A - I n f o s
a multi-lingual news service by, for, and about anarchists **

News in all languages
Last 40 posts (Homepage) Last two weeks' posts

The last 100 posts, according to language
Castellano_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Trk�_ The.Supplement

The First Few Lines of The Last 10 posts in:
Castellano_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Trk�
First few lines of all posts of last 24 hours || of past 30 days | of 2002 | of 2003 | of 2004 | of 2005 | of 2006 | of 2007

Syndication Of A-Infos - including RDF | How to Syndicate A-Infos
Subscribe to the a-infos newsgroups
{Info on A-Infos}

(nl) Ierland, anarchistisch blad, Red & Black Revolution #12 Directe Actie krijgt het goede – maar hoe?? door Gregor Kerr [en]

Date Sun, 29 Jul 2007 20:55:37 +0300


Elders in dit blad (zie ‘Anarchism, Elections and all that’), wordt de anarchistische zaak tegen deelname aan verkiezingen omschreven. De alternatieve politieke strategie die door anarchisten naar voren wordt gebracht is het gebruik van directe actie. Dit artikel zet uiteen wat is bedoeld met het concept van directe actie en ook om te stellen dat het onmogelijk is electoralisme en directe actie te combineren, dat door diens aard het electoralisme machteloos maakt, en dat werkelijke directe actie en deelname aan verkiezingen elkaar wederzijds uitsluiten. Politiek in Ierland en elders wordt gedomineerd door clientelisme. Mensen denken dat ze politici nodig om dingen voor hen te doen. De politici die het meest succesvol zijn zijn degenen die het clientelistische spel het meest effectief spelen. En linkse of socialistische partijen en kandidaten die besluiten het electorale spel te spelen worden ook in dit clientelistische spel getrokken. Dit heeft enorme gevolgen in termen van hoe ze campagne werk benaderen.

Veel linkse activisten zullen stellen dat het mogelijk is campagne voeren en deelname aan verkiezingen te combineren. De werkelijkheid is echter anders. Vanwege de manier waarop het electorale systeem werkt, moet de persoon die de verkiezingskandidaat wordt ook het ‘gezicht’ van de campagne zijn, moet de voornaamste woordvoerder zijn, moet worden gezien als de drijvende kracht van de campagne. Dus campagnes kunnen vaak het tegenovergestelde van het aanmoedigen van massale participatie worden, campagne voerders worden behandeld als ‘volgelingen’ of ‘supporters’ van de verkiezingskandidaat, niet als gelijke medewerkers.

Aldus versterkt de deelname aan electorale politiek het concept van clientelisme, en legt het – bewust of niet - een politiek systeem op dat gebaseerd is op heersers en overheersten, leiders en geleiden. Anarchisme gaat over het opbouwen van een ander type politiek systeem – een die die notie verwerpt en die probeert een maatschappij gebaseerd op macht van onderop op te bouwen – een maatschappij waarin mensen verantwoordelijkheid nemen voor hun eigen besluiten en voor hun eigen daden. Een van de voornaamste tactieken om naar zo’n maatschappij te komen is het gebruik van directe actie – waardoor mensen worden aangemoedigd verantwoordelijkheid te nemen en bezit te nemen van hun eigen vormen van strijd en het concept dat ‘iemand anders’ onze problemen voor ons zal oplossen verwerpen.

Definitie

Volgens de Wikipedia definitie ‘is directe actie een vorm van politiek activisme die probeert onmiddellijke remedie te zoeken voor wat wordt gezien als iets slechts, als tegenovergesteld aan indirecte acties zoals het kiezen van vertegenwoordigers die beloven remedie te bieden op een later tijdstip’.

De Anarchistische FAQ (zie http://www.diy-punk.org/anarchy/secJ2.html) stelt dat ‘directe actie betekent dat in plaats van iemand anders voor je te laten handelen (een politicus) je zelf handelt. Het essentiële kenmerk er van is een georganiseerd protest door gewone mensen om met hun eigen inspanningen een verandering te bewerkstelligen’.

Anarchisten zijn altijd voorstanders geweest van directe actie als een politieke tactiek. Niet alleen is directe actie vaak de meest effectieve tactiek om te gebruiken in een politieke strijd maar ook – en net zo belangrijk – gaat directe actie over het machtiger maken van mensen, het gaat over het verbreken van afhankelijkheid van anderen om onze levens te beheersen. In plaats van te smeken bij onze bazen of ‘betere’ politici te kiezen om besluiten voor ons te nemen, betekent het dat gewone mensen samen komen om door onze eigen inspanningen verandering te bereiken.

