A - I n f o s
a multi-lingual news service by, for, and about anarchists **

News in all languages
Last 40 posts (Homepage) Last two weeks' posts

The last 100 posts, according to language
Castellano_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ Türkçe_ The.Supplement
First few lines of all posts of last 24 hours || of past 30 days | of 2002 | of 2003 | of 2004 | of 2005

Syndication Of A-Infos - including RDF | How to Syndicate A-Infos
Subscribe to the a-infos newsgroups
{Info on A-Infos}

(nl) Zuid Afrika, Zabalaza* #6 - De bevrijding doen lang-arm: Afrika & Zuid Afrika na het "Afrikaanse socialisme" [en]

Date Thu, 11 Aug 2005 08:18:24 +0300


Tien jaar in onze nieuwe burgerlijke democratie en het ANC gaf een
triomfalistische analyse uit van hun resultaten, genoemd "Towards a
10-year Review". Maar men moet verder terug gaan en kijken naar de
continentale bodem waarbinnen de wortels van de "wonderlijke" overgang
van raciale klasse overheersing naar rassenloze klasse overheersing
groeiden. Onze analyse hier is voornamelijk overgenomen van een
interview met de ZACF dat door het 36 jaar oude Britse anarchistische
blad Black Flag werd gepubliceerd.
DE TEGENGEHOUDEN ONTWIKKELING VAN AFRIKA
Doordat het lang onder de knoet van de hyper uitbuitende koloniale
regimes zat is de ontwikkeling van het gehele spectrum van links
revolutionisme in Afrika tegengehouden, in de eerste plaats door de late
of zeer beperkte ontwikkeling van een industriële arbeidersklasse in een
handvol landen - en ten tweede door de ontwikkeling van burgerlijke
nationale bevrijding strijd. In het eerste geval waren het alleen landen
als Zuid Afrika, Algerije en Egypte waar het kolonialisme bevolkingen
van kolonisten van belang vestigden (velen van hen arbeiders uit Europa,
of ingevoerde arbeiders uit India en Azië) om ingewikkelde economieën
gebaseerd op mijnbouw, commerciële landbouw en de infrastructuur die
daarmee verbonden was te beheren. Het is geen toeval dat het in deze
landen was dat het anarchisme meer dan een eeuw geleden voor het eerst
een voet aan de grond kreeg, waarvan de duidelijkste uitdrukkingen het
door de IAA beinvloede revolutionaire syndicalisme van de Industrial
Workers of Africa (IWA, opgericht in 1917) en de Indian Workers
Industrial Union (IWIU, opgericht in 1919) in Zuid Afrika waren. Een
opmerkelijke uitzondering op de trend is in de toen Portugese kolonie
Mozambique, waar het schijnt dat een anarcho-syndicalistische vakbond
verbonden aan de machtige Portuguese General Confederation of Labour
(CGT) tot in de late jaren '20 van de twintigste eeuw bloeide, in de
volledige afwezigheid van een communistische partij.

Twee factoren droegen bij aan het verval van de "eerste golf" van
revolutionair syndicalisme & anarcho-syndicalisme in Afrika. Ten eerste,
zoals het geval was met andere anglofone landen (voormalige Britse
koloniën) beperkte het gebrek aan specifieke anarchistische organisaties
de mogelijkheden van revolutionair syndicalistische organisaties in het
tegemoet komen aan de uitdagingen van het bolsjewisme en van het
kleinburgerlijk zwart nationalisme (bijvoorbeeld het ANC) dat ontstond,
zodat de Industrial and Commercial Union (ICU, opgericht in 1918) die
voortkwam uit de IWA en IWIU zich verspreidde tot in Zambia en tot een
hoogtepunt kwam in 1927, maar toen daarna ineenstortte door ideologische
verwarring.

