A-Infos (nl) Iets ruikt anders in Cuba - door Libertaire Beweging* [en]

Ten aanzien van de situatie in Cuba in de afgelopen weken spreekt de Cubaanse 
Libertaire Beweging MLC (affiniteitsgroep van Cubaanse anarchisten in 
ballingschap) zich uit over wat onbekend is en de uitdagingen waar de Cubaanse 
maatschappij voor staat. Onze stem is de stem van inzet voor vrijheid, 
gelijkheid en solidariteit zonder compromissen, dat altijd al het geluid van de 
Cubaanse anarchisten is geweest. ---- Inderdaad, iets begint anders te ruiken in 
Cuba; misschien in overeenstemming met de geur van het post-Fidel tijdperk. Voor 
beginners, die breedsprakige man die alle ruimtes vulde tot 26 juli 2006 is er 
niet meer, waar het gedurende bijna een halve eeuw werd gehoord.

Sindsdien is de prostaat commandant begonnen te schrijven, maar we weten 
allemaal dat het geschreven woord niet de zelfde betovering heeft als het 
gesproken woord en zelfs minder als het ongrijpbaar, doelloos en nauwelijks van 
belang is voor iedereen die buiten de persoonlijkheidscultus denkt. Misschien is 
dat waarom zo veel mensen, meer dan was voorzien, op straat, in clandestiene 
films, in blogs van huishoudens, een verlangen tonen om de stem van het volk te 
bevrijden van de banden die het vastbonden. Zelfs de eerste violen in het orkest 
van de regering, zeker gestimuleerd door de zelfde oude vertrouwde en 
voorzichtig gefluisterde commentaren die met de dag luider worden, hebben geen 
andere keuze dan te erkennen wat jaren geleden ondenkbaar zou zijn geweest.
Vice-president Carlos Lage, bijvoorbeeld, verklaarde recentelijk op het 7e
congres van de UNEAC (Nationale Vakbond van Cubaanse Schrijvers en
Artiesten): De duale moraal, de verboden, een pers die niet schrijft over
onze werkelijkheid zoals we zouden willen, de niet welkome ongelijkheden,
onze slechte infrastructuur, zijn wonden van oorlog, maar van een oorlog die
we hebben gewonnen.
(http://www.kaosenlared.net/noticia/siento-hoy-mas-orgulloso-nunca-escritore
s-artistas-cuba).
Het is taal van een overgangstijd, zonder twijfel, omdat ze die zieltogende,
triomfantelijke oorlogszuchtige taal niet eens langer in leven kunnen
houden, nadat ze hebben toegegeven dat er te veel wonden en te zware wonden
zijn voor een politiek regime dat van zichzelf overtuigd is en tegenover de
wereld is voorgesteld als revolutionair en socialistisch; waarbij ze
zelfs toegeven dat de militaire overwinning alleen betekent dat de elite aan
de macht blijft.

Zelfs directer en meer doordringend dan de taal van Lage was de taal die
werd gebruikt door Alfredo Guevara tijdens het eerder vermelde congres van
de UNEAC, waarbij hij duidelijk trouwe aanhangers beschuldigde van
revolutionaire trots zoals de verworvenheden in het onderwijs. Daarover
vroeg Guevara zich af: Kunnen de primaire, secundaire en pre-universitaire
scholen, zoals ze zijn geworden, bestuurd door absurde criteria en onwetend
over elementaire pedagogische en psychologische principes, waarbij familie
rechten worden geschonden, de vormende gietvorm zijn voor kinderen en jonge
volwassenen, en vandaar voor de toekomst? Hij antwoordt dat het nooit
solide kan worden gebouwd vanuit dogma, koppigheid, onwetend over de
werkelijkheid of door degenen die dit aan de kaak stellen tegen te werken.
Dit is een duidelijk teken van tegenstrijdigheden en zelfs zorg die Guevara
snel uitbreidde naar het Cubaanse Instituut van Radio en Televisie onder het
directe toezicht van het Ideologische Departement van de Communistische
Partij wier kantoren hij neo-koloniale media met diens stompzinnige
programmering die wordt overheerst door zulke enorme onwetendheid dat ze
niet eens weten dat ze in hun obscene manifestatie bondgenoten van het
kapitalisme zijn noemde
(http://www.kaosenlared.net/noticia/peor-enemigo-revoluciones-ignorancia).
Echter, zulke vertogen bekritiseren, ondanks hun uitbundigheid en hun
bittere klachten, niet echt in diepte het gehele machtsschema noch verstoren
ze diens overleven.

