A - I n f o s
a multi-lingual news service by, for, and about anarchists **

News in all languages
Last 40 posts (Homepage) Last two weeks' posts

The last 100 posts, according to language
Castellano_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Türkçe_ The.Supplement
First few lines of all posts of last 24 hours || of past 30 days | of 2002 | of 2003 | of 2004 | of 2005 | of 2006

Syndication Of A-Infos - including RDF | How to Syndicate A-Infos
Subscribe to the a-infos newsgroups
{Info on A-Infos}

(nl) Venezuela 2005: visies en antwoorden vanuit een anarchistisch perspectief (en)

Date Tue, 20 Dec 2005 11:06:51 +0200


In deze vertaalde teksten uit EL LIBERTARIO, een blad van de Anarchistische
Verhoudingen Commissie (Comision de Relaciones Anarquistas - CRA), vatten we
de ideeën en acties samen die nu door de venezuelaanse anarchistische
beweging worden bevorderd.
*Redactioneel, nummer 41, februari-maart 2005
Het lijkt ons dat 2005 voor de vooruitgang van anarchistische ideeën en
initiatieven in Venezuela een belangrijk jaar zal zijn. De voornaamste
editor groep, de Comision de Relaciones Anarquistas - CRA (Anarchistische
Verhoudingen Commissie) - bereikte net de 10 jaar van voortdurende
activiteit, waarvan het resultaat, naast de

mogelijkheid om als een groep te overleven in minder dan gunstige situaties,
een toenemend aantal verworvenheden is, wat aantoont dat het anarchistische
ideaal zich in het land ontwikkelt, als de mogelijkheid om vrijheid,
gelijkheid en solidariteit door en voor iedereen te creëren.

In dit nummer zullen we enkele van deze verworvenheden bespreken;
bijvoorbeeld de opening van het Centro de Estudios Sociales Libertarios -
CESL [Centrum voor Sociaal Anarchistische Studies]
www.centrosocial.contropoder.org.ve, de anarcho-punk bijeenkomst in
Biscucuy, en de zesde anarcho-punk bijeenkomst in Caracas. Als je terugkijkt
naar de afgelopen nummers van dit blad, kun je een opmerkelijke
verscheidenheid van verschillende schrijvers zien die zich hier in
uitdrukken; dit is zo omdat het niet het produkt van een kleine elite groep
van experts is, maar in plaats daarvan heeft geprobeerd een stem te geven
aan ieder libertair socialistisch perspectief. In overeenstemming hiermee is
de anarchistische aanwezigheid in de sociale en culturele scene in veel
delen van het land aan het groeien. We hebben meegedaan aan veel
demonstraties en initiatieven, waaronder: milieu strijd zoals die in Imataca
en Perija, strijden tegen de slechte gevangenis omstandigheden en politie
brutaliteit, het steunen van de eisen van het Pemon volk, het verzetten
tegen de genocidale Irak oorlog, en het opkomen voor vrouwenrechten.
Bovendien hebben we ons constant verzet tegen het politieke klimaat van
agressie en intolerantie dat is veroorzaakt door zowel chavisten als
anti-chavisten, en bevorderden de uitwisseling van ideeën tussen al degenen
die beide pakketten van politici afwijzen. We verwierpen, zoals niemand
anders heeft gedaan, de uitverkoop van de grondstoffen van het land aan de
geglobaliseerde vraatzucht, uit de handen van een regering die beweert
revolutionair te zijn, maar in de praktijk neoliberaal is, wat is
goedgekeurd door de zwijgende medeplichtigheid van de oppositie die de oude
tijden mist toen ze zelf bogen voor de multinationale bedrijven.

In de kwestie van het communiceren van anarchistische ideeën en projecten,
is El Libertario er in geslaagd een omvangrijk distributie netwerk op te
zetten, dat nu reikt tot 25 steden in Venezuela, plus 7 landen in Europa en
Amerika. Met de steun die door zowel dat netwerk als de lezers wordt
gegeven, slaagden we er in de economische zware tijden die vaak een einde
maken aan zulke initiatieven te boven te komen, ondanks degenen die er nog
steeds op staan dat we ons overleven en goede gezondheid te danken hebben
aan geheime financiële bijdragen, waardoor weer wordt aangetoond dat "een
dief zal aannemen dat iedereen is zoals hijzelf", zulke beweringen worden
afgewezen door het bewijs van de hoge populariteit van onze publicatie. We
kunnen als bewijs aanbieden (indirect maar plausibel) het feit dat onze
website www.nodo50.org/ellibertario, na slechts 2 jaar al 50.000 bezoeken
heeft gehad, met een dagelijks gemiddelde van honderd hits.