Ten tweede, vanaf de vroege jaren dertig begon een groot deel van Afrika
onder het fascisme te vallen: Mozambique, Angola en andere Portugese
gebieden onder het regime van Salazar na 1927; Libië, Ethiopië en
Eritrea onder Mussolini's Italië in de late jaren dertig; Marokko en
Spaans Sahara onder Franco's Spanje vanaf 1936; Algerije, Frans West
Afrika (en Madagascar?) onder Vichy Frankrijk tijdens de oorlog; en
Belgisch Centraal Afrika onder het regime van Rexist tijdens de oorlog.
De versnelling van nationale bevrijding strijd na de oorlog vond dus
plaats in een vacuum - maar ook in een situatie van grotendeels Sovjet
of Maoistische verleiding en patronaat, terwijl delen van Afrika tot
midden jaren '70 onder fascistische controle bleven (Angola en Mozambique).

Het concept van "Afrikaans socialisme" zoals gedefinieerd door
continentale zogenaamde bevrijding leiders zoals Kwame Nkrumah, Julius
Nyerere, Amilcar Cabral, Agostinho Neto, Eduardo Mondlane, Ahmed Ben
Bella en anderen is zeer invloedrijk geweest wat betreft de slechte
ontwikkeling van het continent, zowel ideologisch als economisch.
Sommige post-bevrijding landen experimenteerden eerst met een vorm van
statelijke decentralisatie, vooral Libië onder Muammar Khadaffi en
Tanzania onder Nkrumah, terwijl de hyper-autoritaire marxistische
regimes van het soort van Mengistu Haile Mariam's Ethiopië of het
ronduit neo-fascisme van Gamal Abdel Nasser's Egypte aan de andere kant
van het spectrum stonden. De voornaamste buitenlandse "socialistische"
invloeden (gebaseerd op directe militaire/politieke/economische
investeringen) waren de oude USSR en in mindere mate Cuba, China, Noord
Korea en Oost Duitsland. De ineenstorting van het Sovjet blok had veel
invloed op de levensvatbaarheid van de facade van "socialisme" in een
groot deel van het continent. Sommige regimes, zoals die van Mengistu,
zijn ineengestort. Anders, zoals Frelimo in Mozambique, hebben zichzelf
omgevormd tot burgerlijk democratische regimes. Nog weer anderen, zoals
Zambia onder Chiluba, hebben grootschalige gecapituleerd voor het
neo-liberalisme. Het wegvallen van financiële steun van buitenlandse
"communistische" staten was van groot belang voor het provoceren van de
ineenstorting van het niet levensvatbare Afrikaans "socialisme".

HET EINDE VAN DE KOUDE OORLOG LOOPT UIT IN TURBO-KAPITALISTISCHE
"BEVRIJDING"

De ineenstorting van de apartheid en het einde aan de
grensoverschrijdende conflicten in het bijzonder in Namibië, Angola en
Mozambique, de nederlaag van de oude VS client regimes zoals het
voormalige Zaire (nu de Democratische Republiek Congo) en troepen met
een volmacht (zoals UNITA in Angola), en het vertrek van dictators als
Daniel Arap Moi van Kenia en Hastings Banda van Malawi heeft de Koude
Oorlog tot een einde gebracht. Maar het verkrachten van de Democratische
Republiek Congo door transnationale bedrijven, onder de dekmantel van
militair conflict tussen negen landen, het bekend worden van de fraude
van electorale politiek door de corruptie van nieuwe "democratische"
regimes zoals die van Frederic Chiluba van Zambia, en de laatste
verschroeide aarde opstelling van "socialistische" dinosaurussen als
Robert Mugabe van Zimbabwe hebben de spanningen hoog gehouden. Hierbij
komt het soepele sub-imperialisme van Zuid Afrika's Thabo Mbeki en zijn
neo-liberale "New Partnership for Africa's Development" (NEPAD) die een
geheel nieuwe periode van strijd op het continent heeft ingeleid.

