A - I n f o s
a multi-lingual news service by, for, and about anarchists **

News in all languages
Last 40 posts (Homepage) Last two weeks' posts

The last 100 posts, according to language
Castellano_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Türkçe_ The.Supplement
First few lines of all posts of last 24 hours || of past 30 days | of 2002 | of 2003 | of 2004 | of 2005

Syndication Of A-Infos - including RDF | How to Syndicate A-Infos
Subscribe to the a-infos newsgroups
{Info on A-Infos}

(nl) Groot Britannië, Freedom, 16 oktober, 2004, de Spaanse strijd leeft op – door Jim Bradley (en)

From Rob Visser <rvisser@antenna.nl>
Date Sun, 16 Jan 2005 17:22:15 +0100 (CET)


___________________________________________________
A - I N F O S N E W S S E R V I C E
http://www.ainfos.ca/
http://ainfos.ca/index24.html
-________________________________________________

Tot aan de Spaanse verkiezingen in maart 2004 (en de bomaanslagen in treinen in
Madrid) waren de scheepswerven in Spanje in open opstand tegen de niveaus van
de lonen en gebrek aan werk voor de 11.000 arbeiders van de door de Staat
beheerde IZAR scheepswerven (zie Freedom, 6 maart). Er werd in het hele land
strijd geleverd, in het bijzonder in de straten van Cadiz (in het zuiden) en
Bilbao (in het noorden) en een agressief programma van stakingsactie werd
uitgevoerd. Bovenop de arbeiders die direct worden ingezet door IZAR zijn er
60.000 in de hulp sector (vaak ondercontractanten) en 36.000 in aangrenzende
industrieën. De Spaanse anarcho-syndicalistische vakbond CNT was sterk
betrokken bij de hulp sectoren van de scheepswerven van Sevilla en Puerto Real,
hoewel recentelijke ontslagen hun invloed lijken te hebben beperkt.

Toen de Spaanse ‘New Labour’ ‘Socialistische Arbeiders Partij’ (de PSOE) de
verkiezingen won sloten de belangrijkste scheepswerf vakbonden een akkoord met
de nieuwe regering om de hele campagne van industriële actie stop te zetten.
Officieel was dit om de regering ‘een kans’ te geven om de scheepswerven te
redden. Niet officieel verloren de vakbonden de controle over de arbeiders
actie en de vakbonden profiteerden cynisch genoeg van de breed bestaande afkeer
van de bomaanslagen in treinen om een einde te maken aan de gewelddadige
stakingsactie.

De CNT was zo geschokt door deze dramatische en totale vakbond uitverkoop dat ze
de scheepswerven op dat moment afschreven als geen toekomst hebbende – zelfs
schreven ze een requiem voor de bedrijfstak, die in de jaren tachtig al drie
herstructureringsplannen met het verlies van 30.000 banen had ondergaan. In
maart leek het er op dat de scheepswerven waren overgelopen naar de regering en
er geweest waren.

Tijdens de zomer leek het er op dat die voorspelling uit kwam. De regering
stelde een commissie in om onderzoek te doen naar de toekomst van de
scheepswerven, een beweging die werd opgevat als een poging om een nieuwe
manier te vinden om de bedrijfstak in te krimpen. In juli werd bekendgemaakt
dat de voorgaande PP regering (Volks Partij, vergelijkbaar met de Tories) had
geweten dat de Europese Unie de teruggave van 300 miljoen euro’s aan illegale
subsidies die waren gegeven aan IZAR eiste, maar niet de moeite had genomen om
dit aan de PSOE te melden – nu waren de scheepswerven dus in nog meer
financiële moeilijkheden.

Alles kwam tot een hoogtepunt op 8 september, toen SEPI (de organisatie die de
scheepswerven voor de Staat beheert) aankondigde dat het de scheepswerven in
tweeën zou opsplitsen en de helft er van zou privatiseren. De Staat zou de
helft van de scheepswerven omzetten in winstgevende produktie van militaire
schepen (en die blijven controleren) en de andere helft zou een commercieel
schepen bedrijf worden en worden verkocht.

De volgende dag gingen de scheepswerf arbeiders in heel Spanje de straat op en
de belangrijkste vakbonden kondigden vier dagen van officiële stakingsactie in
september af. Gedurende de rest van de week vochten de arbeiders van San
Fernando (Cadiz), wier scheepswerf wordt bedreigd met sluiting, met de politie
en richtten brandende barricades op langs motorwegen en spoorlijnen. Op de
eerste officiële stakingsdag op 14 september waren er demonstraties bij alle
tien de Spaanse scheepswerven, met gevechten en barricades buiten de Cadiz
scheepswerven van San Fernando en Puerto Real. De volgende dag waren er wilde
stakingsacties door de arbeiders van San Fernando die de politie verrasten, in
een patroon dat in de hele maand september met succes zou worden herhaald,
waarbij brandende barricades werden opgeworpen om hoofdwegen te blokkeren en
bij deze gelegenheid werd op de autoweg een auto omgekeerd en in brand gestoken
(zie Freedom, 2 oktober).

