A - I n f o s
a multi-lingual news service by, for, and about anarchists **

News in all languages
Last 40 posts (Homepage) Last two weeks' posts

The last 100 posts, according to language
Castellano_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Trk�_ The.Supplement

The First Few Lines of The Last 10 posts in:
Castellano_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Trk�
First few lines of all posts of last 24 hours || of past 30 days | of 2002 | of 2003 | of 2004 | of 2005 | of 2006 | of 2007

Syndication Of A-Infos - including RDF | How to Syndicate A-Infos
Subscribe to the a-infos newsgroups
{Info on A-Infos}

(nl) El libertario* weerlegt de doven: Chavisme en anarchisme in Venezuela [en]

Date Sat, 21 Jul 2007 12:04:30 +0300


Van de uitgevers van El Libertario komt ons antwoord op de gebruikelijke uitdrukkingen die rechts of links aan ons toe droegen; het zelfde links dat, binnen en buiten Venezuela, toe staat dat de spiegel van de pseudo-revolutie van Chavez indruk op hen maakte. We zouden veel meer over dit onderwerp kunnen en willen zeggen, echter, hier is de essentiële en beknopte informatie over ons standpunt dat, zelfs als het verschillende keren werd geuit het niet betekent dat het niet moet worden herhaald. ---- Hugo Chavez praat over socialisme, volkssoevereniteit en participatie. Dus, waarom teleurstelling tonen als deze idealen overeen komen met het anarchisme? ---- De opwekkingen van Chavez zijn zo divers. Echter, hij zelf heeft verklaard dat we aandacht moeten besteden aan wat hij doet, zelfs aan wat hij zegt. In deze zin zou zijn ‘Socialisme van de 21e eeuw’ niet meer worden dan populisme en staatskapitalisme op de basis van overvloedigheid en de olie inkomsten. Volkssoevereniteit is de soevereiniteit van een elite die is geschapen met het leger, transnationale bedrijven en de opkomende “Bolivariaanse bourgeoisie”. Het is genoeg te wijzen op de recente toekenningen van buitengewone machten aan de president, of de manier waarop hun bondgenoten worden opgestookt als ze meningsverschillen uitdrukten die te maken hadden met hun besluit om een enkele pro-regering partij te vormen om een idee te hebben van wat de commandant verstaat onder participatie. In het anarchisme is een permanent en almachtig leiderschap niet toegestaan, maar alleen degenen die constant zouden worden bekrachtigd door degenen die in bepaalde situatie zijn die ze vertegenwoordigen en dat is de uitdrukking van soevereiniteit en participatie, iets dat niet aanwezig is in dit proces en in geen enkel ander proces dat wordt gesteund door de hiërarchische en permanente macht van de Staat.



- De duidelijke bedoeling van deze regering is om een vreedzame en democratische revolutie te maken. Dus, waarom niet wachten tot het proces vanzelf gaat in plaats van er meningen over te geven?

Chavez praat over een ‘revolutie’, maar zijn woorden zijn niet genoeg om te geloven dat dit een feit is en hem te steunen. Te veel tirannen en demagogen van dit continent hadden het zelfde verteld zonder dat er enige reden was om hen te steunen. In ons geval is er een revolutie geweest in de zin dat onze manier van leven op veel manieren onmogelijk is gemaakt, maar diens opbouwende kant veroorzaakt niet onze steun.

Diens consolidatie betekent toe te staan dat het moeilijker wordt om te veranderen, omdat de veranderingen die de mannelijke en vrouwelijke anarchisten willen in een heel andere richting gaan in vergelijking tot dit ‘proces’, dat het met meer dan acht jaren commanderen volop autoritair gedoe, bureaucratisch gebrek aan efficiëntie, structureel besmet met corruptie, met paden, figuren en houdingen heeft laten zien die we niet kunnen steunen.



- Als het waar is dat hun project verschilt van het libertaire project, roept het chavisme op om het gevecht aan te gaan met de oligarchie en het imperialisme. Wat zou er gebeuren als allianties met hen zouden worden gesloten en dan, verslagen door de oligarchische samenzweerders en imperialistische agressie, ze ons verenigden om te proberen een anarchistische revolutie te maken?

