A - I n f o s
a multi-lingual news service by, for, and about anarchists **

News in all languages
Last 40 posts (Homepage) Last two weeks' posts

The last 100 posts, according to language
Castellano_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Türkçe_ The.Supplement
First few lines of all posts of last 24 hours || of past 30 days | of 2002 | of 2003 | of 2004 | of 2005 | of 2006

Syndication Of A-Infos - including RDF | How to Syndicate A-Infos
Subscribe to the a-infos newsgroups
{Info on A-Infos}

(nl) Groot Brittanië, Organise! #65 - congres document - de internationale situatie (en)

Date Sat, 24 Dec 2005 17:20:22 +0200


Permanente oorlog als het paradigma van statelijke en kapitalistische overheersing
Nu heeft de logica van overheersing en winst de steun van alle machten die
er achter staan, slechts verenigd in hun wil om de niet bezittende klassen
uit te hongeren, te vernederen en af te slachten. Verder zijn de
ideologische mechanismen, het zelfde neoliberalisme dat overal overheerst,
ondergeschikt aan het voeren van een gemeen gevecht om te beheersen en
overheersen, waarbij de doelen onmiddellijk overleven en het koste wat het
kost vernietigen van de vijand zijn, zelfs als dat de vernietiging, op de
korte termijn, van de mogelijkheid om op de planeet te leven inhoudt.

In recente jaren hebben we de herbevestiging van het paradigma van
'permanente oorlog' gezien.

Het ontstond na de spectaculaire aanvallen op het Pentagon en de Twin
Towers, het werd vervolmaakt in de volgende periode, waarbij een schema werd
gedefinieerd dat oorlog tot een permanent verschijnsel van de politieke
scene maakt. Het voorwendsel voor deze oorlog tegen terreur is de spil
geworden van een oorlogszuchtig beleid dat gericht is op het vaststellen van
het 'recht' van de sterkste, zelfs als dat in strijd is met het zwakke
internationaal recht, wat iedere overblijvend media gebruik van de VN in een
negatief daglicht stelt.

De permanente, preventieve, wereldwijde oorlog is slechts de laatste manier
waarop de overheersing van de sterkste wordt veiliggesteld, waarbij de
doelen van degenen die het grootste deel van de bevolking van de planeet
gebruiken, uitbuiten en onderdrukken worden vastgesteld. Deze doelen worden
gedefinieerd in overeenstemming met posities in een heel duidelijk spel,
zelfs als ze aan de kant van de propaganda worden genegeerd. Het voornaamste
doel is de controle over de energie bronnen (niet alleen olie, maar ook
water en de noodzakelijke mineralen voor satelliet controle technologie,
civiel of militair) en van de infrastructuur van het aanbod en de
communicatie.

De oorlog machinerie die door Noord Amerikaanse belangen wordt gebruikt in
de meest strategische gebieden garandeert dat de VS een primaire rol
behouden, op een puur economisch niveau, in hun concurrentie met Europa,
Japan, Rusland, China en India, die niet de militaire middelen of de
vereiste autonomie hebben om het streven naar hegemonie van Washington tegen
te gaan. Een plausibel gevolg hiervan zou het opnieuw creëren van de
ambities van de historische bondgenoten van de VS kunnen zijn, wat leidt tot
het opnieuw denken over de verhouding met de haviken van de Amerikaanse
regering.

Europese landen hebben in de afgelopen jaren de rol gespeeld, steeds
moeilijker en dubbelzinniger, van bondgenoten-concurrenten van de Verenigde
Staten en hun oorlogszuchtige beleid. Doordat ze noch een offensieve
militaire macht noch de mogelijkheid van effectieve politieke coordinatie
hebben, gaan de landen van de Europese Unie heen en weer tussen de bedoeling
om hun eigen militaire pool te maken en, de alliantie, op basis van
concurrentie, met het oorlogszuchtige beleid van de VS.