Door het gebrek aan lang bestaande
anarchistische/libertaire/syndicalistische massa organisaties, is het
continent niet gebleken een rijke omgeving voor de opleving van
anti-autoritaire organisaties te zijn. Waar ze zijn ontstaan is het
misschien slechts gedeeltelijk geweest vanwege het ideologische vacuum
dat is geschapen door de ineenstorting van de validiteit van "het
socialisme", en misschien meer vanwege specifieke lokale situaties: in
Sierra Leone waren het de slechte arbeidsomstandigheden in de diamant
mijnen die de IAA afdeling liet ontstaan; terwijl in Nigeria linkse
oppositie tegen een militair bewind hielpen bij het ontstaan van de
Awareness League. In Zuid Afrika hebben de legitimiteitscrisis van de
hervormingsgezinde SACP en het wegvallen van verworvenheden van
arbeiders door het neo-liberalisme er aan bijgedragen dat er wat
interesse voor het anarchisme ontstond. Maar de niveau's van
belangstelling en betrokkenheid bij anarchistische organisaties op het
continent zijn extreem laag (in vergelijking met Latijns Amerika of Oost
Europa, bijvoorbeeld) en zouden niet moeten worden overdreven.

Nu zijn er belangrijke structurele, juridische, economische, politieke
en sociale veranderingen in het "vrije" Zuid Afrika - maar ook een
breder wordende kloof in welvaart, wat betekent dat er in werkelijke
termen voor veel zwarte inwoners heel weinig is veranderd. De
versplinterde zwarte thuislanden en hun bureaucratieën (waaronder hun
gewapende macht) zijn opgenomen in een eenheidsstaat. Een nieuwe
grondwet op basis van mensenrechten en het schrappen van alle openlijk
raciaal discriminerende wetten heeft een bourgeois parlementaire
democratie gevestigd waarin het ANC veruit de dominante partij is, met
een 2/3 meerderheid, die ze in de algemene verkiezingen van dit jaar
hopen vast te houden. Minder openlijk raciale wetten, degene die
gebaseerd zijn op klasse en ten gunste van de grote bedrijven zijn,
hebben echter verzekerd dat de zwarte meerderheid landloos blijft,
verarmde bewoners in hun eigen land. Het protectionistische economische
beleid - versterkt door isolatie door sancties - dat is vervangen door
een open-deur beleid heeft toegestaan dat goedkope importen het land
hebben overstroomd, leidend tot het verlies van zo'n 1 miljoen banen
sinds 1994. Waarschijnlijk is de kleding fabricerende sector, die lange
tijd een bolwerk van arbeiders organisatie is geweest, evenals de
georganiseerde landbouw, het zwaarst getroffen. Wilde stakingen zijn het
meest voorgekomen in de motor fabricerende sector, en in de late jaren
'90 waren er blokkades van wegen door radicalen in de transport sector.
Arbeidersstrijd tussen progressieve en reactionaire vakbonden leiden tot
enkele moorden in de havens en mijnen sectoren. De werkloosheid bedraagt
nu misschien 40%, maar we zullen de factor arbeid later gedetailleerder
behandelen.

DE WERKELIJKE BETEKENIS VAN HET EINDE VAN DE BLANKE SUPREMATIE

De foute lijn van het racisme (nauwkeurig gekopieerd door klasse) is de
fundamentele werkelijkheid van het Zuid Afrikaanse leven na drie eeuwen
van blanke suprematie heerschappij en bewuste onderontwikkeling van de
overheersten, ongeacht of ze inheems, Aziatisch, bruin of zwart zijn.
Dit is een onontkoombaar feit en een feit dat onze beweging vanaf het
begin, toen we in essentie twee ondergrondse organisaties in de laatste
dagen van de apartheid waren, heeft bemoeilijkt, uitgedaagd en verlicht.
Terwijl de wetten die mensen langs kleur lijnen verdeelden zijn
veranderd, zijn de ongelijkheid en de kloof in rijkdom aan het toenemen.
Zo'n 75% van alle Zuid Afrikaanse woningen ontbreekt het aan voedsel
zekerheid en men kan bij de ingangen van onze steden kinderen vinden die
lijden aan ziektes die verbonden zijn met ondervoeding, zoals marasmus
en kwashiokor.

