A - I n f o s
a multi-lingual news service by, for, and about anarchists **

News in all languages
Last 40 posts (Homepage) Last two weeks' posts

The last 100 posts, according to language
Castellano_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Türkçe_ The.Supplement
First few lines of all posts of last 24 hours || of past 30 days | of 2002 | of 2003 | of 2004 | of 2005 | of 2006

Syndication Of A-Infos - including RDF | How to Syndicate A-Infos
Subscribe to the a-infos newsgroups
{Info on A-Infos}

(nl) Venezuela, El Libertario*, De oorlog van 100 jaren: Latijns Amerika's tweede onafhankelijkheid of bankroet? (en)

Date Sun, 29 Jan 2006 14:55:53 +0200


In Latijns Amerika wordt een oorlog uitgebroed. Zeer spoedig zal een
wereldwijde greep naar de grondstoffen door de VS dit deel van de wereld
opschudden, net als het dat in het Midden Oosten heeft gedaan, om de
gemoderniseerde consumenten markten (rijke landen) voor de komende eeuw te
voorzien van goedkope energie en arbeid. Vijanden worden gecreëerd, lijnen
worden getrokken, en op de sentimenten van de massa's wordt ingespeeld om
zeker te stellen dat er omvangrijke revolutionaire legers zullen zijn die
zullen vechten tegen de door de VS geleide invasie. De bondgenoten worden,
als ze niet al waren ingekapseld, goedkoop omgekocht, met slechts de belofte
dat ze worden gespaard in deze epische sage van de "Oorlog van 100 jaren."

Deze frase en dit uitgangspunt zijn overgenomen uit een aantal verklaringen
door de Venezolaanse regering en de charismatische president, Hugo Chavez
Frias. Zoals het verhaal gaat, probeert de Bush regering Chavez te
vermoorden, in de hoop hem te vervangen door een VS-vriendelijke
vertegenwoordiger van de Venezolaanse elite. Als dit plan slaagt is
Venezuela voorbereid om alle verschepingen van olie naar de VS onmiddellijk
stop te zetten. Nu is Venezuela de vijfde grootste producent van "zwart
goud" van de wereld, waarbij aan de VS alleen 1,3 miljoen vaten per dag
worden geleverd. Met deze schaakmat zet zou George W. Bush geen andere keus
hebben dan het schaakbord om te gooien en Venezuela binnen te vallen,
waardoor de voorspelde oorlog uitbreekt om de economische ineenstorting van
de VS en de financiële systemen van de wereld te voorkomen. En aangezien
Latijns Amerika een regio is die vol is van inspirerende rebellie en sterke
sociale bewegingen, die er van overtuigd zijn dat ze allemaal een
gemeenschappelijke vijand hebben, zullen de volkeren van deze regio in
opstand komen in een oorlog tegen de VS om hun vaderlanden, hun culturen,
hun inheemse erfenis en hun grondstoffen voor de komende 100 jaren te
verdedigen. Maar er zou iets anders gaande kunnen zijn achter de schermen
van dit al te onvermijdelijke verhaal.

In de laatste decennia is Latijns Amerika virtueel ontploft op het toneel
van wereldwijde politiek, alsof het ontwaakt uit 500 jaren van vergetelheid
en marginalisatie. In het hele Latijnse continent verzetten rebellie en
verzetsbewegingen zich tegen hun onderdrukkers en de cultuur van politieke
corruptie, waarbij ze de macht nemen die ze lang is onthouden. Van de
grondstoffen oorlogen om gas en water in Bolivia tot de politieke
verslechtering in Ecuador en de massieve opstanden in Argentinië na de
economische ineenstorting schreeuwt de fluitketel van het sociale beleid, en
de pot is vuurrood - en gezien een kijkje op de dingen vanaf de buitenkant
lijkt het er op dat de deksel er zo af vliegt. De VS zijn constant hun greep
op de regio aan het versterken door een drievoudige onderwerping - politiek,
economisch en militair. En dan zijn er de schimmige IFI-types, de
internationale financiële institutie, zoals de Wereldbank, het
Internationaal Monetair Fonds en de andere regionale ontwikkelingsbanken die
beweren de armoede te bestrijden, maar regelmatig manieren vinden om tijdige
schuld betalingen los te maken van verarmde landen.

