A - I n f o s
a multi-lingual news service by, for, and about anarchists **

News in all languages
Last 40 posts (Homepage) Last two weeks' posts

The last 100 posts, according to language
Castellano_ Català_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ TŁrkÁe_ The.Supplement
First few lines of all posts of last 24 hours || of past 30 days | of 2002 | of 2003 | of 2004

Syndication Of A-Infos - including RDF | How to Syndicate A-Infos
Subscribe to the a-infos newsgroups
{Info on A-Infos}

(nl) Red & Black Revolution #7 - Heeft de Zwart Blok tactiek het einde van zijn nut bereikt? door Severino (Barricada Collective)

From worker-a-infos-nl@ainfos.ca (Flow System)
Date Sun, 4 Jan 2004 14:19:04 +0100 (CET)


(en)
To: a-infos-nl@ainfos.ca
From: Rob Visser <rvisser@antenna.nl>
Sender: worker-a-infos-nl@ainfos.ca
Precedence: list
Reply-To: a-infos-nl

___________________________________________________
A - I N F O S N E W S S E R V I C E
http://www.ainfos.ca/
http://ainfos.ca/index24.html
-________________________________________________

Dit artikel, dat is geschreven door een lid van de Amerikaanse
anarchistische organisatie NEFAC, is een reactie op een artikel door
Ray Cunningham in Red and Black Revolution nr. 6. Zowel dit artikel als
het volgende artikel, Anti-capitalist protest: global and local, werden
vorig jaar [Ed. Noot: in het jaar 2002] geschreven.
http://flag.blackened.net/revolt/wms/rbr/rbr7/blackblocreply.html
Helaas is deze publicatie een jaar te laat (onze excuses) en sommige
van de verwijzingen kunnen gedateerd lijken te zijn. Echter, de centrale
punten van ieder artikel zijn nu nog net zo van belang en geldig.

Als klassenstrijd anarchisten die het belang van een diversiteit van
tactieken erkennen om het Kapitaal, de Staat en onderdrukking op een
effectieve wijze aan te vallen, zien we het zwarte blok als een belangrijk
instrument van strijd. Slechts een instrument onder velen, maar
niettemin een belangrijke. Echter, dit betekent geenszins dat we vinden
dat het op een of andere manier boven kritiek verheven is. Inderdaad,
we maken ons zorgen over hoe zwarte blokken vaak optreden, de
manier waarop acties soms worden uitgevoerd, en de richting waarin
sommige zwarte blok elementen lijken te willen gaan.
Het is om deze reden dat we blij zijn met de tekst door onze kameraden
van de Workers Solidarity Movement (WSM). In het bijzonder was
verfrissend het feit dat, anders dan veel andere teksten die kritisch zijn
over het zwarte blok, deze duidelijk was geschreven op een
kameraadschappelijke, eerlijke, en constructieve wijze. Dit is de enige
manier waarop een effectieve en nuttige dialoog over het onderwerp
kan worden gehouden, en onze reactie is in dezelfde geest en
bedoelingen in gedachten. Dat gezegd hebbende, hebben we in feite
verschillende belangrijke meningsverschillen met de WSM tekst, en
zullen in dit artikel proberen enkele van onze posities duidelijk te
maken.

Heeft de Zwart Blok tactiek het einde van zijn nut bereikt?

Dit is de eerste vraag die wordt gesteld door het WSM artikel, en het is
een vraag (en soms bewering) die we vrij vaak beginnen te horen in
sommige anarchistische kringen. De redenering er achter heeft de
neiging te variŽren, waarbij het gaat over alles van de symbolische aard
van de confrontaties die zwarte blokken vaak aan gaan, tot kwesties
over of het wel of niet kan dienen als een instrument om het sterker
worden, zelf-organisatie en de opbouw van duale macht aan te
moedigen. In het geval van de WSM tekst, is het argument in hoge
mate geconcentreerd op de kwestie van constant toegenomen
beveiliging en vergrote politie aanwezigheid bij grote toppen, die de
vaardigheid van het zwarte blok om op een effectieve manier op te
treden tegen gaat. Naar onze mening gaat dit argument op twee
belangrijke niveau's niet op.