De strategische allianties zijn manieren van politieke actie voor het overnemen van de macht van de Staat door de verbonden groep, terwijl de mannelijke en vrouwelijke anarchisten uit zijn op het ontmantelen van de Staat, met de participatie van iedereen; mannelijk en vrouwelijk. De nederlaag van de zogenaamde reactie en oligarchie; slechts uitdrukkingen met propagandistische doeleinden die alleen dienen om de winnaars aan de macht te houden, wat noodzakelijkerwijs een nieuwe oligarchie is omdat dat de logica van controle door de Staat is, zoals plaatsvond in de USSR, China of Cuba. Dat zou de anarchistische revolutie moeilijker maken en Spanje in 1936 was daarvan een voorbeeld. Het is te onnauwkeurig om het chavista project te beschouwen als een oppositie tegen samenzweringen, als hun eerste doel een staatsgreep was en ze hun identificatie met de taal en praktijken van de barakken voortdurend laten blijken. Het gevecht van de minderheid (oligarchie) tegen de regering binnen de staatsregimes beperkt zichzelf tot het gevecht tussen een minderheid tegen een andere minderheid. In de context van het gevecht tegen het imperialisme, als we nadruk leggen op het beleid dat door de regering wordt gevoerd met onderwerpen als olie, mijnbouw, landbouw, industrie, op het gebied van de arbeid enz.; alles hiervan laat zien dat ze ondersteuners van het Rijk/Empire willen zijn, niet hun vijanden (voor meer details over hun verhoudingen met transnationale kapitalen en imperialistische belangen, zie: www.nodo50.org/ellibertario).



- Nu wordt door de Venezolaanse regering een explosie van de gemeentelijke macht aangekondigd, met de massieve invoering van volksmacht voor de gemeenteraden, communitaire en horizontale organisaties van volksmacht. Steunen anarchisten dit soort basis structuren?

We begonnen te zien dat de vestiging en het functioneren van de gemeenteraden diens bestaan en capaciteit om te handelen zal bezitten als afhankelijk van hun loyaliteit tegenover de Staat, wat wordt zeker gesteld door de president toe te staan deze organisaties wel of niet goed te keuren, op de manier dat het wordt uitgedrukt in de betreffende wetten. In Venezuela zijn voorbeelden van zo’n soort situatie, waarbij veel basis organisaties (zoals bijvoorbeeld de vakbonden) geld van bovenaf blijken te krijgen. Inderdaad, er zijn pogingen om een echte organisatie van beneden naar boven te krijgen, en het gebeurt op sommige terreinen zoals lokale boeren, inheemse mensen, milieu groepen, studenten, culturele groepen enz., zelfs als ze niet de sympathie van de regering hebben. We denken dat de wettelijke, functionele en financiële onderwerping van de gemeenteraden aan de macht van de Staat een ernstige hindernis zal zijn om te beginnen met een autonome beweging vanaf de basis. Dit geldt ook voor de aangekondigde Arbeiders Raden voor de bedrijven, wat een project lijkt te zijn om vrije handel vakbonden te krijgen.



- Waarom bekritiseren anarchisten het Venezolaanse leger, dat van een volkse en nationalistische oorsprong is, en diens vaardigheid om het revolutionaire project te steunen?

In alle moderne legers, sinds Europa in de 17e en 18e eeuw tot Latijns Amerika nu, bestaat het grootste deel van de troepen uit dienstplichtigen uit de sectoren van het volk. Echter, ondanks de oorsprong van de meerderheid van haar leden, is de reden voor het bestaan van het leger de verdediging van een structuur van macht en van degenen die dit steunen, en dit is de reden waarom het leger niet een revolutie ten gunste van de onderdrukten kan steunen. Misschien zal soms de ene persoon worden vervangen door de andere persoon en zullen de regels in de machtsstructuur worden veranderd, maar die zullen nooit worden afgeschaft omdat bevel en gehoorzaamheid diens essentie zijn. Dat is de reden waarom we geen enkel leger, geen enkele politie of enig bevoorrecht persoon die de strijdmacht en de wapens tegen andere mensen gebruikt steunen. Nationalisme is niet een positie die het anarchisme steunt omdat het de verdediging van de belangen van een bepaalde groep mensen met zich mee brengt, kunstmatig beperkt tot een natie-territorium, en die geloven dat ze anders en zelfs beter dan anderen zijn. We zijn vijanden van ieder soort van voorrecht, zoals die door geboorte, ras, cultuur, religie of plek van geboorte. Verder spreekt de ongelukkige geschiedenis van de Venezolaanse militaire structuur voor zichzelf: het werd geinstitutionaliseerd door de tiran Gomez om de federalistische inspiraties van de regio’s de kop in te drukken; geconsolideerd in diens repressieve roeping tijdens het gevecht tegen de linkse opstandige bewegingen van de jaren ’60; uitoefenaar van het bloedbad in 1989.