HIV/AIDS heeft een enorme tol geëist en duizenden weeskinderen zijn nu
de hoofden van hun huishoudingen, waarbij ze zo goed mogelijk voor
verwante kinderen zorgen. Zo'n 62% van alle zwarten, 29% van alle
kleurlingen, 11% van alle Aziaten en 4% van alle blanken leeft nu onder
de armoedegrens, een dramatische toename tijdens het "decennium van
democratie". Ongeveer 3,5 miljoen mensen zijn sinds 1994 uit hun huizen
ontruimd, vaak onder dreiging van schietwapens, terwijl van miljoenen
water en elektriciteit zijn afgesloten door gemeenten die veel meer
interesse hebben in kosten besparingen dan de gezondheid van hun
inwoners. Veel zwarte mensen hebben verteld hoe het leven onder het oude
apartheid regime in sommige opzichten beter was in de zin dat er meer
zekerheid van een baan was en dat er staatssubsidies in de
dienstverlening waren, die zijn verdwenen door het neo-liberale GEAR
(Growth Employment And Redistribution) economische beleid van het ANC,
wat een structureel aanpassing programma is dat gezien de striktheid
ervan zelfs het IMF en de Wereldbank verraste.

Als de ZACF is onze overwelvende benadering als revolutionairen
klassenstrijd - maar dat in de context van Zuid Afrika een strijd tegen
blanke suprematie zo dicht benadert dat de twee in een tandem moeten
werken, zonder dat het klasse issue het belang van ras opslokt of
verwaarloost. Als een "multi-raciale" organisatie die bewust activisten
met verschillende achtergronden heeft verenigd, is het voornaamste
verschil met de Westerse anarchistische beweging dat we niet de noodzaak
voelen van aparte organisaties voor mensen van kleur. We moeten zeggen
dat we de oprichting van etnische organisaties als het Anarchist People
of Color (APOC) netwerk in de VS, of de Inheemse Volksraad van Oaxaca -
Ricardo Flores Magon (CIPO-RFM) in Mexico verwelkomen - waar zo'n vorm
van organiseren cruciaal schijnt te zijn om de validiteit van het
anarchisme in gemarginaliseerde gemeenschappen te vestigen. Maar in een
regio met een zwarte meerderheid waarin we te lang zijn gescheiden
zouden raciaal specifieke organisaties de totaal foute signalen zenden
naar de onderdrukte klassen.

Het racistische blanke extreem rechts is na de mislukte pre-1994
verkiezingen invasie van de Afrikaner Weerstand Beweging (AWB) van de
Bophuthatswana bantustan en de bomaanslagen campagne tijdens de
verkiezingscampagne in een duidelijke neergang geraakt. De huidige
rechtszaak vanwege verraad tegen de Boeren Kracht (Boeremag) toont aan
hoe zwak en pathetisch blank rechts is, ondanks grandioze plannen om
dammen op te blazen en controle over het leger te krijgen - waarvan
niets terecht kwam. Toch is het racisme nog steeds een diep gewortelde
werkelijkheid in veel landbouw gebieden waar zwarte arbeiders zijn
vermoord, gemarteld of beschoten, vaak voor de mildste van de
veronderstelde overtredingen. Aan de andere kant hebben studies
aangetoond dat de meeste moorden van blanke boeren crimineel zijn en
niet politiek gemotiveerd zijn. Rechts geweld en moord is een probleem
geworden, zowel met de zwart/blanke Mapogo a Matamaga organisatie in de
noordelijke provincies als de PAGAD Moslim/criminele organisatie in de
Westerse Kaap, maar beide lijken nu nogal rustig te zijn. Het
belangrijkste om te erkennen is dat de hoofdstroom van rechtsen, zowel
blank als zwart, nu allemaal in het parlement zitten. En geen enkele
partij is tegen het neo-liberalisme. Dus blijft voor veel zwarte,
gekleurde, Aziatische en inheemse Zuid Afrikanen hun historische
ervaring van marginalisatie, werkloosheid, armoede, ondervoeding en
racisme onveranderd, wordt dit misschien zelfs verdiept.