De eerste is dat het alle verantwoordelijkheid voor het mislukken, of in
ieder geval de controversiŽle aard, van verschillende recente zwarte
blokken naar de acties van de politie schuift. Volgens ons zijn ze,
hoewel meer voorbereiding en grotere aantallen aan de kant van de
politie inderdaad deel van het probleem zijn, eigenlijk een veel mindere
zorg dan de rol die wordt gespeeld door de opportunistische,
reformistische, en moralistische tendensen in de "beweging" in het
isoleren van het zwarte blok, en de tactische consequenties van hun
acties voor ons.

In zowel Quebec Stad als Praag, naar onze mening klinkende
successen, wist de politie dat een zwart blok kon worden verwacht,
verwees het in de pers vaak naar hoe gevaarlijk het was, en probeerde
te voorkomen dat deelnemers aan het zwarte blok zouden aankomen.
Er was geen element van verrassing, net als in Genua. Echter, het
verschil tussen deze twee mobilisaties en Genua was niet de politie,
maar eerder de verhouding tussen militante anarchisten in het zwarte
blok en de grotere organiserende groepen.

In Praag en Quebec Stad werd, door respectievelijk INPEG en CLAC,
de ruimte van activisten om te kiezen voor militante tactieken
gerespecteerd, waardoor wederzijdse samenwerking en coordinatie in
de dagen voor de actie mogelijk was. In beide gevallen nam dit de vorm
aan van verschillende zones voor verschillende typen van actie of
niveau's van risico, waardoor het mogelijk was dat alle tactieken
effectief samenwerkten en elkaar aanvulden, terwijl interne conflicten
werden verminderd. Echter, als organisatoren proberen de zwarte blok
anarchisten te isoleren om in het gevlei te komen van de pers, politici,
en smerissen zullen onvermijdelijk problemen ontstaan, waardoor de
vaardigheid van allen om op een effectieve en respectvolle wijze te
handelen wordt verhinderd.

Dit is precies wat in Genua gebeurde met de acties van het Sociaal
Forum. De GSF verdeelde het hele oostelijke deel van de stad (het
enige deel dat redelijk toegankelijk was voor demonstranten) in drie
blokken voor de voornaamste dag van actie, 20 juli. Dit waren het
Netwerk voor Wereldwijde Rechten, bestaande uit wat gematigde
sociale centra's en basis vakbonden; het burgerlijke ongehoorzaamheid
blok, bestaande uit Ya Basta!, de Communistische jeugd, en enkele
anderen; en het pacifistische/Witte handen blok, grotendeels bestaande
uit mensen van zeer kleine netwerken. Al deze blokken waren binnen
de GSF structuur en hadden overeenstemming bereikt over een "geen
stokken, geen stenen, geen vuur" clausule. Een ruimte voor degenen
met militante tactieken was nergens te vinden. Wat betekende dit? Dat
we ergens anders naar toe zouden moeten gaan. Toen hen werd
gevraagd waarom dit zo was, antwoordden GSF mensen met het zeer
slappe excuus dat met anarchisten eenvoudigweg geen rekening was
gehouden omdat anarchisten niet in de GSF zaten. Bovendien, toen
anarchisten begonnen met bijeenkomsten, om het probleem aan te
kaarten en te beginnen met effectief organiseren in het Carline stadium
(hoofdkwartier van Ya Basta!) maakten de leiders onder de Ya Basta!
mensen onmiddellijk duidelijk dat ze ergens anders naar toe moesten
gaan. Tenslotte, om het allemaal af te sluiten, zelfs terwijl de GSF
beweerde samen te willen werken met groepen en mensen die er voor
kozen buiten haar structuur te werken en deze zou respecteren,
konden, slechts enkele uren nadat de posters voor het Internationaal
Genua Offensief (zwart blok) waren opgehangen in het
ontmoetingscentrum, mensen die GSF staf passen droegen worden
gezien die ze verwijderden. Er was geen coordinatie, geen respect, en
geen solidariteit.