- Zijn de Venezolaanse anarchisten ‘escualidos’ (tuig, een bijnaam die door het chavisme wordt gebruikt om hun tegenstanders aan te duiden), en om die reden de sociaal democratie en de rechtse oppositie steunen?

‘Escualido’ is alleen een media categorie, dat in diens officiële politieke gebruik in diskrediet brengt en met een geur van een leuze die niets zegt over degenen die zo worden omschreven. Echter, als ze dit woord willen gebruiken voor het beschrijven van degenen die onze vrijheid en autonomie niet willen opgeven om zich te onderwerpen aan het autoritair opleggen van een persoon, partij of ideologie, dan zijn we het. Echter, als we met dat woord bedoelen dat we ideologieën steunen die worden geïdentificeerd met economisch liberalisme, met de quasi-racistische afkeer van de elites voor de meerderheden, met de oplichterij van de representatieve democratie of de terugkeer van vormen van socio-politieke organisatie die door de geschiedenis achterhaal zijn, dan zijn we het niet. In feite steunen we niet Chavez of hun electorale concurrenten; we kunnen het eens zijn met sommige van de daden van deze of gene, met sommige vertogen van sommigen van hen, maar in de diepte bekritiseren we de meerderheid van de daden en vertogen van hen allen. We verwerpen de continue frustratie van de hoop van de mensen die Chavez hebben gesteund, maar we verwerpen ook in te stemmen met de demagogische tactieken van het opportunistische getto van degenen die functioneren als hun institutionele oppositie.

En, het meest belangrijke, vanwege onze principes kunnen we degenen die de inzet voor een beter leven baseren op enig soort van onderwerping van het volk aan de statelijke hiërarchie, zoals beide facties doen, niet steunen.



- Er zijn mensen die zichzelf als libertairen beschouwen maar het Chavez proces steunen. Als we hen beschouwen als mindere anarchisten, zou dat dan een argument tegen de anti-dogmatische geest van het anarchisme zijn?

Anarchisme is niet een situatie van de ziel. Het is een manier om om te gaan met de veranderende sociale situaties waarbij het welzijn van iedereen in de context van het welzijn van allen wordt nagestreefd, met voorstellen die voortkomen uit concrete mensen en daarover wordt gediscussieerd, ze worden in bepaalde omstandigheden van ruimte en tijd aangenomen of afgewezen door de mensen. Iedereen zou zich anarchist kunnen noemen omdat we noch een kaart noch een doopsel hebben dat ons identificeert. Alleen de wederzijdse interactie identificeert ons en de andere anarchisten die ons identificeren als anarchisten of niet, vanwege ons gedrag of ideeën. Echter, we zijn niet volmaakt en om die reden kunnen we niet ideeën aannemen die zouden worden geïdentificeerd met de acceptabele ideeën. Dit feit maakt ons niet meer of minder, maar alleen anders en, in sommige gevallen, zijn de ideeën zo verschillend dat de wederzijdse identificatie verloren gaat.



- Anarchisten praten alleen, zonder bijdrages te leveren. Wat is het voorstel om de huidige Venezolaanse werkelijkheid in positieve zin om te zetten?

