A - I n f o s
a multi-lingual news service by, for, and about anarchists **

News in all languages
Last 40 posts (Homepage) Last two weeks' posts

The last 100 posts, according to language
Castellano_ Deutsch_ Nederlands_ English_ Français_ Italiano_ Polski_ Português_ Russkyi_ Suomi_ Svenska_ TŁrkÁe_ The.Supplement
First few lines of all posts of last 24 hours || of past 30 days | of 2002 | of 2003 | of 2004

Syndication Of A-Infos - including RDF | How to Syndicate A-Infos
Subscribe to the a-infos newsgroups
{Info on A-Infos}

(nl) Cuba: Persbericht - Movimiento Libertario Cubano in solidariteit met het Cubaanse volk. Alsjeblieft verspreiden (ca, pt, en)

From Rob Visser <rvisser@antenna.nl>
Date Sun, 15 Aug 2004 13:09:01 +0200 (CEST)


___________________________________________________
A - I N F O S N E W S S E R V I C E
http://www.ainfos.ca/
http://ainfos.ca/index24.html
-________________________________________________

Vanwege de komende herdenking van de 50e verjaardag van de aanval
op het Moncada fort op 26 juli, is het onze verantwoordelijkheid om het
volgende manifest openbaar te maken. De Movimiento Libertario
Cubano [Cubaanse Libertaire Beweging] probeert een anti-autoritair
revolutionair activisme in Cuba in het bijzonder en in het hele
Amerikaanse continent in het algemeen te ontwikkelen en te
verspreiden, met het doel om een meer effectieve anti-autoritaire
beweging op te bouwen die een actief aandeel kan leveren aan de
werkelijke strijd van de onderdrukten voor de controle over hun eigen
levens en in het tegen-culturele verzet wereldwijd.

We zijn niet slechts weer een anti-autoritaire organisatie, nog minder
zijn we een gesloten kring van "zelf-benoemde leiders" die hopen het
Cubaanse anarchisme in het geheel te vertegenwoordigen. Integendeel,
we zijn een netwerk van collectieven en individuen met afdelingen in
verschillende steden in de wereld, dat werkt in de richting van een meer
effectieve coordinatie tussen de verschillende stromingen die nu deel
zijn van het Cubaanse anarchisme, waaronder het anarcho-
syndicalisme, het revolutionair anarchisme, het anarcho-communisme,
het co-operativisme, het communalisme, het eco-anarchisme en het
libertair insurrectionalisme.

Cubaanse anarchisten hebben actief deelgenomen aan de strijd van het
proletariaat voor emancipatie sinds de tijden van koloniale
onderdrukking. De strijd die zich ontwikkelde van halverwege - tot laat in
de 19e eeuw, geleid door de "3 Enriques groep" (Enrique Roig de San
Martin, Enrique Messonier en Enrique Creci) is hiervan het beste
voorbeeld. Deze revolutionair anarchistische groep maakte hun klasse
positie tegen de Staat en politieke partijen al duidelijk in het jaar 1888,
in de bladzijden van het anarchistische blad "El Productor", door een
serie van teksten onder de naam van "Realidad y Utopia" [Werkelijkheid
en Utopia] (nummers 1 tot 6), die in het kort de wereldwijde conceptie
van onze kameraden uit die tijd uitleggen, de strijd tegen de
overheersende stemming, op een moment dat democratische, liberaal
annexionistische, autonomistische en onafhankelijkheid-nationalistische
oplossingen ("de Cubaanse nationale bevrijding") overheersend waren.
Natuurlijk, de vervalsing van de Geschiedenis van de
Arbeidersbeweging, die vandaag nog steeds werkt, heeft er altijd naar
gezocht het belang van het anarchistische ideaal in de ontwikkeling van
de actieve strijd van de onderdrukten te verbergen.