Oude parfum in nieuwe flesjes?

Het web van de macht lijkt niet veel te zijn veranderd naast het verlies van
diens charismatische component. Er zal niet langer een Mozes zijn die het
volk door de Rode Zee leidt noch boos de tafels omgooit, en iedereen weet
dat geen marketing campagne in staat is om Raul Castro om te vormen tot een
verleider. Daarom heeft het vertoog van de staat, dat plotseling is ontdaan
van diens meest inspirerende vluchten van verbeelding, geen andere
mogelijkheid dan de toevlucht te nemen tot minimale oprechtheid en een
beroep op efficiëntie.

Nu weet iedereen en nu door het woord van de hoogste hierarchie van de staat
of diens pers dat Cuba niet genoeg voedsel voor de bevolking kan produceren,
dat de landbouw in een rampzalige situatie verkeert zonder onmiddellijke
oplossing, dat het transport systeem verouderd is, dat een groot deel van de
bevolking van Havanna wel in staat is om te werken, maar niet de moeite doet
om werk te zoeken omdat het niet de moeite waard is!
(http://www.granma.cubaweb.cu/2008/03/21/nacional/artic10.html), dat er nog
steeds een tekort aan water transport is, enz. Iedereen weet ook over de
overvloed aan verboden en wettelijke maatregelen die meer schade aanrichten
dan helpen, omdat enkele maanden voor Lage, president Raul Castro, die toen
optrad als president en later werd gekozen, dat persoonlijk zei tijdens zijn
toespraak aan het einde van het jaar bij de Nationale Vergadering van
Volksmacht
(http://www.granma.cu/espanol/2007/diciembre/sabado29/deseo-e.html) Niemand
twijfelt er over dat dit alles moet veranderen en er blijven weinig mensen
over die zich er nog niet van bewust zijn dat krediet voor een eindige tijd
is en geduld ook ophoudt. Voor de overgrote meerderheid van het volk moeten
de veranderingen nu komen of ze zullen nooit plaatsvinden.

Maar natuurlijk, deze veranderingen zijn in de handen van de zelfde mensen
die verantwoordelijk moeten worden gesteld voor de situatie en dat is waarom
je niet veel kunt verwachten van intelligentie en houdingen die ze tot nu
toe niet hebben kunnen tonen. Om deze reden zijn de veranderingen die zijn
voorgesteld triviaal: vergunningen voor de verkoop van bepaalde medicijnen
in de farmaceutische bedrijven in de buurten of telefoons die tot gisteren
alleen beschikbaar waren voor een vriend die het land vanuit het buitenland
bezoekt, vergunningen voor boeren om landbouw werktuigen, zaden en kunstmest
te kunnen kopen! En ook voor het permanente gebruik van onproductief land
van de staat, vergunningen voor computer toegang, DVD?s en auto alarm voor
degenen met geld, en ook het toestaan van Cubanen om te verblijven in de
hotels die tot nu toe helemaal waren gereserveerd voor buitenlandse
toeristen. Verrassend is niet het feit dat zulke verboden zijn opgeheven,
maar dat zulke dingen verboden waren! Ondertussen is er een fundamentele
vergunning onder zo veel andere vergunningen die we nog steeds niet hebben:
Cubanen zullen wat langer moeten wachten voor een reis naar het buitenland.

De oude commandant breekt uit in woede of afgrijzen in zijn bed in een
ziekenhuis en drukt in een brief aan het UNEAC congres de ergernis uit dat
een uiteindelijke overstroming van toepassingen bij hem zou veroorzaken:
Kunnen we zelfs geestelijke en fysieke gezondheid garanderen met de
onbekende effecten van zo veel elektromagnetische golven waarvoor noch het
menselijk lichaam noch de menselijke geest zich voldoende hebben ontwikkeld?
Het UNEAC congres kan deze lastige kwesties niet negeren
(http://www.kaosenlared.net/noticia/carta-fidel-vii-congreso-uneac). Zijn
apocalyptische roerselen zijn van betekenis; grotendeels omdat hij zelf
tijdens al die jaren de Cubaan is geweest die het meest is blootgesteld aan
zulke elektromagnetische golven. Aan de andere kant is er een zekere
raadselachtige toon aan zijn uiting aan een congres van intellectuelen en
artiesten om over zo?n onderwerp te praten, waarvoor in principe andere
disciplines meer geschikt zijn. Is het een zoeken naar bondgenoten in de
laatste minuut; een dramatische oproep om hulp voor degenen die zijn
autoritaire ideeen delen?

