθειμένοι να
πράξουμε για την υπέρβασή της.

Ενώ κατανοούμε ότι κουβαλάμε συνήθειες και αντιλήψεις του κόσμου που
ζούμε (αλλά και θέλουμε να αλλάξουμε), γνωρίζοντας ότι υπάρχουν ατομικές
και συλλογικές ανεπάρκειες (κανείς τέλειος, όχι με την θρησκευτική
έννοια ούτε με την φιλοσοφική τελεολογία), πολλές φορές αναπαράγουμε
αυτόν τον κόσμο στο εσωτερικό μας, στις μεταξύ μας σχέσεις. Αυτό
καταντάει την αναρχία αναξιόπιστη και χιμαιρική επιβεβαιώνοντας αυτούς
που ισχυρίζονται ότι είναι αδύνατες οι κοινωνικές σχέσεις των ανθρώπων
χωρίς ιεραρχία και κυριαρχία.

Το μη δέον είναι, ότι ξέροντας πως από το κέλυφος της παλιάς
κοινωνίας θα γεννηθεί η νέα, εντούτοις δε βρίσκουμε εκείνες τις
διαδικασίες και τα συλλογικά εκείνα εργαλεία για να αποτρέπουμε την
αναπαραγωγή αυτών των παλιών συνηθειών στις μεταξύ μας σχέσεις
(ιδιαίτερα όταν οι παλιές συνήθειες αναπαράγονται με την μορφή της
«άτυπης ιεραρχίας» και των διευθυντηρίων λήψης αποφάσεων που είναι
δύσκολο λόγω του ότι είναι «αόρατα» να ελεγχθούν και να εξαλειφθούν).

Το δέον είναι, το να παλεύουμε να ξεπεραστεί, όσο είναι δυνατόν, η
συνείδηση της ιεραρχίας-κυριαρχίας και των διακρίσεων-προνομίων μεταξύ
των ανθρώπων (ιδιαίτερα στον τρόπο που παίρνουμε και υλοποιούμε τις
συλλογικές μας αποφάσεις) και το να μη φοβόμαστε να πειραματιστούμε με
νέες πρακτικές, ενάντια στη δύναμη της συνήθειας που παράγει συντηρητισμό.

Θα αφήσουμε κατά μέρος τους ισχυρισμούς ότι «οποιαδήποτε οργάνωση
οδηγεί αναπόφευκτα στην ολιγαρχία» (αυτή είναι μια κατάσταση που
ταιριάζει καλύτερα στη ζωή της αρκούδας). Στην ανθρώπινη διάσταση δε
χρειάζεται να αποδεικνύουμε το αυταπόδεικτο, ότι δηλαδή στη μοναξιά δεν
τίθεται ζήτημα ελευθερίας, στη μοναξιά δεν τίθεται ζήτημα ισότητας. Όσο
εμείς οι αναρχικοί δεν προτείνουμε μια άλλη εφικτή οργάνωση της
κοινωνίας (όχι με την μορφή του σχεδιασμού αλλά με την μορφή της
υπέρβασης του υπάρχοντος), όσο εμείς οι αναρχικοί δεν διάγουμε ένα βίο
όσο το δυνατόν κοντά στις αρχές μας, αλλά και με το παράδειγμα μας σαν
στάση ζωής (άλλωστε για να αλλάξουμε τον κόσμο χρειάζεται πρώτα να
αλλάξουμε τους εαυτούς μας) τόσο θα διαιωνίζεται στις συνειδήσεις των
καταπιεσμένων-εκμεταλλευομένων της σημερινής εποχής 2, ο ιστορικός ρόλος
της οργάνωσης του καπιταλισμού, το σύγχρονο εθνικό ή διεθνοποιημένο
κράτος, η ιεραρχία και η κυριαρχία σε όλα τα επίπεδα που απορρέουν από αυτό.