Ondanks dit slaagden deelnemers aan het zwarte blok er in zich te
verzamelen en vooraf verschillende massale bijeenkomsten te houden.
Echter, omdat de GSF weigerde inspanningen te coordineren, of het
zwarte blok alleen maar te accepteren als een legitiem deel van de
mobilisatie, in plaats hiervan koos voor smaad en laster, kwamen op de
dag zelf mensen met sterk verschillende tactieken op dezelfde
geografische lokaties terecht en de onvermijdelijke problemen volgden,
waarbij leden van het zwarte blok er van werden beschuldigd
politieagenten te zijn, het instrument van de politie te zijn om repressie
te rechtvaardigen, niet nadenkende vandalen, Nazi's enz.

Dit alles was niet een eenvoudig ongeluk, maar eerder het logische
gevolg van de verhouding tussen de reformistische en autoritaire delen
van de antiglobaliserings "beweging", in dit geval weergegeven door Ya
Basta! en ATTAC (onder de paraplu van het Genua Sociaal Forum), en
de revolutionaire anarchistische beweging.

Feit is dat deze reformisten en opportunisten de anti-globaliserings
"beweging" slechts gebruiken als een middel om hun macht en invloed
uit te breiden en hun zo fel verlangde "stoel aan de tafel" van het
wereldwijde kapitalisme te veroveren. Op een moment hadden ze
anarchisten en directe actie nodig als een instrument om aandacht te
krijgen in de media en voor zichzelf een plekje in het debat over de
globalisering van het Kapitaal te veroveren. Toen dit was bereikt is de
verhouding tussen hen en ons radicaal veranderd, en het is dat dat het
verschil uitmaakte bij de grote mobilisaties, niet de rol van de politie.

Wij, als anarchisten, zijn niet geinteresseerd in verwaterde
demonstraties, valse oorlogsverklaringen, of rituele spektakels. Wij zijn
niet geinteresseerd in een gemeenschappelijke basis voor dialoog met
de heersers en uitbuiters van de wereld, en geloven niet dat zoiets kan
bestaan. Hiermee overeenstemmend hebben we geen interesse in
politieke manoeuvres en schema's. We zijn inderdaad een
"onbestuurbare kracht", tevreden met niets minder dan een totale
sociale revolutie met het doel om een nieuwe maatschappij te creŽren
op basis van de principes van wederzijdse hulp, arbeiderszelfbestuur,
decentralisatie, directe democratie, vrijheid, en communisme.

Als zodanig zijn we een gevaar voor de reformisten en opportunisten.
We hebben een slechte invloed op hun volgelingen, we ruineren hun
partijen, vernietigen hun spektakels en rituelen, we leggen
werkelijkheden bloot die ze proberen te verbergen, en het belangrijkste,
door werkelijk de Staat en het kapitalisme tegen te werken maken we
hun schijn "oorlogen" iedere dag meer werkelijk. De politici en
reformisten in de anti-globaliserings "beweging" beseffen dit, en zijn om
deze reden begonnen ons te behandelen als hun vijanden, waarbij ze
nooit aarzelen te proberen ons te isoleren, ons aan de politie over te
dragen, of hun "pacifistisch tuig" sturen om anarchisten fysiek aan te
vallen. Verder is een massief witwassen van de geschiedenis begonnen
die als bedoeling heeft de leugen te verkopen dat de anti-globaliserings
"beweging" is gegroeid ondanks de negatieve invloeden van militante
anarchisten, terwijl het in feite vanwege ons juist is gegroeid.

In het licht van dit alles beginnen veel kameraden "anti-globaliserings
politici" te zien als de vijanden die ze zijn, maar hun voorgestelde
oplossing van het probleem is eenvoudigweg zich terug te trekken van
de anti-globaliserings strijd, en in het bijzonder de massale mobilisaties.
We denken dat deze benadering zowel niet correct als gevaarlijk is,
omdat het er slechts toe leidt dat anarchisten en anti-autoritairen verder
geisoleerd raken, terwijl op hetzelfde moment de weg volledig open
komt te liggen voor het totaal opslokken van het tij van onvrede over het
kapitalisme dat zich nu over een groot deel van de wereld verspreidt.