Voorbij dit komen en gaan, is het tijd gewend te raken aan het idee dat de
komende komst van vrijheden niet algemeen zal zijn en zelfs minder een
breuk met de wrede strafmaatregelen of met de klassieke en absurde verboden
vormt: het niet betalen van je buskaartje met de bijbehorende verstoring kan
worden beschouwd als een daad van vandalisme waardoor degenen die het doen
in de gevangenis kunnen belanden
(http://www.noticiasdeautobus/tag/sucesos/page/11/), terwijl degenen die hun
eigen blog willen gebruiken de nationale veiligheid in gevaar kunnen
brengen, onder de aanname van de verspreiding en het gebruik van bepaalde
programma?s
(http://www.kaosenlared.net/noticia/potro-salvaje-tumbo-blog-yoani-revista-c
onsenso). Sommige verboden, die als buitensporig worden gezien, beginnen
op hun eigen gewicht te vallen, maar niets van dit alles staat de
geinstitutionaliseerde bevordering van essentiele vrijheden toe; zoals is
aangetoond door het lastig vallen van tegen-cultuur initiatieven van de
jeugd. Als bewijs kunnen we de citaten en het ongemak laten zien waar de
rock band Porno para Ricardo onder leed, en in het bijzonder het lastig
vallen van diens zanger Gorki Aguila.

* Zelfbestuur: aroma van vrijheid en gelijkheid in solidariteit

Iets ruikt anders in Cuba, ja; maar niet genoeg voor al te veel illusies
over de strategie voor verandering die de stappen van de voorhoede lijken
te begeleiden. Naar onze mening is de huidige flexibiliteit te danken aan
bepaalde basale politieke en economische redenen. Onder de politieke redenen
is het de moeite waard om in de eerste plaats op te merken dat het nodig is
dat wordt begrepen dat een verandering van orientatie plaatsvindt en dat
zo?n verandering het teken is van de overgang van de ene Castro naar de
andere Castro; en ten tweede, is het heel belangrijk minimale verwachtingen
aan te moedigen in een bevolking die is begonnen met toenemende helderheid
diens groeiende ontevredenheid te tonen. Onder de economische redenen die
tot deze maatregelen hebben geleid om extra dollars te krijgen om de kisten
van de staat, die niet in de situatie zijn om de import van basisbehoeften
te financieren en waarvoor de omvangrijke Venezolaanse subsidie niet genoeg
is, te laten herleven; een bijdrage aan buitenlands geld die niemand zich
kan veroorloven. Als wordt gegokt op de middellange termijn zal worden
gezocht naar een manier om de verloren productiviteit niveaus en
zelfvoorziening met voedsel van de natie te laten herstellen voordat de
situatie echt ondraaglijk wordt. Langs dit pad, en niet als het gevolg van
een coherent project, is het een kwestie van het overnemen van het Chinese
model in combinatie met andere initiatieven volgens het Vietnamese model,
zoals is erkend door Omar Everleny, professor aan een universiteit en
toonaangevend bestuurder van het Centrum voor de Studie van de Cubaanse
Economie
(http://news.bbc.co.uk/hi/spanish/latinamerica/newsid7325000/7325340.stm).
Ondertussen was Raul Castro welsprekender in zijn toespraak aan het einde
van het jaar en samen met zijn wensen zei hij vaarwel tegen het
materialistische equivalent van de voorhoede van de hocus pocus van de
regering: Laten we hard werken!
(http://www.granma.cu/espanol/2007/diciembresabado 29/deseo-e.html).

Het politieke regime wil een flexibeler gezicht laten zien, maar dat lijkt
niet meer te zijn dan een tactiek om zichzelf in stand te houden; iets dat
de hardnekkigheid en trots van de hoogste commandant tot nu toe niet had
toegestaan. Het uitgebreide netwerk van staatsrepressie en staatscontrole is
intact, maar toch moeten we vieren dat er in Cuba een gezonde tendens is om
een vertoog uit te zenden dat anders is dan het officiële vertoog: een met
een andere inhoud, andere keerzijden, en een ander ritme, via andere media
die niet degenen zijn nog steeds strikt worden gecontroleerd door de
regering. Voor het moment hebben de kritiek op de volledige controle van de
economie door de staat en de puinhoop die tijdens lange decennia is
veroorzaakt door gecentraliseerde planning, evenals het radicale gevoel van
vervreemding dat de Cubaanse arbeiders voelen tegenover de socialistische
productie structuur er toe geleid dat sommige analisten zijn teruggekeerd
naar zelfbestuur voorstellen; waarover we als anarchisten iets te zeggen
hebben.