Ας έρθουμε τώρα σε ένα άλλο ζήτημα όχι δευτερευούσης σημασίας, την
κοινωνική απεύθυνση, το πώς παρουσιαζόμαστε, το «προς τα έξω» στην επαφή
μας με τις καταπιεσμένες - εκμεταλλευόμενες τάξεις της σημερινής εποχής
(ενώ σωστά καταδικάζουμε τη πολιτική διαμεσολάβηση). Θέλει προσοχή για
να μην μεταβληθεί - εκ των περιστάσεων - ο αγώνας μας και οι δράσεις μας
ως η διαμεσολάβηση του κοινωνικού αγώνα. Επιλέγοντας να μιλάμε πάντα σε
πρώτο πρόσωπο στην απεύθυνση μας προς στους εξουσιαζόμενους –
εκμεταλλευόμενους, δηλαδή σε αυτό που ονομάζουμε σήμερα κοινωνία,
είμαστε πρώτα και κύρια εμείς οι ίδιοι εκμεταλλευόμενοι –
εξουσιαζόμενοι, γι΄αυτό δεν είμαστε «πεφωτισμένες» πρωτοπορίες, ενώ
είναι έξω από τον αξιακό μας κόσμο το «όποιος δεν μπορεί να ζήσει
ελεύθερος θα αναγκαστεί να ζήσει ελεύθερος». Με λίγα λόγια ή θα
απαλλαγούμε όλοι μαζί από την μιζέρια της οικονομικής εκμετάλλευσης, την
εξουσία και τη λεηλασία της φύσης ή που δε θα απαλλαγούμε. Παραφράζοντας
το παλιό σύνθημα «Η χειραφέτηση των εργατών πρέπει να είναι έργο των
ίδιων των εργατών», που ήταν, είναι και θα είναι σύνθημα μας, δεν
πρέπει να ξεχνάμε το ότι η «Η χειραφέτηση της κοινωνίας πρέπει να είναι
έργο της ίδιας της κοινωνίας». Το πώς και πότε θα συμβεί αυτή η
χειραφέτηση είναι ένα «στοίχημα» που τίθεται από την εκάστοτε γενιά
επαναστατών εδώ και πάνω από διακόσια χρόνια.

Κάνοντας μια φανταστική υπόθεση: Αν αύριο ξέσπαγε μια επανάσταση και
δεν είχε διαμορφωθεί μια αρκετά διευρυμένη μετα-κρατική, μετα-ιεραρχική,
μετα-καπιταλιστική προταγματική συνείδηση, ένας υπολογίσιμος συσχετισμός
δύναμης, πάλι κράτος, ιεραρχία και καπιταλισμός θα δημιουργηθεί..(αυτό
μην εξηγηθεί ως εναντίωση στην αντίσταση ή στην εξέγερση).

Ο σύντροφος Α. Πάπι γράφει σχετικά: «Οι εξεγέρσεις και οι διάφορες
μορφές της επανάστασης με κανέναν τρόπο δεν είναι μια δική μας
ιδιαιτερότητα, δεν είναι αυτό που μας διακρίνει. Οι πάντες,
συμπεριλαμβανομένων των μπολσεβίκων, των ισλαμιστών, μέχρι και των
φασιστών, εφόσον καταπιέζονται και εμποδίζονται να εκφραστούν, τείνουν
να εξεγείρονται, προκει¬μένου νʼ απελευθερωθούν απʼ ό,τι τους καταπιέζει.

Αλλά η εξέγερση τους και, εφόσον υπάρξει, η επανάστασή τους, έχουν μια
γεύση καθ΄όλα διαφορετική από τη δική μας. Αναμφιβόλως αντίθετη. Αυτοί,
με ιδεολογικές αιτιολογήσεις και ιδανικά διαφορετικά μεταξύ τους, θέλουν
την εγκαθίδρυση μιας νέας ισχυρής εξουσίας, απόλυτης, ολοκληρωτικής και
θεοκρατικής. Εξεγείρονται απέναντι στην υπάρχουσα εξουσία επειδή θέλουν
να μπουν στη θέση της και να κυριαρχήσουν πάνω στους ανθρώπους.

Εμείς, όταν καταφέρουμε να εξεγερθούμε, αντιθέτως, θα θέλουμε να
γκρεμίσουμε όχι μόνο την υπάρχουσα εξουσία, αλλά και κάθε άλλη μορφή
κυριαρχίας, γιατί θέλουμε να οικοδομήσουμε μια κοινωνία θεμελιωμένη στην
απουσία ιεραρχίας και κυρίαρχης εξουσίας. Δεν παρουσιαζόμαστε ως εκ
τούτου σαν εξεγερτικοί, αλλά κυρίως ως φανατικοί εραστές της ελευθερίας,
όλης της δυνατής ελευθερίας, της αυτο-κυβέρνησης, της θέλησης να μην μας
κυβερνούν από τα πάνω και να ζούμε και να συμβιώνουμε με τους άλλους
χωρίς βίαιη επιβολή, με αλληλεγγύη, αμοιβαιότητα και τη μέγιστη
συναινετική συμφωνία…»