In oppositie hier tegen stellen we een strijd tegen deze elementen
binnen het raamwerk van de anti-globaliserings "beweging" voor op
meerdere fronten die onder andere het volgende omvat:

- Het strijden tegen de constante pogingen om de geschiedenis wit te
wassen, waarbij wordt geprobeerd het ontstaan en de invloed van de
internationale beweging van verzet tegen het kapitaal toe te rekenen
aan de bekende NGOs en politieke partijen.

- Het constant afwijzen, door middel van propaganda en voorbeeld, van
degenen die proberen de verwerping van het huidige systeem door het
volk te manipuleren om hun eigen ambities naar macht te bereiken. We
moeten duidelijk maken dat reformisten, de grote meerderheid van
NGOs, de bekende vakbonden, en 'geinstitutionaliseerde oppositie'
vijanden zijn, niet alleen van anarchisten, maar van al degenen die
strijden voor de creatie van een radicaal andere wereld.

- Het duidelijk afwijzen van al degenen die proberen het groeiende tij
van verzet te beheersen en te institutionaliseren en krachtig werken om
degenen als vijanden aan te wijzen die zoeken naar 'dialoog' en/of
overeenkomsten bereiken met de uitbuiters van de wereld (bijvoorbeeld
degenen die het plan hebben om met het IMF te 'discussiŽren'). Er
hoeft geen debat te komen, en er is geen overeenkomst mogelijk.
Slechts totale verwerping en oorlog.

- Constant gaan waar zij gaan. We moeten hun partijen ruineren, hun
debatten verstoren, en hun zinloze pogingen om een beroep te doen op
de machthebbers omzetten in momenten van opstand waarin mensen
worden gestimuleerd autonoom te denken en te handelen, waardoor ze
zichzelf bevrijden van de kettingen, als dit nog niet van het Kapitaal en
de Staat is in ieder geval van de reformistische partij/het NGO apparaat.
Op deze wijze presenteren we tegelijkertijd alternatieven (door te
spreken bij hun bijeenkomsten, door een demo te radicaliseren, een ruit
te breken, of eenvoudigweg door een pamflet te verspreiden) en
voorkomen we de politieke en tactische val van isolatie waarin ze ons
willen plaatsen om ons zwart te maken en ons bloot te stellen aan
staatsrepressie.

- Duidelijk te maken dat, hoewel zwarte blokken en andere vormen van
massale militante confrontatie belangrijke aspecten van de
anarchistische strijd zijn, maar zeker niet de enigen. Anarchisten, en
anarchistische invloeden, zijn overal in het verzet (als medici, in
Indymedia, in geweldloze burgerlijke ongehoorzaamheid, als kokken, en
overal elders) en anarchisten accepteren en omarmen mensen van alle
tactische vormen zo lang ze anderen respecteren.

- Het meest belangrijke is dat we de anarchistische alternatieven
moeten opbouwen, ontwikkelen, en coherent presenteren tegenover het
project van de partijen, NGOs, en reformistische vakbonden door de
anarchistische cultuur van verzet en zelfbestuur te ontwikkelen. Van
autonome collectieven van strijd over bepaalde kwesties, tot kraken, tot
cooperaties, revolutionaire vakbonden, federaties, machtsorganisaties
van de gemeenschap, en alle andere projecten die er toe kunnen leiden
dat het NGO/partij/baas/vakbond/staat/kapitaal apparaat betekenisloos
wordt terwijl op hetzelfde moment anarchistische alternatieven worden
opgebouwd.

Om succesvol te kunnen zijn in deze taak hebben we alle instrumenten
en tactieken nodig die tot onze beschikking staan, en dit omvat zeker
ook het zwarte blok. Het is duidelijk dat veranderingen moeten worden
aangebracht in het zwarte blok als we zijn effectiviteit willen verhogen
en ons te verdedigen tegen wat van de problemen die beginnen te
ontstaan (infiltratie, tegenstrijdige acties, enz.). maar dat is een heel
ander artikel.

