A - I n f o s
a multi-lingual news service by, for, and about anarchists **

News in all languages
Last 40 posts (Homepage) Last two weeks' posts

The last 100 posts, according to language
Castellano_ Català_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ TŁrkÁe_ The.Supplement
First few lines of all posts of last 24 hours || of past 30 days | of 2002 | of 2003 | of 2004

Syndication Of A-Infos - including RDF | How to Syndicate A-Infos
Subscribe to the a-infos newsgroups
{Info on A-Infos}

(nl) ItaliŽ: FdCA verklaring over repressie - MASSALE STRIJD, REPRESSIE EN ANARCHISME (it, fr, en)

From Rob Visser <rvisser@antenna.nl>
Date Fri, 23 Jan 2004 19:35:10 +0100 (CET)


___________________________________________________
A - I N F O S N E W S S E R V I C E
http://www.ainfos.ca/
http://ainfos.ca/index24.html
-________________________________________________

Gedurende de laatste 3 jaren hebben de kapitalistische tendensen die
proberen al de economische en politiek-militaire macht te laten
toenemen en te concentreren - zowel op een internationaal als op een
Staat niveau - zich binnengedrongen in die andere tendensen die in
plaats hiervan proberen een multilateraal machtssysteem te creŽeren,
gebaseerd op een stijl van statelijk neo-reformisme dat voor het
kapitalisme grotere winsten kan garanderen tezamen met minder
bescherming door sociale voorzieningen.
Imperialistische oorlogen, financiŽle crises, deregulering van het
institutionele en wetgevende raamwerk voor de bescherming van de
zwakkere klassen, de vernietiging van de solidariteit van de wereld van
gesalarieerde arbeid en aanvallen op het milieu en op de gezondheid
hebben allemaal direct op indirect invloed op de mensen, die het steeds
moeilijker vinden zichzelf te organiseren en enige vorm van
ongenoegen, afwijzing of strijd uit te drukken, waardoor ze zouden
kunnen proberen de huidige situatie te veranderen. Een situatie die het
gevolg is van de economische, politieke en militaire keuzes die door de
machthebbers worden gemaakt, die regeren in de naam van wetten die
ze zelf produceren, die hen in staat stellen om Ö te regeren.

De drastische vermindering en erosie van iedere mogelijkheid voor
debat en onderhandelingen, of de omzetting hiervan in tafels van
schijnonderhandelingen wier enige doel is het kapitalisme te behouden,
heeft het grimmige gezicht van het militaristische kapitalisme laten zien,
evenals de pathetische weigering van haar neo-reformistische
tendensen om zelfs maar de minimale belangen van de ondergeschikte
klassen te beschermen.

Dit is de terugval in de ontwikkeling van een enorme internationale
oppositiebeweging die een leidende rol speelde in enorme
volksmobilisaties die vanwege hun omvang, hun duidelijke potentieel
voor zelf-organisatie en zelfbestuur en hun vaardigheid op straat het
tegendeel te zijn van het repressieve geweld van de Staat van belang
zijn.

In ItaliŽ hebben de laatste drie jaren de definitieve ineenstorting laten
zien van de sociale opzet die dateert van het laatste decennium van de
20e eeuw, maar die in het aangezicht van het huidige conflict niet
adequaat bleek te zijn. Aan de ene kant de keldering van de koopkracht
van lonen (-9,3% voor handarbeiders, -11.1% voor kantoorarbeiders, -
27% voor gepensioneerden), aan de andere kant het falen van het
inkomensbeleid. Aan de ene kant de arrogantie van de bazen in de
bedrijfsplanning (wetten over mobiliteit en ontslagen/beperkingen) en in
de vernieuwing van arbeidscontracten (wetten die voorzien in toename
van de lonen op het niveau van schattingen voor de geplande inflatie
die lager zijn dan de officiŽle schattingen voor inflatie, om nog maar te
zwijgen over de schattingen voor de werkelijke inflatie!!), aan de andere
kant het falen van het beleid van partnerschap tussen vakbonden en
regeringen. Aan de ene kant de continue beperkingen van rechten van
arbeiders (de veranderingen in Artikel 18 van het Arbeidersstatuut, Wet
30/2003, de anti-stakingswet 83/2000, aparte arbeidscontracten zonder
overleg), aan de andere kant de crisis in het model van
vertegenwoordiging dat is opgelegd door de vakbonden die beweren de
meerderheid te vertegenwoordigen.