Als dit niet al genoeg drama voor de regio is, kunnen we altijd
overschakelen naar de dagelijkse diplomatieke soap opera en uitzoeken wat
Condoleezza zei over Fidel, of wat Hugo zei over George, en wie met wie
slaapt, de versimpelde voorstander-tegenstander dualiteit van de
revolutionairen vs. de conservatieven. We gaan de dapperheid van David die
zich verzet tegen Goliath voelen, en we gaan onze vlaggen zwaaien, om de
oorlog drums van verzet op te voeren. Op deze manier raken we allemaal
betrokken bij de gepolariseerde veldslag van ideeën; we gaan allemaal onze
favoriete karakters en episodes kiezen. Maar dit is niet zomaar een TV show;
dit is de korte lijn tussen vermaak en oorlog. Dit wordt Psychologische
Oorlogvoering 101 genoemd. De meeste van de "onafhankelijke media" die iets
doen met dit onderwerp dragen in vergaande mate bij aan deze
oorlogshitserij, door niet een meer kritische analyse van de werkelijkheid
in Latijns Amerika aan te bieden, waarbij ze er toe neigen slechts "verslag
te doen van" de vijandige commentaren en vergeldingen door de pratende
hoofden van de politieke show.

En wat heeft dit te maken met Earth First? Wel, in de plot van het verhaal
zit ook een korte lijn tussen het verdedigen van de Aarde en het verdedigen
van de vijand van je vijand. Voor velen van ons maakt het onzinnige idee dat
we in Bush een gemeenschappelijke vijand hebben het moeilijk te accepteren
dat zijn vijand, Chavez, ook geen vriend van de Aarde zou kunnen zijn; het
is zelfs moeilijker te speculeren dat ze in het zelfde team zouden kunnen
zitten. Maar als de ecologische ineenstorting een lijn in het zand trekt,
zullen Bush en Chavez niet aan tegenovergestelde kanten zitten.

Terwijl de Bush regering linksige regeringen in Latijns Amerika, in het
bijzonder Venezuela, er van beschuldigt de vlammen van de politieke
instabiliteit in de regio te voeden, en iedereen lijkt meer dan overtuigd
dat de CIA achter de door het bedrijfsleven geleide militaire staatsgreep
zat die Chavez in april 2001gedurende 48 uur afzette, is de handel tussen de
VS en Venezuela eigenlijk aanzienlijk toegenomen. Naast een toegenomen
stroom van gefabriceerde produkten en textiel hebben de laatste jaren laten
zien dat Chavez belangrijke concessies van gas uit de Orinocno Belt en de
grote off-shore reserves van de Plataforma Deltana overdroeg,
respectievelijk aan Shell, Chevron en andere belangrijke olie en energie
bedrijven uit de VS en Europa.

Regeringen in Latijns Amerika die zich links noemen, waarbij ze de huidige
"democratische openingen" waar hun naties zich in bevinden gebruiken, hebben
ontwikkelingsplannen en handelsovereenkomsten ontwikkeld met de zelfde
onderliggende neoliberale doelen als hun meer rechtse buren als Colombia en
Chili. Sinds Chavez' presidentschap in 1998 begon hebben impopulaire
industriële mega-projecten - die eerder door brede, nationale allianties
waren tegengehouden - een andere naam gekregen en een nieuwe mogelijkheid
gekregen binnen de nieuw gecreëerde context van de "Bolivariaanse
socialistische revolutie." Andere zogenaamde progressieve, linkse
regeringen - vertegenwoordigd door populistische leiders die uit "onze"
rangen komen - hebben dit patroon in hun landen gekopieerd. Terwijl we onze
aandacht afkeerden van de strijd in deze naties, gelovend dat wilde plekken
en volkeren veilig waren in de handen van deze progressieve leiders, werden
record niveaus van ontbossing, mijn en olie exploitatie bereikt - nog steeds
in de naam van verwesterde vooruitgang, maar nu met de bijgevoegde retoriek
van revolutionaire verandering.

Om het meest alarmerende voorbeeld uit te zoeken, terwijl veel is geschreven
over het Plan Puebla Panama en het lange termijn master plan dat achter dit
regionale ontwikkelingsproject zit, is weinig aandacht gegeven aan de ware
moeder sloot van integratie initiatieven: het Zuid Amerikaanse Regionale
Infrastructuur Integratie Initiatief (IIRSA). IIRSA werd grotendeels
gefinancierd door de eerder genoemde iffy regionale ontwikkelingsbanken en
het vereiste voortgaande investeringen en inzet van ieder land op het
continent, het zou al de belangrijkste industriële infrastructuur in Zuid
Amerika samenbundelen - transport routes voor zware vracht, omleggingen van
water bronnen, dammen, industriële havens, hydrocarbon pijpleidingen en
hoogspanningsnetten en stations voor energie over een lange afstand - dit
alles maakte de massieve uitbuiting van de enorme natuurlijke hulpbronnen
van het continent gemakkelijker (zie EF!, juli-augustus 2005).