Cubaanse anarchisten vochten ook dapper tegen de Machado en
Batista dictaturen, waarbij ze op alle fronten tegen de laatstgenoemde
vochten - sommige met de oostelijke guerilla's, anderen in Escambray
in het midden van het eiland, terwijl weer anderen mee deden aan de
stedelijke samenzweringen en gevechten. Er waren ook banden tussen
de revolutionairen die waren georganiseerd in de strijd tegen Batista en
de anti-Franco anarchistische militantie, door de kameraden Antonio
Degas (een CNT lid die zich in Cuba had gevestigd) en Luis M.
Linsuain, de zoon van een andere bekende anarchist (Domingo
Germinal, die in de vroege dagen van de Spaanse Revolutie in Alicante
stierf). Het doel van de anarchisten was de wens van de meerderheid
van het volk - een einde aan de militaire dictatuur en de politieke
corruptie evenals de creatie van een meer open benadering van
vrijheid, de ideologische continuiteit die een Sociale Revolutie mogelijk
zou maken, ondanks de dreigingen van invasie.

Nu, net als 45 jaar geleden, leeft het Cubaanse volk onder een
interventionistische dreiging van de Yankees en leidt het onder de
terreur en het despotisme van het Castro-fascisme, waarbij het enige
verschil is dat het repressieve Castristische systeem geraffineeerder en
zelfs meer onderdrukkend is. De gevangenissen blijven vol met
vreedzame tegenstanders en jonge mensen die hebben gerebelleerd
tegen het constant opleggen van het totalitarisme en het gebrek aan
vrijheid. Opnieuw worden sociale vechters of degenen die in wanhoop
proberen te vluchten uit het absolutisme tegen de muur gezet.

En toch, onverklaarbaar, krijgt de "Cubaanse Revolutie" (zoals "linksen"
het Castro-fascisme nog steeds willen noemen) hypocriete "kritische
steun". We zien dat enorme delen van "links" zich verzetten tegen de
doodstraf, tegen de militaire dienst, tegen de media censuur, tegen de
gefabriceerde rechtszaken tegen sociale activisten op basis van
eufemistische aanklachten van "terrorisme"; we zien dat ze zich
verzetten tegen de heerschappij van de stilte die vrije radio kanalen
verbiedt, hoe ze zich verzetten tegen nucleaire energie, hoe ze het
spioneren door de repressieve krachten van hun eigen Staten afwijzen,
maar we zien ook, niettegenstaande dit alles, dat ze bereid zijn al deze
foute dingen, al deze schanddaden te rechtvaardigen, zelfs zo ver te
gaan om het te steunen en het te prijzen in de naam van een
allesbepalend anti-imperialisme.

"Kritische steun" was en is nu een formule voor buitenlandse
consumptie, niet voor gebruik hier. Het is gebaseerd op een strikt
totalitaire manier van denken met een dubbele moraal - "met de
revolutie, tegen het imperialisme". Degenen die ons niet steunen,
steunen het Yankee imperialisme en worden daarom reactionairen
genoemd. Deze manier van denken is de zelfde als die door Hitler,
Mussolini en Franco werd verdedigd.

Zeker, de Castro-fascistische propaganda op een wereld niveau heeft
deze formule herhaald met al de energie van haar dollars en haar
uitnodigingen voor gratis vakanties op Cuba, en er zijn altijd genoeg
tweederangs schrijvers bereid geweest de Cubaanse werkelijkheid met
preken en parabels te verbergen. Dit leidt tot het helpen de slechte
situatie op een eiland dat fysiek en economisch verwoest is, wier
burgers alle gevaren trotseren om maar te kunnen ontsnappen en waar,
ironisch, begrafenissen gratis zijn, te handhaven. Een vreselijk
despotisme onderdrukt ons volk en als iemand de misdaad afwijst
worden ze er van beschuldigd door de imperialisten te worden betaald.
Maar de werkelijkheid is duidelijk, een die iedere nieuwsgierige reiziger
kan waarnemen zo lang hij niet het sirene lied zingt.

Binnen de "internationale anarchistische beweging" zijn de posities over
het Castro regime niet langer hetzelfde als in het verleden, toen
sommige anarchistische sectoren zwegen over Castro's misdaden
tegen onze kameraden.