Het Zwarte Blok Voorbij het Anti-Globaliserings Protest

Het tweede niveau waarop we de argumenten in de WSM tekst niet
vinden kloppen is dat over de context waarin zwarte blokken worden
geacht op te treden, en effectief in zijn. De analyse over zwarte blokken
in de WSM tekst lijkt geheel geconcentreerd te zijn op de
antiglobaliserings "beweging", iets wat voor ons (en we weten dat de
WSM het hier mee eens is) slechts een deel van de anarchistische
strijd zou moeten zijn. We geloven dat het zwarte blok een tactiek zou
moeten zijn die vormen van strijd overstijgt. We denken dat het grootste
potentieel voor het toekomstige zwarte blok juist ligt in het niet beperkt
zijn tot toppen, maar dat het een regulier onderdeel van strijd in de
gemeenschap en de werkplek wordt, waarbij het een militantie en
macht toe voegt aan zulke conflicten die vaak nodig is.

Het zwarte blok heeft een enorm potentieel als een instrument dat, in
plaats van beperkt te zijn tot vooral symbolische actie rond massale
bijeenkomsten, wordt gebruikt om de klassenstrijd op het niveau van de
basis te versterken. Inderdaad, dit is niet iets waar we nog nooit over
hebben gehoord, vanwege het historische belang van de rol van zwarte
blokken en straatgevechten in de strijd voor huisvesting, tegen
genetische manipulatie, en tegen fascisme op straat in Europa (vooral,
maar niet beperkt tot, in Nederland, Duitsland, en ItaliŽ) en in strijd in
Zuid Korea (niet gevoerd door anarchisten, maar in termen van tactiek
duidelijk zwarte blokken)kunnen niet worden ontkend. Andere recente
voorbeelden omvatten de tactieken toegepast door het Anti-Uitzettingen
Collectief in Parijs tijdens de strijd van immigranten in '97/'98,
waaronder het bestormen van politiebureau's, het gebruik van massale
militante actie om treinen die werden gebruikt om immigranten te
deporteren tegen te houden, en het veroorzaken van enorme schade
aan hotels die werden gebruikt als tijdelijke detentiecentra voor
immigranten, of het zwarte blok in de VS dat recentelijk actie ondernam
tegen Taco Bell, uit solidariteit met de arbeiders die streden voor
erkenning van een vakbond.

Dit zijn allemaal duidelijke voorbeelden van zwarte blokken, of
tenminste zwarte blok tactieken, die werden gebruikt om de
klassenstrijd te versterken door het gebruik van methoden en tactieken
die andere mensen, om uiteenlopende redenen, niet bereid waren te
gebruiken of niet konden gebruiken. Dit betekent in het geheel niet dat
andere tactieken niet militant, of meer militant, kunnen zijn. Noch
beweren we dat zwarte blokken een soort van voorhoede van strijd zijn.
Duidelijk is dat dit een zeer nauw concept van militante strijd zou zijn.
We zien ze eerder als een aanvulling op vormen van strijd die, vanwege
haar militante en anonieme karakter, op bepaalde momenten kunnen
worden gebruikt om strijd vooruit te helpen of te intensiveren.

Revolutionaire Cellen?

De WSM tekst stelt ons, naar onze mening, een valse tegenstelling voor
door effectieve en georganiseerde directe actie tegenover massale
acties te stellen. Als anarchisten geloven we vast in de vaardigheid van
mensen om massale militante actie te ondernemen op een manier die
tegelijkertijd effectief en democratisch en gedecentraliseerd is.

Opnieuw trekken we conclusies uit onze ervaringen in de anti-
globaliserings "beweging", kunnen we voorbeelden zien van
gebeurtenissen waarbij, ondanks al het geweld van de krachten van
repressie (zowel van de staat als van de anti-globaliserings
"beweging"), vele honderden militante anarchisten in staat waren
samen te komen en hun acties via algemene vergaderingen op een
democratisch wijze organiseerden. Dit was het geval in Praag,
Gothenberg, en Genua, om wat recente voorbeelden te geven, waarin
de zwarte (of soms blauwe) blokken op een openlijke wijze werden
georganiseerd en met een zeer brede (voorzover het de anarchistische
beweging betreft) deelname en betrokkenheid.