Ο αναρχισμός θεωρεί ως μία από τις πρώτιστες αρχές του τη θέση βάσει
της όποιας μόνον ελευθεριακά μέσα μπορούν να χρησιμοποιηθούν (και όχι
απλώς «θα έπρεπε να χρησιμοποιηθούν»), για να οικοδομηθεί με επιτυχία
μια ελευθεριακή κομουνιστική κοινωνία. Αυτή είναι και ή σημασία της
άποψης του Μπακούνιν (ή όποια θεωρήθηκε σαν ένας παραλογισμός από
μερικούς αντιπάλους του), όταν υποστήριζε ότι «η ελευθερία μπορεί να
δημιουργηθεί μόνον από την ελευθερία». Σύμφωνα με αυτή την αντίληψη, το
αναρχικό – αντιεξουσιαστικό κίνημα πρέπει να είναι ένας μικρόκοσμος της
νέας κοινωνίας, ή οποία, τοιουτοτρόπως, έρχεται στο φως «δημιουργημένη
μέσα στο κέλυφος της παλιάς». Ή νέα ανθρωπότητα δεν μπορεί να
δημιουργηθεί για να ζήσει σε μια κοινότητα χωρίς κυριαρχία, εάν
καθοδηγείται από μία επαναστατική ελίτ. (κάτοχο του μυστικού της φύσης
του επαναστατικού κινήματος), ή εάν οι δομές των επαναστατικών
οργανώσεων είναι διαμορφωμένες με βάση τα μοντέλα των ιεραρχημένων
οργανώσεων της αστικής κοινωνίας.

Οι επαναστατικές δομές πρέπει, αντιθέτως, να εμπεριέχουν την ανάπτυξη
της αυτοσυνείδησης, της υπευθυνότητας, της αυτοδιεύθυνσης και της
ελεύθερης δραστηριότητας. Ή νέα ανθρωπότητα όταν και εφόσον θελήσει να
λέγετε νέα πρέπει να δημιουργηθεί όχι διά μέσου μιας νέας κατάκτησης της
εξουσίας, αλλά με τη δημιουργία νέου τύπων ανθρωπίνων κοινωνικών
σχέσεων. Ένα ακόμα ζήτημα υπαρξιακής φύσης είναι η ταύτιση που γίνεται -
αν και είναι ανθρώπινο και κατανοητό - όταν συνδέουμε τον ατομικό
βιολογικό μας κύκλο με την ελευθεριακή, κοινωνική προοπτική. Είναι ότι
αύριο θέλουμε να γίνει η αναρχία. Απογοητεύονται σύντομα και πολλοί
σταματούν την ενεργό δράση λόγω ανυπομονησίας. Δεν καταλαβαίνουμε ότι
υπάρχει ο τοίχος της κοινωνικής αδράνειας και κύρια του φόβου. Αν
πέσουμε επάνω του με 150 χιλιόμετρα είναι σίγουρο πως θα γίνουμε
χαλκομανία. Ενώ μπορούμε με το καλέμι σιγά να τον υποσκάπτουμε για να
πέσει. Οι αναρχικοί μόνο έτσι μπορούν να δράσουν. Δηλαδή, σαν συνεργεία
κατεδάφισης αυτού του τοίχου, σαν ωθητήρες αντίστασης και ανατροπής.
Μπορούμε να δρούμε ενώ παράλληλα να δημιουργούμε ανθρώπινες
συσσωματώσεις (συλλογικότητες), κύρια ζωτικού και βιοτικού χαρακτήρα και
όχι μόνο λειτουργικoύ. Το ιδανικότερο είναι όσο προσπαθούμε και
αγωνιζόμαστε για την κοινωνική επανάσταση μέσα από εξεγερτικές φάσεις να
δημιουργούμε και να ζούμε την αντικοινωνία μας, όχι σαν εσώκλειστοι
καλόγεροι, και βέβαια ανεξάρτητα από το πότε θα γίνει αυτή η επανάσταση3.

