A - I n f o s
a multi-lingual news service by, for, and about anarchists **

News in all languages
Last 40 posts (Homepage) Last two weeks' posts

The last 100 posts, according to language
Castellano_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Türkçe_ The.Supplement
First few lines of all posts of last 24 hours || of past 30 days | of 2002 | of 2003 | of 2004 | of 2005

Syndication Of A-Infos - including RDF | How to Syndicate A-Infos
Subscribe to the a-infos newsgroups
{Info on A-Infos}

(nl) Palestina-Israel, Budrus, Lessen in volksverzet of We zijn allemaal Ahmed Awwad door kobi snitz* (en)

From Rob Visser <rvisser@antenna.nl>
Date Sun, 6 Feb 2005 18:54:03 +0100 (CET)


___________________________________________________
A - I N F O S N E W S S E R V I C E
http://www.ainfos.ca/
http://ainfos.ca/index24.html
-________________________________________________

In het boek “stupid white men” van Michael Moore staat een open brief naar
Arafat, waarbij hij hem aanwijzingen geeft in de principes van geweldloosheid.
Moore verzekert Arafat dat zo’n benadering niet kan mislukken en, als daartoe
wordt overgegaan, het een miljoen potentiële Israelische sympathisanten zou
hebben onder degenen die de acties van ‘vrede nu’ bijwonen. Moore lijkt serieus
in zijn steun voor Palestijnse rechten, maar hij moet hebben geweten dat het
idee van Palestijnse politieke onder-ontwikkeling verantwoordelijk is voor hun
ellende. Nog los van de obsceniteit van het bekritiseren van onze slachtoffers
verdraait Moore de geschiedenis door de indruk te wekken dat Palestijns verzet
beperkt is tot terreur aanvallen.

Om te beginnen zijn stakingen, demonstraties en niet meewerken met de bezetting
decennia doorgegaan. Aan deze inspanningen heeft Vrede Nu niet meegedaan noch
is er door CNN aandacht aan besteed. In feite is, aangezien Vrede Nu tegen
weigering van het vervullen van dienst in het reserve leger is, het enige
contact dat veel vrede nu leden met de Palestijnse bevolking hebben als ze
checkpoints bemannen of in het algemeen mee doen aan de repressie. Ik heb zo’n
Vrede Nu soldaat ontmoet toen hij de muur rond het Palestijnse dorp Mas’ha
bewaakte. Hij herhaalde het gebruikelijke standpunt dat hij, als de humane
soldaat die hij is, de brutaliteit van de bezetting vermindert en daardoor meer
doet voor vrede dan degenen zoals ik die het leger alleen bekritiseren.

De IDF heeft geprobeerd Palestijnen een andere les in volksverzet te leren. Op
het hoogtepunt van Palestijns volksverzet in 1987-1988 heeft de Palestijnse
mensenrechten organisatie AL-HAQ de deportatie, administratieve detentie
(d.w.z. gevangen zetten zonder proces) en het in elkaar slaan van
vakbondsleiders, leiders van charitatieve instellingen en volkscomité’s evenals
de organisatoren van protesten bijgehouden (zie ‘punishing a nation; Israeli
Human Rights Violations During the Palestinian Uprising December 1987 –
December 1988’, Al-Haq, south end press, 1988). In feite werden 4 van de 5 van
de oorspronkelijke veld werkers van Al Haq gedurende het grootste deel van de
periode van het verslag in administratieve detentie gehouden.

De Israelische positie over Palestijnse politieke organisaties werd op 19 maart
1988 expliciet gemaakt toen de ‘Shabiba’ werden verboden door een militair
bevel. Volgens Joel Greenberg die op 20 maart 1988 hierover schreef in de
Jerusalem Post (geciteerd in het Al-Haq rapport):
“De Shabiba, wier leden studenten, leerlingen van middelbare scholieren en
Palestijnse jongeren die niet in school zijn omvatten, heeft afdelingen in het
gehele gebied en in Oost Jeruzalem … onder de openlijke activiteiten waren
gemeeschapsprojecten zoals renovatie van woningen, hulp voor de ouderen en
jeugdprogramma’s. Beveiligingsmedewerkers beschouwden het in feite als een
recruteringsmechansime voor Fatah, waardoor jonge Palestijnen worden
gemobiliseerd voor anti-Israel aanvallen en nationalistische politieke
activiteit.”

