A - I n f o s
a multi-lingual news service by, for, and about anarchists **

News in all languages
Last 40 posts (Homepage) Last two weeks' posts

The last 100 posts, according to language
Castellano_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Türkçe_ The.Supplement
First few lines of all posts of last 24 hours || of past 30 days | of 2002 | of 2003 | of 2004 | of 2005 | of 2006

Syndication Of A-Infos - including RDF | How to Syndicate A-Infos
Subscribe to the a-infos newsgroups
{Info on A-Infos}

(nl) Ierland, anarchistisch blad Workers Solidarity #92 - Denkend over anarchisme - het aanroeren van klasse door Alan MacSimion [en]

Date Sun, 27 Aug 2006 10:26:42 +0300


Waarom slepen anarchisten altijd klasse overal bij? Is klassenstrijd
niet meer iets van de geschiedenis dan van Ierland nu? Tenslotte zie je
niet veel verwaarloosde arbeiders die rondzwerven in versleten jassen en
zware schoenen. In plaats daarvan gaan velen van ons voor onze vakantie
naar Turkije, Marokko of zelfs de VS. En in 2006 eet bijna niemand water
en brood. Dus dat is geregeld, is het niet? Wel, nee (wat anders
verwachtte je dat ik zou schrijven!). De heersende klasse zou het leuk
vinden als we zouden denken dat klasse niet meer bestond; dat we
allemaal gelijk zijn en dat het de moedigste en ‘meest ondernemende’
mensen zijn die het in het leven maken. Helaas, in de werkelijke wereld
is geen enkele ‘mensheid’, nog niet. In ieder land is er nog steeds een
verdeling van mensen in klassen, en deze klassen hebben
tegenovergestelde belangen.

Klassen worden gedefinieerd door hun verhouding tot de
“produktiemiddelen”; hun verhouding tot de fabrieken, machines,
natuurlijke hulpbronnen enz. waarmee de rijkdom van de maatschappij
wordt gecreëerd. Hoewel er groepen als zelfstandigen en kleine boeren
zijn, zijn de voornaamste klassen de arbeiders en de bazen.

Het is de arbeid van de arbeidersklasse die rijkdom creëert. De bazen
hebben, door middel van hun bezit van en controle over de
produktiemiddelen, volgens de wet recht op het bezit van deze rijkdom en
besluiten hoe het wordt verdeeld.

Slechts een deel van deze rijkdom wordt teruggegeven. Een deel wordt
betaald als lonen, een deel als het “sociaal loon” (ziekenhuizen,
scholen, publieke dienstverlening en dergelijke). De rest wordt
afgeroomd als winst. Maar de arbeid creëert alle rijkdom. Een appel aan
een boom is niets waard totdat iemand het pakt, kool in de grond heeft
geen gebruikswaarde totdat iemand het delft. Wat bekend staat als
“surplus waarde” of winst is gestolen loon. De arbeidersklasse is nu in
Ierland de meerderheid. Iedereen die voor een loon werkt behoort
hiertoe. Het bestaat uit iedereen die hun vaardigheid om te werken
moeten verkopen. Het maakt geen verschil of je werkt in een fabriek,
kantoor, school, ziekenhuis of winkel. Het maakt geen verschil of je
werkt met je handen of met je hoofd, of je overalls draagt of een pak,
of je ‘goede’ of ‘slechte’ lonen verdient.

De werklozen maken ook deel uit van de arbeidersklasse. Betalingen voor
sociale uitkeringen worden betaald aan degenen die hebben gewerkt en
degenen die potentieel hun arbeidskracht leveren aan een werkgever. Het
is een voorwaarde van betaling dat een uitkeringsgerechtigde
“beschikbaar is voor en actief zoekt naar werk”. Onnodig te zeggen dat
de partners en kinderen van arbeiders ook deel uitmaken van de zelfde
klasse, evenals de gepensioneerden.

De belangen van de arbeidersklasse (lonen, arbeidsvoorwaarden, banen,
nuttige publieke uitgeven, enz.) zijn in constant en onvermijdelijk
conflict met degenen van de bazen klasse. Ze willen hun winsten
maximaliseren en een voordeel krijgen tegenover hun concurrenten, en wat
is dan beter dan het korten op de loonkosten?

Hoewel het kapitalisme mensen op veel verschillende niveaus een harde
tijd kan bezorgen, ras en sekse om er maar twee te noemen, is het de
uitbuiting van onze arbeid die fundamenteel is aan het systeem. Als we
dat aspect van onze levens kunnen herwinnen kan het systeem omver worden
geworpen en vervangen door iets dat veel beter is.

Echter, dat iemand een arbeider is betekent niet altijd dat hij of zij
zichzelf zal zien als een arbeider, of zich het potentieel van
verandering dat de arbeidersklasse collectief bezit realiseert. We
kennen allemaal mensen die zich identificeren met hun baas, of anderen
die geisoleerd raken van iedere zin van het behoren tot iets dat groter
is dan hun eigen familie en een paar naaste vrienden.

Klassebewustzijn, een bewustzijn van onze gemeenschappelijke belangen en
het potentieel dat we hebben voor werkelijke verandering, moet worden
aangemoedigd en versterkt. Dit is een van de taken van een
anarchistische organisatie.

Slechts als de directe controle en het management van de produktie
worden overgenomen door de arbeidersklasse zelf zullen we de opdeling
naar klasse beëindigen. In zo’n maatschappij zou rijkdom worden
gecreëerd en beheerd ten dienste van allen. Er zou geen elite van bazen
of heersers zijn; in plaats daarvan zou iedereen die door een besluit
wordt beïnvloed zeggenschap hebben over het nemen van dat besluit. Wat
mensen nodig hebben en willen zal het leidende principe zijn, niet de
belangen van enkele zeer rijke aandeelhouders. En dat is wanneer we
zullen stoppen “overal klasse bij te slepen”.

-------------------------------
Orig: (en) Ireland, Anarchist journal Workers Solidarity #92 – Thinking
About Anarchism A touch of Class by Alan MacSimion.
_______________________________________________
A-infos-nl mailing list
A-infos-nl@ainfos.ca
http://www.ainfos.ca/cgi-bin/mailman/listinfo/a-infos-nl


A-Infos Information Center