A - I n f o s
a multi-lingual news service by, for, and about anarchists **

News in all languages
Last 40 posts (Homepage) Last two weeks' posts

The last 100 posts, according to language
Castellano_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Türkçe_ The.Supplement
First few lines of all posts of last 24 hours || of past 30 days | of 2002 | of 2003 | of 2004 | of 2005

Syndication Of A-Infos - including RDF | How to Syndicate A-Infos
Subscribe to the a-infos newsgroups
{Info on A-Infos}

(nl) Groot Brittanië, *Organise! #62 – HEET IN CHILI, AAN DE KOOK IN BOLIVIA (en)

From Rob Visser <rvisser@antenna.nl>
Date Thu, 31 Mar 2005 12:49:49 +0200 (CEST)


___________________________________________________
A - I N F O S N E W S S E R V I C E
http://www.ainfos.ca/
http://ainfos.ca/index24.html
-________________________________________________

Op 13 augustus 2003 had Chili haar eerste algemene staking sinds de
Pinochet dictatuur. Het werd gesteund door 80% van de arbeiders in zowel
de publieke – als de private sector.
De anarchisten van de CUAC – Congres van Anarcho-Communistische
Vereniging – zijn onder degenen die in de loop van het voorgaande jaar
hebben aangezet tot deze algemene staking. Er is een massief niveau van
werkloosheid in Chili, veel banen zijn voor korte tijd en er is een
algemene verarming onder de arbeidersklasse geweest. Privatiseringen en
een massieve schuld hebben bijgedragen aan deze ellende. Hiernaast is er
onder het volk een massieve woede over de wijdverbreide corruptie binnen
de besturende klasse. De regering van Ricardo Lagos en zijn
Socialistische Partij voeren wetten en een neo-liberaal economisch plan
uit die zijn ontwikkeld onder het Pinochet regime. Evenals arbeiders,
studenten, verschillende vrouwen organisaties, zijn handwerkslieden en
werklozen betrokken geweest in de onrust. Terwijl het officieel werd
geleid door de voornaamste vakbond, de CUT, vertegenwoordigde het toch
nog altijd een algemene wens om af te komen van de oude Pinochet codes
van werk en de oude Pinochet politieke grondwet.

De staking werd het meest massief gesteund onder de koper mijnwerkers,
gezondheidsarbeiders en onderwijzend personeel in de publieke sector. In
de private sector waren de taxi chauffeurs het meest militant. Ook
opmerkelijk was de deelname van de machinisten, die door de militairen
werden gebruikt in de aanloop naar de staatsgreep in 1973. Maar de
situatie is aanzienlijk veranderd en 90.000 van hen zijn werkloos.

Bijna een miljoen mensen demonstreerden in de voornaamste steden. De
politie viel deze aan en in Santiago waren er 200 arrestaties.
Arbeiders, werklozen en studenten reageerden dapper en de oproerpolitie
werd onder een regen van stenen gedwongen zich terug te trekken. De
koper mijnwerkers kwamen in noord Chili fysiek in botsing met de
politie. De socialistische regering gebruikt de sinistere politieke
politie tegen de onrust. Tegelijkertijd zei de Socialistische Partij dat
het de staking steunde! Buiten de werkplekken is er een groeiende
beweging in de buurten en hutten steden, wat zich nu door heel Chili
begint te coordineren. De massale beweging in Chili is in de eerste fase
in vergelijking met de bewegingen in Argentinië en Bolivia.

Aan de kook in Bolivia

De geschiedenis van Bolivia wordt gekenmerkt door een lange traditie van
strijd. In 1952 beëindigde een volksopstand de militaire dictatuur en
arbeiders namen de mijnen over. Om echte socialisatie tegen te gaan
nationaliseerde de regering van Paz Estenssoro de tin mijnen. In 1978
begonnen Boliviaanse vrouwen die tegen de dictatuur waren aan een
hongerstaking die uit liep op een algemene staking die leidde tot de val
van dictator Hugo Banzer.

In 2000 kwam de bevolking van Cochabamba, de tweede stad van het land,
in opstand tegen de privatisering van water en de Britse multinational
die het water distributie netwerk bezat moest zich terugtrekken.

De volksopstand van september-oktober 2003 die leidde tot de val van
president Sanchez de Lozada mobiliseerde 70% van de bevolking maar
stelde niet de kwestie van het radicaal veranderen van de maatschappij
aan de orde.

Er was in deze maanden massieve onrust in Bolivia tegen de export van
gas naar de VS. De westerse media benadrukten dit omdat het de
aanleiding van de onrust was, maar het was eigenlijk een katalysator
voor algemene ontevredenheid over wijdverbreide privatisering, het
korten op de pensioenen, onderwijs “hervormingen”, en oproepen voor de
herverdeling van het land en de vastberadenheid van de regering, die
onder druk stond om het veredelen van het coca blad te vernietigen. Al
tijdens een opstand op 12-13 februari 2003 had de regering op de menigte
geschoten, waardoor 35 doden en 210 gewonden vielen. De september
opstand werd begonnen in de regio Altiplano. Daar blokkeerden de boeren
al de hoofdroutes naar de hoofdstad, La Paz. Als gevolg hiervan waren er
hevige gevechten met de krachten van de orde, wat leidde tot 6 doden
waaronder een kind van 7. In de stad El Alto, met een bevolking van
650.000 mensen, was er een “burger staking” georganiseerd door de
associaties van buurten en die verspreidde zich door de La Paz vallei.
Het leger omsingelde de stad met tanks. Als gevolg van de strijd met het
leger werden minstens 30 mensen vermoord. In reactie hierop werden
elektriciteit stations en gas pijpleidingen aangevallen. Nog een kind,
van 5 jaar, stierf in de confrontaties. Geruchten circuleerden over
muiterij in de barrakken en politiebureaus.