Naast het blad hebben we meer inspanningen gedaan om onze ideeën en
praktijken op andere plekken waar we er in slaagden onszelf te laten horen
bekend te maken; namelijk fora, conferenties, audiovisuele projecties,
academische bijeenkomsten, concerten enz. Ongetwijfeld kan en moet in dit
opzicht veel meer worden gedaan, maar het is prettig te zien hoe vaak deze
mogelijkheden zichzelf op recentelijke tijdstippen hebben gepresenteerd. Aan
de andere kant, en ondanks de bovengenoemde financiële moeilijkheden, zijn
we verheugd dat we in staat zijn geweest verschillende verhandelingen van
anarchistische propaganda af te drukken, en die zijn warm ontvangen onder
het lokale lezerspubliek, waardoor we er naar streven meer te doen op dat
terrein. We hebben soortgelijk succes gehad bij het distribueren van
muzikaal anarchistisch materiaal, onze cd's en cassettes zijn heel populair.

Zelfs als we terugkijken naar onze verworvenheden uit het verleden zijn we
ons bewust van de enorme obstakels en tegenstanders die ons nog te wachten
staan. Maar ze zijn niet groter dan in 1995, toen we op deze weg begonnen,
en toch slaagden we er in te zaaien en zelfs beginnen te oogsten. Dat is
waarom we het belangrijk vinden iedereen hieraan te herinneren, omdat we,
hier en nu, eerlijk kunnen zeggen: We dragen een nieuwe wereld in onze
harten, en die wereld groeit nu!

*Redactioneel, nummer 42, april-mei 2005

Aangezien we een volgende 1 mei naderen, de dag dat we de onsterfelijke
aanwezigheid van de anarchistische arbeiders uit Chicago in 1886 herdenken,
wil het redactioneel collectief van El Libertario in dit nummer zo veel
mogelijk aandacht besteden aan arbeiders strijd en arbeiders problemen.

We hebben aldus besloten, niet alleen vanwege het belang om de vruchtbare
historische nalatenschap van het anarcho-syndicalisme over te brengen.
Vandaag, evenals 119 jaar geleden, zijn onderdrukking, uitbuiting en
onrechtvaardigheid nog steeds de norm in het dagelijks leven van arbeiders,
zowel in Venezuela als in de wereld, in het bijzonder sinds de verbeteringen
die door de georganiseerde arbeidersbeweging zijn bereikt tijdens de laatste
20 jaar een ernstige teruggang hebben ondergaan, dankzij het neoliberale
offensief van de bazen en de staten. Uitzonderingen daargelaten geven
wereldwijde statistieken aan dat de kwaliteit van het leven (inkomen,
stabiliteit, sociale zekerheid enz.) van loonarbeiders is afgenomen, waarbij
de bureaucratieën die de vakbonden beheersen niet in staat waren daar iets
tegen te doen. In feite hebben de nieuwe voorwaarden die door het moderne
kapitalisme zijn voortgebracht, evenals de verslechtering van
arbeidsomstandigheden, de definitie van 'arbeider' opnieuw gedefinieerd,
omdat een groeiend aantal van ons werkt als tijdelijke arbeidskracht,
'geflexibiliseerd', wat ons in situaties brengt waarin de oude wijzen van
organisatie en strijd die zijn ontwikkeld door de industriële
arbeidersklasse in de negentiende en twintigste eeuw niet adequaat zijn, in
het bijzonder gegeven het feit dat de 'klassieke' situatie van een
fabrieksarbeider zijn bevoorrecht begint te lijken, vergeleken met wat zo
veel arbeiders nu moeten ondergaan.

Venezuela is hierop geen uitzondering, waarbij zes jaren van "een nette
revolutie" (nu hernoemd als "socialistisch"!) niets anders heeft gedaan dan
het voortzetten van het continue verval van de arbeidsomstandigheden dat is
begonnen door de regeringen van Lusinchi, Perez de tweede, Velasquez en
Caldera de tweede. Ongetwijfeld zullen degenen die zich verontschuldigen
voor het "proces" luidruchtig van zich laten horen als ze dit horen, en de
meest recente officiële werkloosheid aantallen citeren; maar, deze zelfde
aantallen vertellen ons niet alleen het totale aanbod van tewerkgestelden,
maar de onveranderde trends in de richting van steeds minder stabiele banen,
en een overeenkomstige toename van niet stabiele- en deeltijd banen.
Daarnaast hebben de daden van deze regering, evenals haar zo goed
gepubliceerde wettelijk-institutionele hervormingen, niets veranderd aan wat
is gedaan ten gunste van neoliberale flexibilisering van de arbeidsmarkt;
dit is omdat multinationals hierover helemaal niet hebben geklaagd, en de
winsten rapen van deze "lippendienst revolutie", zoals het bitter werd
genoemd door Domingo Alberto Rangel.