HET PSEUDO-SOCIALISTISCHE REVOLUTIONISME VAN HET ANC & SACP

Het ANC blijft een lid van de Socialistische Internationale - toch is
president Thabo Mbeki een geestverwant van Thatcher. Het ANC praat
tijdens openbare bijeenkomsten nog steeds over hun "nationale
democratische revolutie" - en in de bestuurskamers over markt
fundamentalisme. Het heeft geschoten op vreedzame demonstraties in eigen
land - en heeft goede verhoudingen gehad met bekende dictators in het
buitenland als Khadaffi, Soeharto, Mugabe, Musharraf, Kabila en Castro.
Deze tegenstrijdigheden worden verondersteld te zijn opgelost door wat
het ANC een "ontwikkeling staat" theorie noemt. Nu is het duidelijk dat
de partij moet omgaan met investeringen in de infrastructuur om drie
dingen te kunnen doen: het aanmoedigen van buitenlandse directe
investeringen; het zeker stellen van hun basis van kiezers; en het
verbeteren van de niveaus van vaardigheden van de zwarte arbeidersklasse
om een belangrijke, grote markt in Zuid Afrika veilig te stellen en de
industrie in staat te stellen de leiding in de economie over te nemen
van basisbedrijfstakken als de mijnbouw, de landbouw en de visserij. Het
ANC leiderschap heeft het neo-liberalisme omhelsd, wat heeft geleid tot
overweldigende rijkdom voor een stuk of 300 zwarte dynastieën die aan
het ontstaan zijn, de 5% van de aandelenbeurs in Johannesburg die "het
machtiger worden van zwarten" vertegenwoordigen. Halverwege de termijn
van de voormalige president Nelson Mandela sloot het ANC de
quasi-socialistische pretenties af (het Redistribution and Development
Programma, RDP) en omhelsde in plaats daarvan GEAR. In essentie leidt
het ANC de arbeidersklasse stemmers in een vrolijke dans, een soort van
"lange arm bevrijding", in de richting van het armenhuis.

Het is belangrijk te erkennen dat het ANC niet alleen heerst (een veel
voorkomende vergissing in het buitenland, ontdekken we), maar eerder in
samenwerking met de Zoeloe chauvinistische Inkatha Freedom Party (IFP)
en ook het anti-communistische Pan Africanist Congres (PAC). In de
Westerse Kaap op provinciaal niveau is het zelfs in bed geweest met de
New National Party (de oude apartheid regering). Deze allianties van
geschiktheid hebben de algehele politieke balans van de heersende kliek
in de richting van centrum rechts geduwd, wat afkeurenswaardig is,
gezien de decennia van socialistische retoriek die miljoenen Zuid
Afrikanen (en hun buitenlandse bondgenoten) motiveerden om de
"bevrijding" bewegingen tegen de apartheid te steunen. Nu is Mbeki's ANC
een overduidelijk kapitalistische partij (hoewel het net als Lula in
Brazilië en Chavez in Venezuela links praat terwijl het rechts handelt).
Het voerde GEAR door, wat leidt tot bezuinigingen in sociale uitgaven,
privatisering, het onzeker worden van banen enz. Doordat de
socialistische retoriek van het verleden verdwijnt wordt het ANC
ontmaskerd als zijnde trouw aan het oorspronkelijke klasse belang: het
is de partij van een opkomende bourgeoisie, van hoofdmannen en
technocraten van de zwarte middenklasse die een groter stuk van de
kapitalistische taart wilden hebben.

De Communistische Partij is naast COSATU - dat met ongeveer 1,8 miljoen
leden de grootste vakbond organisatie in Zuid Afrika is - in een
alliantie met het heersende ANC, de Tripartite Alliantie. De SACP volgt
eigenlijk de partijlijn van het ANC en gebruikt hun invloed om stemmen
voor de partij te winnen, en in ruil hiervoor hebben hoge SACP partij
bestuurders plaatsen in de regering. De achterban van de SACP is nogal
inactief, waarbij veel leden de partij verlaten om zich aan te sluiten
bij de sociale bewegingen en andere leden die de partijlijn niet juist
vinden worden uit de partij gezet. De rol van de SACP is in haar eigen
visie om een "kritisch socialistisch engagement" te leveren met het ANC
regime, maar haar critici zeggen dat haar werkelijke rol is om een "rode
dekmantel" te leveren voor het anti-arbeidersklasse beleid van het ANC.
Aan de andere kant, ondanks het feit dat sleutel ministers communisten
zijn - de politie (die blij is met de naam Safety & Security, SS),
openbare werken, overheidsbedrijven, het kantoor van de president, water
kwesties & de bosbouw - is de SACP duidelijk een ondergeschikte
organisatie. Dit werd aangetoond toen het ANC de algemeen secretaris van
de SACP, Jeremy Cronin, dwong zijn excuses aan te bieden voor het
waarschuwen voor de mogelijke "Zanuficatie" van het congres, waarmee
werd bedoeld dat het de dictatoriale houdingen van Mugabe's ZANU-PF
partij begon aan te nemen. We karakteriseerden de rel als een tussen
"Cronin kapitalisme en crony kapitalisme"! Cronin zelf, een loyale
Stalinist (en gaan Stalinisme en Thatcherisme niet goed samen?) verjoeg
een werkelijke bolsjewiek, Dale McKinley, uit de SACP omdat hij te
communistisch zou zijn geweest. McKinley is nu woordvoerder van de
sociale bewegingen Indaba, de paraplu van de sociale bewegingen
waarbinnen de ZACF werkt.