De script schrijvers van de Bolivariaanse Beweging - die vaker Colombiaanse
guerilla leiders dan Venezolaanse bestuurders zijn - gebruiken de legende
van Simon Bolivar, de "bevrijder" van de Andes landen, en zijn doel van een
verenigd Latijns Amerika van soevereine republieken, hebben een nieuw
historisch traject voor de hele regio bedacht, en hebben het verkocht als de
tweede onafhankelijkheid van Latijns Amerika. Ze hebben reclame gemaakt voor
regionale fusies in de energie sector zoals Petrocaribe, Petrosuramerica en
Carbosuramerica - joint ventures tussen olie - en mijn bedrijven van de
overheid en particuliere Latijns Amerikaanse bedrijven - als de culminatie
van Bolivar's droom: een Zuid Amerika dat voor zichzelf zorgt, waarbij wat
het heeft wordt verdeeld tussen de landen in de regio.

Er zijn, echter, enkele tegenstrijdigheden aan dit verhaal van "regionale
integratie". Een is de verhouding van regeringen met de VS. Bijvoorbeeld,
Colombia - de grootste ontvanger van militaire hulp van de VS in het
halfrond - heeft belangrijke vooruitgang geboekt met de projecten die door
IIRSA zijn bedacht. Het zou eenvoudig genoeg zijn de projecten in Colombia
uitbreidingen van het VS imperialisme te noemen, want ze omvatten hoge
investeringen in infrastructuur die ecolologisch en sociaal vernietigend
zijn, met als enige doel het weghalen van goedkope grondstoffen (in het
bijzonder energie bronnen) uit de biologisch meest diverse regio in de
wereld. Maar als we de motieven vaststellen achter de "regionale
samenwerking" initiatieven die door de Venezolaanse "Bolivariaanse" regering
worden ontwikkeld binnen het IIRSA raamwerk, moet men de zelfde criteria
toepassen voor deze ontwikkelingsprojecten - voortgaande investeringen in
vernietigende industrieën in het voordeel van de meerderheid van noordelijke
consumenten. In andere woorden, IIRSA kan niet in het ene land VS expansie
zijn en in het andere land revolutionaire integratie.

Zoals de Zapatista's zeggen in hun recentelijk gepubliceerde Zesde
Verklaring uit de Lacandon Jungle, "De neoliberale globalisering van het
kapitalisme is gebaseerd op uitbuiting, plundering, misachting en repressie
van degenen die zich er tegen verzetten - in andere woorden, het zelfde als
eerder, maar nu geglobaliseerd." Dit is voor Earth First!ers belangrijk om
in gedachten te houden als we horen over de noodzaak van blinde steun aan
romantische vormen van strijd in heel Latijns Amerika. In de zoektocht van
het kapitaal naar winst zal geen steen onomgekeerd blijven, en iedere plek
op Aarde is een zone die kan worden opgeofferd.

Deze "globalisering" van de oorlog tegen de Aarde heeft ook ons verzet met
zich mee gebracht, en we lopen het risico onbewust hun instrumenten te
worden. Onze bewegingen en vormen van strijd hebben zich uitgebreid over
nationale grenzen en continenten. We verdedigen de Aarde nu op een
internationaal front; we zijn echt overal. En vanwege deze werkelijkheid
hebben wij in de Earth First! beweging ons in solidariteit verbonden met
vormen van strijd die niet noodzakelijkerwijs om de Aarde draaiden, maar een
deel zijn van de omvangrijker sociale strijd om een einde te maken aan
tirannie. Echter, er is een werkelijk nadeel voor onze beweging die de Aarde
centraal stelt als we ons identificeren met deze uiteenlopende vormen van
sociale strijd in de hele wereld. We verbinden ons met doelen die mogelijk
niet de onze zijn. Terwijl het duidelijk is dat we de vernietiging van de
Aarde moeten stopzetten - die voornamelijk wordt veroorzaakt door het
buitensporige niveau van materiële rijkdom dat wordt geconsumeerd door
geindustrialiseerde landen - is het niet zo duidelijk waar de meesten van
ons staan als het gaat om de voortgaande techno-industrialisatie van de
"onder-ontwikkelde" landen.

Terwijl het behouden van een gezond milieu kenmerkend lijkt te zijn aan de
politieke trend van progressieve bewegingen in de hele wereld, zijn de
leiders van Latijns Amerikaanse, linkse politieke bewegingen er helemaal
niet noodzakelijkerwijs van overtuigd dat de Aarde op de eerste plaats moet
staan. In feite is de groeiende roep om het einde van expansie van de VS en
Europa in de regio code woorden voor: "We willen een einde maken aan de
situatie dat de buitenlanders het grootste stuk van de taart stelen, zodat
wij het zelf kunnen hebben." Voor de meerderheid van links in de
"ontwikkelde" wereld die solidariteit met de vormen van sociale strijd van
het Zuiden wil opbouwen, is deze eis niet alleen gerechtvaardigd, maar is er
al lang naar gestreefd.