In deze situatie kunnen we niets anders doen dan opbouwen, en bevorderen,
van organisatie van onderop, waarbij de zelfde principes worden toegepast
die het anarchisme altijd voor de arbeidersbeweging heeft gestimuleerd,
waarbij rekening wordt gehouden met de eisen en doelen van degenen die deze
vorm van organisatie nodig hebben (maar meer afwachtend zijn geweest om het
te hebben): tijdelijke arbeiders, en al de andere slachtoffers van
arbeidsmarkt flexibilisering. Bovendien, deze organisatie moet optreden in
combinatie met (over het hoofd zien noch vervangen) de andere strategieën
die worden gevolgd door andere onderdrukte groepen (vrouwen, jongeren,
milieu activisten, etnische groepen, en veel anderen die zijn buitengesloten
of worden gediscrimineerd vanwege de talrijke redenen van de staat). Dit is
ons gevecht, en je wordt uitgenodigd om mee te doen .

*Redactioneel, nummer 43, juni-juli 2005

Met dit nieuwe nummer hebben we besloten het te hebben over het
antimilitarisme, een beweging die we als fundamenteel beschouwen, zowel voor
het anarchisme in het algemeen als voor onze specifieke strijd om nieuwe
libertair socialistische wegen voor verandering in Venezuela en Latijns
Amerika op te bouwen.

Gedurende de hele geschiedenis van het socialisme zijn de meer consistent
revolutionaire stromingen radicaal antimilitaristisch geweest, omdat ze het
duidelijk vonden dat het werken van de oorlog machine onverbrekelijk
verbonden was met kapitalistische overheersing, in haar meer sinistere
uitdrukkingen van dood en vernietiging. Maar anarchisten zijn zelfs verder
dan dat gegaan, in hun kritiek op mannen in uniform en hun barakken, omdat
het niet alleen tegen hun rol is, maar ook tegen hun bestaan als een
mechanisme dat is ontworpen om onderdrukking, onrechtvaardigheid,
ongelijkheid en gebrek aan solidariteit in stand te houden.

Trouw aan hun wortels hebben venezuelaanse anarchisten, gedurende de laatste
twee decennia, acties en bijeenkomsten die (in het geval van "ons" leger)
duidelijk tonen dat het zelfde patroon hier plaatsvindt, slechts bedekt door
het gebruikelijke patriottische en zichzelf dienende vertoog, afgewezen - de
verhalen van gisteren over nationale veiligheid of strijd tegen subversie
worden de sprookjes van vandaag over leider-leger-volk eenheid en
verdediging tegen verbeelde amerikaanse marine invasies.

Daarom verwerpen we het grotesque militarisme dat nu wordt opgelegd aan
Venezuela, op de meest scherpe en kritische wijze, iets dat nooit te zien is
onder de vette ideologen van de sociaaldemocratische "oppositie" noch
rechts, die diep van binnen er naar streven zelf de vechtersbazen te worden.
Op de zelfde wijze bieden we op onze bladzijden ruimte voor de opmerkelijke
beschuldigingen die worden gemaakt door onze kameraden in Chili na de
moorden op dienstplichtigen in Antuco, nog een bewijs van het onmenselijke
barbarisme dat het dagelijkse leven in de barakken van ieder land kenmerkt,
ten aanzien waarvan de belangen groepen die de macht hebben, of er naar
streven de macht te krijgen, hypocriet stil blijven, zoals we hier zelf
hebben gezien in zo veel gevallen waarin dienstplichtigen werden vermoord in
de naam van militaire discipline. We maakten deze getuigenissen en analyse
beschikbaar zodat jij, de lezer, kunt besluiten, terwijl we herhalen dat ze
zijn geschreven vanuit de hoogste betrokkenheid voor vrijheid, gelijkheid en
solidariteit.

In deze laatste paragraaf zouden we onze bedroefde verontwaardiging willen
uitdrukken vanwege de tweevoudige verliezen waarover we op deze bladzijden
spreken, die ons diep hebben beinvloed. We zullen Simon Saez Merida en
Nicolas Neira Alvarez, van wie we de meest hartverwarmende herinneringen
behouden, nooit vergeten. Zoals Ali Primera zei, met die zingende stem die
geen luidruchtige sergeant of grijze bureaucraat met een rode baret uit onze
geesten kan wegnemen: "degenen die sterven terwijl ze vechten voor het leven
zijn niet echt dood".