Italië heeft de non-interventionistische rol die typerend was voor de
Christen-Democratische periode en die van aanhanger van het
Anglo-Amerikaanse imperialisme, die haar bemiddeling tussen hen en de
Arabische wereld met zich mee bracht, achter zich gelaten. Nu heeft het op
het Europese en wereld schaakbord een actieve imperialistische rol, met
eigen belangen om na te streven, die worden vergemakkelijkt door de ligging
aan de Middellandse Zee: van het Albanese protectoraat tot de opbouwende
interventie in de door oorlog vernietigde gebieden (Bosnië, Kosovo,
Afghanistan .) tot de lucratieve deelname aan de fabricage en handel van
wapens. Het opnieuw creëren van de Atlantische allianties door de
centrum-rechtse regering is, in feite, een aanvulling op de regionale
imperialistische rol van de Italiaanse regering, die op deze wijze kan
proberen een 'vrije hand' te krijgen over de protectoraten, in ruil voor de
actieve steun aan het oorlogszuchtige beleid van de Verenigde Staten.

Van humanitaire oorlog naar permanente oorlog.

Het einde van de Koude Oorlog vertegenwoordigt een heel belangrijke
verandering, niet alleen vanwege de verandering van een bipolaire wereld
naar een monopolaire wereld, maar ook, en vooral vanwege de behoefte om het
idee van de vijand opnieuw te formuleren. In feite maakt de val van het
'Rijk van het Kwaad' het onmogelijk over de vijand te blijven denken als
iemand die je bestaan bedreigt, waarbij een militaire macht wordt getoond
die in staat is de planeet en de mensheid te vernietigen. Van de twee
voornaamste kenmerken van het idee van de 'vijand', dat het slecht is en in
staat is en de wil heeft om een directe bedreiging te zijn, lijkt het tweede
nu minder van belang, aangezien geen belangrijk gevaar de enige supermacht
direct bedreigt. Het was daarom voor de Verenigde Staten en de bondgenoten
onmogelijk over oorlog te denken als een extreme maatregel ten aanzien van
een dodelijke bedreiging. Vanuit dit gezichtspunt begint een nieuw oorlog
paradigma zich te vormen, een nieuwe conceptie van de rol en het doel van de
oorlog machinerie, die anders het risico liep te moeten worden
hergedefinieerd, als gevolg van een verlies aan legitimatie.

Op deze wijze is de logica van 'humanitaire' actie omschreven. In plaats van
in botsing te komen met de oude regel van 'niet-inmenging in de binnenlandse
aangelegenheden' van een land, verstekt het het vreemd genoeg. 'Humanitaire'actie
blijkt het nuttige excuus te zijn, altijd gereed om te worden geformuleerd
op een meer nauwkeurige wijze in termen van het internationaal recht. Het
humanitaire principe dat werd aangeroepen om de oorlog in Kosovo te
rechtvaardigen verschilt van de 'niet-inmenging in de binnenlandse
aangelegenheden' regel als het ging om de bloedbaden die plaatsvonden in
Tsjetsjenië of de oorlog tegen de Koerden, om nog maar te zwijgen over het
altijd bittere conflict tussen Palestina en Israel. Het paradigma van de
humanitaire oorlog verwijst naar de kwestie van de 'rechtvaardige' oorlog,
die wordt gevochten om een waarheid, een orde en een wereld visie op te
leggen. Het is echter een 'vuile' oorlog omdat de burger vluchtelingen de
slachtoffers zijn en het onvermijdelijk leidt tot meer doden, martelingen,
verkrachtingen, meer dakloze mensen zonder hoop, onvrijwillige pionnen in
een spel waarover ergens anders wordt besloten, in de naam van iemands
'waarheid'. Dit propaganda instrument is slecht marginaal nuttig voor de
emotionele mobilisatie die nodig is om consensus onder westerse bevolkingen,
in het bijzonder Amerikaanse, te verkrijgen omdat het 'humanitaire'
duidelijk niet in staat is de verklaarde doelen van het conflict te
bereiken. De ervaring van 'humanitaire' oorlog heeft overvloedig aangetoond
dat het een pervers mechanisme is, dat het het kwaad dat het bedoelde te
bestrijden verergert, waardoor een drama ontstaat waarin bloed en
vernietiging het obscene schouwspel zijn dat wat achter de schermen gebeurt
voor de toeschouwer verbergt, de lege ruimte achter de gordijnen.