Σήμερα, οι περισσότερες συλλογικότητες αποτελούμενες από νεαρούς
συντρόφους -αυτό δεν είναι κατ΄ ανάγκη περιοριστικό- είναι σαν τον
άνεμο. Σήμερα υπάρχουν, αύριο όχι. Έτσι όμως, δεν μπορεί να γίνει
ουσιαστικά αποτελεσματικός ο κοινωνικός απελευθερωτικός αγώνας, ο οποίος
προϋποθέτει συνέχεια, συνέπεια, επιμονή, υπομονή και προπάντων οραματικό
πρόταγμα. Αλλά, ακόμα και όταν δημιουργείται μια αντιεξουσιαστικη
συλλογικότητα, όσο μικρή και ασήμαντη και αν φαίνεται, όσο βραχύβια και
να είναι, για μας είναι ένα σπουδαίο γεγονός αφού έστω και για λίγο
καταφέρνουν αυτοί οι άνθρωποι να ζήσουν, να πάρουν αποφάσεις και να
δράσουν απαλλαγμένοι στο εσωτερικό τους από τον κρετινισμό της ιεραρχίας
και της κυριαρχίας ανθρώπου από άνθρωπο.

Περισσότερο από όλα, θα πρέπει να πειραματιστούμε με διάφορα είδη
αντί ιεραρχικής δομής και να αναπτύξουμε μια ποικιλία τεχνικών για
χρήση σε διαφορετικές περιπτώσεις, αναγνωρίζοντας ότι χρειάζονται και
νέες ιδέες για το ζήτημα της οργάνωσης. Αλλά, πριν προχωρήσουμε στον
έξυπνο πειραματισμό, είναι χρήσιμο να δεχτούμε την ιδέα πως δεν υπάρχει
κανένα έμφυτο κακό στην ίδια την έννοια της δομής - παρά μονάχα στην
υπερβολική χρήση της – είναι χρήσιμο όμως να καταλάβουμε ότι οι ομάδες
και οι διαδικασίες στις συνελεύσεις τους χρειάζεται να διέπονται από μια
«αναρχική τυπικότητα». Όχι μόνο γιατί πολλές φορές «ο τύπος κάνει την
ουσία» αλλά και γιατί έτσι αποφεύγουμε να ολισθήσουμε σε άτυπες
ιεραρχίες. Δεν μπορεί να μετατρέπεται η καθημερινή ζωή σε διαδικασία
συνέλευσης γιατί έτσι χάνεται η ουσία της - εκτός του ότι έχουμε ανάγκη
και την χαλάρωση – ή από την άλλη να μετατρέπεται η συνέλευση και η
δράση σε εικοτολογία και η χαλαρότητά μας να τη μετατρέπει σε ιδιωτική
κοινωνία και να χάνουμε την δημόσια σφαίρα.

Σημειώσεις:

1) Ποιες είναι οι βασικές αρχές αυτοδιεύθυνσης; Θα τις αναφέρουμε σύντομα.
Αυτοδιεύθυνση σημαίνει εξ΄ ορισμού αυτοκαθορισμός. Αποκλείει τη
διεύθυνση άλλων, την κυριαρχία ανθρώπου πάνω σε άνθρωπο. Αποκλείει, όχι
μόνο τη διαρκή νομική κατοχυρωμένη εξουσία του κράτους με τους
καταπιεστικούς θεσμούς, αλλά απαιτεί την κατάργηση της αρχής του κράτους
από τις ανεπίσημες ενώσεις του λαού: από τα συνδικάτα, από τους χώρους
εργασίας και από τις μυριάδες συσπειρώσεις και σχέσεις που συγκροτούν
την κοινωνία.
Η Αυτοδιεύθυνση, εξ΄ ορισμού, είναι η ιδέα ότι οι εργάτες (όλοι οι
εργάτες περιλαμβανομένων των τεχνικών , των μηχανικών, των επιστημόνων,
προγραμματιστών, των συντονιστών, όλων), που απασχολούνται με την
παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών μπορούν οι ίδιοι να διευθύνουν και να
συντονίζουν αποτελεσματικά την οικονομική ζωή της κοινωνίας. Αυτή η
πίστη στηρίζεται σε τρεις αδιαχώριστες αρχές: 1) πίστη στη δημιουργική
ικανότητα των μαζών, στον διασυρμένο “κοινό άνθρωπο” και όχι σε μια
αριστοκρατική τάξη “ανώτερων” ανθρώπων, 2) αυτονομία (αυτοκυβέρνηση), 3)
αποκέντρωση και συντονισμός, με την ελεύθερη συμφωνία του φεντεραλισμού
(ομοσπονδιοποίηση).