*Redactioneel, nummer 44, september-oktober 2005

Veel individuen en groepen die voor de eerste keer met ons communiceren
(door middel van dit blad, het internet, of persoonlijk contact) vragen ons
vaak: "Wat is zo anders aan de ideeën die worden bevorderd door El
Libertario, tegenover de twee meer populaire keuzes in de politieke scene
van het land?"

Om die vraag te beantwoorden, moeten we wijzen op een belangrijk feit van de
venezuelaanse politieke scene: de politieke actoren die wedijveren om
institutionele macht te krijgen, of het nu het chavisme is dat nu aan de
macht is of de rechtse of sociaaldemocratische oppositie, zijn succesvol
geweest in het opleggen van hun agenda aan de sociale bewegingen aan de
basis, arbeiders, feministen, milieu activisten, inheemse volkeren,
huurders, studenten, de cultuur enz. Ze stemden er mee in afstand te doen
van hun autonome proces van strijd en organisatie, onder de illusie dat hun
doelen zouden worden bereikt op het moment dat hun politieke Messias zou
worden gekozen. Daarom zagen we, net als de oppositie partij, de
vertegenwoordigers van de "civiele maatschappij" lopen als muizen van
Hamelen, achter de fluit die hen dreef naar het ravijn van de "civiele
staking" en het electorale debacle van 15 april. Van de andere kant werden
illusies over participatie vermorzeld door een regering wiens modus operandi
totale onderwerping aan de warlord en de daarop volgende dienstbaarheid van
zijn volgelingen zijn, gesteund door de opbrengsten van de olie winsten en
demagogische onzin, die bestaat uit hun breken van al hun beloften, door ze
uit te stellen tot wanneer de zogenaamde dreiging van de vijand is beëindigd
("Yankee invasie", "president moordenaars", "samenzweringen tot een
staatsgreep") of tot wanneer de oneindige cyclus van electorale verkiezingen
uiteindelijk eindigt.

Ten aanzien van zo'n bleke situatie drukken wij iets heel anders uit. We
horen niet, en willen niet horen, bij degenen die streven naar controle over
institutionele macht: we zijn anarchisten, en wensen de opheffing van zowel
de staatsmacht als iedere onderdrukkende hiërarchische structuur. Dit is
niet alleen maar een verklaring van principes; hier en nu, betekent het dat
we ons inzetten om de autonomie van iedere niet autoritaire sociale beweging
te bevorderen en uit te breiden. We zijn niet geinteresseerd in het opbouwen
van "anarchistische sociale bewegingen", die net zo zinloos zouden zijn voor
de collectieve vooruitgang als de stervende bolivariaanse kringen of de
oppositie partijen die zich hebben vermomd als NGOs. We steunen sociale
bewegingen die de dynamiek van onafhankelijke actie en organisatie opbouwen,
gebaseerd op ieders participatie op alle niveau's, die mensen in staat stelt
wijzen van directe actie en zelfbestuur buiten de controle van de staat of
enige andere instantie van onderdrukking toe te eigenen en op te bouwen;
omdat alleen op deze wijze gedeelde ruimten van vrijheid, gelijkheid en
solidariteit kunnen worden gebouwd, die de zaden zijn van de soort toekomst
waar we voor vechten. Alles bij elkaar kan ons aanbod het beste worden
uitgedrukt in John Holloway's motto: "de wereld veranderen zonder de macht
over te nemen".

We rekenen er op dat dit voorstel moet worden uitgevoerd door en besproken
door en met degenen die (zowel binnen als buiten Venezuela) betrokken zijn
bij of sympathiseren met het autonoom heropbouwen van de sociale bewegingen.
Zeker, die communicatie en discussie zouden heel anders zijn dan de
bureaucratische/kruiperige uiterlijke schijn die het zestiende wereld
festival van jongeren en studenten afgelopen augustus was, wiens model zal
worden herhaald in januari 2006 met het zesde Wereld Sociaal Forum.

Dus, parallel met inspanningen van ondersteunende en samenwerkende
onafhankelijke basis organisaties, zoals degenen die vaak in dit blad worden
besproken, zijn we onderdeel van het initiatief om (ook in januari 2006) een
alternatief forum buiten de politieke en economische controle van de
machthebbers te realiseren, waar degenen die een nieuwe wereld in hun harten
dragen zouden discussiëren over de dingen die ze belangrijk vinden. Neem
alsjeblieft contact met ons op, als jij en/of je associatie wat zien in deze
ideeën!

ellibertario@nodo.org

www.nodo50.org/ellibertario/seccioningles.htm

Orig: (en) Venezuela 2005: visions and answers from an anarchist
perspective.
_______________________________________________
A-infos-nl mailing list
A-infos-nl@ainfos.ca
http://www.ainfos.ca/cgi-bin/mailman/listinfo/a-infos-nl


A-Infos Information Center