Het eerste ding dat we moeten zeggen is dat zelfbestuur niet een cosmetisch
hulpmiddel is, maar eerder een integrale conceptie die totaal tegen privaat
kapitalisme of staatskapitalisme is; een idee dat rivaliseert met ieder
ander model van productie, distributie en handel en wat bestaat als een
geheel, zonder beletsels of voorbehoud, alleen in zoverre dat het kan worden
gegeneraliseerd naar alle sferen van de maatschappij. In het kort kan
zelfbestuur niet worden begrepen als een test baby, als een of andere
praktijk die het waard is niet alleen te worden gebruikt voor minimaal en
geisoleerd experiment, maar als een model voor verhoudingen tussen vrije,
gelijke wezens in solidariteit, die in staat zijn beslissingen te nemen,
individueel en collectief, over de kwesties van hun levens. Net zoals
gecentraliseerde staatsplanning en markt concurrentie totaliteit vereisen,
wil een zelfbestuur economie ook plenair zijn, zoeken naar uitdrukking op
niveaus die niet puur economisch zijn, maar de gehele levens van mensen
omvatten. Zelfbestuur is niet een versiersel, maar een principe, is niet een
model voor het moment, maar een bevrijdend en revolutionair project waardoor
mensen de Cubaanse maatschappij opnieuw kunnen uitvinden.

Aldus vrezen velen van ons dat de zelfbestuur voorstellen die in Cuba
circuleren niet verder kunnen gaan dan het zoeken naar een vernieuwde
identificatie van de arbeiders met de bedrijven van de staat, gericht op
toename van productie, iets dat de regering zou kunnen toestaan met kleine
landbouw coöperaties die verbonden zijn met de voedsel industrie. Dat is
waarom het niet gegeneraliseerd en echt zelfbestuur is, maar een nieuwe
poging van de regering om de duimschroeven aan te halen die de elite te
macht geeft om diens tijdsbestek uit te breiden en diens capaciteit om de
arbeiders te controleren te vernieuwen.

Over zelfbestuur, zoals wij anarchisten het begrijpen, kan niet eens worden
nagedacht als het niet gebaseerd is op wijdverbreide vrijheid en autonomie
van het volk voor basis organisaties. Om het duidelijk te stellen: deze
verleidelijke zelfbestuurders die zich nu in Cuba manifesteren zullen
slechts een deel van het probleem waarderen zo lang ze niet in staat zijn in
te zien dat zelfbestuur niet mogelijk is in een repressief milieu met een
uitgebreid militair en politie apparaat, met een monopolie door de enige
partij over alle mechanismen van uitdrukking en besluitvorming en met een
blijvende disciplinaire verbinding van massa organisaties met de
machtselite. Zo lang dit niet verandert is het waar dat in Cuba iets anders
begint te ruiken, maar het is ook waar dat de regering door blijft gaan op
te treden als de meest efficiente deodorant. Opnieuw moeten we niet kiezen
voor vertrouwen in de uitgebluste machinerie van overheersing, maar in het
vertrouwen in de capaciteiten van mensen om hun eigen ruimtes van vrijheid
te veroveren en uit te breiden. Om deze dingen te herinneren op dagen als de
Dag van de Arbeid is voor de Cubaanse Libertaire Beweging een nieuw teken
van diens toewijding aan het anarchisme en het socialisme; het is onze
emotionele uitlokking van onze ver weg gelegen oorsprong en bovenal een
herbevestiging van betrokkenheid met een horizon van vrijheid in
broederschap/zusterschap met al de mensen wereldwijd die voor hun vrijheid
strijden.

Cubaanse Libertaire Beweging ? mei 2008
Movimientolibertariocubano@gmail.com

[Zie voor meer informatie over de Cubaanse Libertaire Beweging
http://en.wikipedia.org/wiki/Cuban_Libertarian_Movement. Of Google Cuban
Libertarian Movement]
--------------------
Orig: (en) Something smells different in Cuba ? by Libertarian Movement*.
_______________________________________
A - I n f o s  N i e u w s  S e r v i c e 
Door, Voor en Over anarchisten
A-infos-nl mailing list
A-infos-nl@ainfos.ca
http://www.ainfos.ca/cgi-bin/mailman/listinfo/a-infos-nl
http://ainfos.ca/nl