Maar, naast het te zien als een effectieve tactiek in het hier en nu, zien anarchisten directe actie als een voorbereiding voor het type van een nieuwe maatschappij die we proberen op te bouwen. Centraal aan de anarchistische overtuiging is dat de middelen tot de doelen leiden. Als we een vrije maatschappij op basis van werkelijke basisdemocratie creëren, zullen veel mensen betrokken moeten raken. Enorme aantallen mensen zullen moeten geloven dat ze zelf gezamenlijk in staat zijn het huidige systeem omver te werpen en een ander type maatschappij op te bouwen, te ontwikkelen en te verdedigen.

Door betrokken te zijn bij directe actie kunnen we allemaal leren, door directe betrokkenheid, dat er geen noodzaak is om dingen over te laten aan ‘experts’ of professionele politici. We kunnen ontdekken hoe we onze eigen campagnes moeten organiseren, hoe we strategieën moeten ontwerpen, hoe we verbanden met anderen moeten opbouwen, hoe we gevoelens van wederzijds belang en solidariteit moeten ontwikkelen, leren we dat er kracht in aantallen is, dat door ons te verbinden met anderen die zich zorgen maken over de zelfde kwestie we onszelf zo veel sterker maken. Tenslotte is het zinloos te weigeren de bin tax te betalen als je niet probeert je buren er van te overtuigen zich er ook tegen te verzetten, het is zinloos je buren zo ver te krijgen het te boycotten als mensen in al de andere gebieden zich niet bewust zijn van de campagne en door gaan met betalen.

Directe actie – of het nu een werken om te beheersen of staking op de werkplek is of een campagne om de bin tax niet te betalen inhoudt – leidt tot de ontwikkeling van ideeën van solidariteit en wederzijdse hulp. Op diens beurt leidt dit tot de ontwikkeling van politiek zelfvertrouwen onder de betrokkenen. Als we die nieuwe vrije maatschappij willen ontwikkelen is dat niveau van zelfvertrouwen een voorwaarde.

Niets mysterieus

Maar wat is ‘directe actie’ precies? Het antwoord hierop is dat terwijl er niets mysterieus is over wat directe actie omvat, het veel vormen kan aannemen. Op de werkplek is het alles van werken om te beheersen tot stakingsactie. In de gemeenschap of in campagnes is het alles van weigeren bin tax te betalen tot het brengen van een hamer naar de neus van een vliegtuig in Shannon tot het blokkeren van de Shell terminal in Mayo. Het gemeenschappelijke kenmerk is dat het betekent dat mensen iets voor zichzelf doen, en niet vertrouwen op iemand anders – of het nu een politicus, een vakbondsofficial of een gemeenschap ‘leider’ is die namens hen handelt.

De groei van libertaire en anarchistische politiek in Ierland en elders in recente jaren heeft laten zien dat ‘directe actie’ als een politieke tactiek aan populariteit wint. Sommige van de meest prominente voorbeelden van directe actie op het Ierse politieke landschap in recente jaren zijn het beschadigen van vliegtuigen die VS militairen vervoeren, bij de luchthaven van Shannon, en het verzet van de gemeenschap tegen de installatie van een hoge druk gas pijpleiding in het Erris gebied van Co. Mayo. De woorden ‘directe actie’ en ‘geweldloze directe actie’ zijn in het politieke woordenboek van praktisch alle politieke activisten terecht gekomen.

Deze twee voorbeelden leveren ons een interessante vergelijking. De eerste – de aanvallen op vliegtuigen in Shannon die werden uitgevoerd door de Pitstop Ploughshares 5 (zie http://www.peaceontrial.com) en door Mary Kelly – waren acties van een kleine groep of individu. De tweede – de protesten tegen Shell’s pijpleiding in Mayo (zie http://www.corribsos.com) – omvatten pogingen om zo veel mogelijk mensen bij collectieve actie te betrekken. Directe acties door een kleine groep of een individu zijn op zichzelf effectieve middelen van protest, ze geven hoop, ze tonen ons dat verzet mogelijk en effectief is. Aan de negatieve kant, echter, laten ze de meerderheid in de rol van toeschouwers en supporters.