2) Ενώ έχουμε απομακρυνθεί πολύ από την εποχή της βιομηχανικής αστικής
πρωτοσυσσώρευσης κεφαλαίου και την προβληματική της, στην πραγματικότητα
όμως δεν την εγκαταλείψαμε ποτέ, γιατί αυτό που έχει σημασία είναι ότι
το προλεταριάτο, στον εμπειρικό προσδιορισμό του, από τη μια δεν είχε
εκληφθεί μόνο σαν οι χειρώνακτες εργαζόμενοι, οι παραγωγοί, αλλά
προπάντων σαν η δυνατή ελευθερία. Από την άλλη οριζόταν αρνητικά για να
τονιστεί ότι αποτελεί το αντίθετο της αστικής τάξης. Μέσα σε μια
κατάσταση όπου η μεγάλη τάση του σύγχρονου κόσμου είναι - για πρώτη φορά
σε τέτοιο μέγεθος στην ιστορία - η πολιτική πόλωση της κοινωνίας σε δύο
τάξεις, η αστική τάξη έχει στην κατοχή της τα μέσα παραγωγής και
απολαμβάνει από αυτά, ενώ το προλεταριάτο ούτε τα έχει στην κατοχή του,
ούτε απολαμβάνει τίποτα. Προτιμούμε να λέμε «έχει στην κατοχή της» και
όχι «είναι ιδιοκτήτρια», για να κάνουμε πιο φανερό ότι η νομική
ιδιοκτησία είναι ένα ιδεολογικό εποικοδόμημα που μπορεί να
αντικατασταθεί από ένα άλλο. Για παράδειγμα με τη συλλογική ιδιοκτησία
των μέσων παραγωγής από τη κομματική - κρατική γραφειοκρατία.
Ο καπιταλισμός στην πραγματικότητα δεν λύνει κανένα πρόβλημα.
Αντίθετα, τα διαπλέκει, τα εντείνει και το κυριότερο τα μεταθέτει στο
χρόνο. Ούτε τα ζητήματα της φτώχιας διευθετεί. Αυξάνει τόσο την σχετική
όσο και την πραγματική φτώχια, εν μέσω αφθονίας -εδώ να σημειώσουμε ότι
είναι πράξη ελευθερίας το να επιλέξεις να ζεις λιτά, αντίθετα όταν σου
το επιβάλλουν είναι πράξη καταναγκασμού- ούτε τα νέα ζητήματα
ελευθερίας, ούτε τα οικολογικά προβλήματα που διογκώνονται και
προσπαθούν να μας πείσουν οι ελίτ ότι είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι. Για να
επανέλθουμε στο θέμα μας, τα ζητήματα ποιότητας ζωής, και το οικολογικό
- κλιματικό πρόβλημα είναι άμεσα συνδεμένα με τα κοινωνικά και ταξικά -
ζητήματα.

Από αυτή την πλευρά, οι υπάλληλοι, οι τεχνικοί, οι μαθητές και οι
λούμπεν (τα κατώτερα στρώματα του συστήματος), έχουν την ίδια
αντιληπτική στάση, είναι διαθέσιμοι όπως και οι εργάτες.

Η ενότητα των «λούμπεν» και των «μηχανικών», η σύγχρονη
περιθωριακότητα «των φοιτητών χωρίς διπλώματα και των πτυχιούχων χωρίς
δουλειά», οι περιθωριοποιημένοι μικρό συνταξιούχοι, οι
προλεταριοποιημένοι μικροί αγρότες, ακόμα και οι μετανάστες μπορεί να
βρεθούν και να είναι κάποια στιγμή διαθέσιμοι.

Ενάντια σε μια διαταξική αντίληψη στιρνερικού δεξιόστροφου λόγου που
αναπαράγεται τον τελευταίο καιρό στον ελλαδικό αναρχικό χώρο, εμείς
προτείνουμε το παρακάτω περίγραμμα που λίγο ως πολύ ισχύει και για την
ελληνική κοινωνία χωρίς αυτό να σημαίνει ότι στις σημερινές συνθήκες δε
χρειάζεται μια νέα πιο εμπεριστατωμένη ανάλυση των κοινωνικών συνθηκών
που διαμορφώνει ο καπιταλισμός, όπου εννοείτε ότι μέσα σε αυτές ζούμε
και αγωνιζόμαστε.