Dit gezegd hebbende zijn we het er mee eens dat de werkelijke
overwinning niet ligt in het "militaire" feit van het sluiten van deze of
gene top of bijeenkomst van de rijken, maar eerder door hen te dwingen
zich te verschuilen achter duizenden gewapende idioten, waardoor ze
legitimiteit verliezen, en door de tegenstellingen die in de
klassenmaatschappij bestaan duidelijk te maken. We zijn het er ook
mee eens dat het meest belangrijke aspect van massamobilisaties ligt
in de grootschalige ervaringen van zelfbestuur en directe democratie die
ze verschaffen, niet alleen voor ons als anarchisten, maar ook voor
degenen die geloven dat deze ideeŽn dromen zijn die in werkelijkheid
niet werkbaar zijn. Dus inderdaad, we moeten streven naar het
behouden van de aard van participatie en de anti-autoritaire democratie.
Echter, opnieuw, het is voor ons de verstikkende invloed van de
politieke elites die hun toekomst willen bouwen op de rug van "anti-
globalisering" (de ATTACs, Ya Bastas, en Bonos van de wereld) die die
geest afbreken, niet zwarte blokken of militante confrontatie.

Al dit gezegd hebbende geloven we dat er ook tijden zijn waarin andere
tactieken en methoden van organisatie nodig zijn, vanwege de risico's
of andere veiligheidszorgen. We geloven vast dat acties van deze soort
nog steeds heel positief kunnen zijn voor de ontwikkeling van
anarchistische en anti-autoritaire ideeŽn als ze worden georganiseerd
met een sterk oog op de cultuur van veiligheid, via netwerken van
vertrouwde affiniteitsgroepen, en in overeenstemming met
anarchistische principes van vrijwillige associatie. Het kritische verschil
tussen anarchisten die zich op deze wijze organiseren en Marxistisch-
Leninisten is de conceptie die de betreffende groep van zichzelf heeft.
Het is duidelijk dat Marxistisch-Leninisten gewapende of ondergrondse
formaties zien als revolutionaire voorhoedes. Aan de andere kant
proberen anarchistische of anti-autoritair beinvloede groepen te dienen
als aanvullingen van vormen van strijd, om ze aan te vullen door andere
middelen, veel zoals de Autonome Commando's van Baskenland, die
acties uitvoerden om stakende arbeiders te helpen of tegen de krachten
van repressie, of Directe Actie en de Vrouwen Brandweer in Canada,
die ook probeerden strijd vooruit te helpen door de aandacht hierop te
vestigen, terwijl op hetzelfde moment hun aard radicaliseerde.

In Conclusie

We zijn inderdaad tegen de fetishetisering van het zwarte blok, die o.a.
leidt tot het fenomeen van toeschouwers van zwarte blokken, evenals
"zwart blok als mode". We zijn het er ook mee eens dat het zwarte blok,
als zijnde een instrument van velen die ons ter beschikking staan, niet
in alle omstandigheden geschikt is. Inderdaad, om het effectief te
houden is het noodzakelijk dat het intelligent wordt gebruikt. Ook zien
we, zoals de WSM, wat serieuze problemen ontstaan binnen de zwarte
blok tactiek die serieuze aandacht en open discussie verdienen.

Echter, terwijl we niet genoeg kunnen benadrukken dat we open staan
voor discussies over militante tactieken en strategie, vinden we dat
discussie rond de kwestie vaak wordt belemmerd door een zeer nauw
en kortzichtig perspectief. Dit leidt vaak tot een analyse die we zeer
problematisch vinden, en die belangrijke gevolgen zou kunnen hebben
voor het anarchisme als een serieuze politieke beweging.