Onze strijd is niet een kwestie van de situatie of de omstandigheden, maar voor een nieuwe manier van leven die we voor het individuele en collectieve leven zouden aannemen, waarbij directe actie en zelfbestuur zouden toestaan dat ons bestaan in onze eigen handen zijn, oprecht en eerlijk, waarbij we sommige kwesties bestuderen en op de manier dat we ons verhouden met de anderen, mannelijk en vrouwelijk, waarbij we de gelijkheid en ons verschil respecteren die ons niet beter maken dan de rest, waarbij er altijd rekenschap van wordt gegeven dat ons bestaan dankzij andere mensen is, wier belangen we met voorrang moeten behartigen om in staat te zijn op die van onszelf te letten, degenen die we niet mogen opgeven omdat we een goed leven willen leven. Iedereen leeft zijn/haar leven en is er voor verantwoordelijk tegenover zichzelf en de anderen, maar niemand kan onze ‘zaligheid’ aannemen. Dat is de reden waarom een recept voor een bepaalde of een andere sociale werkelijkheid niet bestaat, omdat de voorstellen en daden om het om te zetten een gevolg moeten zijn van een bewuste en continue collectieve inspanning die we proberen te leveren met onze vrolijke participatie, waarbij het herstel van de autonomie van de sociale bewegingen van het land worden bevorderd, waar het mogelijk zal zijn de noodzakelijke ruimte van spanning van de ontwikkeling en invloed van de anarchistische ideeën van vrijheid en gelijkheid in solidariteit na te streven.



_El Libertario: Wat het is en hoe je kunt mee doen_

El Libertario is een tweemaandelijkse publicatie, dat sinds november 1995 49 nummers heeft gepubliceerd, geïnspireerd door het anti-autoritaire ideaal van het anarchisme en bevorderd door een affiniteitsgroep die is geopend voor de medewerking van mensen met libertaire neigingen, zo lang er altijd een atmosfeer is die vrij is van sektarisme en van wederzijds respect. Het centrale kenmerk van de affiniteitsgroep is dat we het anarchistische of libertaire ideaal delen, wiens doel de creatie van een maatschappij gebaseerd op directe democratie, sociale rechtvaardigheid, zelfbestuur, wederzijdse hulp en het vrij contract is, zonder het autoritair opleggen van de wet of het geweld.

Ieder nummer wordt gemaakt op basis van de vrijwillige medewerking van degenen van ons die geloven dat het mogelijk is een pedagogische stem van tegen-informatie te laten circuleren, die autonoom is, zonder subsidies te ontvangen van enige structuur van macht, en op basis van de vrijwillige overeenstemming van degenen die er lid van zijn. Jullie worden uitgenodigd onderdeel te worden van deze ervaring. Hier zijn geen leiders of bazen, in plaats daarvan is er een leerproces en een permanent debat om een horizontaal en anti-autoritair netwerk van sociale actie om dingen te veranderen te versterken. We proberen te informeren over de theorie en actie van de anarchisten in Latijns Amerika en de gehele wereld, maar ook alle libertaire factoren die aanwezig zijn in sociale bewegingen in onze eigen omgeving te steunen.



We ontvangen geen subsidies van statelijke organisaties of enige andere machtinstitutie – noch willen we dat. Onze activiteiten zijn voor 110% op basis van zelfbestuur. Om deze reden is de eigen distributie en zelf-financiering een van de centrale taken van El Libertario.



Voor contacten via de gewone post, schrijf naar ons (bij voorkeur in het Spaans):

RAUL FIGUEIRA

Apartado Postal 128,

Carmelitas, Caracas

VENEZUELA



Via e-mail (ook bij voorkeur in het Spaans):

<ellibertario@nodo50.org>

<ellibertario@hotmail.com>

Website:

www.nodo50.org/ellibertario (in het Spaans & Engels). Op de Engelstalige sectie van de website zullen we Engelstalige artikelen plaatsen die gebaseerd zijn op het anarchistische perspectief over kwesties in Venezuela en Latijns Amerika.


Onze plek: Centro de Estudios Sociales Libertarios Calle Blasina, esquina San Luis,

Sarria, Caracas, Venezuela.

<www.centrosocial.contrapoder.org.ve>

* Een blad van een anarchistisch sociale klassenstrijd collectief.
------------------------------------------------------------------

Orig: (en) El Libertario* Refuting the Deafs: Chavism and Anarchism in Venezuela
_______________________________________________
A-infos-nl mailing list
A-infos-nl@ainfos.ca
http://www.ainfos.ca/cgi-bin/mailman/listinfo/a-infos-nl
http://ainfos.ca/nl


A-Infos Information Center