Het is de betrokkenheid van grote aantallen mensen in directe actie protesten dat het type actie is dat we het meest steunen. Deze betrokkenheid helpt de onderscheidingen tussen ‘activisten’ en de gewone persoon af te breken. Het moedigt iedereen aan zelf betrokken te raken bij het ondernemen van actie in plaats van te vertrouwen op iemand anders. Zulke deelname maakt op zichzelf machtiger. Deelname aan een succesvolle massale directe actie laat iemand duidelijk diens eigen macht en de collectieve kracht van mensen die samenwerken om hun rechten op te eisen zien. Maar, zelfs als het niet succesvol is, heeft het de deelnemers een enorme hoeveelheid geleerd over collectiviteit en kracht. De kennis van vaardigheden en tactieken en het gewonnen zelfvertrouwen zullen zeker stellen dat mensen in toekomstige gevallen naar de zelfde collectieve kracht zullen streven in plaats van te vertrouwen op de clientelistische benadering van politiek.

Massale directe actie

Op 1 maart 2003 organiseerde het Grassroots Network Against War wat het een massale directe actie bij het vliegtuig van Shannon noemde, wat controversieel was. De oproep voor het protest stelde: “We zullen proberen massaal de wet te overtreden bij het vliegveld van Shannon. Deze actie zal een voorbeeld zijn van massale geweldloze burgerlijke ongehoorzaamheid in de traditie van Gandhi’s zout mars. Het zal een puur vreedzaam protest zijn. We willen onze oppositie tegen VS oorlogsvliegtuigen die tanken bij het vliegveld van Shannon duidelijk maken en aangeven dat we weigeren achterover te leunen terwijl onze regering, die in onze naam handelt, materiële assistentie geeft aan een oorlog die zowel brutaal als onrechtvaardig zal zijn” (zie http://struggle.ws/wsm/news/2003/GNAWplansMARCH1.html).

Terwijl verwacht kon worden dat de media en politici bijna hysterieus zouden reageren op de aangekondigde plannen, was niet zo verwacht dat het meeste van links en de Ierse Anti Oorlog Beweging bijna nog hysterieuzer en negatief in hun reactie waren. Dit resulteerde in een intens debat onder activisten over de vraag of de plannen publiekelijk hadden moeten worden aangekondigd. Sommigen stelden dat door zo’n publieke oproep te doen voor het protest we onze tegenstanders in de kaart speelden, waarbij het ze de mogelijkheid bood een hype te maken over ‘gewelddadig protest’. Het tegen argument werd in een volgend nummer van Workers Solidarity weergegeven: “In de nasleep van 15 februari was het redelijk aan te nemen dat enkele duizenden mensen naar Shannon zouden gaan. De reden om het te publiceren was om het maximale aantal van deelnemers aan de directe actie zelf aan te moedigen. Het plan om het hek neer te halen was grotendeels afhankelijk van aantallen. Het feit dat de aantallen niet aanwezig waren was teleurstellend, en al de publiciteit, veel meer dan verwacht, schrikte mensen eerder af dan dat het ze aantrok. Als mensen niet weten van een actie kunnen we niet verwachten dat ze meedoen. Open publicatie van het plan staat mensen toe een geïnformeerd besluit te nemen over de mate van hun betrokkenheid. Het minimaliseert de kansen dat ze worden meegetrokken in gebeurtenissen die ze tegen staan” (http://www.struggle.ws/wsm/ws/2003/ws75/da.html).

Massale betrokkenheid bij directe actie bouwt een gevoel van kracht en solidariteit op die niet kunnen worden bereikt door acties van een kleine groep of individu. Alles wat de meesten van ons kunnen doen in de situatie dat iemand of een kleine groep een individuele daad van sabotage of direct protest uitvoert is ondersteuning en solidariteit met die persoon of groep te bieden. Het laat ons in de positie van cheerleaders/supporters van de acties van anderen in plaats van het openen van de mogelijkheid van onze eigen directe betrokkenheid.

En als we maximale betrokkenheid willen krijgen van zo veel mogelijk mensen is het duidelijk dat dit niet kan worden georganiseerd op een clandestiene of geheime wijze. Het is inderdaad interessant dat 3 ½ jaar later toen de Shell to Sea campagne dagen van actie organiseerde in Mayo met het expliciet gestelde doel om werk op de Shell terminal in Bellinaboy stop te zetten, dit debat niet eens plaatsvond. Het werd als vanzelfsprekend gezien dat oproepen voor massale directe actie de manier was. Op het moment dat dit artikel wordt geschreven ontstaat controverse over het feit dat de lokale campagne is afgestapt van deze massale directe actie protesten, gezien de dreiging van extreme politie brutaliteit.