De onvermijdelijke en consequente radicalisering van conflict in de
wereld van de arbeid heeft de arbeidersklasse in staat gesteld haar lang
geleden verloren (maar niet vergeten) autonomie te herontdekken,
zowel in strijd als in organisatie - van Fiat werknemers tot tijdelijke
arbeidskrachten, van industriearbeiders tot transportarbeiders. Met de
vernietiging van het beleid van partnerschap zien we opnieuw een
toename in belang van machtsverhoudingen, de capaciteit voor strijd en
voor de verdediging van de specieke belangen van arbeiders, bevrijd
van de neo-corporatistische kooi. Hoewel de slag om de lonen in
bepaalde sectoren zwaar en moeilijk blijft, is de vraag betreffende het
recht om te staken opnieuw open, vrij strijdend uit het keurslijf dat er
aan is opgelegd door anti-stakingswetten en zelf-regulering door
vakbonden.

De samenhang van arbeidersstrijd met sociale strijd (voor de rechten
van migranten, voor de bescherming van het milieu, voor vrede en
tegen verboden) is ontstaan in een sociaal scenario die deskundig is
gemanipuleerd door middel van het schandelijke gebruik van de term
terrorist, die wordt gebruikt voor iedereen die zich durft te verzetten
tegen de verheven ontwerpen van de regering.

Er is tijdens de laatste drie jaren geen fase in de botsing van de klassen
geweest waarin de sociale bewegingen niet werden onderworpen aan
een repressieve behandeling, in het volle licht van media publiciteit -
honderden invallen, arrestaties, staande houdingen, verwondingen, met
een opmerkelijke toename in intensiteit vanaf Geneve 2001 en de
stakingen van 2002.

Nu is er geen deel van ItaliŽ meer waar onderzoekers geen open
bestand hebben van politieke of radicale vakbondsmilitanten. Ieder
terrein en tendens heeft leden in onderzoek, van de anti-oorlog
beweging tot de anti-globalisering beweging, van milieugroepen tot anti-
gevangenis groepen. De preventieve maatregelen van de politie in de
naam van "nationale veiligheid", repressie van demonstraties in de
naam van "nationale veiligheid", de criminalisering van ongenoegen en
van zelfbestuurde strijd - dit zijn de elementen van een strategie wiens
doel het is massale bewegingen te intimideren als ze mogelijk in staat
zijn op te treden volgens de tegenstellingen van het kapitalisme in de
mate waarin ze bovenal een gevaar worden voor het bestaan van de
kapitalistische overheersing.

Gegeven dat het kapitalisme vandaag de dag niet langer gebruik kan
maken van minder zichtbare, meer "structurele" vormen van repressie
(disciplinaire straffen, ongecontroleerde mobiliteit, ontslagen, verlaging
van lonen, grootschalig opvoeren van het werktempo, enz.) die de
klasse direct raken op het cruciale punt van de tegenstelling tussen
kapitaal en arbeid, gebruikt het daarom de Staat als een repressieve
gewapende uitbreiding van zichzelf met al de wetten, politieapparaten,
plekken van gevangenis om iedereen die hun wetten overtreedt uit te
kiezen en toe te slaan, individueel en afzonderlijk. Ze gebruiken het
dreigement van illegaliteit om mobilisaties te ontmoedigen, degenen die
"schuldig" zijn verklaard krijgen volledige media aandacht om een
voorbeeld te stellen van wat er kan gebeuren met degenen die vechten.
En het is juist op het moment dat er een pauze is in de strijd dat de
repressie toeneemt en er is een willekeurige uitbreiding van het net dat
wordt uitgespannen om groepen die worden verondersteld subversief te
zijn en terroristen te grijpen, waardoor een steeds groter aantal mensen
wordt opgesloten en de kring wordt uitgebreid tot hun kennissen.

Als het sociale klimaat heter wordt en vormen van massaal zelfbestuur
beginnen te verschijnen, is het zo dat, nu en in het verleden, de
anarchisten en libertairen degenen zijn die het hardst worden geraakt
en die het vaakst verschijnen op de lijsten van onderzoekers, om de
traditionele journalistieke/juridische aanklachten van anarchistische
samenzweringen nog maar niet te noemen (getuige de gelijkstelling van
"bombrieven = anarchistische beweging").