Op 16 september voerden de arbeiders van de Sestao scheepswerven van Bilbao
rellen uit, waarbij een aantal barricades in brand werd gestoken en wegen en
spoorwegen werden geblokkeerd (op een punt werd een vorklift gebruikt om
materiaal op te stapelen om een betere wegblokkade te maken!). De gevechten
waren wijdverbreid en hevig, waarbij een arbeider een oog verloor toen de
bijzonder gemene Baskische ‘Ertzaintza’ oproerpolitie de arbeiders met traangas
en rubber kogels aanviel (net als kogels, maar rond). Arbeiders in Porto Real
gingen ook de straat op, waarbij catapults werden gebruikt om stalen voorwerpen
naar de politie te vuren, die hun weg naar Cadiz met pantserwagens en een tank
blokkeerden. De arbeiders van San Fernando besloten een dag vrij te nemen omdat
ze gedurende de laatste zes dagen met de politie hadden gevochten en wegen
hadden geblokkeerd!

De volgende dag (17 september) probeerde een grote groep van
scheepswerfarbeiders in Sevilla de enorme Centennial V Brug te blokkeren, maar
werd door een hevige aanval van de oproerpolitie teruggedreven naar de
scheepswerven, waarbij minstens 23 gewonden vielen. Ze blokkeerden in plaats
hiervan een andere hoofdweg, met lamp-posten en meubels die van een vrachtwagen
werden genomen.

De officiële stakingsacties waren op 21, 28 en 30 september en werden in het
algemeen gekenmerkt door grote vreedzame demonstraties, hoewel individuele
scheepswerven nog steeds op een meer gewelddadige wijze in opstand kwamen. Op
21 september was de beurt aan Gijon, waarbij wegen en spoorwegen werden
geblokkeerd. Op 23 september bouwden arbeiders in Sestao barricades van
brandende auto’s en op de 24e voerden arbeiders in Gijon weer rellen uit,
waarbij wegen werden geblokkeerd met brandende banden. Op 27 september
blokkeerden arbeiders van de San Fernando scheepswerven voor de tweede dag de
voornaamste spoorweg rails, maar deze keer braken ze ook 100 meter rail af! Op
de 28e waren er demonstraties bij iedere scheepswerf in Spanje. Gedurende dit
conflict hebben de lokale gemeenschappen die de scheepswerven omringen brede
steun gegeven aan de stakers, door in grote aantallen aan hun demonstraties mee
te doen.

Deze eenheid van actie van de arbeiders in de Spaanse scheepswerven is een
welkome verandering geweest, aangezien verschillende regionale politici en
vakbonden in staat waren de scheepswerven tegen elkaar uit te spelen, en er is
wat angst geweest dat wat van de kleinere scheepswerven op eigen kracht zouden
moeten strijden. Deze eenheid bleek op 30 september toen de arbeiders van
Sestao ontdekten dat een schip dat zou worden gebouwd door hun scheepswerf zich
verplaatste naar Puerto Real. De woede over dit besluit leidde tot een van de
meest gewelddadige dagen in de stad. Ondertussen blokkeerden de arbeiders van
Manises de weg naar de luchthaven van Valencia. In het bijzonder de arbeiders
van Manises vrezen dat het lokale bestuur hun scheepswerf wil verkopen aan
projectontwikkelaars, vanwege de hoge waarde van het land. Op 1 oktober was er
een wijdverbreide algemene staking in San Fernando en Puerto Real ter
ondersteuning van de scheepswerven, de eerste staking van deze soort sinds
1991.

De laatste dag van actie was op 6 oktober. In Sevilla was er wat werd omschreven
als een ‘veldslag’ met de politie die de scheepswerf arbeiders er van
weerhielden naar het centrum te lopen. De arbeiders vuurden thuis gemaakte
raketten op de politie af, staken auto’s in brand en gooiden met brandbommen.
In San Fernando verloor een 38 jarige man tijdens een hevige veldslag rond de
scheepswerf zelf een oog nadat hij vanaf zo’n 60 meter in de fabriek was
neergeschoten door de politie. Arbeiders in Puerto Real vochten weer met de
tanks en pantserwagens van de politie, die voorkwamen dat ze Cadiz in trokken.
De gezamenlijke en gewelddadige actie van de scheepswerf arbeiders heeft de
nieuwe president Zapatero geschokt, waarbij sommige commentatoren hen
‘stadsguerilla’s’ noemden. De druk op de vakbonden neemt toe en splitsingen
tussen de belangrijkste vakbonden ontstaan. De twee grootste vakbonden (CCOO en
UGT) blijken de laatste dagen privatisering te steunen, tot teleurstelling van
al de andere vakbonden.

Jim Bradley

Voor achtergrond info over de Puerto Real scheepswerf staking van 1987 zie
www.enrager.net/history/articles/puerto-real-strike-1987

----------------------------------------------------------------
This message was sent using IMP, the Internet Messaging Program.

*******
*******
****** The A-Infos News Service ******
News about and of interest to anarchists
******
COMMANDS: lists@ainfos.ca
REPLIES: a-infos-d@ainfos.ca
HELP: a-infos-org@ainfos.ca
WWW: http://www.ainfos.ca/
INFO: http://www.ainfos.ca/org

-To receive a-infos in one language only mail lists@ainfos.ca the message:
unsubscribe a-infos
subscribe a-infos-X
where X = en, ca, de, fr, etc. (i.e. the language code)



A-Infos Information Center