Drieduizend mijnwerkers liepen van Huanuni naar La Paz om aan de
protesten mee te doen. Op 15 oktober blokkeerde het leger honderd mijl
van El Alto hun weg. Een aanval vond plaats, leidend tot 2 doden en meer
dan 15 gewonden door geweervuur. De soldaten maakten misbruik van de
situatie om de mijnwerkers hun persoonlijke bezittingen af te nemen. Ook
op de 15e sloot het leger verschillende dagbladen die de regering van
Sanchez de Lozada bekritiseerden. De televisie studio’s werden ook door
het leger aangevallen, maar enorme bijeenkomsten buiten de studio’s
leidden tot de terugtrekking van het leger. Dit was niet het geval met
verschillende radio stations, waarbij het leger de studio’s met dynamiet
opblies.

Goni is vertrokken



Mensen zetten in verschillende regio’s “hongerstaking pikets” op,
waarbij het aftreden van Goni werd geëist. Hij werd gedwongen af te
treden, om te worden vervangen door zijn vice-president, Carlos Mesa.

Zowel de arbeidersbeweging als de bewegingen van de Indianen stammen
waren beslissend, maar net zo belangrijk was de mobilisatie van jonge
mensen, de burgervergaderingen, en bovenal vrouwen. Vrouwen waren de
drijvende krachten achter het opzetten van hongerstakingen in 20
provincies in de La Paz regio. Ze stonden vooraan in de wegblokkades. Ze
inspireerden en gaven moed in al de confrontaties met de politie en het
leger. De mobilisatie van vrouwen was massief maar werd genegeerd door
de politieke organisaties, vakbonden en strijd comité’s die bij de
opstand betrokken waren. Mannen monopoliseerden tijdens de marsen naar
La Paz de platforms. Aan vrouwen werd opgedragen huishoudelijke taken
zoals het bereiden van maaltijden te verrichten.

Bij de presidentsverkiezingen in juni 2002 bleef 48% van de bevolking
thuis en Goni dankte zijn overwinning van de presidentspost aan een
alliantie van omstandigheden, waarbij alle politieke partijen zich
verenigden tegen het Radicaal Links van de Indianenleider Evo Morales,
die tweede werd.

Carlos Mesa heeft de steun van de VS. De heersende klasse blijft aan de
macht. De oppositie wil niet verder gaan dan het afzetten van Sanchez
Lozada. Morales en Quispe, de leiders van de Aymara Indianen, willen de
macht overnemen zodat ze een soevereine wetgevende vergadering kunnen
uitroepen en een programma van nationalisatie kunnen doorvoeren. Maar
behalve deze reformistische maatregelen zijn er bewegingen om de
volksorganisaties die voortkwamen uit de opstand te federeren, om
arbeiders, boeren en Indianen comité’s met elkaar te verbinden.

De anarchisten in Bolivia zijn nu niet in staat veel invloed uit te
oefenen. Sommigen zijn actief in de revolutionaire syndicalistische
minderheid van de COB (Boliviaanse Arbeiders Centrale), anderen zijn
zeer actief geweest in de jongerenbewegingen. Ze vormen de
revolutionaire elementen die morgen, zoals we hopen, een stroming zullen
laten ontstaan die in staat is om een nieuwe revolutionaire beweging in
Bolivia te inspireren.

Verschillende ministers begonnen af te treden, maar “Goni” Sanchez de
Lozada verscheen toen in het openbaar, omringd door fascistische en zeer
rechtse leiders en stelde een referendum voor om over de kwestie van gas
verkoop “te raadplegen”. Dit was bedoeld om de dingen te kalmeren, maar
leidde alleen tot grotere demonstraties, waar het onderwerp van de 75
door het regime bij de confrontaties vermoordden, wat door “Goni” werd
genegeerd, op de agenda werd gezet. Goni noemde iedereen die zich tegen
de regering verzette “terroristen, drugshandelaren, vijanden van de
democratie, anarchisten en delinquenten”.

Het leger raakte meer in paniek en begon tv stations in de gebieden van
de arbeidersklasse te vernietigen. Op 16 oktober kwamen enorme
demonstraties samen in de hoofdstad. Meer confrontaties met het leger
vonden plaats, wat leidde tot meer doden. De vice-president doorbrak de
rangen en zei dat hij tegen het regeringsbeleid was. Zeven honderd (Ed.
Noot: hier houdt de tekst in het engels op).

* Bulletin van de AF – Anarchist Federation – Groot Brittanië.

Orig: http://www.ainfos.ca/05/mar/ainfos00166.html
(en) Britain, *Organise! #62 – HOT IN CHILE, ON THE BOIL IN BOLIVIA


*******
*******
****** The A-Infos News Service ******
News about and of interest to anarchists
******
COMMANDS: lists@ainfos.ca
REPLIES: a-infos-d@ainfos.ca
HELP: a-infos-org@ainfos.ca
WWW: http://www.ainfos.ca/
INFO: http://www.ainfos.ca/org

-To receive a-infos in one language only mail lists@ainfos.ca the message:
unsubscribe a-infos
subscribe a-infos-X
where X = en, ca, de, fr, etc. (i.e. the language code)



A-Infos Information Center