Ten eerste beschouwt deze analyse zwarte blokken slechts binnen de
context van de antiglobaliserings strijd, en meer nauwkeurig, de
massale bijeenkomsten die er vaak bij horen. Voor ons bieden die
voornamelijk mogelijkheden voor symbolische actie, terwijl de grootste
kracht van zwarte blokken, als ze goed worden toegepast en effectief
georganiseerd, werkelijke directe actie is die wordt gebruikt om de
dagelijkse klassenstrijd vooruit te helpen, in de vorm van stakingen,
bezettingen i.v.m. huisvesting, antifascistische strijd, strijd voor rechten
van immigranten enz., die allemaal fronten zijn waarop de zwarte blok
tactiek haar efficiŽntie en waarde al heeft aangetoond.

Bovendien plaatst deze lijn van denken een tegenstelling tussen
effectieve militante actie en direct democratische vormen van
zelfbestuurde strijd en organisatie. Dit is gevaarlijk omdat het dreigt
anarchisten af te wenden van het gebruik van wat zeer waarschijnlijk
ons machtigste wapen is: onze minachting voor legaliteit en onze
bereidheid om ons in te zetten in militante massale confrontaties,
vergezeld met vertrouwen in de vaardigheid van mensen om zichzelf te
organiseren om macht en controle over hun leven terug te nemen.

Tenslotte, door de strijd tussen politie en militante elementen te
beschouwen als de voornaamste motivatie voor de toenemende
moeilijkheid van revolutionaire anarchisten om voor zichzelf een plek te
vinden in de anti-globaliserings "beweging", negeert deze benadering de
nogal platvloerse werkelijkheid van een "beweging" die snel wordt
overgenomen. Een "beweging" die wordt overgenomen door macht
zoekende reformisten en opportunisten, die revolutionairen en al
degenen die volhouden dat een vergaande verandering in de
maatschappij niet alleen wenselijk is, maar mogelijk en levensvatbaar,
moeten isoleren en zwart maken om de groeiende macht van het anti-
globaliserings verzet te beheersen. Dit zijn de Lenins, Trotskys, en
Stalins van onze tijd, die bereid zijn en in staat zijn te vervolgen, te
bedriegen, zwart te maken, en anarchisten te isoleren om hun eigen
doelen dichterbij te brengen. Kritiek op de beweging en analyse zijn
inderdaad belangrijke dingen, maar dit is een geval waarin het naar
binnen kijken door de verantwoordelijkheid voor de escalatie van de
staatsrepressie te schuiven op militante tactieken het risico met zich
mee brengt dat we blind worden voor de uitdagingen die we zien binnen
het "verenigd front" van anti-kapitalistische groepen. Dit is een van de
meest pijnlijke lessen van de anarchistische geschiedenis geweest, en
als we echt streven naar een authentieke antiautoritaire revolutie, in
plaats van een wisseling van bazen, zouden we moeten proberen de
zelfde fout niet nog eens te maken.

meer info

Where to Not? Anti-capitalist protest - global and local by Gregor Kerr
http://flag.blackened.net/revolt/wsm/rbr/rbr7/blackblocreply.html

Het is zeker moeilijk de conclusie te vermijden dat anti-globaliserings
protesten die directe actie vermijden de beweging de nek zullen
omdraaien, of in ieder geval de deelname er aan fors zullen
verminderen.

* Tegen kapitalistische globalisering
http://flag.blackened.net/revolt/wsm/global.html

Deze bladzijde komt van Red & Black Revolution (nr. 7, Winter 2003)
http://flag.blackened.net/revolt/wsm/rbr/rbr7/index.html
Print een PDF bestand van nummer 7
http://flag.blackened.net/revolt/wsm/rbr/rbr7.html

De meest recente Red and Black Revolution
http://flag.blackened.net/revolt/wsm/rbr.html

Deel van de bladzijden van de Workers Solidarity Movement
http://struggle.ws/wsm.html

*******
*******
****** The A-Infos News Service ******
News about and of interest to anarchists
******
COMMANDS: lists@ainfos.ca
REPLIES: a-infos-d@ainfos.ca
HELP: a-infos-org@ainfos.ca
WWW: http://www.ainfos.ca/
INFO: http://www.ainfos.ca/org

-To receive a-infos in one language only mail lists@ainfos.ca the message:
unsubscribe a-infos
subscribe a-infos-X
where X = en, ca, de, fr, etc. (i.e. the language code)



A-Infos Information Center