Vandaag kan, in feite, de luide stem van veroordeling worden gehoord
van onze anarchistische kameraden waar ze tegen de Castro-
fascistische dictatuur zijn. We zien ook dat de grootste verdedigers van
de tirannie minder en minder een deel zijn van de werkelijke beweging
van de uitgebuitenen, minder betrokken bij de strijd om zich te verzetten
tegen het kapitaal, minder aanwezig op de barricades van directe
confrontatie, minder betrokken onder de vrouwen en mannen die op
een horizontale, autonome wijze strijden voor het zelfbestuur van de
fabrieken, de gemeenschap, de universiteiten, de buurten en onze
levens. Integendeel, de verdedigers van het Castro regime kunnen
worden gevonden in de rangen van de reformisten, van de sociaal
democratie, onder de verdedigers van de "linkse" stem, Lula's PT leden,
onder Kirchner sympathisanten, in de Bolivariaanse bureaucratie van
Hugo Chavez, onder de gele PRI-isten van de PRD [in Mexici - ndt],
onder de opportunisten van de Salinistische PT, onder de ideologen van
de Christen Democratie, onder een hele rij van bureaucratische linkse
organisaties, van parasitistische vakbonden en Staat-klant organisaties,
tot fossielen van studentenfederaties en volksfronten bestaande uit
merken. En niet alleen hierin - het kan worden gevonden in de
kapitalistische groepen, in Europa of Latijns Amerika, die investeren in
het eiland, waarbij ze ons voorbereiden op het volharden in een
"kapitalisme met een menselijk gezicht", terwijl zelfbestuurde strijd
wordt onderdrukt waar die op de planeet ontstaat. Tegenwoordig is het
Cubaanse regime met al haar zogenaamde vooruitgang zelfs niet een
voorbeeld voor degenen die het steunen!

Vandaag is Cuba een enorme boerderij die in handen is van een wrede,
bloeddorstige eigenaar die niet aarzelt de repressie te laten toenemen
om te kunnen blijven heersen. Het ontbreekt Cuba aan iedere vorm van
vrijheid, individueel of collectief. Sinds de val van het Sovjet "ancien
regime", is de economische crisis van catastrofische proporties geweest
en van een situatie waarin niet veel voedsel was naar een van steeds
toenemende schaarste. De arbeidersklasse is al haar rechten
kwijtgeraakt en al de vakbonden zijn Staat organismen; protesteren is
een wetsovertreding en stakingen zijn een misdaad. Dit alles lijkt
overdreven maar het is de werkelijkheid waar het eiland mee
opgescheept is. En we nodigen iedere kameraad die deze feiten voor
zichzelf wil controleren uit om Cuba te bezoeken, maar de
"revolutionaire" toeren te vermijden.

De laatste positie van het Castroisme is een efficiŽnte en tot de
verbeelding sprekende propaganda machine. In 1992 zagen we het
functioneren tijdens Castro's reis naar het Iberische Schiereiland, om de
5e eeuw van de genocide samen met andere corrupte leiders te vieren,
waarbij hij met zijn aanwezigheid 500 jaar van barbaars gedrag van de
"madre patria" en andere niet minder wrede stiefmoeders
rechtvaardigde. Bij deze gelegenheid konden we getuige zijn van het
niveau van "linkse" hypocrisie toen ze al de regeringen die deel namen
aan deze "viering" zouden moeten hebben afwijzen, ze negeerden
Castro's bijdrage aan deze eenmalige gebeurtenis gewoon. Recentelijk
was dit hypocriete gedrag van de "linksen" weer aanwezig toen Castro
ArgentiniŽ bezocht voor Nestor Kirchner's presidentiŽle inauguratie, in
een open promotie van MERCOSUR, als het menselijk gezicht van het
markt kapitalisme.

Vandaag, precies vijftig jaar na de libertaire daad van de aanval op het
Moncada fort, zien anti-autoritaire Cubaanse revolutionairen opnieuw
het hypocriete gedrag van de "revolutionaire" sociaal democratie,
gedurende een halve eeuw verborgen achter merken en demagogische
micro-groepen - sommigen noemen zich cynisch genoeg "libertair" -
waarbij ze een oproep tot solidariteit met de Castro-fascistische
dictatuur, die onze klasse broeders en zusters gedurende deze laatste
45 jaar hebben onderdrukt en uitgebuit, ondertekenden.