Hoewel COSATU de meest progressieve van de vier grote arbeiders
federaties is, heeft het in haar strijd voor de belangen van de
achterban aan geloofwaardigheid ingeboet; in plaats van arbeiders te
organiseren voor strijd heeft het congres er de voorkeur aan gegeven
achter gesloten deuren met bazen te onderhandelen. Net als de SACP
gebruiken hoge COSATU bestuurders hun posities om comfortabele plekken
in de regering te krijgen en voor het ANC te werven. Met de val van de
apartheid zijn arbeiders aan de basis afgebracht van het ondernemen van
militante actie, en een ooit sterke strijdende vakbond is een schaamlap
voor de heersende elite geworden. Een van de vele compromissen die door
COSATU is gesloten is de doorvoering van een Arbeidsverhoudingen wet
die, hoewel die wordt verondersteld meer arbeidersrechten te garanderen,
in feite zo veel verplichtingen van bemiddeling bevat voor ontevreden
arbeiders dat het extreem moeilijk is om een legale staking uit te
voeren. Ook is COSATU aangesloten bij NEDLAC, een verschillende klassen
omvattend beleidsforum van de vakbonden/de regering/het bedrijfsleven,
dat er toe neigt COSATU op te sluiten in overeenkomsten met de heersende
klasse.

Dan is er de groeiende praktijk dat georganiseerde arbeiders investeren
in kapitalistische bedrijven of investeringsschema's, wat leidt tot een
mogelijk conflict van belangen problemen als arbeidsconflicten ontstaan
in de bedrijven waarin is geinvesteerd. Hierbij komt dat de gedwongen
fusie van COSATU's meer radicale en machtige bonden (de chemie, en in
het bijzonder het transport) met slecht functionerende en achterlijke
bonden (papier & pulp respectievelijk een andere transport sector) op
papier mega bonden creëerden, maar het radicalisme en de effectiviteit
van deze progressieve delen van de georganiseerde arbeiders verdunde.
Dit, gecombineerd met de erosie van de interne democratie door het
opleggen van "democratisch centralisme" om commentaar vanaf de basis tot
zwijgen te brengen, het verwijderen van revolutionaire leiders en
vertegenwoordigers en het afluisteren van vakbondskantoren door
vermoedelijke ANC interne geheime dienst agenten, hebben de macht van
COSATU ingeperkt.

Dit leidde ook tot een anarchistische verandering van tactiek van het
anarcho-syndicalisme vertegenwoordigd door de Workers' Solidarity
Federation (WSF), in 1999 opgeheven om onszelf de heroriënteren in de
richting van het opbouwen van serieuze militanten buiten de dubieuze
vakbonden, maar binnen arme gemeenschappen van de werklozen en mensen
die weinig werk hebben. Maar de tijden veranderen: COSATU heeft, in de
eigen versie, bijgedragen aan de nederlaag van de rechtervleugel binnen
het ANC die arbeiders belangen wilde marginaliseren; heeft een
onafhankelijke lijn gekozen tegenover het ANC in de kwestie Zimbabwe;
heeft een olijf tak uitgereikt naar de ooit verachte radicale sociale
bewegingen (zie ons verslag in dit blad over de Sociale Bewegingen
Conferentie); en gaat verder met het mobiliseren van honderdduizenden
arbeiders in stakingsacties, waarvan de laatste de 50.000 sterke
National Union of Mineworkers staking in maart 2005, als we dit schrijven.