De elfde september bood de gelegenheid, of het nu direct is opgezet of
misbruikt, om de kwalitatieve sprong te maken die nodig is voor de
ontwikkeling van de imperialistische wil van de Verenigde Staten: de
vaststelling van niet uitgedaagde militaire superioriteit op het bordspel
van de internationale verhoudingen. Het idee van de vijand wordt opnieuw
herschapen: het is het kwaad, in feite het erge kwaad, en in een positie om
direct en uitdagend aan te vallen op het grondgebied van de Verenigde Staten
en dat van de bondgenoten. Het kan niet worden gelijkgesteld met enige
statelijke institutie, maar het is in staat te infiltreren, zich te richten,
zichzelf aan te passen en allianties te sluiten met al die staten die niet
bereid zijn het wereldwijde leiderschap van de Verenigde Staten te
accepteren. Een vijand zoals deze opent het pad naar permanente oorlog,
tegen de 'schurken' staten en tegen al degenen die vanuit het binnenland de
wereldorde bedreigen. Deze vijand neemt de vorm aan van de islamitische
extremist. Islamitisch extremisme maakt het mogelijk een vijand te
definiëren, op de basis van de klassieke tegenstelling tussen vriend en
vijand in de westerse cultuur. Het is een lege categorie, die alleen bestaat
in oppositie, omdat het geen zin van een eigen identiteit heeft. In feite
rolt het voort rond conservatief christendom, katholiek of protestant, het
meest nihilistische liberalisme en al de traditionele vormen van
nationalisme, racisme, populisme en democratische cultuur.

In deze oorlog, die in de meest recente versie ook 'preventief' kan zijn, is
het niet nodig dat de vijand de slechte aard bewijst door enige daden, maar
het moet worden bevochten omdat het het kwaad IS. De manier van redeneren
waar omheen de aanval op Irak werd georganiseerd is hiervan een goed
voorbeeld. De veronderstelling van het bezit van wapens van
massavernietiging is reden genoeg om de oorlog te verklaren. De duidelijke
niet symmetrie tussen de aanvaller (waarvan ze 'weten' dat die wapens van
massavernietiging bezit) en degene die werd aangevallen, valt in de sfeer
van 'rechtvaardige oorlog' aangezien het wordt uitgevoerd omdat de vijand
slecht is en, daardoor, potentieel gevaarlijk. Het is slecht en daarom een
natuurlijke bondgenoot voor het terrorisme dat vrouwen, kinderen en mannen
die zich niet kunnen verdedigen aanvalt. Het doet er niet toe dat deze
zelfde definitie kon worden toegepast op het beleid van de Verenigde Staten
en de bondgenoten. Is het niet, in ieder geval, het doel van oorlog om de
bevolking van de vijandige staat op zo'n manier te terroriseren dat het
verzet wordt vermorzeld? De immorele aard van oorlog leidt tot de immorele
aard van de staat en tot de onmogelijkheid om een eerlijke wereldorde te
maken door de structuur alleen maar te hervormen.

Externe oorlog en interne oorlog.

Het paradigma van permanente oorlog maakt niet alleen slachtoffers onder de
bevolkingen van de 'schurken' staten van het moment, maar ook onder
tegenstanders van de bestaande orde. Pacifisten, antimilitaristen, arbeiders
in staking, en antiracisten worden gelijkgesteld aan terroristen, in een
propaganda operatie die herinnert aan de beschuldigingen van collaboratie
die werden gemaakt tijdens de laatste eeuw tegenover iedereen die de logica
van oorlog, het militarisme of de staat niet accepteerde. In de Verenigde
Staten opende het aannemen van de Patriot Act de mogelijkheid van
buitengerechtelijke detenties van verdachten, evenals de latere en
substantiële militarisering van het Amerikaanse sociale leven, en het zijn
de duidelijke tekenen van het feit dat het beleid van nooit eindigende
oorlog de kern van de grootste macht is binnen gedrongen. Veiligheidsbeleid
heeft in recente jaren een wereldwijde toename gezien, wat wordt aangetoond
door de repressieve maatregelen aan het 'interne front', die er op zijn
gericht arbeiders, inheemse volkeren en immigranten met dwang te
disciplineren, en iedere oppositie te vermorzelen.