Vandaag kunnen we getuige zijn van een combinatie van een gebrek
aan historisch geheugen onder ons volk, de verwarring onder degenen
die nog steeds de bevelen van de tiran uit Havana uitvoeren waarbij ze
leugens herhalen als ze beweren dat het Castro-fascistische regime
"altijd nationale bevrijdingsbewegingen in ieder deel van de wereld heeft
gesteund en heeft gevochten tegen imperialistisch beleid". De
Mexicaanse revolutionairen hebben, zoals anderen op dit continent,
geleden onder het opportunisme en de schaamteloze manipulatie door
Castro die, terwijl hij zichzelf rechtvaardigde met onmenselijke "redenen
van de Staat", nooit opstandige revolutionaire groepen heeft gesteund;
integendeel, hij heeft altijd geprofiteerd van zeer nauwe verhoudingen
met de dictaturen van de Staat partij die het Mexicaanse volk
onderdrukte en uitbuitte.

Ontelbare niet-controversiŽle gebeurtenissen bevestigen dit. Laten we
om maar wat feiten te noemen herinneren aan de Cubaanse
aanwezigheid bij de Olympische Spelen in 1968, waarbij het de
oproepen voor een boycot van deze Spelen in duidelijke samenwerking
met de dictatuur die honderden studenten in Plaza de Tlatelolco had
afgeslacht, negeerde. We zouden een lange lijst van beledigingen
kunnen noemen, zoals Castro's constante weigering om wapens en
militaire instructie te geven aan specifieke Mexicaanse groepen, of de
constante weigering van de Castro regering om gerechtigheid te zoeken
bij het Internationaal VN hof in Den Haag voor de moeders en
verwanten van degenen die tijdens de jaren van de vuile oorlog periode
zijn vermoord en "verdwenen".

We zouden ook een lange lijst van oppositie en Revolutionaire
bewegingen kunnen noemen die hebben geleden onder het
opportunisme, de manipulatie en schaamteloosheid van de Castro-
fascistische dictatuur op ons continent. Ze allemaal noemen zou dit hele
manifest kunnen vullen. Laten we volstaan met het noemen van de
onafhankelijkheidsbeweging van Puerto Rico; grote delen van anti-
fascistisch links in Chili en Uruguay; de Braziliaanse revolutionaire
beweging; de revolutionaire syndicalisten in Bolivia en vele, vele
anderen. Om maar te zwijgen over zulke slechte en schandelijke daden
als het verraad tegenover de Eritrese bevrijdingsbeweging, waar de
Castro-fascistische dictatuur bezettingstroepen naar toe stuurde om de
aspiraties van het Eritrese volk voor onafhankelijkheid te verpletteren,
om het Sovjet imperialisme in de te betreuren jaren van de
zogenaamde "Koude Oorlog" te dienen.

Het ontmaskeren van al de demagogie en het cynisme dat overheerst in
deze oproep voor solidariteit met de Castro-fascistische dictatuur zou
ons ongeveer honderd bladzijden kosten, maar we kunnen hen niet
toestaan straffeloos door te gaan met het gebruiken van Nazi
methoden, waarbij de leugen zo vaak wordt herhaald dat het uiteindelijk
de waarheid wordt. Te zeggen dat de Castro-fascistische dictatuur zich
richt op het opbouwen van "een meer rechtvaardige maatschappij die
prioriteit geeft aan de behoeften van het volk en de meest fundamentele
mensenrechten zoals onderwijs, gezondheidszorg, huisvesting, voedsel
en werkgelegenheid, in tegenstelling tot andere landen die worden
leeggeroofd door neo-liberale aanvallen", is niet alleen een leugen maar
regelrechte laagheid.