Het leger werd niet gevraagd haar (onwaarschijnlijke) beweringen over de Shabiba
als een front voor Fatah te onderbouwen, om nog maar te zwijgen over
aanklachten die werden opgesteld tegen ieder lid van de Shabiba dat in
administratieve detentie heeft gezeten. Verder kan volgens de Israelische wet
een persoon worden veroordeeld voor het lidmaatschap van zo’n verboden
organisatie. Bewijs voor zulk lidmaatschap kan het leveren van voedsel aan
oudere mensen of de meer serieuze aanklacht van ‘nationalistische politieke
activiteit’ zijn.

Na jaren van deportatie, arrestaties en geweld was het Israelische beleid
behoorlijk succesvol in het onderdrukken van ‘nationalistische politieke
activiteit’. Dit succes draagt bij aan de groei van gewapend verzet en
terrorisme in de bezette gebieden. Als politieke activiteit onmogelijk wordt en
politieke leiders gevangen worden gezet en gedeporteerd is de les die wordt
geleerd dat het enige mogelijke verzet gewapend en gewelddadig is.

Ondanks de repressie is een Palestijnse geweldloze volksbeweging ontstaan tegen
de scheidingsmuur. In Salem, Anin, Masha, Azawia, Biddu, Beit Awwa, Beit Ula,
Iskakka, Budrus, Dir Balut, Beit Surik, Beit Likia, Al Ram, Abu Dis, Kibbia en
andere dorpen. Een beweging met een brede basis, waaronder mannen, vrouwen en
kinderen, heeft zich vasthoudend verzet tegen het in beslag nemen van land en
het opsluiten van hun gemeenschappen. De beweging heeft volhard in geweldloze
actie, zelfs nadat 6 activisten werden vermoord en duizenden gewond raakten
door metalen kogels, rubber kogels, traangas en gummi knuppels. Voor de eerste
keer doen aan deze beweging Internationalen en Israeliërs mee. Deze
Internationalen en Israeliërs die zich hebben aangesloten bij de Palestijnse
beweging gaat er niet van uit dat ze Palestijnen moeten onderwijzen in hun
wijze van strijden. Eerder realiseren ze zich dat het hun eigen maatschappijen
zijn die moeten leren dat Palestijnen mensen zijn en als zodanig moeten worden
behandeld.

De Israelische autoriteiten hebben op de gebruikelijke wijze gereageerd op de
volksbeweging en de internationale sympathisanten. Demonstraties worden
gewelddadig onderdrukt met dodelijke kogels, rubber kogels, traangas en gummi
knuppels. Het is niet verrassend dat het meeste geweld is gericht tegen
Palestijnen. In feite kan worden gehoord dat commandanten soldaten bevel geven
niet op de Israeliërs te schieten. Echter, ondanks hun naar verhouding
bevoorrechte positie waren ook internationalen en Israeliërs het slachtoffer
van het geweld van de IDF en de politie. Een Israeliër werd bijna vermoord toen
hij van korte afstand in beide benen werd geschoten met dodelijke munitie en
een ander werd in het oog geraakt met een rubber kogel. Andere Israeliërs zijn
ook geslagen en beschoten met rubber kogels.

Behalve gewelddadige onderdrukking van demonstraties gebruiken de Israelische
autoriteiten een uitgebreide reeks van instrumenten voor politieke
onderdrukking. Het ministerie van binnenlandse zaken voorkomt systematisch dat
leden van de International Solidarity Movement Israel binnen komen en probeert
degenen die zijn gearresteerd bij demonstraties te deporteren. IDF commandanten
geven bevelen uit waarin ze demonstratie gebieden tot “gesloten militaire
zones” uitroepen en arresteren Israeliërs die in het gebied worden
aangetroffen. Het meest ernstig is natuurlijk de behandeling van Palestijnse
activisten. Degenen die er van worden verdacht organisatoren te zijn kunnen
zonder aanklachten gedurende maanden gevangen worden gezet. In het dorp Budrus,
een van de modellen voor Palestijns geweldloos volksverzet, werden de broers
Na’im en Ayed Morar, twee leden van het volkscomité van Budrus tegen de
apartheid muur, het afgelopen voorjaar in administratieve detentie geplaatst.
In een zeldzame actie draaide een militaire rechter het bevel tot detentie
terug en zei dat hun politieke activiteit geen reden voor administratieve
detentie is. Echter, dat was niet het einde van politieke repressie in Budrus.
Sinds de hervatting van de bouw van de muur en de hervatting van de
demonstraties werd een ander lid van het volkscomité van Budrus in
administratieve detentie geplaatst.