Maar er is geen debat over het feit dat de campagne tactiek van massale directe actie sterker en machtiger heeft gemaakt. Vergeleken met de serieuze controverse door het voorstel van zo’n tactiek in Shannon in maart 2003, lijkt het er op dat het politieke debat aanmerkelijk is opgeschoven en dat ‘directe actie’ als een tactiek veel meer centraal is komen te staan.

Stakingsactie

Een van de controverses in de tijd van de voorgestelde Shannon actie in maart ’03 was de bewering dat de actie de organisatie van stakingsactie door de arbeiders van Shannon moeilijker te organiseren zou maken. Dit was en blijft een belangrijk argument. Uiteindelijk is er waarschijnlijk geen meningsverschil over het feit dat de meest effectieve vorm van directe actie zou zijn dat arbeiders – door hun vakbonden – zouden weigeren vliegtuigen in Shannon van brandstof te voorzien of te weigeren Shell’s terminal te bouwen. Of, in het geval van een andere anti-oorlog actie in Ierland – te weigeren samen te werken met Raytheon’s pro-oorlog werk in Derry.

In heel Europa zijn er van tijd tot tijd zulke acties geweest. Maar in Ierland zijn we nooit verder gekomen dan rituele oproepen voor stakingsactie. De uitdaging waar we voor staan is om het tij van de publieke opinie om te keren tot een die zulke actie ondersteunt. Als we, bijvoorbeeld, arbeiders in Shannon vragen te weigeren vliegtuigen met VS troepen te behandelen vragen we hen hun banen en manier van leven op het spel te zetten. Hoe kunnen we een publiek klimaat creëren dat zulke arbeiders zou steunen? Hoe kunnen we zelfs maar het klimaat creëren waarin hun vakbonden – die dankzij hun positie van oppositie tegen de oorlog – hen zullen steunen in zo’n actie?

Een ding is zeker. Directe actie zoals in de poging in maart ’03 om het hek bij Shannon neer te halen of de bezetting van de Raytheon fabriek in augustus ’06 kan pogingen om arbeiders actie te organiseren niet schaden. Zoals het artikel in Workers Solidarity waaraan boven werd gerefereerd (uit WS 75) het stelde: “Zijn arbeiders stakingen niet de beste vorm van directe actie?”

Dat is opnieuw waar, en terwijl we onze bijdragen zouden moeten leveren om hen te steunen is er geen reden om te wachten tot ze het doen. Ze zouden niet kunnen instemmen met de anti-oorlog zaak of ze zouden niet het vertrouwen kunnen hebben om het risico van staking te nemen. Als we hen oproepen risico te nemen zouden we minstens bereid moeten zijn zelf risico te nemen. Arbeiders stakingen en wetten overtreden zijn niet tactieken die elkaar wederzijds uitsluiten”.

Dit is de uitdaging in de context van anti-oorlog activiteit en in de Shell context in Mayo. Kunnen we doorgaan (of in Shannon’s geval herstarten) met het opbouwen van directe actie protesten met massale deelname, en tegelijkertijd werken door onze vakbonden en gemeenschap organisaties om het politieke klimaat te creëren waarin arbeiders zich in staat zullen voelen om de meest effectieve vorm van directe actie – stakingsactie – te ondernemen?

Dit artikel is uit Red and Black Revolution 12, gepubliceerd in maart 2007.

Lees de rest van de artikelen in dit nummer online op http://www.wsm.ie/story/2387

Download het PDF bestand van http://struggle.ws/pdfs/rbr/rbr12.pdf

Lees alle nummers van Red and Black Revolution op http://www.wsm.ie/rbr
-------------------------------------
Orig: (en) Ireland, anarchist journal, Red & Black Revolution #12 – Direct Action Gets The Goods – But How?? by Gregor Kerr.
_______________________________________________
A-infos-nl mailing list
A-infos-nl@ainfos.ca
http://www.ainfos.ca/cgi-bin/mailman/listinfo/a-infos-nl
http://ainfos.ca/nl


A-Infos Information Center