Άλλωστε κάνοντας μια κοινωνική χαρτογράφηση του αναρχικού κινήματος
τη χώρα μας θα δούμε ότι σε μικρογραφία από αυτές τις τάξις και υπό
κατηγορίες αντλούν διαθεσιμότητα οι αναρχικές ιδέες.

Η διαφορά εμάς των δρώντων αναρχικών με την υπόλοιπη καταπιεσμένη
κοινωνία (δηλαδή πάνω από το 80 τις εκατό του πληθυσμού), έγκειται στο
ότι εμείς βρισκόμαστε σε άλλους χρόνους εξεγερτικούς- επαναστατικούς ενώ
αυτή όχι. Ένα μεγάλο μέρος του αγώνας μάς επικεντρώνεται και πρέπει στον
σιν- χρονισμό με την καταπιεσμένη κοινωνία όχι προς την μεριά της
αδράνειας αλλά προς την μεριά μας της κοινωνικής επανάστασης . Ώμος όταν
δεν συμβαίνει αυτό βρίζουμε τους καταπιεσμένους – εκμεταλλευομένους
υπεκφεύγοντας και παρακάμπτοντας την δική μας ευθύνη και αδυναμία να
προτείνουμε κοινωνικά προγράμματα και συνεκτικές κοινωνικές δομές, έτσι
ανυψωνόμαστε πάνω από την τάξη μας αποκτώντας μια ελιτίστικη
αριστοκρατική νοοτροπία. Είμαστε κατηγορηματικά αντίθετη με αυτή την
νοοτροπία, είμαστε σάρκα από την σάρκα αυτής της καταπιεσμένης
εκμεταλλευομένης κοινωνίας και ότι πάθη αυτή θα πάθουμε και εμείς,
κλίνοντας θα αναφερθούμε σε μια σοφή ρύση ενός συντρόφου και ο νοών
νοείτω, « Πιο εύκολα πεθαίνεις για της ιδέες σου παρά ζώντας με αυτές !».

3) Ο Αλμπέρ Καμί γράφει: «… Από το κίνημα εξέγερσης γεννιέται, έστω και
συγκεχυμένα η συνειδητοποίηση: Η αντίληψη που ξεπροβάλλει ξαφνικά πως
μέσα στον άνθρωπο υπάρχει κάτι με το οποίο ο άνθρωπος μπορεί να
ταυτιστεί έστω και προσωρινά. Μέχρι τώρα αυτός ο συνταυτισμός δεν είχε
γίνει αντιληπτός. Ο δούλος άντεχε όλες τις υπερβολικά άδικες πράξεις
πριν την εξέγερση. Συχνά μάλιστα είχε δεχτεί χωρίς να αντιδράσει
διαταγές πιο καταπιεστικές από εκείνη που προκάλεσε την άρνησή του.
Έκανε υπομονή απωθώντας τες ίσως μέσα του αλλά μια και σώπαινε συνέχισε
να δείχνει περισσότερο ενδιαφέρον για τα άμεσα συμφέροντα του παρά για
τη συνειδητοποίηση των δικαιωμάτων του.
Χάνοντας την υπομονή του, με την ανυπομονησία μπορεί να αρχίσει ένα
κίνημα που μπορεί να επεκταθεί σε κάθε τι που αποδεχόταν μέχρι τότε.
Αυτή η ορμή δρα σχεδόν πάντα αναδρομικά. Ο σκλάβος τη στιγμή που
απορρίπτει την ταπεινωτική διαταγή του αφέντη του απορρίπτει και την
ίδια την ιδιότητα του σκλάβου. Το κίνημα εξέγερσης τον οδηγεί πιο πέρα
από την απλή άρνηση. Ξεπερνά ακόμη και το όριο που έθετε στον αντίπαλό
του ζητώντας τώρα να τον μεταχειρίζονται ως ίσο …». Αλμπέρ Καμύ, «Ο
επαναστατημένος άνθρωπος».

*) Όλα τα παραπάνω αποσπάσματα είναι από την μπροσούρα της πρωτοβουλίας
για τον κοινωνικό αναρχισμό “Κόσμος” , “Οργάνωση και αγώνας για τη αναρχία”.

Για επικοινωνία: isopedotes@yhoo.gr


_______________________________________________
A-infos-gr mailing list
A-infos-gr@ainfos.ca
http://ainfos.ca/cgi-bin/mailman/listinfo/a-infos-gr

A-Infos Information Center