NEPAD & ZUID AFRIKA'S SUB-IMPERIALISTISCHE ROL

Zuid Afrika heeft een zeer specifieke situatie die het anders maakt dan
de rest van Afrika. Als de meest machtige economie van het continent, is
het ook haar meest belangrijke sub-imperialistische macht, waarbij het
namens het Britse imperialisme optreedt als een soort van regionale
politieman en continentale monarchie. Het onderscheid van het Verenigd
Koninkrijk als onze imperialistische macht is net zo belangrijk - en
genegeerd - als de erkenning dat Brazilië de sub-imperialistische machti
in Latijns Amerika is, waarbij het optreedt namens VS belangen. Denk er
aan dat, zelfs als het Verenigd Koninkrijk ondergeschikt is aan de VS,
het post-koloniale Groot Brittanië voortgaat met het overheersen van de
verhoudingen in het Angelsaksische Afrika, dat vier belangrijke
regionale economieën omvat: Egypte in het noorden, Nigeria in het
westen, Kenia in het oosten en Zuid Afrika in het zuiden. De enige
andere imperialistische macht die ongeveer even veel invloed heeft in
Afrika is Frankrijk, maar Frankrijk had maar een belangrijke regionale
economie, Algerije, en raakte daar na de "bevrijding" veel van de
controle kwijt, waardoor het slechts de puur uitbuitende
grondstoffen/goedkope arbeid polen van het Francofone westen heeft. Als
de voornaamste continentale sub-imperialistische macht heeft het
post-apartheid Zuid Afrika de neo-liberale New Partnership for Africa's
Development (NEPAD) er door gedrukt; heeft het de Organisatie van
Afrikaanse Eenheid (OAE) geherstructureerd tot de neo-liberale
Afrikaanse Eenheid (AE); is het het naburige Lesotho in 1998
binnengevallen om zogenaamd "de democratie te herstellen" (d.w.z. het
neerslaan van een pro-democratische muiterij en beweren dat het een
poging tot een staatsgreep was); heeft het de eigen multinationals als
Anglo American in het binnenland enorm uitgebreid, vaak als inleiding
tot privatisering; en heeft het de uitbuiting opgevoerd door enorme
gebieden in noord Mozambique vrij te maken door boeren van het land te
duwen om blanke racistische commerciële boeren daar te vestigen.

Zuid Afrika's infrastructuur, economie - en leger - maken het een
formidabele kapitalistische tegenstander van de arbeidersklassen van
onze buren ten noorden van de Limpopo rivier. Dus is de zuid afrikaanse
situatie intiem verbonden met aan de ene kant in het
sub-imperialistische centrum zijn - en aan de andere kant een grote
geindustrialiseerde arbeidersklasse te hebben met een zeer recente
opstandige geschiedenis. De klasse in Zuid Afrika heeft ook waardering
voor de beloften van communistische bevrijding vers in het geheugen -
terwijl het neer kijkt op het door het ANC gedreven neo-liberalisme. Aan
de andere kant nemen de oorlogen in centraal Afrika (DRC en Soedan in
het bijzonder) in omvang af, terwijl West Afrikaanse regio's als Sierra
Leone (waar er een 3000 sterke IWW afdeling was, voor die door de
burgeroorlog werd vernietigd) en Liberia blijven bloeden. Nog steeds
wordt het DRC "vredesakkoord" domweg opgelegd met het geweer, door
eenvoudigweg alle strijdende partijen als legitieme eisers van een stuk
van de taart te erkennen. Dit, het continu aantrekken van plunderende
landen als Angola en de DRC van diamant en olie rijkdom door
buitenlandse (en Afrikaanse) multinationals, en de voortgezette
aanwezigheid van Hutu milities in de Grote Meren regio laat het er op
lijken dat de instabiliteit nog enige tijd zal voortduren. En als de
geweren zwijgen, is er klasse heerschappij, dus geen echte vrede. Er is
slechts een kolonie over - Westelijk Sahara, dat onder Marokkaanse
bezetting blijft - dus de dynamiek van nationale bevrijding is al lang
uitgewist. In essentie hebben we nu allemaal te maken met de zelfde
neo-liberale vijand, maar veel van onze buren doen het zonder basis
mensenrechten, infrastructuur, de middelen van bestaan boven een
middeleeuwse gemiddelde leeftijd van 40 - en zonder enige libertaire
revolutionaire traditie levend in het geheugen.