Anarchisten worden getroffen omdat hun stellingnames tegen het
kapitalisme, autoriteit, militarisme en gevangenissen onmiddellijk
duidelijk zijn en uitlopen op hun repressie door de handen van het
Staatsapparaat. We weten dat de liefde van anarchisten voor vrijheid en
zelfbestuur de neuzen van de organen van controle en regering
aantrekt.

We zijn ons er van bewust dat onze actie binnen de sociale bewegingen
en onze voortgaande agitatie voor de klassenstrijd en haar autonomie
de mechanismen van consensus van een kapitalisme dat steeds
donkerder wordt en meer en meer uitbuit, verstoort. We erkennen dat
wat we willen, wat we doen, onze theorie en onze behoeften radicaal in
strijd zijn met alles dat gebaseerd is op de Staat en op het Kapitaal.

We worden het object van preventieve, herhaalde repressie, van
beperkingen van onze vrijheid. Op deze manier wordt het gemakkelijker
om ons te treffen en provocaties en instrumentalisering (zoals het
recente geval van flessen mineraalwater, toegeschreven aan
anarchisten) op te zetten. Maar bovenal worden we een verstoring en
ergernis voor de Staat en autoriteit van alle soorten als anarchisten
zichzelf stevig binnen het gebied van massale strijd plaatsen en de
avontuurlijke en voorhoede-achtige individuele botsingen met de Staat
en gewapende terroristische strijd afwijzen. Als het anarchisme zichzelf
legitimeert als een zelfbestuurd sociaal en politiek onderdeel van
massale strijd, in zichtbare, openbare massa organisaties en met
gezichten onbedekt, als het zichzelf voorstelt als een authentieke
interpretatie van de autonome drijfveren van sociale zelf-organisatie, is
het de tijd dat anarchisten hinderlijk en ontbeerlijk worden.

Maar het is in deze omstandigheden dat het anarchisme haar
organisatorische vaardigheden het beste kan uitdrukken, waarin het
haar bronnen om de kern van de sociale strijd het best kan gebruiken,
in de overtuiging dat de organismes van strijd geen passieve behoefte
hebben aan voorbeeldige gebaren, sociale klappers of degenen die het
geweten willen opwekken, maar eerder aan horizontale, anti-autoritaire
massale organisatie. En aan de gefedereerde politieke organisatie van
anarchisten.

Het doorgaan met onze bestaande strijd, doorgaan met onze
aanwezigheid binnen de organismen van strijd, zou niet genoeg kunnen
zijn om repressie te vermijden. Het wordt daarom noodzakelijk
structuren te creŽren van solidariteit en juridische verdediging die de
grootst mogelijke steun kunnen krijgen. Het wordt noodzakelijk de oude
structuren van de anarchistische beweging (bijvoorbeeld het Nationale
Comitť voor Politieke Slachtoffers) te onderzoeken die zouden kunnen
worden gebruikt naast de specifieke comitť's voor verdediging die in het
hele land worden gevormd.

Vrijheid is een sociaal feit die de hulp van iedereen nodig heeft om te
kunnen worden gewonnen en heeft geen behoefte aan gevangenen,
maar aan de actie en de ideŽen van georganiseerde en gefedereerde
bewuste individuen.

VRIJHEID VOOR ALLEN!
NEE TEGEN DE CRIMINALISERING VAN DE SOCIALE STRIJD!
KLASSE EENHEID TEGEN REPRESSIE!

FEDERAZIONE DEI COMUNISTI ANARCHICI

http://www.fdca.it
internazionale@fdca.it

*******
*******
****** The A-Infos News Service ******
News about and of interest to anarchists
******
COMMANDS: lists@ainfos.ca
REPLIES: a-infos-d@ainfos.ca
HELP: a-infos-org@ainfos.ca
WWW: http://www.ainfos.ca/
INFO: http://www.ainfos.ca/org

-To receive a-infos in one language only mail lists@ainfos.ca the message:
unsubscribe a-infos
subscribe a-infos-X
where X = en, ca, de, fr, etc. (i.e. the language code)



A-Infos Information Center