Interne oorlog.

De termen van de interne oorlog veranderden onmiddellijk na de ineenstorting
van het Sovjet 'communisme'. De val van het 'alternatief' voor privaat
kapitalisme stond het statelijke systeem toe het huidige kapitalisme als de
enige toekomst voor te stellen. Op de zelfde manier is de dreiging van een
populaire coup opnieuw gedefinieerd. Het kapitalisme heeft, stevig
ondersteund door de staat, een aanval gelanceerd tegen de bescheiden
overwinningen van arbeiders, die kenmerken zijn van de sociaal-democratische
erfenis. Thatcherisme en Reaganisme voerden deze aanval op, die, na de val
van het Sovjet regime, een constant kenmerk van de politieke en sociale
scene is geweest. Het neoliberale offensief is op veel fronten toegepast.
Het onzeker worden van arbeidsverhoudingen heeft de stabiele werkgelegenheid
situaties, die arbeiders in staat stelden collectieve zelf-georganiseerde
methoden van strijd te ontwikkelen, beëindigd. Onder het voorwendsel van
modernisering en beperking van kosten zijn veel terreinen, traditioneel
buiten de kapitalistische logica gehouden, nu mogelijkheden voor uitbuiting.
Privatiseringen van diensten, van gezondheidszorg tot onderwijs, transport
tot communicatie, zijn voorbeelden van dit proces.

Het antwoord op dit oorlog front dat door het kapitalisme tegen de mensheid
is geopend is een toename van sociale confrontatie op een wereldwijd niveau
geweest, waarbij de arbeidersklasse terug vecht met stakingen en andere
vormen van verzet. De anarchistische beweging is in deze vormen van strijd
altijd aanwezig geweest, waarbij de rol ervan werd versterkt door originele
initiatieven en de vaardigheid om licht te werpen op de wereldwijde aard van
de voortgaande processen. Ons verzet moet wereldwijd zijn zoals het
kapitalisme dat is. De externe en interne oorlog hebben de zelfde fronten en
worden met de zelfde vastbeslotenheid en felheid gevochten. De
militarisering van het sociale leven heeft wetgeving gestimuleerd die
voorbij de grenzen van democratische normaliteit gaan, zonder veel oppositie
van intern conflict tegen te komen. Deze zijn mogelijk gemaakt dankzij de
gigantische operatie die voortkwam uit de terroristische 'noodtoestand'.
Angst is een machtige factor die de criminalisering van ieder sociaal
verzet, hoe minimaal ook, toestaat. De recente veiligheidswetten in
Frankrijk en Groot Brittanië zijn hiervan voorbeelden, aangezien ze
terrorisme gelijk stellen met iedere sociale strijd die in deze tijd in deze
landen plaatsvindt.

Globalisering van strijd.