Een 43 jarige leraar op een middelbare school genaamd Ahmed Awwad is sinds 27
september in administratieve detentie. Verder werden tientallen Israeliërs en
internationalen gearresteerd vanwege het ondersteunen van Palestijnse
demonstraties ondanks de bevelen voor de instelling van een gesloten militaire
zone. In oktober werden tegen twee Israelische anarchisten aanklachten
ingediend vanwege het overtreden van het bevel. Als ze worden veroordeeld
kunnen ze worden veroordeeld tot een gevangenisstraf van 2 jaar. De situatie
die al de extra aandacht van het leger en de politie opeist is het feit dat het
verzet in Budrus behoorlijk succesvol is geweest. Na maanden van demonstreren
hebben de mensen van Budrus alles behalve een klein deel van hun landbouw
gronden teruggewonnen die hen waren afgenomen vanwege de bouw van de muur. Ze
hebben ook een tijdelijk bevel van het Israelische hooggerechtshof gekregen
voor het stopzetten van de bouw aan de overblijvende delen.

In reactie op de administratieve detentie van Ahmed Awwad en de komende
rechtszaak van de twee Israelische activisten werd besloten te reageren met
directe actie. In de ochtend van dinsdag 7 december kwamen bijna 100 Israeliërs
van ‘Anarchisten Tegen de muur’, ‘Taayush’ en anderen, evenals ongeveer 40
internationalen aan in Budrus. Veel van de Israeliërs wisten al hun
identificatiebewijzen kwijt te raken, waaronder de door de regering uitgegeven
blauwe kaarten waamee ze tot Joden worden verklaard, en droegen in plaats
daarvan tekens met de tekst ‘Ik ben Ahmed Awwad’ in vele talen. Tijdens de
demonstratie trokken de Israeliërs zich niet terug toen de gesloten militaire
zone werd uitgeroepen en de soldaten kwamen naar hen toe. Zoals gehoopt werden
41 Israeliërs gearresteerd en toen hen werd gevraagd zich te identificeren
antwoordden ze met ‘wij zijn allemaal Ahmed Awwad’. De politie was niet in
staat zo’n aantal arrestaties, bemoeilijkt door de weigering om zich te
identificeren, te verwerken. Na een paar uur werden alle Ahmed Awwads behalve 4
van hen, vrijgelaten zonder dat ze zich hoefden te identificeren. De laatste 4
werden niet zonder strijd opgegeven, maar werden letterlijk gegrepen uit de
armen van hun kameraden en naar het Givat Ze’ev politiebureau gebracht, om
enkele uren later te worden vrijgelaten.

Twee dagen later liet het openbaar ministerie de aanklachten tegen de twee
Israelische anarchisten voor het overtreden van een gesloten militaire zone
vallen. Aanklachten voor het schoppen van rellen lopen nog en het openbaar
ministerie dreigt meer aanklachten in te dienen. Het is onmogelijk zeker te
weten welk deel de massale arrestatie speelde bij het laten vallen van de
aanklachten, maar de les van de strijd in Budrus voor Israeliërs en anderen zou
duidelijk moeten zijn. Ze kunnen behoorlijk effectief zijn als ze de
Palestijnse strijd steunen, en de beste manier om te reageren op repressie en
politieke vervolging is meer protest en meer verzet.

* Van een van de twee Israelische anarchisten is de aanklacht voor het
overtreden van het bevel van een gesloten militaire zone ingetrokken.

----------------------------------------------------------------
This message was sent using IMP, the Internet Messaging Program.

*******
*******
****** The A-Infos News Service ******
News about and of interest to anarchists
******
COMMANDS: lists@ainfos.ca
REPLIES: a-infos-d@ainfos.ca
HELP: a-infos-org@ainfos.ca
WWW: http://www.ainfos.ca/
INFO: http://www.ainfos.ca/org

-To receive a-infos in one language only mail lists@ainfos.ca the message:
unsubscribe a-infos
subscribe a-infos-X
where X = en, ca, de, fr, etc. (i.e. the language code)




A-Infos Information Center