Te spreken over mensenrechten op Cuba, waarbij de honderden
politieke gevangen die in de gevangenissen van de dictatuur lijden, wat
op dit halfrond alleen kan worden vergeleken met de gevangen gezette
bevolking van de VS, waar een gelijk enorm aantal van politieke
gevangenen lijdt onder onmenselijke straffen, wier status als politiek
gevangene of krijgsgevangene niet wordt erkend. Te spreken over
mensenrechten op Cuba, als het het enige land is, samen met de VS,
waar de doodstraf wordt uitgevoerd. Te spreken over onderwijs op
Cuba, waar toegang tot graden op universiteitsniveau afhangt van de
vraag of je behoort tot of medeplichtig bent aan het systeem en van de
uren van "vrijwillige" arbeid in de landbouw die je levert, waar het voor
studenten niet eens toegestaan is hun eigen carrieres te kiezen. Te
spreken over gezondheidszorg op Cuba, met haar niet hygiŽnische
ziekenhuizen waar niet eens een aspirientje aan de patient wordt
gegeven, maar als je dollars hebt kun je medicijnen kopen of als je een
miljonair uit het buitenland bent kun je de beste en meest gevorderde
medische zorg krijgen in de "toerisme en zorg" programma's. Te
spreken over huisvesting op Cuba, waar duizenden gezinnen leven in
woningen die te klein voor ze zijn en waar mensen in wanhoop lege
huizen en verlate staatsgebouwen bezetten maar dan worden ontruimd
en gevangen gezet. Te spreken over voedsel als er rantsoenering is,
waar de voedsel produkten die met Cubaans geld kunnen worden
gekocht in aantal afnemen en de enigen die zich met waardigheid
kunnen voeden degenen zijn die dollars hebben om te besteden in
supermarkten en OXXO winkels - tegen buitensporige prijzen. Te
spreken over werkgelegenheid op Cuba, als 27% van de bevolking
werkloos is en/of leeft van illegale straathandel, prostitutie of zelf
geschapen werkgelegenheid, zoals fietstaxi chauffeurs en
onafhankelijke vrachtwagen chauffeurs die permanent worden bedreigd
door hoge belastingen en steekpenningen aan de corrupte politie. Over
al deze dingen te spreken TOONT SLECHTS VERGAANDE
ONWETENDHEID AANGAANDE DE SITUATIE IN CUBA OF EEN
ONBEGRENSDE MEDEPLICHTIGHEID AAN MET DE BOURGEOIS
BENDE DIE CUBA GEDURENDE VIJF-EN-VEERTIG JAAR HEEFT
ONDERDRUKT.

Vandaag is de enige manier om eer te betonen aan degenen die op 26
juli 1954 vielen, de enige manier om onze klasse positie te bevestigen,
de enige manier om coherent anarchist en revolutionair te zijn, de enige
manier om onze steun aan het Cubaanse volk te tonen in dit uur van
hernieuwde imperialistische dreiging, en zal dit altijd zijn, door directe
solidariteit met het volk - niet met de dictatuur. Arbeiders, studenten,
intellectuelen, mannen en vrouwen die schouder aan schouder vechten
tegen de gemeenschappelijke vijand: Het Kapitaal - of het nu het neo-
liberale soort is of het Staat-kapitaal soort zoals degene die het
Cubaanse proletariaat tot slaaf houdt.

SOLIDARITEIT MET HET CUBAANSE VOLK
NIET MET CASTRO

VOOR LIBERTAIR COMMUNISME!
SALUD Y ANARQUIA!

MovimientoLibertarioCubano
<movimientolibertariocubano@yahoo.com.mx>

Vertaling door ainfos

*******
*******
****** The A-Infos News Service ******
News about and of interest to anarchists
******
COMMANDS: lists@ainfos.ca
REPLIES: a-infos-d@ainfos.ca
HELP: a-infos-org@ainfos.ca
WWW: http://www.ainfos.ca/
INFO: http://www.ainfos.ca/org

-To receive a-infos in one language only mail lists@ainfos.ca the message:
unsubscribe a-infos
subscribe a-infos-X
where X = en, ca, de, fr, etc. (i.e. the language code)



A-Infos Information Center