EEN OPSTANDIGE PHOENIX: DE "GUERILLAS" VAN DE NIEUWE SOCIALE BEWEGINGEN

Het was de oppositie tegen privatisering door de Zuid Afrikaanse
Municipal Workers Union (aangesloten bij COSATU) die de nieuwe golf van
verzet tegen kapitalisme liet ontstaan. De vakbonden mogen nu verlamd
zijn, maar de beet van het neo-liberalisme eist haar tol net zo goed op
de winkelvloer als in de township straten, dus geloven we dat het alleen
een kwestie van tijd is voor ze een herstel van militantie onder de
achterban ervaren. Rond 2000 verenigden verschillende nieuwe
anti-neo-liberale verzetsbewegingen (zoals degenen die tegen het betalen
van de buitenlandse schuld uit de apartheid tijd zijn, of de
privatisering van gemeentelijke waterleidingbedrijven, bijvoorbeeld)
zich om een constellatie van nieuwe radicale en progressieve sociale
bewegingen te vormen. Nadat enige tijd stand was gehouden in een
politieke wildernis waarin kritiek op het ANC/SACP vrijwel niet te horen
was (het behoud van een propaganda initiatief en het beheren van de
Workers Library & Museum in Johannesburg als een ruimte voor de
onafhankelijke arbeidersklasse), raakte de anarchistische beweging
direct betrokken bij de nieuwe sociale bewegingen, waarbij werd geholpen
met het oprichten, samen met kameraden van verschillende revolutionaire
overtuigingen, van het Anti-Privatisation Forum in Johannesburg. Nu
omvatten de bewegingen naar schatting 200.000 aanhangers in Zuid Afrika
- vergeleken met de grotendeels niet actieve achterban van 16.000
papieren leden van de SACP.

Er moet ook op worden gewezen dat het kameraad B en de vroegere kameraad
Mandla van het ZACF collectief, de Shesha Action Group (SAG) in Soweto
waren die begonnen met de Operatie Khanyisa, wat "licht" betekent, de
operatie die ongeveer 25.000 woningen in Soweto illegaal van stroom
voorzag. Deze "guerilla elektriciens" zijn letterlijk helden voor de
miljoenen arme mensen waarvan het licht in 1994 werd afgesneden door de
elektriciteit leverancier Eskom van de overheid. Wij als de ZACF hebben
niet een rooskleurig beeld van deze sociale bewegingen, omdat ze erg
onduidelijk zijn in theorie en praktijk, op dit moment in een periode
van heroriëntatie en terugtrekking zitten, en zowel reactionaire als
progressieve en revolutionaire elementen omvatten. Maar zij hebben,
hopelijk in samenwerking met militanten binnen COSATU's achterban, een
enorm potentieel om de kern van een arbeidersklasse macht die ontstaat
te vormen, die in staat zal zijn de baronnen van het neo-liberalisme uit
te dagen met het doel een groot deel van de economie in de handen van de
producenten te krijgen.

*Een blad van het Zuid Afrikaanse Revolutionaire Anarchisme "Van ieder
naar vermogen, voor ieder naar behoefte!"

Orig: (en) South Africa, Zabalaza* #6 - DOING THE LIBERATION LANG-ARM:
AFRICA & SOUTH AFRICA AFTER "AFRICAN SOCIALISM".

_______________________________________________
A-infos-nl mailing list
A-infos-nl@ainfos.ca
http://www.ainfos.ca/cgi-bin/mailman/listinfo/a-infos-nl


A-Infos Information Center