Zogenaamde economische globalisering is slechts een nieuwe fase in de
ontwikkeling van het kapitalisme, aangezien het de tentakels van uitbuiting
meer efficiënt op een niveau van de planeet probeert uit te breiden en te
verspreiden. Voor ons moet globalisering globalisering van de klassenstrijd
betekenen. Binnen de antiglobalisering beweging zijn er, zoals de media
laten zien, christenen, marxisten, sociaal-democraten en andere
reformistische groepen die al te vaak hebben samengewerkt met het
kapitalisme om de globalisering sterker te maken. Dit zijn vaak de zelfde
groepen die zich inzetten voor de ontwikkeling van het kapitalisme in de
Derde Wereld, waarbij ze zich bemoeien met gemeenschappen en hen dwingen hun
eigen identiteit en zelfvoorzienende economieën te vernietigen. De hierop
volgende migraties van de armere maatschappijen blijkt alleen maar goedkope
arbeidskracht in de Eerste Wereld te zijn, waardoor de totale kosten worden
beperkt. Een wereld waarin immigranten worden gedefinieerd als illegalen,
hun vrijheid en menselijke waardigheid worden ontkend, bestaat vanwege het
gebrek aan een stukje papier. Ten aanzien hiervan kan de IAF niet anders dan
vasthouden aan de identiteit en doelen: algemeen zelfbestuur van de
maatschappij, afschaffing van particulier bezit en de opbouw van een
anarchistische maatschappij. Het is daarom heel belangrijk dat we de
anarchistische bewegingen in de armere landen steunen, autonome communicatie
en kennis kanalen openen, voorbij de massa media van het systeem, als een
eerste stap in de richting van een meer wijdverspreide invoering van het
anarchisme.

Oorlog tegen het leven.

De kapitalistische produktie heeft geleid tot het verklaren van een oorlog
tegen het leven zelf; een oorlog die het overleven van de hele planeet
bedreigt. Dit gebeurt aan twee fronten. Aan het eerste front is het het
roven van grondstoffen, vervuiling en milieu vernietiging, het gevolg van
kapitalistische produktie. Dit systeem houdt alleen rekening met winsten,
waardoor het feit wordt genegeerd dat mensen ook deel zijn van het
ecosysteem en dat niemand geld eet of ademt. Het andere front is dat van
technologische ontwikkeling die volgt op de agenda van de machthebbers. Aan
de ene kant is er kernenergie, civiel of militair, die kan leiden tot een
langzame radioactieve dood of een snelle vernietiging. Aan de andere kant
koloniseert genetische manipulatie het leven, waardoor traditionele kennis
wordt geroofd. De plicht van anarchisten is om de mensen die tegen deze
vormen van agressie vechten te ondersteunen.

Tegen morele orde en godsdienst.

Iedere vorm van geinstitutionaliseerd geloof is hiërarchisch en autoritair,
waarbij wordt geprobeerd de eigen morele regels aan ieder persoon op te
leggen. Anarchisten zijn sterk tegen al zulke geloofssystemen. Doordat ze
doen alsof ze een niet bestaand monopolie op morele waarden
vertegenwoordigen, proberen godsdiensten zich subtiel te mengen in privé
levens van mensen. Godsdiensten bedreigen hun autonomie, doordat hun
vaardigheid om hun eigen problemen direct op te lossen wordt ontkend.
Degenen die geloven dat een hemel komt zullen niets doen om nu betere
situaties te krijgen!!! Godsdienstige oorlogen worden nog steeds in de naam
van God gevoerd, waarbij ambities van overheersing en verovering, die in de
nauwe verhoudingen tussen kerken en staten heel duidelijk zijn, worden
verborgen. Anarchisten zijn tegen alle godsdiensten: christelijk,
islamitisch . en alle anderen. Onze diepe achting voor persoonlijke vrijheid
weerhoudt ons er niet van ons te verzetten tegen godsdienstige overtuigingen
en iedere vorm van hiërarchie. Evenals het aanvallen van de individuele
autonomie, is er ook de verspreiding van regels die de vrijheid van,
voornamelijk, vrouwen en seksuele minderheden beknot. Deze regels, die in
veel gevallen ook worden geaccepteerd door maatschappelijke sectoren die
zichzelf seculier noemen, signaleren de herbevestiging van een godsdienstige
en conformistische ethiek. Ze veroorzaken ook een versterking van het
patriarchaat, waartegen anarchisten zich verzetten, zoals tegen alle vormen
van overheersing.



Orig: (en) Britain, Organise ! #65 - congress document - the international
situation.
_______________________________________________
A-infos-nl mailing list
A-infos-nl@ainfos.ca
http://www.ainfos.ca/cgi-bin/mailman/listinfo/a-infos-nl


A-Infos Information Center