Maar er is een ernstige tekortkoming aan dit reductionistische denken dat
het alleen de buitenlanders zijn die ongelijkheid in stand houden. De Zuid
Amerikaanse elites hebben net zo goed de bedoeling om de Aarde en alle
grondstoffen te onderwerpen ten gunste van hun winst als hun noordelijke
tegenpolen. En de Latijns Amerikaanse hoge, midden en lage klassen zijn niet
allemaal volledig klaar om af te zien van 21e eeuwse automatisering en
comfort. Voor ons "radicale ecologen" is het dilemma tweevoudig. Aan de ene
kant gaat de strijd om het beperken van de hoeveelheid natuurlijke
hulpbronnen die door de "Eerste" Wereld wordt geconsumeerd, zodat er meer
natuurlijke hulpbronnen voor de rest van de wereld zijn om te gebruiken in
hun ontwikkeling die geen haast heeft.

Aan de andere kant gaat de strijd van de meeste gematigden en liberalen om
het verheffen van de "Derde" Wereld uit de armoede en naar het niveau van
materiële rijkdom van de "Eerste" Wereld. Echter, een wereld die consumeert
op het zelfde niveau als de VS, Europa of Japan zou een snel einde voor de
meeste levensvormen op de planeet betekenen.

Het is voor ons belangrijk te herkennen hoe de meesters van oorlog elkaar
zullen creëren en gebruiken als vijanden om te rechtvaardigen dat we worden
geleid nar het einde van het verhaal dat al is geschreven - de oorlog om de
overblijvende essentiële hulpbronnen op de Aarde. Hugo Chavez heeft volop
geprofiteerd van deze rol, als een van de meest uitgesproken critici van de
Bush regering en de VS regering. Daarbij zet hij zich in voor het gevecht om
zijn hoek van de wereld op te heffen uit de armoede, waarbij hij
petro-dollars aanbiedt aan ieder sociaal initiatief waar hij zijn naam en
gezicht op kan krijgen. Met deze giften en verklaringen waarvoor politieke
voorwaarden gelden worden Chavez en zijn Bolivariaanse revolutie het
leiderschap en de voorhoede van al de sociale druk die zich ten zuiden van
de VS opbouwt.

Maar voor de naaste medewerkers en investeerders van Chavez - waarvan de
sterren van Big Oil de grootste en meest begunstigde zijn, zoals Chevron,
Shell en Exxon Mobil - kon deze regeling niet beter zijn. Het is een
virtueel groen licht om de industriële ontwikkeling en uitbuiting van de
grootste reserves van olie, gas, kolen en andere mineralen in het halfrond
te versnellen en ieder woud, rivier, zee of levende gemeenschap die er boven
leeft op te offeren. Iedereen die een bezwaar uit of in de weg staat is per
definitie een contra-revolutionair en een aanhanger van Bush.

Er zal geen oorlog in Latijns Amerika zijn, anders dan degenen die al worden
gevochten. Het brede sentiment voor sociale verandering en rechtvaardigheid
dat in Latijns Amerika wordt uitgedrukt is valide en we zouden het moeten
steunen. Maar als Chavez gesubsidieerde olie en gas voor de armen in de VS
aanbiedt zouden we de politieke touwen die er aan hangen moeten begrijpen -
hij koopt onze sentimenten en loyaliteit met 10 of 20 procent "goedkopere"
olie. Als Chavez Bush "Mr. Danger" noemt, zouden we moeten lachen en het er
mee eens zijn dat de regering van de VS gevaarlijk is voor de wereld.
Echter, wat we ons moeten herinneren is dat alle regeringen - linkse of
conservatieve, socialistische of fascistische - samenwerken om de machines
van het wereldwijde dodelijke systeem levend te houden. Sommigen, zoals de
VS en de bondgenoten, werken met de duidelijke bedoeling om de wereld dieper
in hun hegemonie te krijgen. Anderen werken met de bewering om de tekorten
van het systeem te hervormen met "democratische participatie van het volk" -
maar allemaal zetten ze zich in voor hun doel van industriële en economische
groei, wat de voortgaande vernietiging en achteruitgang van de Aarde en
alles dat wild is betekent. Onze revolutie zal niet financieel worden
gesteund door olie.

[Christian Guerrero is een luis in de pels uitfluiter van linkse uitverkoop
waarbij wordt geloofd dat we hun "kapitalisme met een menselijk gezicht"
kopen - een opgeslokte verzetscultuur, wat moet worden bestreden en
vernietigd.]

The war of 100 years: Latin America's second independence or bust?

Christian Guerrero

[Uit het nummer van het Earth First Journal ter gelegenheid van het 25 jarig
bestaan, november 2005]

Orig: (en) Venezuela, El Libertario*, The war of 100 years: Latin America's
second independence or bust?
_______________________________________________
A-infos-nl mailing list
A-infos-nl@ainfos.ca
http://www.ainfos.ca/cgi-bin/mailman/listinfo/a-infos-nl


A-Infos Information Center